Δημοσιεύθηκε στις : [ 08-10-2003 ]

ΣτΕ 2805/2003 Με την διάταξη του άρθρου 26 του ν 1828/89 επιβάλλεται από 1-1-90 , τέλος υπέρ δήμων και κοινοτήτων σε ποσοστό 5% , στις κατηγορίες καταστημάτων που αναφέρονται αναλυτικά στο ανωτέρω άρθρο . Το επίδικο τέλος δεν επιβάλλεται στα είδη που πωλούνται σε πακέτα, αλλά μόνο σε εκείνα που σερβίρονται για κατανάλωση .

(Με την διάταξη του άρθρου 26 του ν 1828/89 επιβάλλεται από 1-1-90 , τέλος υπέρ δήμων και κοινοτήτων σε ποσοστό 5% , στις κατηγορίες καταστημάτων που αναφέρονται αναλυτικά στο ανωτέρω άρθρο . Το επίδικο τέλος δεν επιβάλλεται στα είδη που πωλούνται σε πακέτα, αλλά μόνο σε εκείνα που σερβίρονται για κατανάλωση .)

Κατηγορία: Τέλη και ειδικές Φορολογίες

ΣΤΕ 2805/03 ΤΜΗΜΑ Β

Με την διάταξη του άρθρου 26 του ν 1828/89 επιβάλλεται από 1-1-90 , τέλος υπέρ δήμων και κοινοτήτων σε ποσοστό 5% , στις κατηγορίες καταστημάτων που αναφέρονται αναλυτικά στο ανωτέρω άρθρο . Το επίδικο τέλος δεν επιβάλλεται στα είδη που πωλούνται σε πακέτα, αλλά μόνο σε εκείνα που σερβίρονται για κατανάλωση .


Επιμέλεια

ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ Α. ΝΙΚΟΛΑΟΣ


Αριθμός 2805/2003

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

ΤΜΗΜΑ Β΄
 

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 2 Οκτωβρίου 2002 με την εξής σύνθεση: Φ. Στεργιόπουλος, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Β΄ Τμήματος, Σπ. Καραλής, Δ. Κωστόπουλος, Σύμβουλοι, Κ. Βιολάρης, Σπ. Χρυσικοπούλου, Πάρεδροι. Γραμματέας η Π. Στεργιοπούλου.

Για να δικάσει την από 22 Ιανουαρίου 1998 αίτηση:

του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος παρέστη με τον δικηγόρο , (Α.Μ. ), που τον διόρισε με πληρεξούσιο,

κατά του , κατοίκου Αθηνών (), ο οποίος δεν παρέστη.

Με την αίτηση αυτή ο αναιρεσείων Δήμος επιδιώκει να αναιρεθεί η 3628/1997 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του Εισηγητή, Παρέδρου Κ. Βιολάρη.


Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος Δήμου, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι

Α φ ο ύ   μ ε λ έ τ η σ ε   τ α   σ χ ε τ ι κ ά  έ γ γ ρ α φ α

Σ κ έ φ θ η κ ε   κ α τ ά   τ ο   Ν ό μ ο

1. Επειδή, για την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως δεν απαιτείται, σύμφωνα με το νόμο, καταβολή τελών και παραβόλου.

2. Επειδή, με την αίτηση αυτή ζητείται, παραδεκτώς, η αναίρεση της αποφάσεως 3628/1997 του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε έφεση του αναιρεσείοντος Δήμου κατά της αποφάσεως 7898/1994 του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την τελευταία αυτή απόφαση είχε γίνει δεκτή προσφυγή του αναιρεσιβλήτου και είχε ακυρωθεί: 1) η υπ' αριθμ. 2331/90/1992 εγγραφή του αναιρεσιβλήτου στο βεβαιωτικό κατάλογο του Δήμου Αθηναίων για τέλος 5% επί των ακαθαρίστων εσόδων του, έτους 1990, από την εκμετάλλευση αναψυκτηρίου και 2) η υπ' αριθμ. 33/410/1992 απόφαση του Δημάρχου Αθηναίων, με την οποία του είχε επιβληθεί ισόποσο πρόστιμο λόγω μη δηλώσεως.

3. Επειδή, με τη διάταξη της παρ. 6 του άρθρου 26 του ν. 1828/1989 (φ. Α΄ 2) και σε αντικατάσταση προηγούμενης διατάξεως του άρθρου 1 παρ. 1 εδ. β του Ν. 339/1976, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το εδάφ. β΄ του άρθρου 3 του ν. 658/1977, ορίσθηκε ότι επιβάλλεται υπέρ των δήμων και κοινοτήτων από 1.1.1990 (άρθ.  44  ν. 1828/1989  και  άρθ.  49  παρ.  2 ν. 1832/1989, φ. 54 Α΄) "τέλος σε ποσοστό πέντε τα εκατό (5%) στα ακαθάριστα έσοδα των: α) κέντρων διασκέδασης και των κάθε είδους, μορφής και ονομασίας καταστημάτων Γ΄ κατηγορίας και ανωτέρας, στα οποία προσφέρονται φαγητά, ποτά, καφές, αναψυκτικά, γαλακτοκομικά προϊόντα και γλυκίσματα, β) ζυθοπωλείων ανεξαρτήτως κατηγορίας, μπαρ ανεξαρτήτως ιδιαίτερης ονομασίας και κατηγορίας και γ) κέντρων πολυτελείας. Στο τέλος αυτό υπάγονται και τα κέντρα και καταστήματα των πιο πάνω περιπτώσεων που λειτουργούν μέσα σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις κάθε λειτουργικής μορφής και κατηγορίας". Εξάλλου, με τη διάταξη του άρθρου 7 παρ. 22 του ν. 2307/1995 (φ. 113/15.6.1995, Α΄) ορίσθηκαν τα εξής: "Η αληθής έννοια της διάταξης του εδαφίου β της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 339/1976, όπως αντικαταστάθηκε με τη διάταξη της παρ. 6 του άρθρου 26 του ν. 1828/1989, με την οποία επιβάλλεται τέλος σε ποσοστό πέντε τοις εκατό (5%) στα ακαθάριστα έσοδα των: α) κέντρων διασκέδασης και των κάθε είδους, μορφής και ονομασίας καταστημάτων Γ΄ κατηγορίας και ανωτέρας, στα οποία προσφέρονται φαγητά, ποτά, καφές, αναψυκτικά, γαλακτοκομικά προϊόντα και γλυκίσματα, β) ζυθοπωλείων ανεξαρτήτως κατηγορίας, μπαρ ανεξαρτήτως ιδιαίτερης κατηγορίας και γ) κέντρων πολυτελείας, είναι ότι: το τέλος επιβάλλεται μόνο στα προϊόντα, τα οποία σερβίρονται και καταναλώνονται στα καταστήματα που αναφέρονται στη διάταξη αυτή ...  Ποσά που καταβλήθηκαν, για την αξία προϊόντων που πωλήθηκαν για κατανάλωση εκτός των ανωτέρω καταστημάτων, μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, δεν επιστρέφονται. Τα βεβαιωθέντα δημοτικά τέλη για τις πωλήσεις σε "πακέτο", των οποίων οι πράξεις βεβαιώσεως έχουν επιδοθεί μέχρι 31.12.1994, καταβάλλονται μόνο κατά το είκοσι τοις εκατό (20%) αφαιρουμένων των προστίμων και προσαυξήσεων εκπρόθεσμης καταβολής. Διαγράφονται τα τέλη της παραπάνω περίπτωσης που βεβαιώθηκαν ή οι πράξεις βεβαιώσεώς τους επιδόθηκαν μετά την 1.1.1995. Τα ανωτέρω ποσά καταβάλλονται σε σαράντα οκτώ (48) μηνιαίες δόσεις, η μικρότερη των οποίων δεν μπορεί να είναι χαμηλότερη των είκοσι χιλιάδων (20.000) δραχμών". Με την πιο πάνω διάταξη, που έχει γενικό χαρακτήρα, αφ' ενός προσδιορίζεται, υπό τον τύπο αυθεντικής ερμηνείας, η έννοια της διατάξεως της παρ. 6 του άρθρου 26 του ν. 1828/1989, η οποία είχε προκαλέσει αμφισβητήσεις και ορίζεται πλέον σαφώς ότι το επίδικο τέλος 5% δεν επιβάλλεται στα προϊόντα που πωλούνται σε πακέτο από τα ως άνω καταστήματα, παρά μόνο στα είδη που σερβίρονται για κατανάλωση μέσα στα καταστήματα αυτά και αφ' ετέρου λαμβάνεται πρόνοια για τη συνολική τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων που ανέκυψαν από τη διαφορετική ερμηνεία και εφαρμογή της ως άνω διατάξεως, τόσο από το Δήμο Αθηναίων, όσο και από τα όργανα της Διοικήσεως. Με τους ορισμούς του παραπάνω άρθρου 7 παρ. 22 του ν. 2307/1995 αποσαφηνίζεται πλήρως η προϋφιστάμενη ρύθμιση, η οποία λόγω των επαλλήλων παραπομπών και της διατυπώσεως των σχετικών διατάξεων, ιδίως δε λόγω της χρήσης του ρήματος "προσφέρονται", δεν ήταν επαρκώς σαφής ως προς την έννοια και έκταση εφαρμογής της. Επομένως, συνέτρεχε περίπτωση αυθεντικής ερμηνείας της από το νομοθέτη, σύμφωνα με το άρθρο 77 του Συντάγματος. Εφ' όσον λοιπόν, η επίμαχη διάταξη (άρθρο 7 παρ. 22 ν. 2307/1995) έχει γνησίως ερμηνευτικό χαρακτήρα, ανατρέχει στο χρόνο ενάρξεως της ισχύος της διατάξεως που ερμηνεύεται αυθεντικώς (ΣτΕ 5123/1996, Ολομ.).

4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, όπως αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, εις βάρος του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος εκμεταλλευόταν αναψυκτήριο στην οδό Αθηνάς, αριθμ. 67 (Ομόνοια), βεβαιώθηκε το προαναφερόμενο τέλος 10.402.035 δραχμών με βάση τα δηλωθέντα στη Δ.Ο.Υ. Α΄ Αθηνών συνολικά ακαθάριστα έσοδα 208.040.704 δραχμών και ειδικότερα 45.678.246 δραχμές από την εκμετάλλευση του αναψυκτηρίου και 162.362.458 δραχμές από την εκμετάλλευση καταστήματος πωλήσεως ραδιοφώνων και συναφών ειδών και ρολογιών. Επίσης, με την παραπάνω απόφαση του Δημάρχου Αθηναίων επιβλήθηκε σε βάρος του και ισόποσο προς το τέλος πρόστιμο λόγω μη υποβολής δηλώσεως. Με την πρωτόδικη απόφαση ακυρώθηκε η παραπάνω εγγραφή του αναιρεσιβλήτου στο βεβαιωτικό κατάλογο καθώς και η απόφαση επιβολής προστίμου με την αιτιολογία ότι τα μεν ακαθάριστα έσοδα από την πώληση ραδιοφώνων, ρολογιών και συναφών ειδών δεν υπέκειντο στο ένδικο τέλος, τα δε ακαθάριστα έσοδα από την εκμετάλλευση αναψυκτηρίου δεν αποδεικνύεται ότι προήρχοντο από την παροχή υπηρεσιών σερβιρίσματος. Το διοικητικό εφετείο εκδικάζοντας την έφεση του ήδη αναιρεσείοντος Δήμου κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι, κατά την έννοια των διατάξεων που παρατέθηκαν στην προηγούμενη σκέψη, το προβλεπόμενο από αυτές τέλος 5% υπέρ των δήμων και κοινοτήτων επιβάλλεται μόνο στα ακαθάριστα έσοδα από την πώληση και κατανάλωση εντός του καταστήματος των παραπάνω προϊόντων όχι δε και όταν αυτά πωλούνται σε πακέτο και καταναλώνονται εκτός του καταστήματος. Επομένως, κατά την κρίση του διοικητικού εφετείου, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση «από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει ότι στο κατάστημα του εφεσιβλήτου (ήδη αναιρεσιβλήτου) σερβίρονται ποτά και φαγητά εντός του καταστήματος» τα παραπάνω ακαθάριστα έσοδά του από την εκμετάλλευση του αναψυκτηρίου του δεν υπέκειντο στο ένδικο τέλος, όπως ορθά έκρινε και η πρωτόδικη απόφαση. «Άλλωστε», κατά την περαιτέρω επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, «ούτε ο εκκαλών Δήμος απέδειξε, ως είχε υποχρέωση, ως φέρων το βάρος της απόδειξης, ότι τα έσοδα αυτά προέρχονται από την προσφορά φαγητών εντός του καταστήματος και όχι από την πώληση και κατανάλωσή τους εκτός αυτού». Με τις σκέψεις αυτές, το διοικητικό εφετείο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος Δήμου.

5. Επειδή, με το μόνο λόγο της κρινόμενης αιτήσεως προβάλλεται ότι με μη νόμιμη αιτιολογία το διοικητικό εφετείο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος Δήμου, διότι δέχθηκε ότι το βάρος αποδείξεως του γεγονότος ότι τα πωλούμενα είδη καταναλώνονταν εντός του καταστήματος έφερε ο Δήμος ενώ κατά την ορθή έννοια του νόμου το βάρος αυτό έφερε ο αναιρεσίβλητος, ο οποίος επικαλέσθηκε την εξαίρεσή του από τον κανόνα, που ήταν η επιβολή του ενδίκου τέλους σε όλα τα καταστήματα που πωλούν τα παραπάνω προϊόντα. Ο μόνος αυτός λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως αλυσιτελής, διότι με αυτόν δεν πλήσσεται η πρώτη παραπάνω αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως (ότι από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει ότι στο κατάστημα του αναιρεσιβλήτου σερβίρονται ποτά και φαγητά εντός του καταστήματος), η οποία στηρίζει αυτοτελώς την κρίση της για τη μη απόδειξη των εν λόγω πραγματικών περιστατικών, αλλά μόνον η δεύτερη παραπάνω επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, (ότι ο Δήμος, ο οποίος έφερε το βάρος της αποδείξεως των παραπάνω πραγματικών περιστατικών δεν τα απέδειξε).

6. Επειδή, κατόπιν αυτών, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί.

Δ ι ά   τ α ύ τ α

Απορρίπτει την αίτηση.

Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 2002 και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 8ης Οκτωβρίου 2003.

        



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • ΑΓΡΟΤΕΣ
Up
Close
Close
Κλείσιμο