Δημοσιεύθηκε στις : [ 13-06-1991 ]

ΣτΕ 1516/1991 Φορολογία εισοδήματος. Απαλλάγες - εκπτώσεις. Δεν επιτρέπεται να εκπεσθούν από τα ακαθάριστα έσοδα αποδοχές του προσωπικού για τις οποίες δεν κατεβλήθησαν ασφαλίστικες εισφορές. Μισθό επί του οποίου οφείλονται οι κατά νόμον ασφαλίστικές εισφορές, αποτελεί κάθε παροχή που χορηγείται από τον εργοδότη προς τους εργαζόμενους εκτάκτως και οικειοθελώς έστω και αν με την παροχή αυτής σκοπείται η επιβράβευση της εξαιρετικής αποδόσεως των εργαζομένων.

(Φορολογία εισοδήματος. Απαλλάγες - εκπτώσεις. Δεν επιτρέπεται να εκπεσθούν από τα ακαθάριστα έσοδα αποδοχές του προσωπικού για τις οποίες δεν κατεβλήθησαν ασφαλίστικες εισφορές. Μισθό επί του οποίου οφείλονται οι κατά νόμον ασφαλίστικές εισφορές, αποτελεί κάθε παροχή που χορηγείται από τον εργοδότη προς τους εργαζόμενους εκτάκτως και οικειοθελώς έστω και αν με την παροχή αυτής σκοπείται η επιβράβευση της εξαιρετικής αποδόσεως των εργαζομένων.)

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

Απαλλάγες - εκπτώσεις. Δεν επιτρέπεται να εκπεσθούν από τα ακαθάριστα έσοδα αποδοχές του προσωπικού για τις  οποίες δεν κατεβλήθησαν ασφαλίστικες εισφορές.  Μισθό επί του οποίου οφείλονται οι κατά νόμον ασφαλίστικές εισφορές, αποτελεί κάθε παροχή  που χορηγείται από τον εργοδότη προς τους εργαζόμενους εκτάκτως και  οικειοθελώς έστω και αν με την παροχή αυτής σκοπείται η επιβράβευση της  εξαιρετικής αποδόσεως των εργαζομένων.

      Σ.τ.Ε. 1516/1991 Β' Τμ. (7μελές)

      Πρόεδρος: Π. Αθανασοπούλου, Σύμβουλος.
      Εισηγήτρια: Ι. Μαρή, Σύμβουλος.
      Δικηγόροι: Δ. Τουτουδάκης, Χρ. Αρβανίτης.

      3. Επειδή, κατά το άρθ. 7 παρ. 3 του ν.δ. 4104/1960 "ο Οικονομικός
    ύΕφορος δια τον καθορισμόν των κερδών του υποκειμένου εις φόρον
    εισοδήματος φυσικού ή νομικού προσώπου δεν υποχρεούται να συνυπολογίση,
    ως πραγματοποιηθείσας δαπάνας εκ μισθών και ημερομισθίων, ποσά εφ' ων
    δεν κατεβλήθησαν αι υπέρ του ΙΚΑ ή ετέρου ασφαλιστικού  οργανισμού
    ασφαλιστικαί εισφοραί, εκτός εάν υπό της κειμένης νομοθεσίας
    προβλέπεται μερική ή ολική απαλλαγή από της υποχρεώσεως καταβολής
    εισφορών". Κατά την έννοιαν της διατάξεως αυτής, η οποία αποβλέπει να
    εξασφαλίση την καταβολήν των ασφαλιστικών εισφορών υπέρ του ΙΚΑ, ή
    άλλου ασφαλιστικού οργανισμού, δεν επιτρέπεται να εκπεσθούν από τα
    ακαθάριστα έσοδα αποδοχαί του προσωπικού (μισθοί, ημερομίσθια, κλπ) δια
    τας οποίας δεν κατεβλήθησαν ασφαλιστικαί εισφοραί, έστω και αν η
    καταβολή των εν λόγω αποδοχών εις το προσωπικόν εκ μέρους της
    επιχειρήσεως αποδεικνύεται εκ των τηρηθέντων κατά τον Νόμον στοιχείων
    εκτός εάν εις την συγκεκριμένην περίπτωσιν δεν υπάρχει κατά νόμον
    υποχρέωσις καταβολής εισφοράν.

      4. Επειδή εξάλλου, εις το άρθ. 25 του Α.Ν. 1846/1951 (Α ' 179), ως
    ετροποποιήθη δια του άρθ. 4 του ν. 4476/1965 (Α ' 103) και ίσχυε κατά
    την υπόλογον διαχειριστικήν περίοδον, ορίζεται ότι β'....". Εις δε το
    αρθ. 17 παρ. 1 του Κανονισμού Ασφαλίσεως του ΙΚΑ (Α.Υ.Ε. 55575/1965, Β'
    816, ως ετροποποιήθη δια της Α.Υ.Ε.  38173/1967,  Β ' 399) ορίζεται
    ότι: ".......". Κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, ως αποδοχαί, επί
    των οποίων υπολογίζονται αι εισφοραί, θεωρούνται αι πάσης φύσεως
    χρηματικαί ή εις είδος παροχαί του εργοδότου, και αν ακόμη δεν δίδονται
    αμέσως ως αντάλλαγμα της προσφερομένης εργασίας, αλλά χορηγούνται εις
    τον μισθωτόν οικειοθελώς υπό του εργοδότου και εξ ελευθεριότητος,
    πάντως με αφορμήν την σχέσιν εργασίας η οποία τους συνδέει και με την
    επιφύλαξιν του δικαιώματος του εργοδότου να διακόψη τας εν λόγω παροχάς
    μονομερώς. Δεν αποτελούν όμως αποδοχάς υπό την  ανωτέρω έννοιαν και αι
    παροχαί εις χρήμα ή εις είδος αι οποίαι, ως εκ του ειδικού τρόπου και
    των συνθηκών της προσφερόμενης εργασίας, χορηγούνται ως ειδικά μέσα δια
    την πληρεστέραν εξυπηρέτησιν των λειτουργικών ανάγκων της εργασίας ή
    της επιχειρήσεως του εργοδότου, έστω και αν εξ αυτών ωφελείται ο
    μισθωτός. Εν όψει των ανωτέρω, μισθόν, επί του οποίου οφείλονται αι
    κατά νόμον ασφαλιστικαί εισφοραί, αποτελεί και πάσα παροχή χορηγουμένη
    υπό του εργοδότου προς τους εργαζομένους εκτάκτως και οικειόθελώς, έστω
    και αν δια της παροχής αυτής σκοπείται η επιβράβευσις της εξαιρετικής
    αποδόσεως των εργαζομένων και, συνεπώς, δεν θα ηδύνατο (η παροχή αύτη)
    να θεωρηθή ως γενομένη προς πληρεστέραν εξυπηρέτησιν των λειτουργικών
    αναγκών της εργασίας ή της επιχειρήσεως του εργοδότου, υπό την
    εκτεθείσαν ανωτέρω έννοιαν. ύΟθεν, εάν επί τοιαύτης παροχής δεν
    κατεβλήθησαν υπό του εργοδότου αι υπέρ του ΙΚΑ ασφαλιστικαί εισφοραί,
    το ποσόν αυτής δεν δύναται να αναγνωρισθή προς έκπτωσιν, συμφώνως προς
    τας ανωτέρω διατάξεις. Δεχθέν όθεν, εν προκειμένω, το δικάσαν
    διοικητικόν εφετείον ότι έκτακτος χρηματική παροχή, χορηγηθείσα,
    κατόπιν αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου της αναιρεσιβλήτου
    εταιρίας εις τους εκ των υπαλλήλων της έχοντας εξαιρετικήν απόδοσιν
    (και δη από 17.000 έως 100.000 δρχ. εις έκαστον και συνολικώς ποσόν
    δρχ. 989.152, μετ' αφαίρεσιν δε του υπερβαίνοντος την ανωτάτην
    ασφαλιστικήν κλάσιν ποσού, το οποίον εξεπέσθη υπό της φορολογικής αρχής
    ως κοινωνικής παροχής, ποσόν τελικώς 813.916 δρχ. μη εκπεσθέν) προς
    επιβράβευσιν της αποδοτικότητας αυτών, δεν ήτο μισθός και δεν ωφείλοντο
    επ ' αυτού ασφαλιστικαί εισφοραί, και ότι συνεπώς το ποσόν τούτο
    ηδύνατο και έδει, παρά την μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, να
    εκπεσθή ως παραγωγική δαπάνη εκ των ακαθαρίστων εσόδων της
    επιχειρήσεως, εσφαλμένως ηρμήνευσε και εφήομοοε τας εν τη προηγουμένη
    σκέψη διατάξεις....



ΔΔΙΚΗ/1992 (680), ΛΟΓΙΣΤΗΣ/1992 (341)
     Εκτακτες οικειοθελείς παροχές του εργοδότη. Ασφαλιστικές εισφορές υπέρ
     του ΙΚΑ. Εκτακτη χρηματική παροχή που χορηγήθηκε  στους  υπαλλήλους
     επιχειρήσεως  προς  βράβευση  της  αποδοτικότητας  τους αποτελεί μισθό
     και οφείλονται οι κατά νόμον  ασφαλιστικές εισφορές. Περίπτωση μη
     καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών. Δεν  αναγνωρίζεται  προς έκπτωση
     από τα ακαθάριστα έσοδα της επιχείρησης το ποσό της  ως άνω
     χορηγηθείσης χρηματικής παροχής. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: 'Ομοια και η 1516/1991
     ΣΤΕ





      Συμβ. της Επικρατείας 1515-6/1991 (7μελούς)
      Πρόεδρος: Π. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
      Εισηγητής: Ι. ΜΑΡΗ
      Δικηγόροι: Δ. ΤΟΥΤΟΥΔΑΚΗΣ (Πάρ. Ν.Σ.Κ.)
                 ΧΡ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

      2. Επειδή η παρούσα υπόθεσις άγεται προς συζήτηση ενώπιον της
    επταμελούς συνθέσεως του Β' Τμήματος του Συμβουλίο της Επικρατείας,
    κατόπιν της υπ' αριθ. 840/1990 παραπεμπτικής αποφάσεως, της πενταμελούς
    συνθέσεως του αυτού Β' Τμήματος, προς λύσιν του τιθεμένου εν προκειμένω
    ζητήματος εάν έκτακτος χρηματική παροχή, δοθείσα κατά το επίδικον έτος
    υπό της αναιρεσιβλήτου εταιρείας, ως εργοδότιδος, προς τους εκ των
    υπαλλήλων της έχοντας εξαιρετικήν απόδοσιν (εκ δρχ. 60.000 κατά μέσον
    όρον εις έκαστον υπάλληλον) προς επιβράβευσιν της αποδοτικότητος αυτών,
    απετέλει μισθόν, επί του οποίου ωφείλοντο, κατά τας ανωτέρω διατάξεις,
    ασφαλιστικαί εισφοραί, ή δεν απετέλει τοιούτον και συνεπώς δεν
    ωφείλοντο επ' αυτού ασφαλιστικαί εισφοραί. Δεδομένου δε ότι εν
    προκειμένω επί του ποσού της παροχής ταύτης δεν κατεβλήθησαν
    ασφαλιστικαί εισφοραί, εκ του χαρακτηρισμού τούτου εξαρτάται περαιτέρω
    εάν το εν λόγω ποσόν ήτο ή όχι αναγνωριστέον προς έκπτωσιν εκ των
    ακαθαρίστων εσόδων της αναιρεσιβλήτου επιχειρήσεως.

      3. Επειδή, κατά το άρθρο 7 παρ. 3 του ν.δ. 4140/1960 "ο Οικονομικός
    Εφορος διά τον καθορισμόν των κερδών του υποκειμένου εις φόρον
    εισοδήματος φυσικού ή νομικού προσώπου δεν υποχρεούται να συνυπολογίση,
    ως πραγματοποιηθείσας δαπάνας εκ μισθών και ημερομισθίων, ποσά εφ' ων
    δεν κατεβλήθησαν αι υπέρ του ΙΚΑ ή ετέρου ασφαλιστικού οργανισμού
    ασφαλιστικαί εισφοραί, εκτός εάν υπό της κειμένης νομοθεσίας
    προβλέπεται μερική ή ολική απαλλαγή από της υποχρεώσεως καταβολής
    εισφορών". Κατά την έννοιαν της διατάξεως αυτής, η οποία αποβλέπει να
    εξασφαλίση την καταβολήν των ασφαλιστικών εισφορών υπέρ του ΙΚΑ, ή
    άλλου ασφαλιστικού οργανισμού, δεν επιτρέπεται να εκπεσθούν από τα
    ακαθάριστα έσοδα αποδοχαί του προσωπικού (μισθοί, ημερομίσθια κ.λπ.)
    διά τας οποίας δεν κατεβλήθησαν ασφαλιστικαί εισφοραί, έστω και αν η
    καταβολή των εν λόγω αποδοχών εις το προσωπικόν εκ μέρους της
    επιχειρήσεως αποδεικνύεται εκ των τηρηθέντων κατά τον νόμον στοιχείων
    εκτός εάν εις την συγκεκριμένην περίπτωσιν δεν υπάρχει κατά νόμον
    υποχρέωσις καταβολής εισφορών.

      4. Επειδή, εξάλλου, εις το άρθρο 25 του Αν. Ν. 1846/1951 (Α' 179), ως
    ετροποποιήθη διά του άρθρου 4 του ν. 4476/1965 (Α' 103) και ίσχυε κατά
    την υπόλογον διαχειριστικήν περίοδον, ορίζεται ότι αι εισφοραί προς το
    ΙΚΑ διά κάθε ημέραν εργασίας υπολογίζονται επί του ημερησίου τεκμαρτού
    μισθού του ησφαλισμένου και ότι "ως ημερήσιος μισθός διά την κατάταξιν
    των ησφαλισμένων εις ασφαλιστικάς κλάσεις νοούνται αι πάσης φύσεως
    αποδοχαί τούτων εις χρήμα και εις είδος, των τελευταίων τούτων
    αποτιμωμένων εις χρήμα δι' αποφάσεως του Δ.Σ. του ΙΚΑ. Ως αποδοχαί
    νοούνται αι πάσης φύσεως παροχαί του εργοδότου προς τον ησφαλισμένον,
    πλην ωρισμένων εκτάκτων παροχών κοινωνικού χαρακτήρος, ορισθησομένων
    διά Κανονισμού". Εις δε το άρθρο 17 παρ. 1 του Κανονισμού Ασφαλίσεως
    του ΙΚΑ (Α.Υ.Ε. 55575/1965, Β' 816, ως ετροποποιήθη διά της Α.Υ.Ε
    38173/1967, Β' 399) ορίζεται ότι: "Ως μισθός, επί του οποίου
    υπολογίζεται εισφορά, λογίζεται ο εις χρήμα συμπεφωνημένος τοιούτος,
    προσαυξημένος: α) Κατά τα τυχόν παρά του εργοδότου χορηγούμενα εις τον
    μισθωτόν ποσοστά ή άλλας προσθέτους χρηματικάς αμοιβάς, πλην των κάτωθι
    εκτάκτων παροχών κοινωνικού χαρακτήρος: α) Διά δώρα λόγω: α) γάμου του
    ησφαλισμένου ή των τέκνων του, β) γεννήσεως τέκνων του ησφαλισμένου και
    2) Δια βοήθημα εις οικογένειαν θανόντος ησφαλισμένου. β) Κατά τα τυχόν
    παρά τρίτων καταβαλλόμενα κατά συνήθεια χρηματικά ποσά (φιλοδωρήματα ή
    άλλης φύσεως αμοιβάς), ...γ) Κατά τας τυχόν εις είδος παροχάς
    (κατοικία, τροφή, θέρμανσις κ.λπ.), αποτιμωμένας ωσαύτως βάσει των
    ισχυόντων πινάκων. Εφ' όσον πρόκειται περί βιομηχανικών επιχειρήσεων,
    αι παροχαί αύται εκτιμώνται κατά κρίσιν αγαθού ανδρός ως στοιχεία του
    μισθού". Κατά την έννοιαν των ανωτέρω διατάξεων, ως αποδοχαί, επί των
    οποίων συνυπολογίζονται αι εισφοραί, θεωρούνται αι πάσης φύσεως
    χρηματικαί ή εις είδος παροχαί του εργοδότου, και αν ακόμη δεν δίδονται
    αμέσως ως αντάλλαγμα της προσφερομένης εργασίας, αλλά χορηγούνται εις
    τον μισθωτόν οικειοθελώς υπό του εργοδότου και εξ ελευθεριότητος,
    πάντως με αφορμήν την σχέσιν εργασίας η οποία τους συνδέει και με την
    επιφύλαξιν του δικαιώματος του εργοδότου να διακόψη τας εν λόγω παροχάς
    μονομερώς. Δεν αποτελούν όμως αποδοχάς υπό την ανωτέρω έννοιαν και αι
    παροχαί εις χρήμα ή εις είδος αι οποίαι, ως εκ του ειδικού τρόπου και
    των συνθηκών της προσφερομένης εργασίας, χορηγούνται ως ειδικά μέσα διά
    την πληρεστέραν εξυπηρέτησιν των λειτουργικών αναγκών της εργασίας ή
    της επιχειρήσεως του εργοδότου, έστω και αν εξ αυτών ωφελείται ο
    μισθωτός. Εν όψει των ανωτέρω μισθόν επί του οποίου οφείλονται αι κατά
    νόμον ασφαλιστικαί εισφοραί, αποτελεί και πάσα παροχή χορηγουμένη υπό
    του εργοδότου προς τους εργαζομένους εκτάκτως και οικειοθελώς, έστω και
    αν διά της παροχής αυτής σκοπείται η επιβράβευσις της εξαιρετικής
    αποδόσεως των εργαζομένων και, συνεπώς, δεν θα ηδύνατο (η παροχή αύτη)
    να θεωρηθή ως γενομένη προς πληρεστέραν εξυπηρέτησιν των λειτουργικών
    αναγκών της εργασίας ή της επιχειρήσεως του εργοδότου, υπό την
    εκτεθείσαν ανωτέρω έννοιαν. Οθεν, εάν επί τοιαύτης παροχής δεν
    κατεβλήθησαν υπό του εργοδότου αι υπέρ του ΙΚΑ ασφαλιστικαί εισφοραί,
    το ποσόν αυτής δεν δύναται να αναγνωρισθή προς έκπτωσιν, συμφώνως προς
    τα ανωτέρω διατάξεις. Δεχθέν όθεν, εν προκειμένω, το δικάσαν
    διοικητικόν εφετείον ότι έκτακτος χρηματική παροχή χορηγηθείσα, κατόπιν
    αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου της αναιρεσιβλήτου εταιρίας, εις
    τους εκ των υπαλλήλων ως έχοντας εξαιρετικήν απόδοσιν (και δη από
    13.000 έως 60.000 δρχ. εις έκαστον και συνολικώς ποσόν δρχ. 666.841)
    προς επιβράβευσιν της αποδοτικότητος αυτών, δεν ήτο μισθός και δεν
    ωφείλοντο επ' αυτού ασφαλιστικαί εισφοραί, και ότι συνεπώς το ποσόν
    τούτο ηδύνατο και έδει, παρά την μη καταβολήν ασφαλιστικών εισφορών, να
    εκπεσθή ως παραγωγική δαπάνη εκ των ακαθαρίστων εσόδων της
    επιχειρήσεως, εσφαλμένως ηρμήνευσε και εφήρμοσε τας εν τη προηγουμένη
    σκέψη διατάξεις και η προσβαλλομένη απόφασις είναι διά τον λόγον
    τούτον, βασίμως προβαλλόμενον, διά της υπό κρίσιν αιτήσεως, αναιρετέα.


3. 1083/1998 ΣΤΕ(289085)

ΕΕΡΓΔ/2000 (398),  Υπολογισμός ασφαλιστικών εισφορών και ΦΜΥ επί αποδοχών. Ως αποδοχές επί των οποίων υπολογίζονται αυτές (ασφ. εισφορές και ΦΜΥ), θεωρούνται όλες χρηματικές και εις είδος παροχές του εργοδότη, και αν ακόμη δεν δίδονται ως άμεσο αντάλλαγμα της εργασίας. Αρκεί να δίδονται εξ αφορμής της σχέσεως εργασίας, έστω και με την επιφύλαξη του δικαιώματος του εργοδότη για μονομερή διακοπή τους. Δεν περιλαμβάνονται όμως στις αποδοχές υπό την ανωτέρω έννοια εκείνες οι εργοδοτικές παροχές που χορηγούνται ως ειδικά μέσα για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών της εργοδοτικής επιχειρήσεως, ή ως μέσο για την εκτέλεση της συμβάσεως εργασίας ή για την καλύτερη διεξαγωγή της, έστω και αν από αυτές ωφελείται εμμέσως και ο εργαζόμενος. Επιδόματα τροφής και παραγωγικότητας ως αποδοχές υπό την ανωτέρω έννοια (αναιρεί την Διοικ. Εφετ.Αθηνών 1299/1991, με σχόλιο σύνταξης ΕΕργΔ).





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο