Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1998 ]

ΣτΕ 224/1998 Η δι εξαγοράς αναγνώριση απασχόλησης στην Τουρκία, εάν δεν ζητηθεί από τον αμέσως ασφαλισμένο στις προθεσμίες που προβλέπει ο νόμος, σε περίπτωση θανάτου του μπορεί να ζητηθεί από μέλη της οικογένειάς του, εντός ευλόγου χρόνου από του θανάτου του

(Η δι εξαγοράς αναγνώριση απασχόλησης στην Τουρκία, εάν δεν ζητηθεί από τον αμέσως ασφαλισμένο στις προθεσμίες που προβλέπει ο νόμος, σε περίπτωση θανάτου του μπορεί να ζητηθεί από μέλη της οικογένειάς του, εντός ευλόγου χρόνου από του θανάτου του )

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

Αναγνώριση απασχόλησης στην Τουρκία Σ.τ.Ε.: 224/1998 Η δι εξαγοράς αναγνώριση απασχόλησης στην Τουρκία, εάν δεν ζητηθεί από τον αμέσως ασφαλισμένο στις προθεσμίες που προβλέπει ο νόμος, σε περίπτωση θανάτου του μπορεί να ζητηθεί από μέλη της οικογένειάς του, εντός ευλόγου χρόνου από του θανάτου του <------> 6. Επειδή, κατά την έννοια των εις τας προηγουμένας σκέψεις διαληφθεισών διατάξεων, δια των οποίων, υπό τας αυτόθι προβλεπομένας ειδικωτέρας προϋποθέσεις, παρέχεται ασφαλιστική προστασία εις τους εκ Τουρκίας καταφυγόντας εις Ελλάδα Ελληνας υπηκόους ή ομογενείς, εφόσον ο εκ Τουρκίας καταφυγών Ελλην υπήκοος ή ομογενής απεβίωσε, τα μέλη της οικογενείας του, τα οποία έλκουν εξ αυτού ασφαλιστικά δικαιώματα, δικαιούνται να υποβάλουν ιδίαν και αυτοτελή αίτησιν περί αναγνωρίσεως επί εξαγορά ως εν ασφαλίσει διανυθέντος του χρόνου της εις Τουρκίαν προϋπηρεσίας του θανόντος δικαιοπαρόχου των. Η αίτησις δε αυτή, εάν υποβληθή εντός ευλόγου χρόνου από του θανάτου του δικαιοπαρόχου των ως άνω μελών της οικογενείας του αποβιώσαντος, λογίζεται ως ασκηθείσα εντός της υπό των ανωτέρω διατάξεων καθοριζομένης ανατρεπτικής προθεσμίας. Τούτο δε, διότι η απώλεια εκ μέρους του αμέσως ησφαλισμένου των δικαιωμάτων του, τα οποία απορρέουν εκ της θεσπιζομένης υπό των ως άνω διατάξεων ασφαλιστικής προστασίας, δεν δύναται να αποβή εις βάρος των κατά νόμον προστατευτέων μελών της οικογενείας του και μάλιστα άνευ οιασδήποτε υπαιτιότητος τούτων (Σ.τ.Ε.3615/1992). 7. Επειδή, εν προκειμένω, δια της προσβαλλομένης αποφάσεως, εγένετο δεκτόν ότι ο θανών σύζυγος της αναιρεσιβλήτου ομογενής εκ Τουρκίας, εγκατασταθείς μονίμως εις Ελλάδα την 17.1.1965, απεβίωσε την 4.12.1971, χωρίς να έχη ζητήσει, μέχρι του χρόνου του θανάτου του, την αναγνώρισιν του χρόνου της εις Τουρκίας απασχολήσεώς του ως διανυθέντος εις την ασφάλισιν του Ταμείου Ασφαλίσεως Τυπογράφων και Μισθωτών Γραφικών Τεχνών. Την 18.12.1971 η αναιρεσίβλητος υπέβαλεν αίτησις εις το Ταμείον τούτο, με αίτημα την ανωτέρω αναγνώρισιν. Το Διοικητικόν Συμβούλιον του Ταμείου απέρριψε, δια της υπ' αριθ. 3897/29.9.1978 αποφάσεώς του, την αίτησιν ταύτην, υποβληθείσαν μετά την 30.6.1967, ως εκπρόθεσμον. Την 9.12.1981, υπέβαλε νέαν αίτησιν, ήτις απερρίφθη με την υπ' αριθ. 4055/14.1.1982 απόφασιν του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου, με την αυτήν ως άνω αιτιολογία. Ακολούθως, η αναιρεσίβλητος υπέβαλε την 18.2.1985 και νεωτέραν αίτησιν προς το Ταμείον και εζήτησεν, επικαλουμένη τας υπ' αριθ. 1358/1972, 1480/1974 και 1806/1981 αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, την επανεξέτασιν του ανωτέρω αιτήματός της περί αναγνωρίσεως του χρόνου απασχολήσεως του συζύγου της εις Τουρκίαν, ως διανυθέντος εις την ασφάλισιν του Ταμείου. Το Διοικητικόν Συμβούλιον του Ταμείου απέρριψε, δια της υπ' αριθ. 4213/17.7.1985 αποφάσεώς του και την νεωτέραν αίτησιν της αναιρεσιβλήτου με την ιδίαν κατά τα ανωτέρω αιτιολογίαν. Το Διοικητικόν Πρωτοδικείον Αθηνών, επιληφθέν της υποθέσεως, κατόπιν προσφυγής της αναιρεσιβλήτου, ηκύρωσε την απόφασιν ταύτην του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου, με την αιτιολογίαν ότι η αναιρεσίβλητος επεκαλέσθη, δια της τελευταίας αιτήσεώς της, στοιχεία μη υφιστάμενα κατά τον χρόνον υποβολής της αρχικής αιτήσεώς της, ήτις αφεώρα ιδικόν της συνταξιοδοτικόν δικαίωμα, ασκηθέν εντός δύο εβδομάδων, δηλαδή εντός ευλόγου χρόνου από του θανάτου του συζύγου της, ανέπεμψε δε εν συνεχεία την υπόθεσιν εις την Διοίκησιν, προκειμένου να εξετασθή κατά ποσόν συνέτρεχον και αι λοιπαί προϋποθέσεις αναγνωρίσεως. 8. Επειδή, ούτως έχουσα η προσβαλλομένη απόφασις, παρίσταται νομίμως και επαρκώς ητιολογημένη, διότι η αναιρεσίβλητος υπέβαλεν εντός ευλόγου χρόνου από του θανάτου του συζύγου της ίδιον και αυτοτελές, κατά τα ήδη εκτεθέντα, αίτημα περί αναγνωρίσεως επί εξαγορά ως εν ασφαλίσει διανυθέντος του χρόνου της εις Τουρκίαν προϋπηρεσίας του αποβιώσαντος συζύγου της. Συνεπώς, τα περί του αντιθέτου προβαλλόμενα, ότι η προσβαλλομένη απόφασις είναι πλημμελώς ητιολογημένη, διότι η αναιρεσίβλητος δια της από 18.12.1971 αιτήσεώς της δεν ήσκησεν ίδιον και αυτοτελές δικαίωμα και, ως εκ τούτου, η αίτησις αυτή, ασκηθείσα μετά την 30.6.1967, ήτο εκπρόθεσμος, είναι απορριπτέα, ως αβάσιμα. Εξ άλλου, τα περαιτέρω προβαλλόμενα δια του αναιρετηρίου, ότι παρατάσεις προθεσμιών δια νεωτέρων νόμων προς υποβολήν αιτήσεων, περί αναγνωρίσεως υπό ομογενών χρόνου απασχολήσεως αυτών εις Τουρκίαν, ως διανυθέντος εν ασφαλίσει εις τον αντίστοιχον εν Ελλάδι Ασφαλιστικόν Οργανισμόν, δεν αφορούν και την περίπτωσιν της αναιρεσιβλήτου, είναι, εν όψει των ανωτέρω γενομένων δεκτών, ότι αύτη, δια της από 18.12.1971 αιτήσεώς της προς το Ταμείον, ήσκησεν ίδιον και αυτοτελές δικαίωμα διάφορον του δικαιώματος του συζύγου της και εντός ευλόγου χρόνου από της αποβιώσεώς του, απορριπτέα ως αλυσιτελή. 9. Επειδή, δεν προβάλλεται άλλος λόγος αναιρέσεως και, συνεπώς, η αίτησις πρέπει να απορριφθή...


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο