Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1997 ]

ΣτΕ 2999/1997 Γερμανική εταιρία, με μόνο το γεγονός ότι συμμετέχει σε ημεδαπή εταιρία, έστω και με ποσοστό πλειοψηφίας που να την ελέγχει, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα και τα δικαιώματα από χρήση ή παραχώρηση χρήσης τεχνικών μεθόδων παραγωγής κ.λπ. φορολογούνται, σύμφωνα με τη διμερή συμφωνία, στη Γερμανία

(Γερμανική εταιρία, με μόνο το γεγονός ότι συμμετέχει σε ημεδαπή εταιρία, έστω και με ποσοστό πλειοψηφίας που να την ελέγχει, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα και τα δικαιώματα από χρήση ή παραχώρηση χρήσης τεχνικών μεθόδων παραγωγής κ.λπ. φορολογούνται, σύμφωνα με τη διμερή συμφωνία, στη Γερμανία )

Κατηγορία: Κ.Β.Σ.



Αποζημίωση αλλοδαπού για τεχνική βοήθεια
Σ.τ.Ε.: 2999/1997

Γερμανική εταιρία, με μόνο το γεγονός ότι συμμετέχει σε ημεδαπή εταιρία, έστω
και με ποσοστό πλειοψηφίας που να την ελέγχει, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει
μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα και τα δικαιώματα από χρήση ή παραχώρηση χρήσης
τεχνικών μεθόδων παραγωγής κ.λπ. φορολογούνται, σύμφωνα με τη διμερή συμφωνία,
στη Γερμανία


4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, το Διοικητικό Εφετείο δέχθηκε με την
προσβαλλόμενη απόφασή του τα εξής: Η ήδη αναιρεσίβλητη ελληνική εταιρία έχει ως
αντικείμενο εργασιών τη βιομηχανική παραγωγή οικιακών συσκευών. Με βάση την από
12.10.1976 σύμβαση "περί παροχής βοήθειας βιομηχανικής παραγωγής και
ανάπτυξης", που καταρτίστηκε μεταξύ της αναιρεσίβλητης και της εταιρίας της
Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γερμανίας, η τελευταία ανέλαβε την υποχρέωση να
παράσχει στην πρώτη τεχνική βοήθεια για την παραγωγή ηλεκτρικών οικιακών
συσκευών, όσον αφορά μια εκτεταμένη μέθοδο τεχνικής κατασκευής (KNOW - HOW). Η
τεχνική βοήθεια περιλαμβάνει πληροφορίες για τα γενικά στοιχεία (προδιαγραφές)
και τη συναρμολόγηση των μερών των συσκευών της επιχείρησης, την παραχώρηση των
κατοχυρωμένων και αναγγελθέντων δικαιωμάτων της, την εμπειρία, τις γνώσεις της
κ.λπ., δηλαδή την τεχνογνωσία σχετικά με τις συσκευές. Επίσης, η αλλοδαπή
εταιρία ανέλαβε την υποχρέωση να υποστηρίξει την ημεδαπή εταιρία
(αναιρεσίβλητη) με κατάλληλα ειδικευμένο προσωπικό. Ως αντιπαροχή για την
παραχώρηση των πιο πάνω δικαιωμάτων, συμφωνήθηκε η ελληνική επιχείρηση να
καταβάλει στην αλλοδαπή δικαιώματα (ROYALTIES), ανερχόμενα σε ποσοστό 2,5% επί
των καθαρών πωλήσεών της. Η αναιρεσίβλητη εταιρία υπέβαλε στον Προϊστάμενο της
ΔΟΥ ΦΑΒΕ Αθηνών την υπ' αριθ. 192/9.2.1990 δήλωση απόδοσης παρακρατούμενου
φόρου για τα εισοδήματα από δικαιώματα, χρονικής περιόδου από 1/7-31.12.1989.
Σ' αυτήν περιέλαβε ως εισοδήματα από δικαιώματα που κατέβαλε στην αλλοδαπή
επιχείρηση για την παραχώρηση των τεχνικών μεθόδων παραγωγής, το ποσό των
107.568.590 δρχ., στο οποίο αναλογούσε φόρος εισοδήματος 26.892.148 δρχ., ο
οποίος καταβλήθηκε στο Δημόσιο. Στη δήλωσή της αυτή η αναιρεσίβλητη εταιρία
διατύπωσε επιφύλαξη κατ' άρθρο 5 του Ν.Δ.3629/1956, με την οποία υποστήριξε ότι
τα πιο πάνω δικαιώματα δεν φορολογούνται στην Ελλάδα, γιατί η δικαιούχος τους
αλλοδαπή επιχείρηση δεν έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα, κατά τις διατάξεις
της ανωτέρω διμερούς σύμβασης. Ο Προϊστάμενος της ΔΟΥ δεν απάντησε μέσα σε
τρεις μήνες από την υποβολή της δήλωσης. Κατά της τεκμαιρόμενης σιωπηρής
απόρριψης της επιφύλαξης, η αναιρεσίβλητη άσκησε την από 10.5.1990 προσφυγή, η
οποία έγινε δεκτή από το Διοικητικό Πρωτοδικείο και ακυρώθηκε απ' αυτό η
παραπάνω σιωπηρή απόρριψη της επιφύλαξης. Το Διοικητικό Εφετείο, δικάζοντας επί
της εφέσεως του Δημοσίου, αφού προηγουμένως έκρινε ότι η αναιρεσίβλητη εταιρία,
ως έχουσα ίδια και αυτοτελή υποχρέωση σε παρακράτηση και απόδοση του φόρου στο
Δημόσιο, έχει δικαίωμα να ζητήσει η ίδια την επιστροφή του εν λόγω φόρου και
ότι δεν απαιτείτο προς τούτο να τηρηθεί η διαδικασία που προβλέπεται στην υπ'
αριθ. Ε.7911/120 ΠΟΛ.79/10.4.1985 εγκύκλιο του Υπουργείου των Οικονομικών ( η
οποία δεν είχε τηρηθεί εν προκειμένω και η οποία προβλέπει την επιστροφή του
φόρου εισοδήματος στην εταιρία σε βάρος της οποίας έγινε η παρακράτηση), έκρινε
περαιτέρω ότι τα "δικαιώματα" που κατέβαλε η αναιρεσίβλητη στη γερμανική
εταιρία δεν υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις
προεκτεθείσες διατάξεις της διμερούς σύμβασης για την αποφυγή της διπλής
φορολογίας. Την τελευταία αυτή κρίση διατύπωσε το Διοικητικό Εφετείο, με την
αιτιολογία ότι, όπως προκύπτει από την από 12.10.1976 σύμβαση μεταξύ της
αναιρεσίβλητης και της γερμανικής εταιρίας, η τελευταία δεν έχει μόνιμη
εγκατάσταση στην Ελλάδα, εφόσον, κατά τη σύμβαση αυτή, ανέλαβε την υποχρέωση να
προσφέρει στην αναιρεσίβλητη τεχνική βοήθεια για την παραγωγή ηλεκτρικών
οικιακών συσκευών και ειδικότερα να της παραχωρήσει τα κατοχυρωμένα και
αναγγελθέντα δικαιώματά της και την τεχνογνωσία σχετικά με τις συσκευές αυτές,
καθώς επίσης να την υποστηρίξει με κατάλληλα ειδικευμένο προσωπικό. Περαιτέρω,
το Διοικητικό Εφετείο, απορρίπτοντας σχετικούς λόγους έφεσης του Δημοσίου,
έκρινε ότι από μόνο το γεγονός ότι η ανωτέρω γερμανική επιχείρηση συμμετέχει
στην ημεδαπή εταιρία κατά ποσοστό 55% και την έχει υπό τον έλεγχό της, εφόσον
Γερμανοί υπήκοοι κατέχουν διευθυντικές θέσεις (Γενικός Διευθυντής, Οικονομικός
Διευθυντής), δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα,
ενώ από τα πραγματικά αυτά δεδομένα δεν μπορεί να συναχθεί, χωρίς κανένα άλλο
αποδεικτικό στοιχείο, ότι υπάρχει συμπαραγωγή και συνεκμετάλλευση της
γερμανικής επιχείρησης με την αναιρεσίβλητη, με καθορισμένη επαγγελματική
εγκατάσταση της πρώτης στον εργοστασιακό χώρο της δεύτερης.
5. Επειδή, η ανωτέρω κρίση του Διοικητικού Εφετείου περί μη υπάρξεως μόνιμης
εγκατάστασης της γερμανικής εταιρίας ......... στην Ελλάδα, που διατυπώνεται
στην προσβαλλόμενη απόφαση, είναι νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη, γιατί τα
προεκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, κατ' ανέλεγκτη ουσιαστική
κρίση, έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο, δεν συγκροτούν την έννοια της μόνιμης
εγκατάστασης της αλλοδαπής αυτής εταιρίας στην Ελλάδα, ούτε συνιστούν άλλη
μορφή τέτοιας εγκατάστασης (συμπαραγωγή κ.λπ.), κατά την έννοια των ανωτέρω
διατάξεων της ελληνογερμανικής σύμβασης για την αποφυγή της διπλής φορολογίας,
οι δε περί του αντιθέτου λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.
Περαιτέρω, η κρίση του Δικαστηρίου ότι η αναιρεσίβλητη εταιρία είχε δικαίωμα να
ζητήσει την επιστροφή του εν λόγω φόρου υπό την ιδιότητά της ως προσώπου που
παρακράτησε και απέδωσε το φόρο στο Δημόσιο, είναι νόμιμη κατά τα προεκτεθέντα
και, συνεπώς, ο περί του αντιθέτου λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως
αβάσιμος. Περαιτέρω και ο λόγος αναίρεσης ότι το Διοικητικό Εφετείο έσφαλε,
δεχόμενο ότι για την επίδικη επιστροφή δεν απαιτείτο να τηρηθεί η διαδικασία
που προβλέπεται από την υπ' αριθ. Ε.7911/1985 εγκύκλιο του Υπουργείου
Οικονομικών, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, γιατί ούτε με την εν λόγω εγκύκλιο,
ούτε με την υπ' αριθ. Δ.537/170/1988 εγκύκλιο του ίδιου Υπουργείου, ομοίως
αναφερόμενη στην κρινόμενη αίτηση, μπορούσε να κωλυθεί η εφαρμογή των
εφαρμοστέων στην προκειμένη περίπτωση διατάξεων που παρατέθηκαν στην
προηγούμενη σκέψη, κατά τις οποίες, όπως ήδη αναφέρθηκε, με την υποβολή του
σχετικού αιτήματος από εκείνον που παρακρατήθηκε παρά το νόμο και απέδωσε
αχρεώστητα στο Δημόσιο τον παρακρατηθέντα φόρο, το ποσό του φόρου αυτού ήταν
επιστρεπτέο χωρίς καμιά άλλη διατύπωση. Τέλος, όπως προκύπτει από τα πιο πάνω,
το Διοικητικό Εφετείο επικύρωσε την ακύρωση από το Διοικητικό Πρωτοδικείο της
σιωπηρής αρνητικής απάντησης που περιγράφηκε ανωτέρω, με την οποία απορρίφθηκε
η επιφύλαξη που είχε διατυπώσει η ίδια η αναιρεσίβλητη στην πιο πάνω δήλωσή
της, της 9.2.1990 και όχι "γραπτή απάντηση από τη ΔΟΥ ΦΑΒΕ Αθηνών", με την
οποία "απερρίφθησαν αιτήματα της δευτέρας αναιρεσιβλήτου αλλοδαπής εταιρίας
περί επιστροφής φόρου δικαιωμάτων (Royalties) κ.λπ.", η προσβαλλόμενη δε
απόφαση δεν περιέχει σκέψη κατά την οποία "νόμιμα άσκησε την προσφυγή η
γερμανική εταιρία". Συνεπώς, οι αντίθετοι ισχυρισμοί που προβάλλονται με την
κρινόμενη αίτηση πρέπει ν' απορριφθούν προεχόντως, γιατί στηρίζονται στην
εσφαλμένη αυτή προϋπόθεση, ενόψει και του ότι διάδικος στη δίκη ενώπιον του
Διοικητικού Εφετείου, καθώς και του Διοικητικού Πρωτοδικείου, ήταν μόνο η
........., η οποία είχε ασκήσει την ένδικη προσφυγή και κατά της οποίας και
μόνο στρέφεται η κρινόμενη αίτηση.
6. Επειδή, κατόπιν των ανωτέρω και μη προβαλλομένου άλλου λόγου αναίρεσης, η
υπό κρίση αίτηση είναι απορριπτέα στο σύνολό της.



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο