Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1998 ]

ΣτΕ 804/1998 α) Η αμοιβή αλλοδαπής επιχείρησης για κατάρτιση μελετών και σχεδίων ή τη διεξαγωγή ερευνών τεχνικής, οικονομικής ή επιστημονικής γενικά φύσης, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με δικαιώματα από δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, βιομηχανικού ή εμπορικού σήματος, σχεδίων ή πρότυπου μηχανικού σχεδίου, πληροφοριών επί βιομηχανικής, εμπορικής ή επιστημονικής πείρας. β) Το Διοικητικό Εφετείο, για την ικανοποίηση του αιτήματος, δεν δικαιούται να αναζητήσει νομική και πραγματική βάση άλλη από εκείνη που ο ίδιος ο φορολογούμενος επικαλέστηκε με την αίτησή του στη φορολογική αρχή και την προσφυγή του.

(α) Η αμοιβή αλλοδαπής επιχείρησης για κατάρτιση μελετών και σχεδίων ή τη διεξαγωγή ερευνών τεχνικής, οικονομικής ή επιστημονικής γενικά φύσης, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με δικαιώματα από δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, βιομηχανικού ή εμπορικού σήματος, σχεδίων ή πρότυπου μηχανικού σχεδίου, πληροφοριών επί βιομηχανικής, εμπορικής ή επιστημονικής πείρας. β) Το Διοικητικό Εφετείο, για την ικανοποίηση του αιτήματος, δεν δικαιούται να αναζητήσει νομική και πραγματική βάση άλλη από εκείνη που ο ίδιος ο φορολογούμενος επικαλέστηκε με την αίτησή του στη φορολογική αρχή και την προσφυγή του. )

Κατηγορία: Κ.Β.Σ.

Δικαιώματα για τεχνική βοήθεια Σ.τ.Ε.: 804/1998 α) Η αμοιβή αλλοδαπής επιχείρησης για κατάρτιση μελετών και σχεδίων ή τη διεξαγωγή ερευνών τεχνικής, οικονομικής ή επιστημονικής γενικά φύσης, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με δικαιώματα από δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, βιομηχανικού ή εμπορικού σήματος, σχεδίων ή πρότυπου μηχανικού σχεδίου, πληροφοριών επί βιομηχανικής, εμπορικής ή επιστημονικής πείρας. β) Το Διοικητικό Εφετείο, για την ικανοποίηση του αιτήματος, δεν δικαιούται να αναζητήσει νομική και πραγματική βάση άλλη από εκείνη που ο ίδιος ο φορολογούμενος επικαλέστηκε με την αίτησή του στη φορολογική αρχή και την προσφυγή του. <------> 5. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι "από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτουν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η πρώτη εφεσίβλητη (ήδη αιτούσα) Α.Ε. με την επωνυμία "Ανώνυμος Τεχνική και Ναυτιλιακή Εταιρία... Α.Ε.", η οποία εδρεύει στην Αθήνα, με την υπ' αριθ. 1138412/23.8.1983 σύμβαση που σύναψε με τη ΔΕΗ, ανέλαβε το σχεδιασμό και την κατασκευή δύο πύργων ψύξης φυσικής πτώσης, για την ψύξη των υδάτων των συμπυκνωτών των τουρμπινών των μονάδων 1 και 2 στο Αμύνταιο. Το έργο αυτό θα κατασκευαζόταν με βάση μελέτη που είχε εκπονήσει η δεύτερη εφεσίβλητη (ήδη αιτούσα) Α.Ε. με την επωνυμία "......", η οποία εδρεύει στην Βρυξέλλες Βελγίου, σύμφωνα με το υπ' αριθ. 1138412/18.8.1983 συμφωνητικό που είχε υπογραφεί μεταξύ των εφεσίβλητων εταιριών. Ειδικότερα, στο παραπάνω συμφωνητικό και στο απόσπασμα 8.708 (σελ. 9 - παράρτημα 4) αναφέρεται συγκεκριμένα ότι η αλλοδαπή εταιρία ανέλαβε: 1) να εκπονήσει στο Βέλγιο τα σχέδια κατασκευής των πιο πάνω πύργων ψύξης και να προσφέρει υπηρεσίες μηχανικών, στις οποίες περιλαμβάνονται και υπηρεσίες επόπτη που να δίνει όλες τις οδηγίες για την ανέγερση και για όλα τα εσωτερικά μέρη των πύργων, καθώς και διευκρινίσεις προς τη ΔΕΗ σχετικά με τα σχέδια, ύστερα από αίτηση, 2) να παράσχει τις εξής υπηρεσίες: α) οδηγίες ανέγερσης και κατασκευής, β) υπηρεσίες προγραμματισμού, γ) τεστ έναρξης, λειτουργίας και εγγύησης, κατά τη διάρκεια πέντε (5) ημερών κατ' ανώτατο όριο και δ) έγγραφα συντήρησης και 3) να παράσχει τον παρακάτω εξοπλισμό: α) για το γέμισμα: τα πλαστικά spacers για τα φύλλα ασβέστου - τσιμέντου, β) για το σύστημα διανομής νερού: κατοχυρωμένα ακροφύσια και splashplaies, τα άκρα πώματα των σωλήνων, στηρίγματα από ανοξείδωτο χάλυβα και γ) για τους μηχανισμούς περιορισμού εκτροπής: ράβδους επιμεταλλωμένες δια ψευδαργύρου και spacers εκ πολυπροπυλενίου. Εξάλλου, όπως ρητά αναφέρεται στο πιο πάνω συμφωνητικό, για τη μελέτη και όλες τις άλλες υπηρεσίες συμφωνήθηκε να καταβληθούν στην αλλοδαπή εταιρία από την ελληνική, ως αμοιβή: 1) 19.000.000 βελγικά φράγκα για υπηρεσίες μηχανικών, προμήθεια και σχέδια και 2) 2.800.000 βελγικά φράγκα για τα υλικά. Η αλλοδαπή εταιρία "......", για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στην ελληνική εταιρία σχετικά με την εκτέλεση του παραπάνω έργου, εξέδωσε προς αυτή το υπ' αριθ. 168/Η/16.4.1985 τιμολόγιό της, αξίας 1.600.000 βελγικών φράγκων. Η ελληνική εταιρία (πρώτη εφεσίβλητη) κατά την εξόφληση του τιμολογίου αυτού παρακράτησε, κατ' εφαρμογή των προαναφερόμενων διατάξεων του άρθρου 15, παρ. 7 του Ν.Δ.3843/1953, φόρο εισοδήματος που υπολόγισε με ποσοστό 25%, δηλαδή 400.000 βελγικά φράγκα ή 870.800 δρχ., τον οποίο απέδωσε στο Δημόσιο Ταμείο ΦΑΒΕ Αθήνας με το υπ' αριθ. 7452059/1.7.1985 διπλότυπο είσπραξης. Στη συνέχεια, η ελληνική εταιρία, με την υπ' αριθ. Ε.14864/538/ 29.10.1985 αίτησή της, ζήτησε την επιστροφή του 20% του παραπάνω φόρου που παρακράτησε και απέδωσε στο Δημόσιο, δηλαδή ποσού 320.000 βελγικών φράγκων, ισχυριζόμενη ότι η αλλοδαπή εταιρία πρέπει να φορολογηθεί με ποσοστό 5%, κατ' ανώτατο όριο, σύμφωνα με το άρθρο 12, παρ. 2 της ελληνοελβετικής σύμβασης (Ν.Δ.117/1969). Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε με την υπ' αριθ. 3808/19.1.1987 αρνητική απάντηση του οικονομικού εφόρου ΦΑΒΕ Αθηνών, με την αιτιολογία ότι το άρθρο 12, παρ. 2 της ελληνοβελγικής σύμβασης δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση της προαναφερόμενης αλλοδαπής εταιρίας, γιατί αυτή απέκτησε μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα, όπου έχει επεκτείνει από το έτος 1982 την επιχειρηματική της δραστηριότητα και αναλαμβάνει συστηματικά την εκτέλεση συγκεκριμένων εργασιών σε γεωγραφικά καθορισμένο τόπο. Οι εφεσίβλητες εταιρίες ισχυρίστηκαν πρωτοδίκως ότι η όλη επιχειρηματική δραστηριότητα της "......" στην Ελλάδα περιορίστηκε στην εκπόνηση τεσσάρων (4) μόνο μελετών για την κατασκευή από την ελληνική εταιρία των εξής έργων: α) πύργοι ψύξης Ι, ΙΙ - ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου (σύμβαση με τη ΔΕΗ 1118917), β) πύργοι ψύξης ΙΙΙ, IV - ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου (σύμβαση με τη ΔΕΗ 1128931, γ) πύργοι ψύξης Ι, ΙΙ - ΑΗΣ Αμυνταίου (σύμβαση με τη ΔΕΗ 1138412) και δ) πύργοι ψύξης Ελληνικών Διυλιστηρίων Ασπροπύργου (σύμβαση με τα ΕΛΔΑ 209/ΑF-14-006), ότι οι μελέτες αυτές συντάχτηκαν στο Βέλγιο και παραδόθηκαν στην ελληνική εταιρία, η οποία κατέβαλε τη συμφωνηθείσα αμοιβή στις Βρυξέλλες σε βελγικά φράγκα και ότι η αλλοδαπή εταιρία δεν εκτέλεσε καμία κατασκευαστική εργασία στο γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας". Στη συνέχεια, το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι ήταν αβάσιμος ο λόγος της έφεσης του Δημοσίου, με τον οποίο υποστηριζόταν ότι η αλλοδαπή εταιρεία (δεύτερη αιτούσα) είχε μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα, κατά το άρθρο 5 της ανωτέρω ελληνοβελγικής σύμβασης. Περαιτέρω όμως, το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι "το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, εφόσον έκρινε ότι συντρέχει η προϋπόθεση που αμφισβητήθηκε από τη φορολογική αρχή (ότι δηλαδή η παραπάνω βελγική εταιρία δεν έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα), δεν μπορούσε, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην προηγούμενη σκέψη, να ακυρώσει την απορριπτική πράξη (αρνητική απάντηση) και να αναπέμψει την υπόθεση στη φορολογική αρχή για να εξετάσει αν συντρέχει η άλλη νόμιμη προϋπόθεση (ότι δηλαδή το ποσό των 1.600.000 βελγικών φράγκων που καταβλήθηκε στην πιο πάνω αλλοδαπή εταιρία, αποτελεί δικαιώματα, κατά την έννοια της παρ. 3 του άρθρου 12 της προαναφερόμενης ελληνοβελγικής σύμβασης), αλλά έπρεπε να κρίνει κατ' ουσίαν για τη συνδρομή ή όχι της προϋπόθεσης αυτής, ενόψει των προσαχθέντων από τις εφεσίβλητες εταιρίες αποδεικτικών στοιχείων, εκδίδοντας προς τούτο αν παρίσταται ανάγκη και προδικαστική απόφαση". Με τη σκέψη αυτή το Διοικητικό Εφετείο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και έκρινε ότι έπρεπε να εξετάσει κατ' ουσία την υπόθεση, επικαλούμενο το πιο πάνω άρθρο 174 (παρ. 1) του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας. Τέλος, δικάζοντας περαιτέρω την υπόθεση, έκρινε ότι: "Με τα δεδομένα αυτά και αν ληφθεί υπόψη ότι: α) η αλλοδαπή εταιρία "......", κατά τα προαναφερόμενα, εκπόνησε στο Βέλγιο τις μελέτες και τα σχέδια για την κατασκευή των παραπάνω πύργων ψύξης και παρέσχε υπηρεσίες μηχανικών, επόπτη και άλλες διάφορες υπηρεσίες, καθώς και τα υλικά εξοπλισμού, β) στα προσαχθέντα στοιχεία από τις εφεσίβλητες εταιρίες δεν αναφέρεται ότι η αλλοδαπή εταιρία παραχωρεί στην ελληνική τη χρήση σχεδίων ή πρότυπων μηχανικών σχεδίων ή τύπων και γ) το παραπάνω ποσό των 1.600.000 βελγικών φράγκων που καταβλήθηκε στην προαναφερόμενη αλλοδαπή εταιρία, δεν συνιστά αποζημίωση για χρήση ή παραχώρηση της χρήσης σχεδίου ή πρότυπου μηχανικού σχεδίου, τύπου ή πρότυπου, μυστικής μεθόδου επεξεργασίας ή διπλώματος ευρεσιτεχνίας ή βιομηχανικού ή εμπορικού σήματος ή βιομηχανικού, εμπορικού ή επιστημονικού εξοπλισμού και συνεπώς δεν εμπίπτει σε καμία από τις προβλεπόμενες περιπτώσεις στην παρ. 3 του άρθρου 12 της πιο πάνω ελληνοβελγικής σύμβασης, αλλά αποτελεί αμοιβή της αλλοδαπής εταιρίας για την εκπόνηση της μελέτης και την παροχή των σχεδίων κατασκευής και των παραπάνω υπηρεσιών (πρβλ. Σ.τ.Ε.861/1984), το δικαστήριο κρίνει ότι το ποσό των 1.600.000 βελγικών φράγκων δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαίωμα κατά την έννοια της προαναφερόμενης διάταξης και επομένως ορθά και νόμιμα απορρίφθηκε το αίτημα των εφεσίβλητων εταιριών να φορολογηθεί με συντελεστή 5%, κατ' εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 2 του άρθρου 12 της ελληνοβελγικής σύμβασης, έστω και με διαφορετική αιτιολογία". Με τη σκέψη αυτή δέχθηκε την έφεση του Δημοσίου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δικάζοντας την προσφυγή των αιτουσών εταιριών, την απέρριψε. 6. Επειδή, προβάλλεται με την κρινόμενη αίτηση ότι, εφόσον και με τους δύο λόγους της έφεσής του το Δημόσιο ισχυριζόταν ότι η αλλοδαπή δεύτερη αιτούσα εταιρία είχε μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα, κατά την έννοια του άρθρου 5 της ελληνοβελγικής σύμβασης, τον ισχυρισμό δε αυτό απέρριψε ως αβάσιμο το Διοικητικό Εφετείο, τούτο "έπρεπε να απορρίψει, κατ' άρθρο 174 του ΚΦΔ, άνευ άλλου τινός και τους δύο λόγους της έφεσης". Προβάλλεται επίσης συναφώς ότι, εφόσον δεν υποβλήθηκε αιτίαση "περί του αν το παρακρατηθέν ποσό είναι "δικαίωμα" (κατά την έννοια της ελληνοβελγικής σύμβασης) και δεν μεταβιβάσθηκε το ζήτημα στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δεν είχε το δικαίωμα το Εφετείο να επιληφθεί και να το ερευνήσει", εσφαλμένως δε γίνεται από αυτό επίκληση των άρθρων 75 και 169 του ΚΦΔ. Και οι δύο αυτοί λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην τέταρτη σκέψη γιατί, εφόσον το Διοικητικό Εφετείο δέχθηκε ότι δεν συντρέχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα της αλλοδαπής αιτούσας εταιρίας, όπως αβάσιμα ισχυριζόταν η φορολογική αρχή, όφειλε περαιτέρω και χωρίς την προβολή λόγου έφεσης, να κρίνει και περί της συνδρομής και όλων των άλλων προϋποθέσεων που απαιτούνται από το νόμο για την ικανοποίηση του αναλυτικά περιγραφόμενου στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτήματος των αιτουσών. 7. Επειδή, κατ' ορθή ερμηνεία του νόμου και εφαρμογή, έκρινε το Διοικητικό Εφετείο ότι με τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά από αυτό και έχουν παρατεθεί στην πέμπτη σκέψη, η καταβολή του ποσού των 1.600.000 βελγικών φράγκων στην αλλοδαπή δεύτερη αιτούσα από την πρώτη αιτούσα δεν αφορούσε δικαιώματα, κατά την έννοια του άρθρου 12 (παρ. 3) της ελληνοβελγικής σύμβασης, που έχει παρατεθεί στην τρίτη σκέψη. Συνεπώς, όλα όσα αντίθετα υποστηρίζονται με την κρινόμενη αίτηση, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα. 8. Επειδή, όπως ήδη αναφέρθηκε στην τέταρτη σκέψη, το Διοικητικό Εφετείο δεν δικαιούται, στην περίπτωση που κρίνει ότι αίτημα του φορολογούμενου για την υπαγωγή εισοδήματος σε ευνοϊκότερη φορολογική διάταξη και την επιστροφή του όλου ή μέρους του καταβληθέντος φόρου δεν στηρίζεται στη νομική και πραγματική βάση που ο ίδιος επικαλέσθηκε με την αίτησή του στη φορολογική αρχή και την προσφυγή του, να ικανοποιήσει, εν όλω ή εν μέρει, το αίτημα αυτό, στηριζόμενο σε άλλη νομική και πραγματική βάση. Συνεπώς, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί ο τελευταίος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Διοικητικό Εφετείο "θα έπρεπε αυτεπαγγέλτως να εφαρμόσει τη διάταξη του άρθρου 22 του Ν.Δ.117/1969 και να απορρίψει την έφεση και να δεχθεί την προσφυγή", εφόσον η αιτούσα είχε φορολογηθεί για το ένδικο ποσό στο Βέλγιο, δοθέντος ότι, αφενός μεν, οι αιτούσες δεν είχαν επικαλεσθεί με την προσφυγή τους την πιο πάνω διάταξη (η οποία έχει παρατεθεί στην τρίτη σκέψη), αφετέρου δε, η διάταξη αυτή θέτει ως προϋπόθεση ότι τα πιο πάνω εισοδήματα της δεύτερης αιτούσας "δεν αναφέρονται ρητώς στα προηγούμενα άρθρα" (της σύμβασης), δηλαδή στηρίζεται σε νομική και πραγματική βάση που δεν προκύπτει ότι επικαλέσθηκαν οι αιτούσες εταιρίες με την αίτησή τους προς τη φορολογική αρχή και την προσφυγή τους.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο