Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1999 ]

ΣτΕ 1653/1999 Η δήλωση απόδοσης παρακρατηθέντος φόρου εισοδήματος μπορεί να ανακληθεί εν όλω ή εν μέρει μόνο για λόγους συγγνωστής πλάνης. Ο ισχυρισμός ότι δεν καταβλήθηκαν τελικά σε οίκο εξωτερικού τόκοι που συμφωνήθηκαν και πιστώθηκαν υπέρ του οίκου αυτού (χωρίς να εξηγείται ο λόγος του αντιλογισμού και της μη καταβολής) δεν αποδεικνύει την πλάνη.

(Η δήλωση απόδοσης παρακρατηθέντος φόρου εισοδήματος μπορεί να ανακληθεί εν όλω ή εν μέρει μόνο για λόγους συγγνωστής πλάνης. Ο ισχυρισμός ότι δεν καταβλήθηκαν τελικά σε οίκο εξωτερικού τόκοι που συμφωνήθηκαν και πιστώθηκαν υπέρ του οίκου αυτού (χωρίς να εξηγείται ο λόγος του αντιλογισμού και της μη καταβολής) δεν αποδεικνύει την πλάνη. )

Κατηγορία: Κ.Β.Σ.

 <------> 4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτουν τα ακόλουθα: Η Α.Ε. "...", η οποία έχει ήδη απορροφηθεί από την αναιρεσείουσα, είχε αντικείμενο εργασιών την κατασκευή γυναικείων καλλυντικών και άλλων συναφών ειδών. Η εταιρία αυτή προμηθευόταν τις πρώτες ύλες από τους γαλλικούς οίκους L'OREAL και GARNIER, οι οποίοι της παρείχαν επίσης και τις τεχνικές μεθόδους (προδιαγραφές) παραγωγής των προϊόντων της, αντί καταβολής ανάλογων δικαιωμάτων (royalties). Μεταξύ των οίκων αυτών και της "..." υπήρχε συμφωνία κατά την οποία, στην περίπτωση που τα πιο πάνω δικαιώματα δεν καταβάλλονται, να θεωρούνται έντοκα δάνεια. Εφαρμόζοντας τη συμφωνία αυτή, η "..." με τα υπ' αριθ. 1284 και 1285/12.5.1983 λογιστικά σημειώματά της, καταχώρισε στα βιβλία της σε πίστωση του οίκου GARNIER τόκους συνολικού ύψος 7.493.831 δρχ., οι οποίοι προέρχονταν από δικαιώματα του τελευταίου κατά τα έτη 1980 και 1981, που οφείλονταν αλλά δεν είχαν καταβληθεί. Βάσει των εγγραφών αυτών και σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου γ' της παρ. 2 και του εδαφίου γ' της παρ. 3 του άρθρου 29 του Ν.Δ.3323/1955 και της παρ. 5 του άρθρου 15 του Ν.Δ.3843/1958, η "..." υπέβαλε στη φορολογική αρχή δήλωση με χρονολογία 9.6.1983, με την οποία απέδωσε παρακρατούμενο φόρο εισοδήματος Γγ πηγής, ύψους 749.384 δρχ. για τους τόκους των παραπάνω "δανείων". Ακολούθως, η εταιρία αυτή υπέβαλε στις 14.9.1983 στη φορολογική αρχή αίτηση με την οποία ανακάλεσε την πιο πάνω δήλωσή της και ζήτησε την επιστροφή του προαναφερόμενου ποσού φόρου, με την αιτιολογία ότι η δήλωση αυτή "υποβλήθηκε εκ παραδρομής" και ειδικότερα ότι "το ποσό τόκων 7.493.841 δρχ. δεν καταβλήθηκε ούτε θα καταβληθεί στον φερόμενο ως δικαιούμενο οίκο GARNIER... (και) δεν θα εκπεσθεί από τα έσοδα της εταιρίας σαν δαπάνη". Μετά την υποβολή αίτησης αυτής και συγκεκριμένα στις 30.9.1983, η εταιρία αυτή διέγραψε, με αντιλογιστική εγγραφή, το παραπάνω ποσό τόκων. Το Διοικητικό Εφετείο δέχθηκε ότι η "..." και η αναιρεσείουσα δεν εξηγούν γιατί δεν κατέβαλε η "..." στον δικαιούχο αλλοδαπό οίκο το ανωτέρω ποσό τόκων και πού οφείλεται η παραδρομή της, δεν αποδεικνύει δηλαδή την πλάνη της. Αντίθετα, όπως δέχθηκε περαιτέρω το Διοικητικό Εφετείο, από το περιεχόμενο της πιο πάνω συμφωνίας ανάμεσα στην "..." και στον οίκο GARNIER, την ύπαρξη της οποίας δεν αμφισβητεί η αναιρεσείουσα, προκύπτει σαφώς η υποχρέωση της "..." να καταβάλει στον αλλοδαπό οίκο τόκους για τα καθυστερούμενα δικαιώματα, υποχρέωση που δεν αναιρείται από την πρόθεση της αναιρεσείουσας να μην αφαιρέσει από τα ακαθάριστα έσοδά της το παραπάνω ποσό τόκων, ενόψει του ότι η μη έκπτωση του ποσού αυτού δεν έχει καμία σημασία για τα οικονομικά της αποτελέσματα της ένδικης χρήσης (1/1-23/12/1983), αφού κατά τη χρήση αυτή προέκυψε ζημία η οποία όμως δεν μπορούσε να μεταφερθεί στις επόμενες χρήσεις, επειδή η "..." είχε πια παύσει να υπάρχει. Εξάλλου, όπως δέχθηκε στη συνέχεια το Διοικητικό Εφετείο, η παράλειψη της φορολογικής αρχής να εκδώσει πράξη καταλογισμού τελών χαρτοσήμου για τα δάνεια που συνάφθηκαν κατά τον πιο πάνω τρόπο, δεν δημιουργεί δεδικασμένο για την ανυπαρξία των δανείων αυτών. Με τα δεδομένα αυτά, το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι η εγγραφή των παραπάνω τόκων στα βιβλία της "..." και η καταβολή παρακρατούμενου φόρου εισοδήματος ήταν νόμιμη, ενώ αντίθετα ο ανωτέρω αντιλογισμός έγινε με προφανή σκοπό να στηρίξει το αίτημα επιστροφής του φόρου αυτού. 5. Επειδή, με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται ότι το Διοικητικό Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τον νόμο, διότι δέχθηκε: 1) ότι η εταιρία "..." είχε συνάψει δάνειο και είχε πιστώσει τόκους χωρίς να λάβει υπόψη του τις ως άνω αντιλογιστικές εγγραφές και 2) ότι η εν λόγω εταιρία δεν αποδεικνύει την πλάνη της, ενώ το κρίσιμο σημείο δεν ήταν αυτό, αλλά το αν κτήθηκαν τόκοι από τον αλλοδαπό οίκο, ώστε να φορολογηθεί το εισόδημα αυτό και να μπορούν να τύχουν εφαρμογής οι διατάξεις του άρθρου 29, παρ. 2γ' και 3γ' του Ν.Δ.3323/1955, πράγμα που δεν απέδειξε ο έλεγχος ούτε η προσβαλλόμενη απόφαση μνημονεύει. Ο λόγος όμως αυτός αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι, εφόσον η "..." προέβη σε ανάκληση της δήλωσής της παρακρατούμενου φόρου εισοδήματος από τόκους, την οποία επανέλαβε με την προσφυγή της η αναιρεσείουσα εταιρία (ως καθολική διάδοχος της απορροφηθείσας ως άνω Α.Ε.) ένεκα πραγματικής πλάνης, αυτή (και η καθολική της διάδοχος στη συνέχεια), όπως ορθά έκρινε το Διοικητικό Εφετείο, έφερε το βάρος σύμφωνα με τα προεκτεθέντα να επικαλεσθεί και να αποδείξει σε τι συνίστατο η πλάνη της συνεπεία της οποίας, ενώ αρχικά προέβη σε πίστωση τόκων η οποία, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες διατάξεις (άρθρο 29, παρ. 2, εδάφιο γ' του Ν.Δ.3323/1955), αρκούσε για τη θεμελίωση υποχρέωσης για παρακράτηση φόρου εισοδήματος από κινητές αξίες, στη συνέχεια τους διέγραψε με αντιλογιστική εγγραφή. Εξάλλου, η ανωτέρω εταιρία δεν μπορούσε να στηρίξει την πραγματική πλάνη της στην ίδια την ως άνω αντιλογιστική εγγραφή (η οποία είναι αποτέλεσμα της εν λόγω πλάνης και καθεαυτή δεν επηρεάζει την υποχρέωση της αναιρεσείουσας), αλλά στους λόγους που την προκάλεσαν. 6. Επειδή, κατόπιν τούτου, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο