Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1998 ]

ΣτΕ 132/1998 Οι πάσης φύσεως σε είδος παροχές (δώρα) του εργοδότη προς το μισθωτό θεωρούνται αποδοχές, επί των οποίων υπολογίζονται ασφαλιστικές εισφορές, εφόσον καταβάλλονται εξ αφορμής της σχέσης εργασίας που τους συνδέει. Ως προς τα δώρα σε προσωπικό τραπεζών, δηλαδή σε τρίτους, θα έπρεπε να κατονομάζονται τα πρόσωπα στα οποία δόθηκαν τα δώρα, ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος της παραγωγικότητας της δαπάνης.

(Οι πάσης φύσεως σε είδος παροχές (δώρα) του εργοδότη προς το μισθωτό θεωρούνται αποδοχές, επί των οποίων υπολογίζονται ασφαλιστικές εισφορές, εφόσον καταβάλλονται εξ αφορμής της σχέσης εργασίας που τους συνδέει. Ως προς τα δώρα σε προσωπικό τραπεζών, δηλαδή σε τρίτους, θα έπρεπε να κατονομάζονται τα πρόσωπα στα οποία δόθηκαν τα δώρα, ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος της παραγωγικότητας της δαπάνης. )

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

Δαπάνες - παροχές σε είδος προς εργαζόμενους και τρίτους Σ.τ.Ε.: 132/1998 Οι πάσης φύσεως σε είδος παροχές (δώρα) του εργοδότη προς το μισθωτό θεωρούνται αποδοχές, επί των οποίων υπολογίζονται ασφαλιστικές εισφορές, εφόσον καταβάλλονται εξ αφορμής της σχέσης εργασίας που τους συνδέει. Ως προς τα δώρα σε προσωπικό τραπεζών, δηλαδή σε τρίτους, θα έπρεπε να κατονομάζονται τα πρόσωπα στα οποία δόθηκαν τα δώρα, ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος της παραγωγικότητας της δαπάνης. <------> 8. Επειδή, εξάλλου, κατά το άρθρο 7, παρ. 3 του Ν.Δ.4102/1960 "ο οικονομικός έφορος δια τον καθορισμόν των κερδών του υποκειμένου εις φόρον εισοδήματος φυσικού ή νομικού προσώπου δεν υποχρεούται να συνυπολογίση, ως πραγματοποιηθείσας δαπάνας εκ μισθών και ημερομισθίων, ποσά εφ' ων δεν κατεβλήθησαν αι υπέρ του ΙΚΑ ή ετέρου ασφαλιστικού οργανισμού ασφαλιστικαί εισφοραί, εκτός εάν υπό της κειμένης νομοθεσίας προβλέπεται μερική ή ολική απαλλαγή από της υποχρεώσεως καταβολής εισφορών". Εξάλλου, κατά την έννοια των άρθρων 25 του Α.Ν.1846/1951 (179/Α'), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 4 του Ν.4476/1965 (103/Α') και 17, παρ. 1 του Κανονισμού Ασφαλίσεως του ΙΚΑ (ΑΥΕ 55575/1965, 816/Β'), όπως τροποποιήθηκε με την ΑΥΕ 38173/1967, 399/Β', ως αποδοχές επί των οποίων υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές θωρούνται οι πάσης φύσεως χρηματικές ή σε είδος παροχές του εργοδότη προς το μισθωτό, έστω και αν αυτές δεν δίδονται αμέσως ως αντάλλαγμα της προσφερόμενης εργασίας, αλλά χορηγούνται στο μισθωτό οικειοθελώς από τον εργοδότη και από ελευθεριότητα, πάντως εξ αφορμής της σχέσης εργασίας που τους συνδέει (Σ.τ.Ε.1124/1994 κ.λπ.). 9. Επειδή, όπως εκτίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η φορολογική αρχή δεν αναγνώρισε προς έκπτωση το ποσό των 164.000 δρχ., το οποίο καταβλήθηκε για δώρα σε εργαζόμενους, στην αναιρεσίβλητη, με την αιτιολογία ότι δεν καταβλήθηκαν οι εισφορές υπέρ του ΙΚΑ και δεν κατονομάζονται ποιοι έλαβαν τα δώρα, για να κριθεί η παραγωγικότητα της δαπάνης. Το δικάσαν Εφετείο, σε αντίθεση με το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, έκρινε ότι, λαμβανομένου υπόψη ότι, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσίβλητης, το εν λόγω ποσό δαπανήθηκε για αγορά δώρων για τις εορτές των Χριστουγέννων προς τους υπαλλήλους - εργάτες, ήταν αφαιρετέο ως πραγματική δαπάνη, κατ' εκτίμηση του γεγονότος ότι, στις σχετικές περιπτώσεις, δεν είναι δυνατό να ζητηθούν αποδείξεις από εκείνους που έλαβαν τα μικροδώρα. Η κρίση όμως αυτή είναι, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγούμενη σκέψη, πλημμελώς αιτιολογημένη, διότι ο χαρακτήρας των εν λόγω παροχών προς το προσωπικό της αναιρεσίβλητης ως δώρων Χριστουγέννων, δεν αναιρεί το γεγονός ότι πρόκειται για παροχές σε είδος, υποκείμενες κατά νόμο σε ασφαλιστικές εισφορές. Για το λόγο τούτο, ο οποίος βασίμως προβάλλεται με την κρινόμενη αίτηση, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί και κατά το μέρος της τούτο. 10. Επειδή, τέλος, στην προσβαλλόμενη απόφαση εκτίθεται ότι η αναιρεσίβλητη αγόρασε από την εταιρία "......" κουβέρτες κ.λπ. είδη, αξίας 3.240.738 δρχ., ορισμένα δε από αυτά, αξίας 1.743.183 δρχ., διέθεσε υπό μορφή δώρων στο προσωπικό της και στο προσωπικό τραπεζών. Η φορολογική αρχή το ποσό αυτό δεν το αναγνώρισε ως αφαιρετέο, με την αιτιολογία ότι δεν αποδεικνύεται αναλυτικά η διάθεσή του και ότι δεν καταβλήθηκαν οι ανάλογες, λόγω της προσαύξησης του μισθού του εργατοϋπαλληλικού προσωπικού, εισφορές προς το ΙΚΑ. Το Διοικητικό Εφετείο, σε αντίθεση με το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, έκρινε ότι η σχετική δαπάνη ήταν αφαιρετέα από τα ακαθάριστα έσοδα της αναιρεσίβλητης, θεωρώντας ότι η προϋπόθεση της καταβολής εισφορών συναρτάται προς την περιοδικότητα της σε είδος παροχής και, λαμβάνοντας υπόψη ότι η δαπάνη δεν αμφισβητείται και είναι επαγγελματική, γενομένη εξ ολοκλήρου προς το συμφέρον της επιχείρησης. Η κρίση, όμως, αυτή δεν είναι νομίμως αιτιολογημένη, ως προς μεν τα είδη τα οποία διατέθηκαν υπό μορφή δώρων στο προσωπικό της αναιρεσίβλητης, διότι, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα σε προηγούμενη σκέψη, οι πάσης φύσεως σε είδος παροχές του εργοδότη προς το μισθωτό θεωρούνται ως αποδοχές επί των οποίων υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές, εφόσον καταβάλλονται εξ αφορμής της σχέσης εργασίας που τους συνδέει και, επομένως, για να αναγνωριστεί το σχετικό ποσό ως αφαιρετέα δαπάνη, θα έπρεπε να έχουν καταβληθεί οι υπέρ του ΙΚΑ εισφορές, ως προς δε τα είδη τα οποία διατέθηκαν υπό μορφή δώρων στο προσωπικό τραπεζών, δηλαδή σε τρίτους, θα έπρεπε να κατονομάζονται τα πρόσωπα, στα οποία δόθηκαν τα δώρα, ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος της παραγωγικότητας της δαπάνης. Για το λόγο τούτο, ο οποίος βασίμως προβάλλεται, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιρετέα και κατά το μέρος της τούτο.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο