Ειδήσεις Οικονομικές Ειδήσεις

ΙΟΒΕ: To μνημόνιο αποτελεί το διαβατήριο για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας

Tο μνημόνιο αποτελεί τομή στην άσκηση οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα. Είναι ένα αυστηρό, αλλά απολύτως αναγκαίο, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας, το οποίο σήμερα αποτελεί νόμο του κράτους

ΙΟΒΕ: To μνημόνιο αποτελεί το διαβατήριο για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας             

 
 Tο μνημόνιο αποτελεί τομή στην άσκηση οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα. Είναι ένα αυστηρό, αλλά απολύτως αναγκαίο, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας, το οποίο σήμερα αποτελεί νόμο του κράτους (Ν.3845/2010). Βραχυπροθέσμως αποβλέπει στην έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την επικίνδυνη ζώνη της χρεοκοπίας, με τη διάθεση 110 δισ. ευρώ με μέσο επιτόκιο δανεισμού 4,3%, σε μια περίοδο που οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές είναι ερμητικά κλειστές για το Eλληνικό Δημόσιο και τις ελληνικές τράπεζες. Προϋπόθεση για την εκταμίευση αυτού του ποσού είναι η εφαρμογή των όρων του μνημονίου. Το ΙΟΒΕ επιθυμεί να ενθαρρύνει και να διευκολύνει την εφαρμογή του μνημονίου και η παρούσα έκθεση είναι μια πρώτη προσπάθεια στην κατεύθυνση αυτή. Το μνημόνιο, το οποίο σήμερα δαιμονοποιείται από μέρος του Tύπου, των συνδικάτων, επαγγελματικών και επιχειρηματικών ομάδων αλλά και από τμήμα του πολιτικού συστήματος, αποτελεί το διαβατήριο για τη σωτηρία της Ελλάδας. Βεβαίως δεν αποτελεί πανάκεια, και αφήνει πολλά σημαντικά ζητήματα ανοιχτά ώστε να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν από την ελληνική κυβέρνηση με ορίζοντα δεκαετίας. Ζητήματα κυρίως θεσμικά, διαρθρωτικά, κοινωνικής πολιτικής.


Η ΔIEΘNHΣ οικονομική κοινότητα σήμερα έχει τα φώτα της στραμμένα στην Ελλάδα. Σχεδόν σε κάθε ανάλυση, η φράση «ελληνικό δημόσιο χρέος» είναι αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο.

Είναι δυνατόν μια χώρα που το εθνικό προϊόν της (ΑΕΠ) μετριέται σε τέσσερα έως πέντε δέκατα της μιας εκατοστιαίας μονάδας (0,5%) του παγκόσμιου ΑΕΠ να αποτελεί παγκόσμια απειλή; Και όμως ναι. Σήμερα, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές δυσλειτουργούν. Λειτουργούν είτε ως τεράστιοι μεγεθυντικοί φακοί που δίνουν λανθασμένη εικόνα είτε ως υπερευαίσθητα στον κίνδυνο συστήματα, στα οποία ο συναγερμός χτυπά με το παραμικρό. Επειδή όμως ουδείς γνωρίζει πόσο διάστημα μπορεί να κρατήσει αυτή η δυσλειτουργικότητα, το καλύτερο που έχει να κάνει η Ελλάδα είναι να αντιστρέψει αυτή την εικόνα το συντομότερο δυνατόν, βελτιώνοντας ριζικά τις επιδόσεις της το αμέσως επόμενο διάστημα.

Πώς φτάσαμε εδώ

Παρά τις υπερβολές που λέγονται και γράφονται για την Ελλάδα, κάποιες φορές καλόπιστα, κάποιες φορές κακόπιστα, γεγονός παραμένει ότι η χώρα αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη οικονομική κρίση μετά τη μεταπολίτευση και ενδεχομένως τη μεγαλύτερη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κρίση αυτή έχει προέλθει κυρίως από δικά της λάθη και παραλείψεις. Είναι κρίση διπλή: δημοσιονομική και ανταγωνιστικότητας και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλόγιστη επέκταση και δυσλειτουργία του κράτους.

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται στη σημερινή εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση ως αποτέλεσμα:

(α) της διόγκωσης του μη παραγωγικού δημόσιου τομέα εις βάρος του ιδιωτικού,

(β) της καταστρατήγησης κάθε έννοιας ανταγωνισμού, αξιολόγησης και παροχής κινήτρων για βέλτιστη απόδοση εντός των ποικίλων δραστηριοτήτων του δημόσιου τομέα,

(γ) της επιβολής αναρίθμητων περιορισμών στην επιχειρηματικότητα (κλειστά επαγγέλματα, ωράρια λειτουργίας, υποχρεωτικά ποσοστά κέρδους, πολύπλοκες διαδικασίες αδειοδότησης, ρυθμίσεις και κανονισμοί αναχρονιστικού περιεχομένου),

(δ) της δημιουργίας ενός θνησιγενούς και κοινωνικά άδικου ασφαλιστικού συστήματος, κυρίως όμως

(ε) ως αποτέλεσμα της πλήρους απώλειας ελέγχου των δαπανών και των εσόδων του προϋπολογισμού από το 2007 έως το 2009.

Αυτό που ξεκίνησε με τη μεταπολίτευση ως μία εύλογη διαδικασία εκδημοκρατισμού και «ανοίγματος» των πυλών της κρατικής εξουσίας σε κοινωνικές ομάδες αποκλεισμένες κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο, ξέφυγε από την ομαλή πορεία και εξελίχθηκε σε λαϊκισμό, ο οποίος, αν και διακοπτόταν από καιρού εις καιρόν από ορισμένα φωτεινά διαλείμματα, είχε ως αποτέλεσμα τη σημερινή δραματική κατάσταση.

Oπως όμως διδάσκει η οικονομική ιστορία, κάθε μεγάλη κρίση είναι και μια μεγάλη ευκαιρία. Ορισμένες από τις χώρες που αντιμετώπισαν μεγάλες κρίσεις οδηγήθηκαν στη χρεοκοπία και την εξαθλίωση, οι υπόλοιπες όμως οδηγήθηκαν στην αναζωογόνηση και την ανάταξη. Καθοριστικοί παράγοντες επιτυχούς αντιμετώπισης κρίσεων είναι η ορθολογική και έγκαιρη αντίδραση της οικονομικής πολιτικής με σκοπό τη διόρθωση των οικονομικών ανισορροπιών, η εξωστρέφεια, η κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων, δηλαδή της επιχειρηματικότητας και της εργασίας, η άμεση άρση των αντικινήτρων, κυρίως όμως η ανάληψη ηγετικών πρωτοβουλιών εκ μέρους του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Η αντιμετώπιση μεγάλων κρίσεων μοιάζει με μάχη επιβίωσης: Χρειάζονται υψηλό ηθικό, αξιόπιστο σχέδιο μάχης, συντεταγμένη πορεία, σύγχρονα όπλα, καλοί στρατηγοί, αποθέματα πυρομαχικών, καλές συμμαχίες, διαθέσιμοι πόροι. Η Ελλάδα σήμερα έχει τη μεγάλη τύχη να αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της σύγχρονης ιστορίας της ευρισκόμενη υπό την «ομπρέλα προστασίας» της ευρωζώνης, την οποία συνδράμει και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Οι πόροι που η «τρόικα» (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ΕΚΤ και ΔΝΤ) διαθέτει προκειμένου η Ελλάδα να καλύψει τις μεσοπρόθεσμες δανειακές ανάγκες της συνθέτουν, τηρουμένων των αναλογιών, το μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης που έχει ποτέ διατεθεί στη σύγχρονη, παγκόσμια οικονομική ιστορία.

Στόχοι

Όπως ήδη ελέχθη, προϋπόθεση για την εκταμίευση των πόρων αυτών είναι η ικανοποίηση των όρων του μνημονίου, το οποίο συντάχθηκε από κοινού μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας. Το μνημόνιο περιλαμβάνει στόχους, δράσεις και μέτρα πολιτικής τριετούς διάρκειας, τα οποία αναφέρονται σε τέσσερις τομείς: δημοσιονομικό, ασφαλιστικό, μεταρρυθμίσεις / ανταγωνιστικότητα, χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στην παρούσα έκθεση παρουσιάστηκαν, αναλύθηκαν και αποτιμήθηκαν τόσο οι στόχοι όσο και τα μέσα που αναφέρονται στο μνημόνιο.

Τα μέτρα του μνημονίου είναι απολύτως αναγκαία για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας και συνεπή με τη δημιουργία ενός νέου, βιώσιμου αναπτυξιακού πρότυπου. Το ΙΟΒΕ, μεταξύ άλλων ιδρυμάτων, εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί προς την κατεύθυνση αυτή.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα αυτά τα μέτρα και οι στόχοι αποτελούν, πλέον, νόμο της Eλληνικής Δημοκρατίας. Και επειδή έχουν τριετή διάρκεια, συνθέτουν ένα αυστηρά οροθετημένο, μεσοπρόθεσμο πλαίσιο οικονομικής πολιτικής.

Πολλοί αναρωτιούνται αν το πλαίσιο αυτό είναι επαρκές προκειμένου να εξέλθει η ελληνική οικονομία από την τρέχουσα κρίση. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές αναρωτιούνται επίσης αν η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αποφύγει κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους της, δεδομένου ότι, ακόμα και με αυτό το πλαίσιο οικονομικής πολιτικής, το δημόσιο χρέος της ως ποσοστό του ΑΕΠ θα πλησιάσει το 150% το 2013 σύμφωνα με τις προβλέψεις του μνημονίου, προτού αρχίσει να μειώνεται αμέσως μετά.

Η άποψη του ΙΟΒΕ είναι ότι η επιμελής εφαρμογή του μνημονίου μπορεί να οδηγήσει την ελληνική οικονομία στη δημοσιονομική εξυγίανση και την οικονομική ανάκαμψη. Oπως ήδη ειπώθηκε, η παρούσα έκθεση έχει στόχο να παρουσιάσει τους όρους του μνημονίου, να ενθαρρύνει και να διευκολύνει με συγκεκριμένες προτάσεις την εφαρμογή τους, αλλά και να αναλύσει τις δυνατότητες που υπάρχουν και τις «κρυμμένες» δυνάμεις ανάπτυξης που μπορεί να απελευθερωθούν με την εφαρμογή των μέτρων που περιλαμβάνονται. Για παράδειγμα, το υπόδειγμα που παρουσιάστηκε για να αποτιμήσει τις μακροοικονομικές επιπτώσεις των μεταρρυθμίσεων στις αγορές προϊόντων, υπηρεσιών, επαγγελμάτων και εργασίας παρέχει ενδείξεις ότι το άνοιγμά τους από τους παρωχημένους, σχεδόν σοβιετικού τύπου, πελατειακούς περιορισμούς που υπάρχουν σήμερα, μπορεί να αυξήσει το εθνικό προϊόν κατά 10% περίπου τα επόμενα πέντε χρόνια, παρέχοντας ισχυρό αντιστάθμισμα στην αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή. Αυξήσεις προβλέπονται επίσης για την απασχόληση και τους πραγματικούς μισθούς. Oμως οι ευνοϊκές αυτές εξελίξεις δεν αξιολογούνται στα μακροοικονομικά σενάρια του μνημονίου και επομένως μπορούν να αποτελέσουν τη «θετική έκπληξη» για τις διεθνείς αγορές.

Επενδύσεις


Κάποιοι μπορεί βέβαια να ισχυριστούν ότι τα οικονομικά υποδείγματα εκτελούν ασκήσεις επί χάρτου. Αυτό είναι αλήθεια. Iδιαίτερα το ΙΟΒΕ, το οποίο χαρακτηρίζεται όχι απλώς ως «δεξαμενή σκέψης», αλλά και «δεξαμενή σκέψης και πράξης», θεωρεί ότι ακόμα και τα καλύτερα σχέδια μπορεί να αποτύχουν στην εφαρμογή λόγω ανεπαρκούς οργάνωσης και διοίκησης. Αναγνωρίζει επίσης ότι δεν είναι εύκολο να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη κατεστημένες, στρεβλές νοοτροπίες και συνήθειες. Χρειάζονται, όπως ήδη ειπώθηκε, περισσεύματα ηγετικών ικανοτήτων και πρωτοβουλιών, συντεταγμένη πορεία, καθώς και μια ρεαλιστική και ευέλικτη προσέγγιση, η οποία υπαγορεύει την εγκατάλειψη του κρατικισμού και του προστατευτισμού ως μοχλών ανάπτυξης και την υιοθέτηση μιας εξωστρεφούς αναπτυξιακής πολιτικής, φιλικής προς το ξένο κεφάλαιο.

Η Ελλάδα μπορεί να προσελκύσει σημαντικές επενδύσεις στον πρωτογενή τομέα, στην ενέργεια, τις μεταφορές, τον τουρισμό, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την υγεία, τη βιομηχανία και το εμπόριο, αρκεί να υιοθετήσει αυτή τη νέα προσέγγιση. Επιχειρήματα περί «αφελληνισμού» κλάδων, επιχειρήσεων και τραπεζών, σε μια περίοδο που η χώρα αντιμετωπίζει δρακόντειους περιορισμούς ρευστότητας και έλλειψη κεφαλαίων, είναι λανθασμένα, αποπνέουν προστατευτισμό και αποβλέπουν στη διατήρηση του status quo, αυτού ακριβώς που μας οδήγησε στην παρούσα κατάσταση.

Η αντιμετώπιση των επενδύσεων της κινεζικής COSCO αποτελεί κλασικό παράδειγμα λανθασμένων αρχικών χειρισμών, που οφείλονται στον επικίνδυνο εναγκαλισμό της πολιτείας με τα συνδικάτα, με δυσμενείς επιπτώσεις για την εικόνα της Ελλάδας ως προορισμού ξένων επενδύσεων. Ευτυχώς, επικράτησε τελικά η κοινή λογική, με ενδεχόμενο αποτέλεσμα οι κινεζικές επενδύσεις να αποδειχθούν καταλυτικές για το μέλλον αρκετών κλάδων της ελληνικής οικονομίας.

Εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και η αξιοποίηση της αργούσας περιουσίας του Δημοσίου μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά στην πραγματοποίηση μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων, αλλά και, όπως ήδη αναφέρθηκε, στη μείωση του λόγου του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ σε επίπεδο σημαντικά χαμηλότερο από αυτό που προβλέπεται στο βασικό σενάριο του μνημονίου.

Το μνημόνιο αγγίζει επιφανειακά, ή και καθόλου, σημαντικά ζητήματα πολιτικής. Για παράδειγμα, ο χρονικός ορίζοντας προγραμματισμού πρέπει να επεκταθεί μέχρι το 2020 και να συνδεθεί με αλλαγές του αναπτυξιακού προτύπου της χώρας από την πλευρά της συνολικής προσφοράς. Ζητήματα που σχετίζονται με το λεγόμενο «τρίγωνο της γνώσης» (παιδεία, έρευνα, καινοτομία), με την αντιμετώπιση της πολυνομίας μέσω της απλοποίησης των νόμων και με την αντιμετώπιση της διαφθοράς διαδραματίζουν καθοριστικό λόγο για την ανταγωνιστικότητα μακροπροθέσμως.

Σχετικά με τη συζήτηση περί αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, πρέπει να λεχθεί ότι η δημιουργία, εκ νέου, πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων της τάξης του 6% του ΑΕΠ όπως προβλέπεται στο μνημόνιο, πιθανότατα θα πείσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές για το αξιόχρεο του Ελληνικού Δημοσίου, αφού, όπως άλλωστε αναφέρεται στο περί δημοσίων οικονομικών κεφάλαιο της παρούσας έκθεσης, θα οδηγήσει σε ταχεία αποκλιμάκωση του λόγου του δημόσιου χρέους ως προς το ΑΕΠ από το 2013 και μετά. Επομένως η αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους θα μπορεί να συνεχιστεί κανονικά μετά το 2012. Εάν όμως οι χρηματοπιστωτικές αγορές συνεχίζουν και τότε να δυσλειτουργούν ή να δυσπιστούν, τότε είναι πολύ πιο πιθανό να επεκταθεί η διάρκεια της χρηματοδότησης της Ελλάδας από την τρόικα για μια ακόμα τριετία, παρά να αναγκαστεί η χώρα να προβεί σε οποιουδήποτε είδους αναδιάρθρωση χρέους. Η αναδιάρθρωση χρέους βεβαίως και δεν θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί χωρίς την παρέμβαση της τρόικας. Oσοι ακόμα επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής της λύσης, δείχνουν να αγνοούν τη νέα πραγματικότητα στην ευρωζώνη, ιδιαιτέρως μετά τη δημιουργία Οχήματος Ειδικού Σκοπού (SPV) με αρχικό κεφάλαιο 750 δισ. ευρώ από τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ που ήδη αποφασίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής των Ε.Ε.-27 της 17ης Ιουνίου του τρέχοντος έτους. Υπενθυμίζεται επίσης ότι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ευρωζώνης είναι περίπου μηδενικό, ουσιαστικά δηλαδή οι δανειακές ανάγκες των χωρών-μελών της ευρωζώνης του Ευρωπαϊκού Νότου είναι περίπου ίσες με τους πλεονάζοντες πόρους (του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών) των χωρών-μελών της ευρωζώνης του Ευρωπαϊκού Βορρά.

Στο πλαίσιο αυτό θα ήταν παράλειψη να μην τονιστεί το γεγονός ότι, μπορεί η παρούσα κρίση να προκαλεί «σοκ και δέος» στην Ελλάδα, βοηθώντας όμως έτσι την πραγματοποίηση της απαραίτητης προσαρμογής, βοηθά όμως και την ευρωζώνη να αντλήσει χρήσιμα μαθήματα. Το βασικότερο μάθημα είναι ότι το πρόβλημα της Ελλάδας μπορεί να είναι το σοβαρότερο, δεν είναι όμως το μοναδικό. Μια νομισματική ένωση μεταξύ αρκετά διαφορετικών οικονομιών δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς ένα μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων. Η δημιουργία του Οχήματος Ειδικού Σκοπού που προαναφέρθηκε, το οποίο πρέπει να θεωρείται προάγγελος ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, πρέπει να πιστωθεί στην ελληνική κρίση. Απομένει ακόμα να υπάρξει ένας καλύτερος συντονισμός της γενικότερης οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει:

1. ένα αυστηρότερο στην εφαρμογή, αλλά πιο ευέλικτο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης,

2. θέσπιση ορίων τόσο στα ελλείμματα όσο και στα πλεονάσματα στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών των χωρών-μελών της ευρωζώνης,

3. θέσπιση περιορισμών στη χρήση επιθετικών συναλλακτικών πρακτικών στην αγορά χρηματοπιστωτικών παραγώγων.

Ορισμένες από τις εξελίξεις αυτές έχουν ήδη αρχίσει να δρομολογούνται.

Στο εύλογο τέλος, ερώτημα, αν υπάρχουν παραδείγματα χωρών που πέτυχαν τόσο μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή όσο αυτή που εμπεριέχεται στους όρους του μνημονίου, η απάντηση είναι θετική. Η ίδια η Ελλάδα είναι το καλύτερο ίσως παράδειγμα σημαντικής δημοσιονομικής προσαρμογής. Το 1993, το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης ήταν 14,5% του ΑΕΠ, ενώ το 1999 το (μετά την απογραφή) το έλλειμμα ήταν 3,1% του ΑΕΠ. Η εκ νέου εκτόξευσή του στο 13,6% του ΑΕΠ δέκα χρόνια αργότερα, το 2009, κυρίως ως αποτέλεσμα της επέκτασης του κράτους και των δημοσίων δαπανών εξηγεί, όπως ήδη αναφέρθηκε, τα αίτια της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης. Παρεμπιπτόντως, ο χρονικός ορίζοντας που το μνημόνιο θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να μειώσει το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης στο 3% του ΑΕΠ είναι μακρύτερος από αυτόν του αρχικού Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) της ελληνικής κυβέρνησης: το έτος 2014 στο μνημόνιο έναντι του έτους 2012 στο ΠΣΑ.

Οι σκανδιναβικές χώρες, ιδιαιτέρως η Σουηδία και η Φινλανδία, αποτελούν επίσης παραδείγματα πολύ μεγάλης, αλλά διατηρήσιμης δημοσιονομικής προσαρμογής τη δεκαετία του 1990: Από δημοσιονομικά ελλείμματα της τάξης του 17% του ΑΕΠ στις αρχές της δεκαετίας, οι χώρες αυτές πέτυχαν σχεδόν μηδενικά ελλείμματα στο τέλος της.

Στο πρώτο πεντάμηνο του 2010, το έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης της Ελλάδας μειώθηκε κατά 38% περίπου σε σχέση με το αντίστοιχο πεντάμηνο του προηγούμενου έτους, έναντι στόχου περίπου 40%. Το γεγονός αυτό αποτελεί αναμφισβήτητα θετική εξέλιξη. Το αρνητικό στοιχείο στην εξέλιξη αυτή είναι ότι ο στόχος επιτυγχάνεται με σημαντική μείωση των δαπανών για δημόσιες επενδύσεις, ενώ υπάρχει σχετική υστέρηση στον στόχο για τα έσοδα (περίπου 6% πραγματοποίηση έναντι στόχου 14%, συμπεριλαμβανομένων των εσόδων του ΠΔΕ). Η επίτευξη καλύτερων αποτελεσμάτων στον τομέα των εσόδων θα βοηθήσει, πέραν των άλλων, και στη μεγαλύτερη κοινωνική αποδοχή του όλου εγχειρήματος.

Σύμφωνα επίσης με τα εθνικολογιστικά στοιχεία του πρώτου τριμήνου του 2010, η μεταβολή του ΑΕΠ ήταν -2,5% έναντι πρόβλεψης του Μνημονίου για όλο το έτος -4%, με την ιδιωτική κατανάλωση να καταγράφει αύξηση 1,5%. Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με την παρατηρούμενη ανάκαμψη στην ευρωζώνη (ετήσια αύξηση βιομηχανικής παραγωγής Απριλίου 2010 περίπου 8,5%) και τη διολίσθηση του ευρώ, παρέχουν ενδείξεις ότι η συρρίκνωση του ΑΕΠ θα είναι ενδεχομένως σημαντικά μικρότερη από τις προβλέψεις του μνημονίου. Εάν αυτό επαληθευτεί, τότε, και σε συνδυασμό με τον υψηλότερο πληθωρισμό, το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ θα εξελιχθεί ευνοϊκότερα από τις προβλέψεις του μνημονίου.

Κίνδυνοι για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας ελλοχεύουν ακόμα πολλοί. Με την υιοθέτηση του μνημονίου η Ελλάδα απλώς έκανε ένα βήμα προς τη σωτηρία της. Η επιμελής εφαρμογή του συγχρόνως και στους τέσσερις τομείς (δημοσιονομικό, ασφαλιστικό, μεταρρυθμίσεις / ανταγωνιστικότητα, χρηματοπιστωτικό) εξασφαλίζει τη σταδιακή απομάκρυνση των κινδύνων αυτών. Στο πλαίσιο αυτό, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που ελλοχεύει είναι η ακύρωση του μνημονίου λόγω της δαιμονοποίησής του από μέρος του πολιτικού συστήματος, του Tύπου, του συνδικαλιστικού κινήματος, των ποικιλώνυμων επαγγελματικών επιχειρηματικών συμφερόντων που θίγονται. Ουδείς όμως από αυτούς που αντιδρούν προτείνει εναλλακτική λύση. Διότι απλώς δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Η ακύρωση του μνημονίου θα οδηγήσει την Ελλάδα σε χρεοκοπία και τα πλέον ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού της στην εξαθλίωση.

Οι στιγμές είναι ιστορικές. Το πολιτικό σύστημα της χώρας, ή τουλάχιστον το μέρος εκείνο που το επιθυμεί, πρέπει να αναλάβει τώρα τον ιστορικό του ρόλο, να ανοίξει νέους δρόμους, να ξεφύγει από τα σφάλματα του παρελθόντος. Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει υγιείς, αν και διάσπαρτες, δυνάμεις που αντιλαμβάνονται ότι απαιτούνται ριζικές αλλαγές στις οικονομικές δομές, στις κοινωνικές αξίες και στις αντιλήψεις. Οι δυνάμεις αυτές, αν εκφραστούν με δυναμισμό και δημιουργικότητα, μπορεί να γίνουν ο καταλύτης σημαντικών 

Πηγή Express




Τα σχόλια και οι απόψεις που δημοσιεύονται δεν υιοθετούνται από τον κόμβο και εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή.
Θα παρακαλούσαμε πολύ να διατηρήσετε τα σχόλια σας ευγενικά, πολιτισμένα και ουσιώδη. Αποφύγετε χαρακτηρισμούς απέναντι σε άλλους σχολιαστές και προσπαθήστε οι συζητήσεις να γίνονται σε ευπρεπή πλαίσια.

Σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο διαγράφονται αυτόματα χωρίς προειδοποίηση.




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη από τους νόμους 2121/1993, 2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ. Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ : Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ: H αναδημοσίευση μόνο των ελεύθερων ειδήσεων του κόμβου και όχι αυτών που η πρόσβαση επιτρέπεται αποκλειστικά στους συνδρομητές του (ένδειξη: αρθρο μόνο για συνδρομητές) με ΡΗΤΗ αναφορά στην πηγή και στον σχετικό σύνδεσμο του άρθρου/είδησης (url).

Παλαιότερα σχόλια

image description ΖΑΦΕΙΡΗΣ Δ | Ιουλίου 12, 2010 11:25 π.μ. | Reply
ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΕΥΗΜΕΡΟΥΝ...ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ! ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ. ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΤΩΝ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΩΝ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΔΩ.
ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΕΣΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΟΥΣ, ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ! ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΣΑ! ΕΚΕΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ Ο Λ Ο ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΑ! ΔΙΟΤΙ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΑΠΛΑ. ΚΑΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΞΑΓΩΓΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΣΟ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΑΓΟΜΕΝΩΝ ΠΟΣΩΝ ΜΕ ΑΠΟΤΡΕΠΤΙΚΑ ΥΨΗΛΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ. ΝΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΔΩ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ, ΤΟ ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ, ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΛΠ. ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΙΜΟΡΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΟΡΩΝ ΤΟΥ ΑΕΠ.
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ, ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΤΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ! ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΑΣΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ.
Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο