Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1997 ]

ΣτΕ 3693/1997 Οποιοδήποτε πρόσωπο χρεώνει φόρο (Φ.Π.Α.) σε φορολογικό στοιχείο που εκδίδει (και κατά τεκμήριο τον εισπράττει), υποχρεούται στην απόδοση του φόρου αυτού στο Δημόσιο, έστω κι αν ο υπολογισθείς φόρος είναι μεγαλύτερος του προβλεπόμενου. Ο Φ.Π.Α. που αποδόθηκε από εκείνον που τον ανέγραψε σε Τιμολόγιο, δεν θεωρείται ότι καταβλήθηκε αχρεωστήτως

(Οποιοδήποτε πρόσωπο χρεώνει φόρο (Φ.Π.Α.) σε φορολογικό στοιχείο που εκδίδει (και κατά τεκμήριο τον εισπράττει), υποχρεούται στην απόδοση του φόρου αυτού στο Δημόσιο, έστω κι αν ο υπολογισθείς φόρος είναι μεγαλύτερος του προβλεπόμενου. Ο Φ.Π.Α. που αποδόθηκε από εκείνον που τον ανέγραψε σε Τιμολόγιο, δεν θεωρείται ότι καταβλήθηκε αχρεωστήτως )

Κατηγορία: Φ.Π.Α.



Επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντος Φ.Π.Α.
Σ.τ.Ε. 3693/1997

Οποιοδήποτε πρόσωπο χρεώνει φόρο (Φ.Π.Α.) σε φορολογικό στοιχείο που εκδίδει
(και κατά τεκμήριο τον εισπράττει), υποχρεούται στην απόδοση του φόρου αυτού
στο Δημόσιο, έστω κι αν ο υπολογισθείς φόρος είναι μεγαλύτερος του
προβλεπόμενου. Ο Φ.Π.Α. που αποδόθηκε από εκείνον που τον ανέγραψε σε
Τιμολόγιο, δεν θεωρείται ότι καταβλήθηκε αχρεωστήτως


3. Επειδή, εξάλλου, στο άρθρο 2 του Ν.1642/1986 (ΦΕΚ 125/Α') "για την
εφαρμογή του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας κ.λπ.", όπως αντικαταστάθηκε με την παρ.
1 του άρθρου 1 του Ν.2093/1992 (ΦΕΚ 181/A'), αντικείμενο του Φόρου
Προστιθέμενης Αξίας είναι και (παρ. 1, περ. α') "η παράδοση αγαθών και η παροχή
υπηρεσιών, εφόσον πραγματοποιούνται από επαχθή αιτία στο εσωτερικό της χώρας,
από υποκείμενο στο φόρο που ενεργεί με αυτή την ιδιότητα". Περαιτέρω, στην παρ.
1 του άρθρου 28 του ίδιου νόμου, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με την παρ. 42 του
πιο πάνω Ν.2093/1992 και το οποίο έχει τον τίτλο "Υπόχρεοι στο φόρο", ορίζεται
ότι: "Για την παράδοση αγαθών, την ενδοκοινοτική απόκτηση αγαθών και την παροχή
υπηρεσιών, υπόχρεοι στο φόρο είναι: α)..., β)..., γ)..., δ) οποιοδήποτε άλλο
πρόσωπο, το οποίο αναγράφει φόρο στα Τιμολόγια που εκδίδει ή σε άλλα
εξομοιούμενα μ' αυτά στοιχεία, ε)..., στ).... Η αληθής έννοια των διατάξεων της
παραγράφου αυτής είναι ότι οποιοδήποτε πρόσωπο χρεώνει φόρο σε φορολογικό
στοιχείο που εκδίδει, έστω και αν ο φόρος αυτός, είναι μεγαλύτερος του
προβλεπομένου, υποχρεούται στην απόδοση του φόρου αυτού στο Δημόσιο". Στην παρ.
1 του άρθρου 25 του ίδιου νόμου, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με την παρ. 38 του
άρθρου 1 του Ν.2093/1992, ορίζεται ότι: "Το δικαίωμα έκπτωσης του φόρου μπορεί
να ασκηθεί εφόσον ο υποκείμενος στο φόρο κατέχει: α)..., β) νόμιμο Τιμολόγιο ή
άλλο αποδεικτικό στοιχείο που επέχει θέση Τιμολογίου, από τα οποία
αποδεικνύονται οι παραδόσεις αγαθών και οι παροχές υπηρεσιών που γίνονται σ'
αυτόν και ο φόρος με τον οποίον επιβαρύνθησαν, γ)..., δ)..., ε)...". Από τις
πιο πάνω διατάξεις και ενόψει και των διατάξεων του άρθρου 23 του ίδιου νόμου
(όπως οι παρ. 3 και 4 του άρθρου αυτού αντικαταστάθηκαν με την παρ. 36 του
άρθρου 1 του Ν.2093/1992), το οποίο στην παρ. 1 ορίζει ότι: "ο υποκείμενος
δικαιούται να εκπέσει από το φόρο που αναλογεί στις ενεργούμενες από αυτόν
πράξεις παράδοσης αγαθών και παροχής υπηρεσιών, το φόρο με τον οποίο έχουν
επιβαρυνθεί η παράδοση αγαθών και η παροχή υπηρεσιών, που έγιναν σ' αυτόν...",
εφόσον, εκτός άλλων, έχει εκδοθεί γι' αυτές Τιμολόγιο με αναγραφή Φόρου
Προστιθέμενης Αξίας, ο αναγράψας το φόρο και, κατά τεκμήριο, εισπράξας αυτόν
από εκείνους στους οποίους παραδόθηκαν τα αγαθά ή παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες,
έχει υποχρέωση απόδοσής του στο Δημόσιο, δεν έχει δε περαιτέρω αξίωση
επιστροφής του, γιατί ορίζεται μεν στην παρ. 1, περ. α' του άρθρου 27 του ίδιου
Ν.1642/1986 ότι ο φόρος επιστρέφεται εφόσον καταβλήθηκε στο Δημόσιο
αχρεωστήτως, όμως το ποσό του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας που αποδόθηκε από
εκείνον που τον ανέγραψε σε Τιμολόγιο (ή άλλο στοιχείο που επέχει θέση
Τιμολογίου), δεν θεωρείται ότι καταβλήθηκε αχρεωστήτως (Σ.τ.Ε. 1877/1994, Β'
Τμήμα επταμελές). Η ρύθμιση αυτή του νόμου για το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας
είναι ενταγμένη στον μηχανισμό του νόμου που εν μέρει έχει ήδη περιγραφεί,
ενόψει δε του μηχανισμού αυτού τέθηκε, με την αντικατάσταση του άρθρου 28 του
Ν.1642/1986, όπως πιο πάνω, η ερμηνευτική διάταξη στο τέλος της παρ. 1 αυτού
και δεν αντίκειται στο άρθρο 78 του Συντάγματος, δοθέντος ότι και το υποκείμενο
της φορολογίας ορίζεται στο Ν.1642/1986 (άρθρο 28, παρ. 1, περ. δ'), που είναι
εκείνος που αναγράφει στα Τιμολόγια που εκδίδει Φόρο Προστιθέμενης Αξίας και η
φορολογούμενη συναλλαγή, που είναι εκείνη για την οποία εκδίδεται τέτοιο
Τιμολόγιο.
4. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, το Διοικητικό Εφετείο δέχθηκε τα εξής:
Η ήδη αιτούσα εταιρία που ασχολείται με την παραγωγή και εμπορία φαρμακευτικών
προϊόντων, εξέδωσε το υπ' αριθ. 0039/20.12.1993 Τιμολόγιο, ποσού 150.000.000
δρχ. για την είσπραξη από την εταιρία ......, στο οποίο ανέγραψε και ποσό
27.000.000 δρχ. για Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (προς 18%), με τον οποίο επιβάρυνε
την πιο πάνω εταιρία. Επίσης, εξέδωσε το υπ' αριθ. 0040/31.12.1993 Τιμολόγιο,
19.089.255 δρχ., για την είσπραξη από την εταιρία ......, στο οποίο ανέγραψε
ποσό 3.436.066 δρχ. για τον ίδιο φόρο, με το ίδιο ποσοστό με το οποίο επιβάρυνε
την εταιρία αυτή. Τα πιο πάνω ποσά φόρου περιέλαβε στις εκροές που δήλωσε με
την προσωρινή δήλωση Φ.Π.Α. περιόδου 1/12-31.12.1993, την οποία υπέβαλε στις
25.1.1994 στη Δ.Ο.Υ. ΦΑΒΕ Αθηνών. Στη δήλωση αυτή περιέλαβε επιφύλαξη, κατά την
οποία και για τους λόγους που αναφέρονταν σ' αυτήν, τα πιο πάνω ποσά δεν
υπάγονταν στον Φ.Π.Α. Δοθέντος ότι ο Προϊστάμενος της πιο πάνω Δ.Ο.Υ. δεν
απάντησε στην πιο πάνω επιφύλαξη, η αιτούσα εταιρία ζήτησε την ακύρωση της
σιωπηρής αυτής άρνησης και την επιστροφή σ' αυτήν των πιο πάνω κονδυλίων
(συνολικά 30.436.066 δρχ.), ως αχρεωστήτως καταβληθέντων. Το Διοικητικό Εφετείο
έκρινε ότι, εφόσον η αιτούσα εταιρία "ανέγραψε στα παραπάνω Τιμολόγια τον
ένδικο φόρο, τον οποίο και απέδωσε στο Δημόσιο" - "δεν έχει δικαίωμα να αξιώσει
την επιστροφή του, γιατί τα ένδικα ποσά Φ.Π.Α., αφού αναγράφηκαν στα Τιμολόγια
και αποδόθηκαν, δεν θεωρούνται ότι καταβλήθηκαν αχρεώστητα, όπως ορθά έκρινε
και η εκκαλούμενη απόφαση" και απέρριψε την έφεση της αιτούσης εταιρίας.
Κρίνοντας έτσι το Διοικητικό Εφετείο, ορθώς τον νόμο ερμήνευσε και εφάρμοσε, με
νόμιμη δε και επαρκή αιτιολογία, απέρριψε τους αντίθετους ισχυρισμούς της
αιτούσης, ενόψει όσων αναπτύχθηκαν στην προηγούμενη σκέψη, όλα δε όσα αντίθετα
προβάλλονται με την κρινόμενη αίτηση, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα, καθώς
και η αίτηση αυτή στο σύνολό της.



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο