Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-2000 ]

ΣτΕ 3562/2000 Η συμμετοχή γερμανικής εταιρίας σε ημεδαπή ημεδαπή Ε.Π.Ε. συνιστά μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα και τα αποκομιζόμενα οφέλη φορολογούνται με τις γενικές διατάξεις ως εμπορικά κέρδη, ανεξαρτήτως αν το γερμανικό κράτος θα χαρακτήριζε παρόμοια κέρδη ως μερίσματα και συνέτρεχε η περίπτωση της ουσιαστικής αμοιβαιότητας.

(Η συμμετοχή γερμανικής εταιρίας σε ημεδαπή ημεδαπή Ε.Π.Ε. συνιστά μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα και τα αποκομιζόμενα οφέλη φορολογούνται με τις γενικές διατάξεις ως εμπορικά κέρδη, ανεξαρτήτως αν το γερμανικό κράτος θα χαρακτήριζε παρόμοια κέρδη ως μερίσματα και συνέτρεχε η περίπτωση της ουσιαστικής αμοιβαιότητας. )

Κατηγορία: Κ.Β.Σ.

 <------> ............... 6. Επειδή, εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η αναιρεσείουσα, η οποία εδρεύει στην πόλη Frankenthal/Pfalz της Γερμανίας, συμμετείχε, κατά το ένδικο οικονομικό έτος, στην ελληνική Ε.Π.Ε. "..." κατά ποσοστό 99,45%, με δήλωσή της δε στη φορολογική αρχή δήλωσε εισόδημα από τη συμμετοχή αυτή με την επιφύλαξη ότι το εισόδημα αυτό έπρεπε να φορολογηθεί με συντελεστή όχι 46%, κατά τις γενικές διατάξεις, αλλά 25% σύμφωνα με το ανωτέρω άρθρο VI της ελληνογερμανικής σύμβασης. Η επιφύλαξη αυτή απορρίφθηκε από τη φορολογική αρχή, με την επίδικη πράξη. Κατά της απορριπτικής αυτής πράξης η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή, με την οποία ισχυρίσθηκε, κατά μερική τροποποίηση της ως άνω επιφύλαξής της, ότι απαλλάσσεται εντελώς από την καταβολή φόρου στην Ελλάδα, γιατί η συμμετοχή της στην ως άνω Ε.Π.Ε. δεν συνιστά μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα σύμφωνα με τις διατάξεις της ελληνογερμανικής σύμβασης. Την απόρριψη της προσφυγής της αναιρεσείουσας εταιρίας ζήτησε η φορολογική αρχή με την έκθεση του άρθρου 82 του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας, υποστηρίζοντας ότι το δικαστήριο πρέπει να διερευνήσει και διαπιστώσει, πριν εφαρμόσει τη διεθνή σύμβαση, τη συνδρομή του όρου της ουσιαστικής αμοιβαιότητας σύμφωνα με το άρθρο 28, παρ. 1 του Συντάγματος. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο, ενόψει των στοιχείων που είχε εν τω μεταξύ υποχρεωθεί, βάσει προδικαστικής του απόφασης, να προσκομίσει η φορολογική αρχή σχετικά με το ζήτημα της εφαρμογής στην Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γερμανίας του ανωτέρω όρου της σύμβασης, έκρινε ότι η αναιρεσείουσα είχε μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα και συνεπώς φορολογείται στην Ελλάδα για τα κέρδη της από τη συμμετοχή της στην ελληνική Ε.Π.Ε. Στη συνέχεια όμως, με τη σκέψη ότι το εισόδημα γερμανικής επιχείρησης από συμμετοχή σε ελληνική Ε.Π.Ε. υπόκειται σε φόρο στην Ελλάδα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου VI της ελληνογερμανικής σύμβασης, έκρινε ότι ο φόρος που πρέπει να καταβάλει η αναιρεσείουσα για το εισόδημα αυτό δεν πρέπει να υπερβαίνει το 25%. Με την έφεσή του το Δημόσιο προέβαλε, κατά παρανόηση της σχετικής κρίσης του Πρωτοδικείου, ότι εσφαλμένως το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι δεν υπάρχει μόνιμη εγκατάσταση της αναιρεσείουσας εταιρίας στην Ελλάδα και ότι ως εκ της μόνιμης εγκατάστασης της εταιρίας αυτής στην Ελλάδα το εισόδημά της από τη συμμετοχή της στην ελληνική Ε.Π.Ε. έπρεπε να φορολογηθεί ως εμπορικό κέρδος σύμφωνα με το άρθρο III της σύμβασης. Το Διοικητικό Εφετείο, αφού δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, μετά από εκτίμηση των προαναφερθέντων στοιχείων, ότι δεν υφίσταται ουσιαστική αμοιβαιότητα, από τον τρόπο εφαρμογής της σύμβασης από το γερμανικό κράτος, για την μη υπαγωγή σε φόρο στην Ελλάδα των κερδών της αναιρεσείουσας εταιρίας ή για τη φορολόγηση αυτών ως μερισμάτων με το μειωμένο συντελεστή 25%, έκρινε ότι τα κέρδη αυτά υπόκεινται σε φόρο στην Ελλάδα κατά τις γενικές διατάξεις με συντελεστή 46%. Η κρίση αυτή στην οποία κατέληξε το δικάσαν Εφετείο, ότι δηλαδή το ανωτέρω εισόδημα της αναιρεσείουσας εταιρίας, ως εκ της μόνιμης εγκατάστασής της στην Ελλάδα, υπόκειται στο φόρο των εμπορικών κερδών με συντελεστή 46% και όχι στο φόρο των "μερισμάτων" με συντελεστή 25% κατά το άρθρο VI της σύμβασης, είναι νόμιμη, ανεξαρτήτως των ειδικότερων αιτιολογιών της, καθόσον, σύμφωνα με τα εκτεθέντα, μόνο στην περίπτωση που η αλλοδαπή εταιρία δεν έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα συντρέχει περίπτωση φορολογίας της βάσει του άρθρου VI της σύμβασης. Συνεπώς, πρέπει να απορριφθούν τα περί αντιθέτου προβαλλόμενα με την κρινόμενη αίτηση. Ειδικότερα, ο λόγος αναίρεσης ότι το Εφετείο έκρινε καθ' υπέρβαση του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, διότι μοναδικός λόγος της έφεσης του Δημοσίου ήταν ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένως έκρινε ότι η συμμετοχή της αναιρεσείουσας εταιρίας στην ελληνική Ε.Π.Ε. δεν προσδίδει σ' αυτή την ιδιότητα της μόνιμης εγκατάστασης, πρέπει να απορριφθεί, διότι το Δημόσιο προέβαλε πάντως με την έφεσή του, κατά τα εκτεθέντα, ότι το ανωτέρω εισόδημα της αναιρεσείουσας, ως εκ της μόνιμης εγκατάστασής της στην Ελλάδα, πράγμα άλλωστε που δέχθηκε και η πρωτόδικη απόφαση, έπρεπε να φορολογηθεί ως εμπορικό κέρδος μόνιμης εγκατάστασης. Περαιτέρω, οι λόγοι αναίρεσης ότι το Εφετείο, για να στηρίξει την κρίση του περί έλλειψης ουσιαστικής αμοιβαιότητας, έλαβε υπόψη του μη επίκαιρα στοιχεία των ετών 1976 και 1987 και ότι εσφαλμένως εκτίμησε τα στοιχεία αυτά, πρέπει να απορριφθούν διότι, ανεξαρτήτως του ότι η έρευνα του ζητήματος της ουσιαστικής αμοιβαιότητας δεν ήταν αναγκαία για την κρίση στην οποία κατέληξε το δικάσαν Εφετείο, αφού το Πρωτοδικείο έχει δεχθεί, κατά τα εκτεθέντα, ότι η αναιρεσείουσα είχε μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα, κατά της απόφασης δε αυτής άσκησε έφεση μόνο το Δημόσιο, πάντως η αναιρεσείουσα δεν ισχυρίζεται ότι ως προς το ζήτημα αυτό της αμοιβαιότητας ο τρόπος εφαρμογής της σύμβασης από το γερμανικό κράτος είχε μεταβληθεί κατά τον κρίσιμο χρόνο. Εξάλλου, απαραδέκτως, αμφισβητείται κατ' αναίρεση η ουσιαστική εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των ανωτέρω στοιχείων................


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο