Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1998 ]

ΣτΕ 582/1998 Ο προσδιορισμός των φορολογητέων κερδών αλλοδαπών Τραπεζών, που υποκαταστήματά τους λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα, καθορίζεται για τη χρήση 1991 με τις διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991, που καθιερώνει ως βάση υπολογισμού τα καθαρά κέρδη εξαγόμενα ενιαία και όχι μετά από επιμερισμό των δαπανών στις αντίστοιχες κατηγορίες (φορολογητέων - απαλλασσομένων) εσόδων (πράγμα που προβλέφθηκε με τη μεταγενέστερη διάταξη της παρ. 3, άρθρο 15 του Ν.2065/1992)

(Ο προσδιορισμός των φορολογητέων κερδών αλλοδαπών Τραπεζών, που υποκαταστήματά τους λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα, καθορίζεται για τη χρήση 1991 με τις διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991, που καθιερώνει ως βάση υπολογισμού τα καθαρά κέρδη εξαγόμενα ενιαία και όχι μετά από επιμερισμό των δαπανών στις αντίστοιχες κατηγορίες (φορολογητέων - απαλλασσομένων) εσόδων (πράγμα που προβλέφθηκε με τη μεταγενέστερη διάταξη της παρ. 3, άρθρο 15 του Ν.2065/1992) )

Κατηγορία: Κ.Β.Σ.

Φορολογητέα ύλη επί τραπεζικών εργασιών Σ.τ.Ε. 582/1998 Ο προσδιορισμός των φορολογητέων κερδών αλλοδαπών Τραπεζών, που υποκαταστήματά τους λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα, καθορίζεται για τη χρήση 1991 με τις διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991, που καθιερώνει ως βάση υπολογισμού τα καθαρά κέρδη εξαγόμενα ενιαία και όχι μετά από επιμερισμό των δαπανών στις αντίστοιχες κατηγορίες (φορολογητέων - απαλλασσομένων) εσόδων (πράγμα που προβλέφθηκε με τη μεταγενέστερη διάταξη της παρ. 3, άρθρο 15 του Ν.2065/1992) <------> 5. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η αναιρεσείουσα τραπεζική εταιρία, που λειτουργεί στην Ελλάδα ως υποκατάστημα της αλλοδαπής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο Παρίσι της Γαλλίας και ασχολείται με τη διεκπεραίωση κάθε είδους τραπεζικών εργασιών, υπέβαλε δήλωση φόρου εισοδήματος οικονομικού έτους 1992, διατυπώνοντας επιφύλαξη του άρθρου 39 του Ν.1473/1984. Σύμφωνα με την επιφύλαξη αυτή, τα κέρδη που αντιστοιχούν στα απαλλασσόμενα έσοδα πρέπει να προσδιορισθούν μόνο όπως προκύπτουν από τα ειλικρινώς και επαρκώς τηρηθέντα βιβλία τραπεζικών επιχειρήσεων της αναιρεσειούσης, κατά τις διατάξεις του άρθρου 35, παρ. 6 του Ν.Δ.3323/1955, με υπολογισμό των δαπανών που αναλογούν στα απαλλασσόμενα από το φόρο εισοδήματος έσοδά της στο ποσό που προκύπτει από τον επιμερισμό κατ' αναλογία των φορολογουμένων και των απαλλασσομένων εσόδων των κοινών μόνο δαπανών και όχι και των μη συνδεομένων με την κτήση των απαλλασσομένων εσόδων. Και τούτο, διότι οι διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991 δεν μπορούν να εφαρμοστούν ως αντικείμενες στις διατάξεις του άρθρου 4 (παρ. 1 και 5) του Συντάγματος, αφενός μεν γιατί εισάγουν ανεπίτρεπτη διάκριση μεταξύ των τραπεζικών και των λοιπών επιχειρήσεων, χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος προς τούτο λόγος, αφετέρου δε γιατί ο αναλογικός επιμερισμός των καθαρών κερδών σε φορολογητέα και αφορολόγητα κέρδη εισάγει τεκμήριο ότι όλες οι δαπάνες είναι κοινές και για τα δύο είδη εσόδων, δηλαδή διατίθενται για την κτήση και των υποκειμένων και των μη υποκειμένων σε φόρο, εισόδημα συνεπαγόμενο επιβολή φόρου για πλασματικά κέρδη. Μετά την πάροδο άπρακτου τριμήνου από την υποβολή της παραπάνω δήλωσης φορολογίας εισοδήματος με επιφύλαξη, η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή κατά της σιωπηρής απόρριψης της επιφύλαξής της. Στη συνέχεια, με το υπ' αριθ. 4/27.8.1992 προσωρινό φύλλο ελέγχου του Προϊσταμένου της ΔΟΥ ΦΑΕΕ Αθηνών, προσδιορίσθηκε το φορολογητέο εισόδημα της αναιρεσειούσης, αφού απερρίφθη η πιο πάνω επιφύλαξη, με την αιτιολογία ότι για τον προσδιορισμό των φορολογητέων κερδών κατά την κρινόμενη χρήση εφαρμόζονται αποκλειστικά και μόνο οι διατάξεις του Ν.1921/1991. Κατά του παραπάνω φύλλου ελέγχου η αναιρεσείουσα άσκησε νέα προσφυγή και, περαιτέρω, με δικόγραφα προσθέτων λόγων προσφυγής, ανακάλεσε μερικώς την ανωτέρω δήλωση φορολογίας εισοδήματος, με την αιτιολογία ότι λόγω νομικής πλάνης περιέλαβε σ' αυτή φορολογητέα ύλη που δεν υπόκειται σε φόρο, δεδομένου ότι, εφόσον κατά τα διαλαμβανόμενα στην επιφύλαξή της, οι διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991 είναι αντισυνταγματικές και συνεπώς μη εφαρμοστέες, ανίσχυρη είναι και η κατάργηση με τον ίδιο νόμο των διατάξεων του άρθρου 2 του Ν.1882/1990 και του άρθρου 37, παρ. 1 του Ν.1884/1990, οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση. Το Διοικητικό Εφετείο δέχθηκε ότι οι διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991 καθορίζουν νέο τρόπο προσδιορισμού των φορολογητέων κερδών των υποκαταστημάτων των αλλοδαπών τραπεζών που λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα, καθιερώνοντας ως βάση υπολογισμού τα καθαρά κέρδη και όχι πλέον τις δαπάνες για την κτήση των ακαθαρίστων εσόδων, με την έννοια ότι δεν επιμερίζονται πλέον οι δαπάνες, αλλά τα καθαρά κέρδη και προς προσδιορισμόν των φορολογουμένων αφαιρούνται από τα συνολικά τα αναλογούντα στα απαλλασσόμενα έσοδα της επιχειρήσεως, ότι, ειδικότερα, κατά την παρ. 2 του άρθρου 22 του Ν.1921/1991, για την εξεύρεση του μέρους των κερδών που αναλογεί στα εισοδήματα που απαλλάσσονται του φόρου και στα εισοδήματα από τόκους, για τους οποίους προβλέπεται παρακράτηση φόρου με εξάντληση της φορολογικής υποχρέωσης, γίνεται επιμερισμός του συνολικού ποσού των καθαρών κερδών ανάλογα με τα φορολογούμενα ακαθάριστα έσοδα και το σύνολο των εσόδων που προέρχονται από εισοδήματα που απαλλάσσονται του φόρου, καθώς και από εισοδήματα από τόκους, για τους οποίους προβλέπεται παρακράτηση φόρου με εξάντληση της φορολογικής υποχρέωσης και ότι οι διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991 δεν είναι αντισυνταγματικές, γιατί δεν δημιουργούν ανεπίτρεπτη, κατ' άρθρο 4, παρ. 1 του Συντάγματος, διάκριση μεταξύ τραπεζικών και λοιπών επιχειρήσεων, ούτε θεσπίζουν τεκμήριο κτήσης του εισοδήματος, κατ' αντίθεση προς τη διάταξη του άρθρου 4, παρ. 5 του Συντάγματος. Με τις σκέψεις αυτές, το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι κατ' ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου είχε απορριφθεί με την πρωτόδικη απόφαση, η μεν πρώτη ως άνω προσφυγή της αναιρεσειούσης ως νόμω αβάσιμη, η δε δεύτερη κατά το μέρος που μ' αυτήν είχε γίνει μερική ανάκληση της επίμαχης δήλωσης φορολογίας εισοδήματος, Η κρίση αυτή του Διοικητικού Εφετείου είναι νόμιμα αιτιολογημένη, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα. Συνεπώς, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα τα περί του αντιθέτου προβαλλόμενα, ότι δηλαδή: (1) Κατά την έννοια του άρθρου 22, παρ. 2 του Ν.1921/1991, τα καθαρά κέρδη τα αναλογούντα στα απαλλασσόμενα έσοδα ή στα εισοδήματα από τόκους, για τα οποία προβλέπεται παρακράτηση φόρου με εξάντληση της φορολογικής υποχρέωσης, προσδιορίζονται μόνο όπως προκύπτουν από τα ειλικρινή και επαρκή βιβλία των τραπεζικών επιχειρήσεων, μετά από αφαίρεση από τα εν λόγω έσοδα μόνο των δαπανών που πράγματι αντιστοιχούν σ' αυτά, δεδομένου ότι ο αναλογικός επιμερισμός ορίσθηκε ρητά ως μόνος τρόπος εξεύρεσης των κερδών που αναλογούν στα απαλλασσόμενα του φόρου έσοδα ή στα φορολογούμενα κατ' ειδικό τρόπο με εξάντληση της φορολογικής υποχρέωσης, με τη μεταγενέστερη διάταξη του άρθρου 15, παρ. 3 του Ν.2065/1992, που δεν ισχύει κατά την κρινόμενη χρήση. (2) Το άρθρο 22 του Ν.1921/1991 είναι αντισυνταγματικό, γιατί εισάγει ανεπίτρεπτη διάκριση μεταξύ τραπεζικών και λοιπών επιχειρήσεων, χωρίς να συντρέχει κανένας ιδιαίτερος λόγος και γιατί θεσπίζει, κατά παράβαση του άρθρου 4, παρ. 5 του Συντάγματος, αμάχητο τεκμήριο κτήσης εισοδήματος του οποίου η βάση και τα συμπεράσματα αντιβαίνουν στα διδάγματα της κοινής πείρας και (3) Είναι αντισυνταγματικές οι διατάξεις του άρθρου 22 του Ν.1921/1991 και κατά το μέρος που καταργούν τις διατάξεις του άρθρου 2 του Ν.1882/1990 και του άρθρου 37, παρ. 1 του Ν.1884/1990. 6. Επειδή, οι περαιτέρω προβαλλόμενοι λόγοι αναιρέσεως, κατά τους οποίους η ρύθμιση του άρθρου 22 του Ν.1921/1991 προσκρούει στα άρθρα 7, 52 και 58 της Συνθήκης της 25.3.1957 περί ιδρύσεως της ΕΟΚ, πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως απαραδέκτως προβαλλόμενοι με το από 3.12.1997 υπόμνημα της αναιρεσειούσης. 7. Επειδή, κατόπιν αυτών, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο