Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1997 ]

ΣτΕ 5032/1997 Για την απονομή σύνταξης αναπηρίας, εφόσον ο ασφαλισμένος έχει πραγματοποιήσει μόνο 1.500 ημερομίσθια, απαιτείται τα 300 απ αυτά να τα έχει πραγματοποιήσει κατά τα πέντε αμέσως προηγούμενα έτη από εκείνο που έγινε ανάπηρος. Αν κατά κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στην πενταετία ο ασφαλισμένος κρίθηκε "ασφαλιστικώς" ανάπηρος, η πενταετία αυτή πρέπει να επεκτείνεται στον αμέσως προγενέστερο χρόνο και για διάστημα αντίστοιχο του εκάστοτε αφαιρουμένου

(Για την απονομή σύνταξης αναπηρίας, εφόσον ο ασφαλισμένος έχει πραγματοποιήσει μόνο 1.500 ημερομίσθια, απαιτείται τα 300 απ αυτά να τα έχει πραγματοποιήσει κατά τα πέντε αμέσως προηγούμενα έτη από εκείνο που έγινε ανάπηρος. Αν κατά κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στην πενταετία ο ασφαλισμένος κρίθηκε "ασφαλιστικώς" ανάπηρος, η πενταετία αυτή πρέπει να επεκτείνεται στον αμέσως προγενέστερο χρόνο και για διάστημα αντίστοιχο του εκάστοτε αφαιρουμένου )

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος



Προϋποθέσεις απονομής σύνταξης αναπηρίας
Σ.τ.Ε.: 5032/1997

Για την απονομή σύνταξης αναπηρίας, εφόσον ο ασφαλισμένος έχει πραγματοποιήσει
μόνο 1.500 ημερομίσθια, απαιτείται τα 300 απ' αυτά να τα έχει πραγματοποιήσει
κατά τα πέντε αμέσως προηγούμενα έτη από εκείνο που έγινε ανάπηρος. Αν κατά
κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στην πενταετία ο ασφαλισμένος κρίθηκε
"ασφαλιστικώς" ανάπηρος, η πενταετία αυτή πρέπει να επεκτείνεται στον αμέσως
προγενέστερο χρόνο και για διάστημα αντίστοιχο του εκάστοτε αφαιρουμένου

<


 

4. Επειδή, από τις προαναφερόμενες διατάξεις συνάγεται ότι για τη θεμελίωση
και συνέχιση του δικαιώματος σύνταξης λόγω αναπηρίας, δεν αρκεί η συνδρομή της
υγειονομικής αναπηρίας, ιατρικώς διαπιστουμένης, αλλά προσαπαιτείται η εξαιτίας
αυτής αδυναμία του ασφαλισμένου να κερδίζει από την εργασία του περισσότερο από
τα κατά νόμο προβλεπόμενα ποσοστά, δηλαδή η ασφαλιστική αναπηρία. Εξάλλου, κατά
την έννοια των διατάξεων αυτών, η αξίωση του νομοθέτη, όπως από τις
απαιτούμενες για τη χορήγηση σύνταξης αναπηρίας 1.500 Η.Ε. οι 300 έχουν
πραγματοποιηθεί κατά την τελευταία πριν από τη διαπίστωση της αναπηρίας
πενταετία, αποβλέπει στο να βεβαιώνεται εκάστοτε η ύπαρξη ενεργού ασφαλιστικού
δεσμού μεταξύ του ΙΚΑ και του ασφαλισμένου κατά την προηγούμενη της επέλευσης
της αναπηρίας πενταετία. Τελεί δε υπό την προϋπόθεση ότι, κατά τη χρονική αυτή
περίοδο, ο ασφαλισμένος δεν είχε στερηθεί της δυνατότητας προς εργασία, λόγω
διαπιστωμένης ασφαλιστικής ανικανότητάς του. Επομένως, χρονικά διαστήματα κατά
τα οποία εντός της ως άνω πενταετίας ο ασφαλισμένος είχε τυχόν κριθεί
ασφαλιστικώς ανάπηρος σε ποσοστό βάσει του οποίου προβλέπεται, κατά τις
κείμενες διατάξεις, η χορήγηση ασφαλιστικών παροχών λόγω αναπηρίας από τον
Οργανισμό Κύριας Ασφάλισης πρέπει να αφαιρούνται από την, κατά τα προεκτεθέντα,
πενταετία. Η πενταετία, στην περίπτωση αυτή, προς συμπλήρωση του συνόλου των
ημερών της πρέπει να επεκτείνεται στον αμέσως προγενέστερο χρόνο και για
διάστημα αντίστοιχο του εκάστοτε αφαιρουμένου (Σ.τ.Ε.1532/1989, 4663/1987).
5. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έγιναν
δεκτά τα εξής: Ο αναιρεσείων γεννήθηκε το έτος 1936 και πραγματοποίησε συνολικά
1.688 Η.Ε. ως οικοδόμος και αυτές μέχρι του έτους 1980. Στις 4.7.1963 υπέστη
ατύχημα που χαρακτηρίσθηκε ως εργατικό με σχετική απόφαση του Διευθυντή του
Υποκαταστήματος ΙΚΑ Χαλκίδας. Εξαιτίας του ατυχήματος τούτου, ζήτησε σύνταξη
αναπηρίας και μετά από απόφαση των οικείων οργάνων έλαβε: α) σύνταξη αναπηρίας
από 1.8.1963 έως 31.1.1964 και β) επίδομα αναπροσαρμογής από 1.2.1964 έως
30.4.1965. Στη συνέχεια, διακοπείσης από 1.5.1965 της συνταξιοδότησής του,
επανέλαβε την εργασία του μέχρι το έτος 1980, πραγματοποιήσας συνολικά, από το
1965 έως το 1980, 1.453 Η.Ε. Στις 25.10.1980 υπέβαλε νέα αίτηση και ζήτησε
σύνταξη αναπηρίας. Με την υπ' αριθ. 197/20.5.1981 Γνωμάτευση της ΒΥΕ εκρίθη ότι
τότε εμφάνιζε "μέτριου βαθμού μείωση της οράσεως άμφω συνεπεία υψηλής
υπερμετρωπίας", ότι εκ της πάθησης αυτής έφερε ποσοστό ανατομοφυσιολογικής
βλάβης 6%, ότι με την πάθηση αυτή που ήταν παλαιά (το έτος 1964 έγινε το πρώτον
διαπίστωση αυτής με την υπ' αριθ. 353/17.7.1964 Γνωμάτευση της ΑΥΕ
Υποκαταστήματος ΙΚΑ Χαλκίδας), ο ασφαλισμένος εργάσθηκε επί σειρά ετών και δεν
παρουσιάζει επιδείνωση, ότι όμως από 25.10.1980 εμφάνισε "άσηπτη νέκρωση
πισοειδούς δεξιού καρπού" και ότι από την κατάσταση της υγείας του είχε ποσοστό
ιατρικής αναπηρίας, οφειλόμενο σε κοινή νόσο, από 25.10.1980 έως 30.11.1981,
20%. Στηριζόμενος στη γνωμάτευση αυτή, ο Διευθυντής του Υποκαταστήματος ΙΚΑ
Χαλκίδας, με την υπ' αριθ. 592/28.5.1981 απόφασή του, απέρριψε το αίτημά του
λόγω μικρού ποσοστού ασφαλιστικής αναπηρίας (20%). Την αυτή κρίση εξέφερε και η
Τ.Δ.Ε., με την επακολουθήσασα υπ' αριθ. 385/22.9.1981 απόφασή της, η οποία
κατέστη οριστική, τερματισθείσης της σχετικής διοικητικής διαδικασίας, χωρίς ο
αναιρεσείων να ασκήσει προσφυγή κατά της απόφασης της ΤΔΕ. Μετά πάροδο ικανού
χρόνου (τετραετία), στις 24.6.1985, ο αναιρεσείων υπέβαλε νέα αίτηση, με την
οποία προέβαλε ότι επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας του και δικαιούται πλέον
παροχών σύνταξης αναπηρίας. Η ΒΥΕ Υποκαταστήματος ΙΚΑ Χαλκίδας, με την υπ'
αριθ. 754/19.12.1985 Γνωμάτευσή της, έκρινε ότι εμφανίζει "άσηπτο νέκρωση
μηνοειδούς δεξιού καρπού, μετρίου βαθμού εκφυλιστική σπονδυλοαρθρίτιδα, μετρίου
βαθμού μείωση της οράσεως άμφω, συνέπεια υπερμετρωπίας", ότι εκ των παθήσεων
αυτών που ήταν παλαιές (προ του 1985) έφερε ποσοστό ανατομοφυσιολογικής βλάβης
30%, ότι με τις παλαιές αυτές παθήσεις προσαρμόσθηκε και εργάσθηκε, ενώ τώρα
(24.6.1985) εμφανίζει σημαντική επιδείνωση, ήτοι "μεγάλου βαθμού μείωση της
οράσεως άμφω" και ότι το ποσοστό της ανατομοφυσιολογικής του βλάβης από την
ανωτέρω κατάσταση της υγείας του ήταν 67% από 24.6.1985 και επ' αόριστον.
Στηριζόμενος στη γνωμάτευση αυτή, ο Διευθυντής του Υποκαταστήματος ΙΚΑ Χαλκίδας
έκρινε, με την υπ' αριθ. 104/17.1.1986 απόφασή του, ότι ο αναιρεσείων ήταν μεν
ασφαλιστικώς ανάπηρος από 24.6.1985 και επ' αόριστον σε ποσοστό 67%, δεν
εδικαιούτο όμως σύνταξης αναπηρίας, ελλείψει των νομίμων χρονικών προϋποθέσεων,
ήτοι κατά το χρόνο καθ'ον εκρίθη ανάπηρος (24.6.1985) δεν είχε πραγματοποιήσει
στην ασφάλιση του ΙΚΑ: α) 4.050 Η.Ε. οποτεδήποτε (είχε μόνο 1.688), β) 1.500
Η.Ε. στα δώδεκα προηγούμενα του 1985 έτη (1973-1984) και γ) είχε μεν άνω των
1.500 Η.Ε., συνολικά, αλλά όχι 300 μέσα στα πέντε προηγούμενα του 1985 έτη
(1980-1984). Κατά της απόφασης αυτής, άσκησε ένσταση ενώπιον της Τοπικής
Διοικητικής Επιτροπής του Υποκαταστήματος ΙΚΑ Χαλκίδος. Η τελευταία, με την υπ'
αριθ. 506/1987 απόφασή της, ενόψει προβληθέντος ενώπιόν της ισχυρισμού του
αναιρεσείοντος ότι η αναπηρία του εμφανίσθηκε από το έτος 1980 και είναι
απότοκος του παλαιού εργατικού ατυχήματος, διέταξε την επανεξέτασή του από τη
ΒΥΕ, με σκοπό να αποφανθεί αν η οφθαλμολογική πάθησή του είναι απότοκος του
ατυχήματος ή πρόκειται για κοινή νόσο και να καθορισθεί το ποσοστό ιατρικής
αναπηρίας του από 1.12.1981 μέχρι την εξέτασή του. Η ΒΥΕ του Υποκαταστήματος
ΙΚΑ Χαλκίδας, με την υπ' αριθ. 480/4.9.1987 συμπληρωματική γνωμάτευσή της,
έκρινε: α) ότι η οφθαλμολογική πάθησή του δεν είναι απότοκος του ατυχήματος,
αλλά κοινή νόσος, β) ότι η ιατρική αναπηρία του, στο κρίσιμο διάστημα από
1.12.1981 έως 23.6.1985 (προγενέστερο της αίτησης επιδείνωσης), ήταν 30%,
δηλαδή εκείνο που προσδιόρισε η ίδια με την υπ' αριθ. 754/1985 Γνωμάτευσή της
(κεφάλαιο παλαιών παθήσεων προ του 1985), γ) ότι η ιατρική αναπηρία του ίδιου
από 25.10.1980 έως 30.11.1981 ήταν 20% (ως είχε ήδη κριθεί με την υπ' αριθ.
197/20.5.1981 Γνωμάτευση της ΒΥΕ), ενώ από 24.6.1985 και επ' αόριστον 26% (ως
είχε κριθεί με την υπ' αριθ. 754/1985 Γνωμάτευση). Αφού έλαβε υπόψη και την
νεότερη αυτή γνωμάτευση, η Τοπική Διοικητική Επιτροπή εξέδωσε την υπ' αριθ.
246/1988 οριστική απόφασή της, με την οποία απέρριψε την ένστασή του με την
ίδια, όπως και ο Διευθυντής, αιτιολογία, δηλαδή, ως εμμέσως εξ αυτής και της
από 3.3.1988 εισήγησης του Διευθυντή του Υποκαταστήματος ΙΚΑ συνάγεται, διότι
τον έκρινε ασφαλιστικώς ανάπηρο σε ποσοστό 67% αποκλειστικώς από κοινή νόσο
(και όχι από εργατικό ατύχημα) από 24.6.1985 και μετά, ως μη συμπληρούντα όμως
κατά το χρόνο τούτο (24.6.1985) τις κατά νόμο χρονικές προϋποθέσεις προς
συνταξιοδότησή του και περαιτέρω κατά το από 1.12.1981 έως 23.6.1985
(προγενέστερο της αίτησής του) διάστημα ασφαλιστικώς ανάπηρο από κοινή νόσο σε
ποσοστό 30%, δηλαδή μη συντάξιμο. Ο αναιρεσείων άσκησε προσφυγή κατά της
απόφασης αυτής. Το πρωτοδίκως δικάσαν Δικαστήριο, ως προς το ζήτημα αν ο
αναιρεσείων κατά το χρόνο της υποβολής της αίτησής του για συνταξιοδότηση, κατά
τον οποίο και διαπιστώθηκε ότι άρχισε η σε ποσοστό 67% ασφαλιστική αναπηρία
(24.6.1985), είχε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, έκρινε ότι αυτός είχε τις
χρονικές προϋποθέσεις για να λάβει σύνταξη αναπηρίας, αφού έλαβε υπόψη του ότι
κατά την 24.6.1985 είχε πραγματοποιήσει 1.688 Η.Ε. στην ασφάλιση του ΙΚΑ, οι
οποίες ήταν αρκετές, ανεξαρτήτως άλλου πρόσθετου όρου (πραγματοποίησή τους στη
διαδικασία προ του έτους της αναπηρίας ή πραγματοποίηση μέρους αυτών στην
πενταετία προ του έτους της αναπηρίας) και ότι έτσι ο αναιρεσείων εδικαιούτο
από της υποβολής της αίτησής του (24.6.1985) σύνταξη πλήρους αναπηρίας από
κοινή νόσο μέχρι 31.12.1990. Κατόπιν αυτού, απέρριψε ως αλυσιτελή τα
προβαλλόμενα περί της ασφαλιστικής αναπηρίας του αναιρεσείοντος κατά τον προ
της υποβολής της αίτησής του χρόνο (1.12.1981 - 23.6.1985), δεδομένου ότι και
αν κρινόταν στο διάστημα αυτό ασφαλιστικώς ανάπηρος σε ποσοστό μεγαλύτερο του
30%, δεν θα ωφελείτο, διότι η καταβολή της σύνταξης από αναπηρία αρχίζει από
την ημέρα που υποβλήθηκε η αίτηση από τον ασφαλισμένο, εν προκειμένω δε η
αίτησή του περί απονομής σύνταξης αναπηρίας υποβλήθηκε μετά το ως άνω διάστημα.
Κατά της πρωτόδικης απόφασης άσκησαν έφεση τόσο ο αναιρεσείων, όσο και το
αναιρεσίβλητο Ιδρυμα. Το δικάσαν Εφετείο δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων δεν εμπίπτει
σε καμία από τις περιπτώσεις του άρθρου 41 του Ν.1539/1985, εφόσον, κατά την
24.6.1985 που υπέβαλε τη σχετική αίτηση, είχε πραγματοποιήσει 1.688 Η.Ε. στην
ασφάλιση του ΙΚΑ και μάλιστα έως το 1980 και, συνεπώς, δεν είχε τις
απαιτούμενες χρονικές προϋποθέσεις για να λάβει σύνταξη αναπηρίας, ειδικότερα
δε τις 300 ημέρες μέσα στα αμέσως προηγούμενα πέντε έτη από εκείνο που κρίθηκε
ανάπηρος. Περαιτέρω, δέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ότι πριν από τον κρίσιμο χρόνο
(24.6.1985) υπήρξε χρονικό διάστημα κατά το οποίο είχε κριθεί από τα αρμόδια
όργανα του ΙΚΑ ανίκανος προς εργασία, ώστε να αφαιρεθεί κατά τον υπολογισμό της
πενταετίας. Με τις σκέψεις αυτές, απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος, έκανε
δεκτή την έφεση του αναιρεσιβλήτου Ιδρύματος και εξαφάνισε την πρωτόδικη
απόφαση.
6. Επειδή, ενόψει του προεκτεθέντος περιεχομένου της αναιρεσιβαλλόμενης
απόφασης, με το μοναδικό λόγω αναίρεσης, προβάλλεται ότι μη νομίμως το δικάσαν
Δικαστήριο δεν εξέτασε ουσιώδη ισχυρισμό του αναιρεσείοντος για την
προχρονολόγηση της ασφαλιστικής αναπηρίας του κατά το χρονικό διάστημα από
1.12.1981 έως 23.6.1985. Ο ισχυρισμός αυτός συνίστατο, όπως εμμέσως συνάγεται
από το δικόγραφο της κρινόμενης αίτησης, στο ότι το Δικαστήριο της ουσίας
όφειλε να κρίνει αν ο αναιρεσείων ήταν ασφαλιστικώς ανάπηρος κατά την ως άνω
περίοδο, για την οποία είχε κριθεί ιατρικώς ανάπηρος σε ποσοστό 30% με την υπ'
αριθ. 480/4.9.1987 Γνωμάτευση της ΒΥΕ, όπως βεβαιώνεται στην προσβαλλόμενη
απόφαση, δεδομένου ότι η ικανοποίηση της από 24.6.1985 αίτησής του για
συνταξιοδότηση ήταν συνάρτηση των κατά νόμο χρονικών προϋποθέσεων, η συνδρομή
των οποίων εξαρτάται από το χρόνο επέλευσης της ασφαλιστικής αναπηρίας. Ο
ισχυρισμός αυτός του αναιρεσείοντος, με το ως άνω περιεχόμενο, ήταν πράγματι
ουσιώδης, διότι το Δικαστήριο της ουσίας όφειλε να εξετάσει αν ο αναιρεσείων,
κριθείς ιατρικώς ανάπηρος κατά τα προεκτεθέντα, ήταν και ασφαλιστικώς ανάπηρος
κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, ώστε να κριθεί περαιτέρω αν το
διάστημα αυτό έπρεπε να αφαιρεθεί, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην τέταρτη σκέψη
και η συνδρομή των χρονικών προϋποθέσεων να εξετασθεί σε χρόνο προγενέστερο της
υποβολής της αίτησης. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση για το λόγο αυτό, που
βασίμως προβάλλεται, πρέπει να αναιρεθεί. Εξάλλου, ο αυτός λόγος αναίρεσης,
κατά το μέρος που πλήττει σκέψεις της πρωτόδικης απόφασης, είναι απορριπτέος ως
απαράδεκτος.
7. Επειδή, αναιρουμένης της προσβαλλόμενης απόφασης, η υπόθεση πρέπει να
παραπεμφθεί στο δικάσαν Εφετείο, προκειμένου να προβεί σε νέα κρίση...



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • ΑΓΡΟΤΕΣ
Up
Close
Close
Κλείσιμο