Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1998 ]

ΣτΕ 4518/1998 Ξενοδοχειακή επιχείρηση που αποδεικνύει ότι οι εισπράξεις από κυλικείο, μπαρ κ.λπ. χρεώθηκαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, σε λογαριασμούς ενοίκων και δεν εισπράχθηκαν τοις μετρητοίς (από εξωτερικούς πελάτες), δεν υπόκεινται στο Δημοτικό τέλος 5%.

(Ξενοδοχειακή επιχείρηση που αποδεικνύει ότι οι εισπράξεις από κυλικείο, μπαρ κ.λπ. χρεώθηκαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, σε λογαριασμούς ενοίκων και δεν εισπράχθηκαν τοις μετρητοίς (από εξωτερικούς πελάτες), δεν υπόκεινται στο Δημοτικό τέλος 5%. )

Κατηγορία: Κ.Β.Σ.

Δημοτικό τέλος επί λογαριασμών των εντός ξενοδοχείων εστιατορίων Σ.τ.Ε.: 4518/1998 Ξενοδοχειακή επιχείρηση που αποδεικνύει ότι οι εισπράξεις από κυλικείο, μπαρ κ.λπ. χρεώθηκαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, σε λογαριασμούς ενοίκων και δεν εισπράχθηκαν τοις μετρητοίς (από εξωτερικούς πελάτες), δεν υπόκεινται στο Δημοτικό τέλος 5%. <------> 4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά με την προσβαλλόμενη απόφαση, σε βάρος της αναιρεσίβλητης εταιρίας βεβαιώθηκε τέλος ύψους 142.168 δρχ., αντιστοιχούν σε ποσοστό 5% επί των ακαθάριστων εσόδων που η ίδια η εταιρία δήλωσε για την απόδοση του φόρου του Ν.Δ.254/1973 μηνός Ιανουαρίου 1982, ως προερχόμενα από την εκμετάλλευση των κέντρων πολυτελείας που λειτούργησαν κατά τον πιο πάνω χρόνο μέσα στο κατηγορίας πολυτελείας ξενοδοχείο της "......", καθώς και πρόστιμο λόγω μη υποβολής δήλωσης. Η αναιρεσίβλητη υποστήριξε ότι τα καταστήματα του ξενοδοχείου της εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο τους ενοίκους αυτού και, προς απόδειξη τούτου, προσκόμισε επικυρωμένο αντίγραφο του βιβλίου κίνησης πελατών του ξενοδοχείου, επικυρωμένο φωτοτυπικό αντίγραφο των καρτελών του ημερήσιου ισοζυγίου, όπου εμφαίνεται η κίνηση, κατά ημέρα, των καταστημάτων του ξενοδοχείου, καθώς και επικυρωμένο φωτοτυπικό αντίγραφο των καρτελών του αναλυτικού καθολικού που τηρεί η αναιρεσίβλητη εταιρία, όπου έχουν καταχωρηθεί τα αποκτηθέντα ημερησίως από τη λειτουργία κάθε καταστήματος του ξενοδοχείου ακαθάριστα έσοδα, με χωριστή καταγραφή εκείνων του εσόδων που εισπράχθηκαν τοις μετρητοίς και των λοιπών που πιστώθηκαν στο λογαριασμό των εξυπηρετηθέντων πελατών και από τις οποίες καρτέλες προκύπτει, όπως δέχεται το δικάσαν εφετείο, μετά από σχετικό υπολογισμό του ιδίου, ότι κατά τον κρίσιμο μήνα τα έσοδα της αναιρεσίβλητης που εισπράχθηκαν σε μετρητά ανήλθαν σε 40.493 δρχ. από το κυλικείο, σε 103.692 δρχ. από το εστιατόριο, σε 301.665 δρχ. από το μπαρ και σε 157.195 δρχ. από το γκριλ-ρουμ, ενώ τα έσοδα που πιστώθηκαν σε λογαριασμούς ανήλθαν σε 610.975 δρχ. από το κυλικείο, σε 1.185.701 δρχ. από το εστιατόριο, σε 270.455 δρχ. από το μπαρ και σε 321.651 δρχ. από το γκριλ-ρουμ. Το δικάσαν εφετείο, λαμβάνοντας υπόψη του ότι τα προερχόμενα από τη λειτουργία του κυλικείου, του εστιατορίου και του γκριλ-ρουμ του ξενοδοχείου ακαθάριστα έσοδα της αναιρεσίβλητης τον μήνα Ιανουάριο του έτους 1982, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό (93,7%, 91,9% και 67%, αντίστοιχα), πιστώθηκαν στο λογαριασμό των πελατών του ξενοδοχείου, μικρό δε τμήμα τους (ποσοστό 6,3%, 8,1% και 33%) εισπράχθηκε τοις μετρητοίς καθώς και το κοινώς γνωστό γεγονός ότι η εξυπηρέτηση των πελατών των ξενοδοχείων γίνεται με πίστωση μεν, όσον αφορά τους ενοίκους του, στο όνομα των οποίων υπάρχει ήδη ανοιγμένος λογαριασμός, ενώ η εξόφληση λογαριασμού από τους εξωτερικούς πελάτες γίνεται τοις μετρητοίς, έκρινε ότι τα ως άνω τρία κέντρα κατά τον κρίσιμο μήνα εξυπηρέτησαν κατά κύριο λόγο τους ενοίκους του ξενοδοχείου. Εν όψει τούτου και του αποδειχθέντος κατά το εφετείο γεγονότος ότι τα ως άνω τρία κέντρα δεν έχουν ανεξάρτητη είσοδο, ούτε επεκτείνονται σε κοινόχρηστο χώρο, το δικαστήριο δέχθηκε ότι τα έσοδα της υπόλογης περιόδου δεν υπόκεινται στο επίδικο τέλος. 5. Επειδή, με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται ότι, κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, έκρινε το δικάσαν δικαστήριο ότι τα ακαθάριστα έσοδα των επίμαχων κέντρων εξαιρούνται του επίδικου τέλους, εφόσον πρόκειται για κέντρα ξενοδοχειακής επιχείρησης υπαγόμενης στο φόρο του άρθρου 1 του Ν.Δ.254/1973. Ο λόγος, όμως, αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 54, παρ. 6 του Ν.1416/1984 δικαιολογεί την εξαίρεση από το τέλος και των υπαγόμενων στο φόρο του άρθρου 1 του Ν.Δ.254/1973 κέντρων (Σ.τ.Ε. 3016/1994). 6. Επειδή, προβάλλεται ακολούθως ότι η ως άνω κρίση του δικάσαντος εφετείου περί εξυπηρέτησης από τα τρία προαναφερθέντα κέντρα κατά κύριο λόγο των ενοίκων του ξενοδοχείου, δεν είναι νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη, διότι το δικάσαν εφετείο στήριξε την κρίση του σε ανεπαρκή στοιχεία που προσκομίσθηκαν από την αναιρεσίβλητη εταιρία και όχι σε πραγματικά περιστατικά σταθερά και ασφαλή και συγκεκριμένα όπως τα δεδομένα των εκδοθέντων στοιχείων του ΚΦΣ. Ο λόγος, όμως, αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, σε συνδυασμό με την προηγηθείσα προδικαστική, το δικάσαν δικαστήριο στήριξε την κρίση του στα αναφερθέντα ανωτέρω στοιχεία, ορισμένα από τα οποία υποχρεώθηκε να προσκομίσει η αναιρεσίβλητη εταιρία με την προδικαστική απόφασή του και από τα οποία προκύπτουν με σαφήνεια τόσο τα ακαθάριστα έσοδα κάθε κέντρου, όσο και το ύψος των εσόδων που με βεβαιότητα προέρχονται από ενοίκους του ξενοδοχείου, κατά της νομιμότητας δε των συγκεκριμένων αυτών στοιχείων δεν προβάλλεται ειδικότερη αιτίαση. 7. Επειδή, τέλος, το προβαλλόμενο ότι πολυάριθμες διαφημίσεις στον καθημερινό τύπο επιβεβαιώνουν το γεγονός της εξυπηρέτησης από τα επίμαχα κέντρα και του ευρύτερου κοινού, συνιστά λόγο απαραδέκτως προβαλλόμενο το πρώτο κατ' αναίρεση και, συνεπώς, απορριπτέο, αφού στηρίζεται σε πραγματικό που δεν ετέθη υπόψη των δικαστηρίων της ουσίας, ανεξαρτήτως του ότι, και αληθούς υποτιθέμενου του γεγονότος της εξυπηρέτησης και του ευρέως κοινού από τα κέντρα του ξενοδοχείου δεν συνάγεται ότι οι πελάτες τους δεν είναι κατά κύριο λόγο ένοικοι του ξενοδοχείου.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο