Ειδήσεις Οικονομικές Ειδήσεις

Αφιερωμένο στον «άγνωστο» λογιστή

New Page 1

Κωνσταντίνος Δημ. Γραβιάς
Πτυχιούχος Οικον. Παν/μίου Πειραιά
Λογιστής - φοροτεχνικός

 

 


Λίγο έως πολύ όλοι γνωρίζουμε την περίφημη φράση από τον επιτάφιο του Περικλέους «[...] μία δέ κλίνη κενή φέρεται ἐστρωμένη τῶν ἀφανῶν [...]1». Ουσιαστικά, μέσα από τη φράση αυτή αναδεικνύεται η μεγάλη σημασία που έδιναν στην αρχαία Ελλάδα -αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο- στην ύστατη απόδοση τιμών στους αφανείς νεκρούς των μαχών που δεν μπόρεσαν να βρεθούν και να ενταφιαστούν από τους υπόλοιπους στα πεδία των μαχών.

Στη Βουλή των Ελλήνων, υπάρχει όπως είναι γνωστό (σ.σ. βλέπε σχετική φωτογραφία), το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη όπου τιμώνται όλοι οι αφανείς αγωνιστές που χάθηκαν υπέρ της πατρίδος διαχρονικά. Μία από τις φράσεις που είναι χαραγμένες στο μνημείο αυτό είναι και η ανωτέρω, προκειμένου μαζί με τις υπόλοιπες να θυμίζουν σε όλους το νόημα του μνημείου αυτού στο διηνεκές.

Μεταφέροντας τη φράση αυτή στα δεδομένα του επαγγελματικού μας χώρου, θέλησα να κάνω μια μικρή παράφραση ως εξής:

Μία δέ κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των λογιστών.

 

Αφορμή για το σημερινό μου σχόλιο, στάθηκε ο θάνατος ενός ακόμη νέου συναδέλφου που έφυγε από τη ζωή χθες σε ηλικία μόλις 38 ετών από εγκεφαλικό επεισόδιο. Έφυγε στις επάλξεις, στο γραφείο του όπου -όπως εμείς οι υπόλοιποι-, περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, προσπαθώντας να ορθοποδήσει μέσα σ΄αυτό το αφιλόξενο και εχθρικό περιβάλλον για κάθε επαγγελματία.

Ο νέος αυτός θάνατος ήρθε να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των συναδέλφων που φεύγουν επέκεινα του κόσμου τούτου, χτυπημένοι από ασθένειες που αποτελούν τις συνέπειες της συνεχόμενης έντασης και του άγχους στο χώρο εργασίας. Εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια, υπέρταση, υπερκόπωση και πολλές άλλες ασθένειες χτυπούν την πόρτα των συναδέλφων και συχνά οδηγούν στο θάνατο, βυθίζοντας στη θλίψη συγγενείς και φίλους. Πολλοί από τους θανάτους αυτούς δε βλέπουν καν το φως της δημοσιότητας ή περνάνε στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί τα κρούσματα τέτοιων θανάτων κι αυτό έχει δημιουργήσει μεγάλο προβληματισμό στις τάξεις των συναδέλφων που βάλλονται πανταχόθεν. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που πήραν την απόφαση να τα παρατήσουν και να ασκήσουν κάποιο άλλο επάγγελμα, αφήνοντας πίσω τους όσα είχαν δημιουργήσει μέχρι τότε.

Η τεράστια πίεση, το άγχος, οι καθημερινές αλλαγές στη νομοθεσία, η πολυνομία, το ευμετάβλητο φορολογικό τοπίο, οι αλλαγές στα εργασιακά και ασφαλιστικά δρώμενα, η γενικότερη οικονομική δυσπραγία που μαστίζει την ελληνική οικονομία, καθώς και μια σειρά άλλων παραγόντων, έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην ψυχική και τη σωματική υγεία των συναδέλφων που πλέον ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί ανήμποροι να αντιδράσουν στον ορυμαγδό των εξελίξεων. Στο πρόσφατο παρελθόν, είχα αναφερθεί στο θέμα του θανάτου του λογιστή, μέσα από ένα άρθρο με τίτλο «Ο θάνατος του λογιστάκου». Στο άρθρο αυτό είχα στηλιτεύσει το περιεχόμενο μιας απόφασης του υπ. Οικονομικών που ήταν επιεικώς απαράδεκτη.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης στη δημιουργία αυτής της κατάστασης έχουν φυσικά οι εκάστοτε ιθύνοντες του υπ. Οικονομικών που λειτουργώντας συχνά σαν εκτελεστικά όργανα της εθνικής οικονομικής πολιτικής, γίνονται συμμέτοχοι στο τραγικό αυτό αποτέλεσμα.  

Πάντως, αν ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης ζούσε σήμερα και ήταν συνάδελφος θα έγραφε σχετικά με το θέμα:

Οι λογιστές όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο δύο μες στα γραφεία

(Ηλεκτρολόγοι θα ’ναι η Πολιτεία κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν)2

 

Εκτός όμως από τη λαίλαπα των αλλαγών στα επαγγελματικά μας θέματα, έχουμε να διαχειριστούμε τη μήνιν, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες των πελατών μας, αφού όλοι αυτοί εκτονώνουν την οργή τους μέσα στους χώρους εργασίας μας. Απολογούμαστε καθημερινά για τις πολιτικές άλλων και αναλώνουμε χρόνο για να εξηγούμε στους πελάτες μας κάτι που ενδεχομένως μετά από λίγες μέρες να έχει αλλάξει ή επεξηγούμε με όσο δυνατόν εύπεπτο τρόπο τις αβελτηρίες των ιθυνόντων. Εκτός αυτών πρέπει να δίνουμε κουράγιο σε όσους καταρρέουν στο άκουσμα των φόρων και βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής, λειτουργώντας σαν ψυχοθεραπευτές προκειμένου να αποφευχθούν μοιραίες καταστάσεις. Δεν είναι λίγες οι φορές που όλη αυτή η ένταση και τα προβλήματα των πελατών μας γίνονται και δικά μας προβλήματα, αφού πάντα τείνουμε ευήκοον ους στους προβληματισμούς τους και ουσιαστικά μοιραζόμαστε τα όποια ζητήματα. Η ψυχή μας φορτώνεται και με τα προβλήματα των άλλων αφού δεν είναι δυνατόν να μένουμε ασυγκίνητοι στο δράμα που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας. Τρανά τελευταία παραδείγματα αποτελούν τα φουσκωμένα εκκαθαριστικά σημειώματα του ΕΝ.Φ.Ι.Α. βάσει των οποίων χιλιάδες φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν υπέρογκα ποσά.

Τις τελευταίες ημέρες δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να προσπαθούμε να εξηγήσουμε στους φορολογούμενους πως προέκυψε το δυσθεώρητο ποσό φόρου (ΕΝ.Φ.Ι.Α.). Αν προσθέσουμε σ΄αυτό και όλα τα υπόλοιπα με τα οποία έχουμε επιφορτιστεί, τότε μπορεί να αντιληφθεί ακόμη κι ένας αδαής με τα φορολογικά τους λόγους που έχουν οδηγήσει τους συναδέλφους σε απόγνωση!

Όλα όσα γράφω δεν έχουν συντεχνιακά ελατήρια, αφού ο υπογράφων είναι κατά της νοοτροπίας των συντεχνιών γενικότερα, ούτε κινούνται στα πλαίσια της μεμψιμοιρίας την οποία απεχθάνομαι. Αποτελούν τη ρεαλιστική παρουσίαση όσων ζούμε, μέσα από τη δική μου οπτική θεώρηση που διυλίζονται μέσω της προσωπικής μου κρησάρας. Δεν ζητώ από την πολιτεία τίποτε παραπάνω από το σεβασμό της επαγγελματικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου και της εξασφάλισης ανθρωπίνων ωραρίων απασχόλησης που δε θα τείνουν σε μία σύγχρονη εκδοχή της σκλαβιάς.

Το σχόλιό μου σήμερα αποτελεί φόρο τιμής σε όσους συναδέλφους έφυγαν αφήνοντας την τελευταία τους πνοή μέσα σε έναν χώρο που κάποιοι πολιτικοί ταγοί φρόντισαν να τον ρημάξουν πραγματικά! Μη ξεχνάμε όμως ότι, «κανείς δεν μπορεί να σε καβαλήσει, αν δεν είσαι σκυμμένος»3.

Αποτίνω φόρο τιμής λοιπόν στον «άγνωστο» λογιστή που έπεσε στις επάλξεις παλεύοντας για την επιβίωση και για ένα καλύτερο αύριο.

 

_____________________________________

[1] Βλ. Επιτάφιος τους Περικλέους,  Θουκ.2, 34,3

[2] Από το ποίημα του Κ. Καρυωτάκη, Δημόσιοι υπάλληλοι. Η συγκεκριμένη στροφή του ποιήματος έχει ως εξής: «[...] Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο δύο μες στα γραφεία. (Ηλεκτρολόγοι θα ’ναι η Πολιτεία κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν) [...]». Οι στήλες που ανέφερε ο ποιητής ήταν οι παλιές ηλεκτρικές στήλες (μπαταρίες) της εποχής.

[3] Martin Luther King

 




Τα σχόλια και οι απόψεις που δημοσιεύονται δεν υιοθετούνται από τον κόμβο και εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή.
Θα παρακαλούσαμε πολύ να διατηρήσετε τα σχόλια σας ευγενικά, πολιτισμένα και ουσιώδη. Αποφύγετε χαρακτηρισμούς απέναντι σε άλλους σχολιαστές και προσπαθήστε οι συζητήσεις να γίνονται σε ευπρεπή πλαίσια.

Σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο διαγράφονται αυτόματα χωρίς προειδοποίηση.




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη από τους νόμους 2121/1993, 2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ. Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ : Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ: H αναδημοσίευση μόνο των ελεύθερων ειδήσεων του κόμβου και όχι αυτών που η πρόσβαση επιτρέπεται αποκλειστικά στους συνδρομητές του (ένδειξη: αρθρο μόνο για συνδρομητές) με ΡΗΤΗ αναφορά στην πηγή και στον σχετικό σύνδεσμο του άρθρου/είδησης (url).
Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο