Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1999 ]

ΣτΕ 1461/1999 Δαπάνες καταβαλλόμενες σε εργαζόμενους για έξοδα που πραγματοποιούν αυτοί σε εκτός έδρας μετακινήσεις τους (διατροφή κ.λπ.), μπορούν να αναγνωρίζονται χωρίς πρωτογενή παραστατικά (εστιατορίων), αλλά μόνο με τα παραστατικά καταβολής (απόδειξη δαπάνης), εφόσον στα παραστατικά αυτά αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία που προβλέπονται από το νόμο (άρθρο 24 του Π.Δ.99/1977 ή άρθρο 15 του Π.Δ.186/1992).

(Δαπάνες καταβαλλόμενες σε εργαζόμενους για έξοδα που πραγματοποιούν αυτοί σε εκτός έδρας μετακινήσεις τους (διατροφή κ.λπ.), μπορούν να αναγνωρίζονται χωρίς πρωτογενή παραστατικά (εστιατορίων), αλλά μόνο με τα παραστατικά καταβολής (απόδειξη δαπάνης), εφόσον στα παραστατικά αυτά αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία που προβλέπονται από το νόμο (άρθρο 24 του Π.Δ.99/1977 ή άρθρο 15 του Π.Δ.186/1992). )

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

 <------> 3. Επειδή, κατά το άρθρο 35, παρ. 1, εδάφιο α' του Ν.Δ.3323/1955, το οποίο, κατά το άρθρο 8, παρ. 3 του Ν.Δ.3843/1958, εφαρμόζεται και στη φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων, από τα ακαθάριστα έσοδα των επιχειρήσεων αφαιρούνται τα γενικά έξοδα διαχείρισης. Ως γενικά έξοδα διαχείρισης νοούνται οι παραγωγικές γενικά δαπάνες της επιχείρησης, δηλαδή οι δαπάνες οι οποίες, ενόψει του σκοπού για τον οποίο διατίθενται και των εκάστοτε ειδικών συνθηκών, συμβάλλουν κατά βάση στη διεύρυνση των εργασιών της επιχείρησης και στην αύξηση του εισοδήματός της. Εξάλλου, το άρθρο 43, παρ. 3 του Κώδικα Φορολογικών Στοιχείων (Π.Δ.99/1977) ορίζει ότι: "Ουδέν έξοδον αναγνωρίζεται εάν δεν έχει εκδοθεί αποδεικτικόν στοιχείον". Περαιτέρω, το άρθρο 24, παρ.1 του ίδιου Κώδικα ορίζει ότι: "Ο επιτηδευματίας, ο υπόχρεως εις τήρησιν βιβλίων οιασδήποτε κατηγορίας και τα πρόσωπα της παραγράφου 4 του άρθρου 1 του παρόντος Κώδικος δι' εκάστην εν γένει δαπάνην, αφορώσαν την άσκησιν του επαγγέλματός των ή την εκτέλεσιν του σκοπού των, διά την οποίαν δεν ορίζεται υπό του Κώδικος τούτου η έκδοσις ιδίου στοιχείου, εκδίδουν διπλότυπον απόδειξιν δαπάνης εις την οποίαν αναγράφουν το ονοματεπώνυμον, το επάγγελμα και την διεύθυνσιν του δικαιούχου, την αιτίαν της δαπάνης και το ποσόν ταύτης. Η απόδειξις αύτη υπογράφεται και υπό του λαμβάνοντος εις αμφότερα τα αντίτυπα". 4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, τα καθαρά κέρδη της αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρίας, που ασχολείται με την κατασκευή, εμπορία και εισαγωγή ελαστικών παντός είδους τροχοφόρων, προσδιορίσθηκαν από τη φορολογική αρχή, με το ένδικο φύλλο ελέγχου, λογιστικά και προστέθηκαν διάφορες λογιστικές διαφορές. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η φορολογική αρχή προσέθεσε στα καθαρά κέρδη της αναιρεσίβλητης κονδύλιο ύψους 7.030.956 δρχ., το οποίο αποτελούσε μέρος μεγαλύτερου κονδυλίου που αφορούσε δαπάνες υπαλλήλων της για εκτός έδρας μετακινήσεις. Ειδικότερα, το εν λόγω μέρος του κονδυλίου που δεν αναγνωρίσθηκε αφορούσε έξοδα διατροφής των υπαλλήλων, τα οποία καταβάλλονταν σ' αυτούς όχι με απόδοση λογαριασμού, αλλά κατ' αποκοπή και δεν καλύπτονταν με πρωτογενή παραστατικά καταβολής των οικείων ποσών εκ μέρους των υπαλλήλων προς τους τρίτους (εστιάτορες κ.λπ.), αλλά μόνο με τα παραστατικά καταβολής της κατ' αποκοπήν αποζημίωσης εκ μέρους της αναιρεσίβλητης προς τους υπαλλήλους της, τα οποία έφεραν την ονομασία "εξοδολόγια" και περιείχαν, εκτός άλλων, τις μέσες τιμές των εστιατορίων, κυλικείων κ.λπ., με βάση τις οποίες υπολογιζόταν το ύψος της ημερήσιας κατ' αποκοπήν αποζημίωσης των υπαλλήλων για έξοδα διατροφής. Τα εν λόγω "εξοδολόγια", όπως δέχθηκε στη συνέχεια το Διοικητικό Εφετείο, συνιστούν νόμιμα παραστατικά για τη δικαιολόγηση της ένδικης δαπάνης της αναιρεσίβλητης, εφόσον η φορολογική αρχή δεν αμφισβητεί ότι συγκέντρωναν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται από τη διάταξη του άρθρου 24 του Κ.Φ.Σ. και εφόσον η δαπάνη αυτή αποτελούσε κατ' αποκοπή αποζημίωση έναντι δαπανών αναληφθείσας υπηρεσίας. Περαιτέρω, το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι, για την αναγνώριση της επίμαχης δαπάνης αρκούσαν τα ανωτέρω δικαιολογητικά και δεν έπρεπε να υπάρχουν επιπλέον και δικαιολογητικά καταβολής των επιμέρους συγκεκριμένων ποσών εκ μέρους των υπαλλήλων προς τους τρίτους. Με τις σκέψεις αυτές, το Διοικητικό Εφετείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ορθά διαγράφηκε η ανωτέρω λογιστική διαφορά με την πρωτόδικη απόφαση. Η κρίση αυτή του Διοικητικού Εφετείου είναι νόμιμη κατά το μέρος που δέχθηκε ότι για την έκπτωση από τα ακαθάριστα έσοδα της ως άνω κατ' αποκοπήν αποζημίωσης δεν απαιτούνται αποδείξεις των τρίτων που έλαβαν τα καταβαλλόμενα ποσά, διότι η απόδειξη της καταβολής του σχετικού ποσού κατ' αποκοπήν αποζημίωσης για δαπάνες στο μισθωτό από τον εργοδότη μπορεί να γίνει με την προβλεπόμενη από το ως άνω άρθρο 24, παρ. 1 του Κ.Φ.Σ. απόδειξη, υπογραφόμενη από το μισθωτό, χωρίς να είναι αναγκαίο να υπάρχουν και να προσάγονται και αποδείξεις των τρίτων οι οποίοι έλαβαν τελικά τα καταβαλλόμενα από το μισθωτό ποσά κατά την πραγματοποίηση των εν λόγω δαπανών. Συνεπώς, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο περί του αντιθέτου λόγος αναίρεσης. Κατά τα λοιπά, όμως, η προεκτεθείσα κρίση του Διοικητικού Εφετείου περί έκπτωσης της ανωτέρω δαπάνης είναι πλημμελώς αιτιολογημένη, καθόσον στηρίζει την εν λόγω έκπτωση σε δικαιολογητικά ("εξοδολόγια") για τα οποία δεν βεβαιώνει, όπως έπρεπε, ότι ταυτιζόντουσαν με αποδείξεις του εν λόγω άρθρου 24, παρ. 1 του Κ.Φ.Σ., δηλαδή ότι περιείχαν όλα τα στοιχεία που απαιτεί η εν λόγω διάταξη, οπότε και μόνο θα δύναντο να αποτελέσουν νόμιμα δικαιολογητικά στοιχεία για την έκπτωση της ανωτέρω δαπάνης. Συνεπώς, για το βάσιμο αυτό λόγο αναίρεσης, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί κατά το μέρος αυτό.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο