Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-1988 ]

ΣτΕ 3735/1988 Φορολογία εισοδήματος επιχειρήσεων. Εκπτώσεις. Εκπίπτονται οι παραγωγικές δαπάνες από τα ακαθάριστα έσοδα της επιχειρήσεως. Δεν επιτρέπεται ο έλεγχος της σκοπιμότητας και του ύψους αυτών. Περιπτώσεις παραγωγικών δαπανών: αποζημίωση σε απολυθέντες υπαλλήλους πλέον της από του νόμου προβλεπόμενης, δαπάνες για διαφημίσεις προϊόντων εκ του εξωτερικού. Δαπάνη που αφορά αμοιβή σε ελεγκτές για έλεγχο των βιβλίων στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν αναγνωρίζεται προς έκπτωση διότι δεν βεβαιώνεται ότι είχε σχέση με την προαγωγή των εργασιών της επιχείρησης.

(Φορολογία εισοδήματος επιχειρήσεων. Εκπτώσεις. Εκπίπτονται οι παραγωγικές δαπάνες από τα ακαθάριστα έσοδα της επιχειρήσεως. Δεν επιτρέπεται ο έλεγχος της σκοπιμότητας και του ύψους αυτών. Περιπτώσεις παραγωγικών δαπανών: αποζημίωση σε απολυθέντες υπαλλήλους πλέον της από του νόμου προβλεπόμενης, δαπάνες για διαφημίσεις προϊόντων εκ του εξωτερικού. Δαπάνη που αφορά αμοιβή σε ελεγκτές για έλεγχο των βιβλίων στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν αναγνωρίζεται προς έκπτωση διότι δεν βεβαιώνεται ότι είχε σχέση με την προαγωγή των εργασιών της επιχείρησης. )

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

 Εκπτώσεις. Εκπίπτονται οι

     παραγωγικές  δαπάνες από τα ακαθάριστα έσοδα της επιχειρήσεως. Δεν
     επιτρέπεται ο έλεγχος της  σκοπιμότητας  και  του ύψους αυτών.
     Περιπτώσεις παραγωγικών δαπανών: αποζημίωση  σε απολυθέντες υπαλλήλους
     πλέον της από του νόμου  προβλεπόμενης,  δαπάνες  για  διαφημίσεις
     προϊόντων  εκ  του εξωτερικού. Δαπάνη που αφορά αμοιβή σε ελεγκτές
     για έλεγχο των  βιβλίων  στη  συγκεκριμένη  περίπτωση  δεν
     αναγνωρίζεται  προς  έκπτωση  διότι  δεν βεβαιώνεται ότι είχε σχέση με
     την προαγωγή των εργασιών της  επιχείρησης.






       ΣΤΕ Αριθ. 3735/1988 Β' Τμ.
       Πρόεδρος ο κ. Σ. Γιάγκας, σύμβουλος.
       Εισηγητής ο κ. Νικ. Μαρκουλάκης, πάρεδρος.
       Δικηγόροι οι κ.κ. Γρ. Κρόμπας, πάρεδρος Διοικήσεως, Ιω.
       Οικονομόπουλος.

       Επειδή, το άρθρο 35 παρ. 1 περιπτ. α' του Ν.Δ. 3323/55, το οποίο
     εφαρμόζεται και στη φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων, σύμφωνα με
     το άρθρο 8 παρ. 3 του Ν.Δ. 3843/1958, προβλέπει την έκπτωση από τα
     ακαθάριστα έσοδα της επιχειρήσεως των γενικών εξόδων διαχειρήσεως.  Ως
     τέτοια δε έξοδα νονούνται, κατά  τη διάταξη αυτή, οι παραγωγικές
     γενικά δαπάνες της επιχειρήσεως, δηλαδή οι δαπάνες εκείνες , οι οποίοι
     εν όψει του σκοπού για τον οποίο διατίθεται και των εκάστοτε ειδικών
     συνθηκών, συμβάλλουν στην διεύρενση των εργασιών της επιχειρήσεως και
     στην αύξηση του εισοδήματος της.  Δεν επιτρέπεται όμως στη φορολογική
     αρχή και τα Διοικητικά Δικαστήρια να ελέγχουν τη σκοπιμότητα, κατά τη
     συγκεκριμένη εκάστοτε, περίπτωση, και το προσηκόν μέτρο των δαπάνων
     αυτών.  Εξ άλλου, στην έννοια των γενικών εξόδων  διαχειρίσεως
     εμπίπτουν, κατά τη διάταξη αυτή, όχι μόνον οι δυνάμει νόμιμης ή
     συμβατικής υποχρεώσεως, αλλά και οι οικειοθελώς καταβαλλόμενες
     δαπάνες, εφόσον είναι κατά τα ανωτέρω παραγωγικές.  Επειδή, στην
     προκείμενη περίπτωση, όπως αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η
     αναιρεσίβλητη εταιρία, εδρεύουσα στην Αθήνα, έχει ως μόνους μετόχους
     της εταιρίας του Βελγίου SOPACI S.A. και SEDECO S.A.  το δε
     αντικείμενο των εργασιών της είναι η εμπορία ηλεκτρικών και
     ηλεκτρονικών προϊόντων (λαμπτήρων, ψυγείων, τηλεοράσεων κ.λ.π.), τα
     οποία προμηθεύεται από συγγενείς βιομηχανικές επιχειρήσεις του
     εξωτερικού και του εσωτερικού και διαθέτει κατά το μεγαλύτερο μέρος
     τους, χονδρικώς στο εσωτερικό.  Κατά την κρινόμενη χρήση η
     αναιρεσίβλητη τήρησε βιβλία και στοιχεία Δ' κατηγορίας του Κ.Φ.Σ., τα
     οποία κρίθηκαν ειλικρινή, τα αποτελέσματα όμως που  προέκυπταν από το
     εν λόγω βιβλία αναμορφώθηκαν, από την φορολογική αρχή με την προσθήκε
     λογιστικών διαφορών, επακολούθησε δε προσδιορισμός του φορολογητέου
     εισοδήματος της εταιρίας δια μερικού συμβιβασμού.  Εκτός του
     συμβιβασμού παρέμειναν τρείς λογιστικές διαφορές, στις οποίες
     περιλαμβάνεται και κονδύλιο 1.819.173 δραχμών, που αφορά καταβολή
     αποζημιώσεως σε απολυθέντες υπαλλήλους της αναιρεσίβλητης, επί πλέον
     της προβλεπόμενης από τις διατάξεις του Ν. 2112/1920.  Η δαπάνη αυτή
     δεν αναγνωρίσθηκε προς έκπτωση, από τη φορολογική αρχή, με την
     αιτιολογία ότι έγινε από ελευθεριότητα , χωρίς να υπάρχει νόμιμη ή
     συμβατική υποχρέωση της εταιρίας.  Το Δοικητικό Εφετείο δέχθηκε
     σχετικό λόγο της εφέσεως της αναιρεσίβλητης και μεταρρύθμισε την
     πρωτόδικη απόφαση, κρίνοντας ότι η εν λόγω αποζημίωση πρέπει να
     εκπεσθεί, ως παραγωγική δαπάνη, διότι συμβάλει στην επαύξηση του
     ενδιαφέροντος του προσωπικού προς προώθηση των εργασιών της
     επιχειρήσεως και στην αύξηση των κερδών της.  Η κρίση αυτή του
     εφετείου είναι νομίμωνς, κατά τα εκτιθέμενα στην προηγούμενη σκέψη,
     και επαρκώς αιτιολογημένη, διότι, υπό τα βεβαιούμενα στην
     προσβαλλόμενη απόφαση περιστατικά, η εν λόγω δαπάνη ήταν πράγματι
     παραγωγική κατά το νόμο (Πρβλ. Σ.Ε. 2607/1984, 1611 - 2/1983 κ.α.),
     είναι δε απορριπτέος ως αβάσιμος ο περί του αντιθέτου λόγος αναιρέσεως.
     Επειδή, κατα τα εκτιθέμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση, η φορολογική
     αρχή δεν αναγνώρισε προς έκπτωση κονδύλιο 2.048.577 δραχμών, που αφορά
     αμοιβή προς τους ελεγκτές του ελεγκτικού γραφείου " ΡΑΣΣΕΛ και ΣΙΑ ",
     για έλεγχο των οικονομικών αποτελεσμάτων της αναιρεσίβλητης , με  την
     αιτιολογία ότι ο έλεγχος έγινε προς διασφάλιση των συμφερόντων της
     μητρικής επιχειρήσεως (μετόχων εξωτερικού) και όχι της εν Ελλάδι
     επιχειρήσεως και ως εκ τούτου, δεν πρόκειται περί παραγωγικής δαπάνης.
     Η αναιρεσίβλητη ισχυρίσθηκε ότι η δαπάνη αυτή είναι παραγωγική, διότι
     το ως άνω ελεγκτικό γραφείο ανέλαβε τον έλεγχο του όλου οικονομικού
     αποτελέσματος αυτής και ήλεγξε τον τρόπο λογιστικών εγγράφων, την
     ταμειακή διαχείριση, τις αποθήκες κ.λ.π.  Το Διοικητικό Εφετείο,
     επικυρώνοντας, κατά το μέρος αυτό, την πρωτόδικη απόφαση, έκρινε ότι η
     εν λόγω δαπάνη έπρεπε να  εκπεσθεί διότι αφενός μεν το σύνολο των
     δραστηριοτήτων της αναιρεσίβλητης εξυπηρετεί τα συμφέροντα των
     αλλοδαπών μετόχων της και, συνεπώς, δεν είναι εφικτή η απομόνωση και
     απόρριψη ενός κονδυλίου δαπανών για την αιτία αυτή, αφετέρου δε από
     κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει ότι επρόκειτο περί ελεγκτών
     ανώνυμης εταιρίας (άρθρο 34 παρ. ιβ' Ν. 2190/1920), ενώ άλλωστε, με
     απόφαση του Σ.τ.Ε. κρίθηκε ότι η χρησιμοποίηση λογιστική για
     υποκαταστήματα ξένων εταιριών στην Ελλάδα δεν αποκλείει οπωσδήποτε την
     παραγωγικότητα της σχετικής δαπάνης.  Η κρίση όμως αυτή του Εφετείου
     είναι πλημμελώς αιτιολογημένη, διότι ναι μεν τούτο δέχεται εμμέσως ότι
     η ανωτέρω δαπάνη είναι παραγωγική, δεν βεβαιώνει όμως, και μάλιστα
     βάσει συγκεκριμένων στοιχείων, ότι η εν λόγω δαπάνη συνδέεται με την
     προαγωγή των εργασιών της αναιρεσίβλητης και έγινε προς το συμφέρον
     αυτής της ιδίας και όχι, όπως υποστήριξε ο οικονομικός έφορος,
     αποκλειστικώς προς διασφάλιση των συμφερόντων των αλλοδαπών μετόχων
     της.  Για το λόγο αυτό, βασίμως προβαλλόμενο με την κρινόμενη αίτηση η
     προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιρετέα, κατά το μέρος που αφορά την εν
     λόγω δαπάνη.  Επειδή, όπως αναφέρεται περαιτέρω στην προσβαλλόμενη
     απόφαση, η φορολογική αρχή δεν αναγνώρισε προς έκπτωση κονδύλιο
     12.348.311 δραχμών, που αντιστοιχεί στο 50%  των δαπανών της
     αναιρεσίβλητης για διαφημίσεις προϊόντων εκ του  εξωτερικού, με την
     αιτιολογία ότι από τις διαφημίσεις οφελούνται και οι συγγενείς
     εταιρίες του εξωτερικού, με την αύξηση των πωλήσεων των στην εσωτερική
     αγορά.  Το Διοικητικό Εφετείο, επικυρώνοντας, και κατα το μέρος αυτό,
     την πρωτόδικη  απόφαση ,έκρινε ότι το εν λόγω κονδύλιο έπρεπε να
     εκπεσθεί, διότι πρόκειται για κατ' εξοχήν παραγωγική δαπάνη,
     συμβάλλουσα στην άυξηση της καταναλώσεως των πωλούμενων προϊόντων,
     ανεξαρτήτως αν αυτά προέρχονται από το εσωτερικό ή το εξωτερικό και,
     συνεπώς, στην προώθηση των εργασιών της αναιρεσίβλητης και στην
     επαύξηση των κερδών της, έστω και αν τη διαφήμηση ωφελούνται εμμέσως
     και οι αλλοδαπές εταιρίες που παράγουν  και πωλούν προς την ως άνω τα
     διαφημιζόμενα προϊόντα, άλλωστε δε το σύνολο των δραστηριοτήτων της
     αναιρεσίβλητης εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αλλοδαπών μετόχων της, με
     σκοπό την πώληση των προϊόντων αυτών στην εσωτερική αγορά και,
     συνεπώς, δεν είναι νοητή η απομόνωση και απόρριψη ενός κονδυλίου
     δαπανών, για την αιτία αυτή.  Η κρίση αυτή του εφετείου ,ότι δηλαδή
     πρόκειται για εκπεστέα παραγωγική δαπάνη, είναι νομίμως και επάρκώς
     αιτιολογημένη, διότι, εφόσον τούτου δέχθηκε ότι ολόκληρη η δαπάνη της
     αναιρεσίβλητης για διαφήμιση των πωλήσεων από αυτήν προϊόντων
     εξωτερικού συντελεί στην προώθηση των εργασιών της και στην επαύξηση
     των κερδών της, νομίμως έκρινε ότι η δαπάνη αυτή είναι παραγωγική και
     εξ ολοκλήρου εκπεστέα από τα ακαθάριστα έσοδα της αναιρεσίβλητης, έστω
     και αν από τη διαφήμιση αυτή ωφελούνται εμμέσως και οι εταιρίες που
     παράγουν τα προϊόντα.   Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος,
     ο περί του αντιθέτου λόγος αναιρέσεως, ενώ ο ειδικότερος ισχυρισμός
     του Δημοσίου ότι το Εφετείο δεν κρισιολόγησε τον προβληθέντα με την
     έφεση του ουσιώδη ισχυρισμό ότι οι ανωτέρω διαφημίσεις, κατά το
     μεγαλύτερο μέρος τους, αφορούσαν όχι τα συγκεκριμένα προϊόντα αυτά
     καθ' εαυτά αλλά το σύμα " ΦΙΛΙΠΣ ", είναι ομοίως απορριπτέος δεδομένου
     ότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο ισχυρισμός αυτός
     ελήφθη υπόψη από το Εφετείο, δεν απητείτο δε να γίνει ειδική μνεία
     αυτού στην προσβαλλόμενη.






ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο