Σχόλια

Δημοσιεύθηκε στις : [ 01-01-2004 ]

ΣτΕ 407/2004 Το δικαίωμα επιστροφής του φόρου στην κάτοχο τιμολογίου και εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιχείρηση δεν αποκλείεται από την εκπρόθεσμη έκδοση του τιμολογίου. Απορρίπτεται η αναίρεση για πλημμελή αιτιολογία (επικυρώνει την αριθμ. 4050/1997 ΔΕφΑθ).

(Το δικαίωμα επιστροφής του φόρου στην κάτοχο τιμολογίου και εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιχείρηση δεν αποκλείεται από την εκπρόθεσμη έκδοση του τιμολογίου. Απορρίπτεται η αναίρεση για πλημμελή αιτιολογία (επικυρώνει την αριθμ. 4050/1997 ΔΕφΑθ). )

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

Το δικαίωμα επιστροφής του φόρου στην κάτοχο τιμολογίου και εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιχείρηση δεν αποκλείεται από την εκπρόθεσμη έκδοση του τιμολογίου. Απορρίπτεται η αναίρεση για πλημμελή αιτιολογία (επικυρώνει την αριθμ. 4050/1997 ΔΕφΑθ).


Αριθμός 407/2004
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ Β΄

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 4 Φεβρουαρίου 2004, με την εξής σύνθεση : Φ. Στεργιόπουλος, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Β` Τμήματος, Ν. Σκλίας, Α. Συγγούνα, Δ. Αλεξανδρής, Κ. Βιολάρης, Σύμβουλοι, Σ. Μαρκάτης, Α. Σδράκα, Πάρεδροι. Γραμματέας η Μ. Μπερδεμπέ, Γραμματέας του Β` Τμήματος.

Για να δικάσει την από 4 Σεπτεμβρίου 1998 αίτηση :

του Υπουργού Οικονομικών, ο οποίος παρέστη με τον Παναγιώτη Παναγιωτουνάκο, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, κατά της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "........, που εδρεύει στη Γερμανία (CD 2180 Verden, West Germany), η οποία παρέστη με το δικηγόρο Ανδρέα Κουτουγερά (Α.Μ. 14214), που τον διόρισε με ειδικό πληρεξούσιο.

Με την αίτηση αυτή ο Υπουργός επιδιώκει να αναιρεθεί η υπ` αριθμ. 4050/1997 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του Εισηγητή, Παρέδρου Σ. Μαρκάτη.

Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον αντιπρόσωπο του Υπουργού, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και τον πληρεξούσιο της αναιρεσίβλητης εταιρείας, ο οποίος δήλωσε ότι η εταιρεία μετονομάσθηκε σε εταιρεία "ΜASTER FOODS GBH" και στη συνέχεια ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση.
Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι

Α φ ο ύ μ ε λ έ τ η σ ε τ α σ χ ε τ ι κ ά έ γ γ ρ α φ α

Σ κ έ φ θ η κ ε κ α τ ά τ ο Ν ό μ ο

1. Επειδή, για την άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως δεν απαιτείται, κατά τον νόμο, καταβολή τελών και παραβόλου.

2. Επειδή, η υπόθεση συζητήθηκε ενώπιον του Τμήματος υπό την παρούσα σύνθεση κατόπιν παραπομπής της με την απόφαση 3242/2002 απόφαση του Τμήματος υπό την πενταμελή σύνθεση.

3. Επειδή, με την αίτηση αυτή ζητείται, παραδεκτώς, η αναίρεση της υπ'αριθμόν 4050/1997 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών με την οποία απορρίφθηκε έφεση του Δημοσίου κατά της υπ' αριθμόν 6218/1994 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την τελευταία απόφαση, κατ' αποδοχή προσφυγής της αναιρεσιβλήτου εταιρείας, είχε ακυρωθεί η απόφαση 10.111.214/641/0014/12.3.1991 του Προϊσταμένου της 14ης Διευθύνσεως Φ.Π.Α. και Ε.Φ. του Υπουργείου Οικονομικών, με την οποία είχε απορριφθεί αίτημα της εταιρείας αυτής περί επιστροφής φόρου προστιθεμένης αξίας 17.907.922 δραχμών, και είχε διαταχθεί η επιστροφή σ' αυτήν του ως άνω ποσού.

4. Επειδή, κατά το άρθρο 1 του Ν. 1642/1986 «Για την εφαρμογή του φόρου προστιθεμένης αξίας και άλλες διατάξεις» (Α΄ 125), όπως ο νόμος αυτός ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, «επιβάλλεται φόρος κύκλου εργασιών με την ονομασία «φόρος προστιθεμένης αξίας» σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου . . . », κατά το άρθρο 2 του αυτού νόμου «Αντικείμενο του φόρου είναι : α) Η παράδοση αγαθών και η παροχή υπηρεσιών, εφ? όσον πραγματοποιούνται από επαχθή αιτία στην ελληνική επικράτεια από υποκείμενο στο φόρο που ενεργεί με αυτή
την ιδιότητα, β) η εισαγωγή αγαθών στην ελληνική επικράτεια» κατά δε την παρ. 1 του άρθρου 3 του ιδίου νόμου «Στο φόρο υπόκειται κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ημεδαπό ή αλλοδαπό ή ένωση προσώπων, εφ? όσον ασκεί κατά τρόπο ανεξάρτητο οικονομική δραστηριότητα, ανεξάρτητα από τον τόπο εγκατάστασης, τον επιδιωκόμενο σκοπό ή το αποτέλεσμα της δραστηριότητας αυτής . . . ». Ο ίδιος νόμος ορίζει στην παρ. 1 του άρθρου 27 ότι, με την επιφύλαξη των σχετικών με την παραγραφή διατάξεων ο φόρος επιστρέφεται, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που ορίζονται στην παράγραφο αυτή, περαιτέρω δε στις παραγράφους 2, 3 και 5 του αυτού άρθρου ορίζονται τα εξής : «2. Επίσης, επιστρέφεται στον υποκείμενο στο φόρο, ο οποίος είναι εγκαταστημένος σε άλλη
χώρα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ο φόρος που επιβάρυνε τα κινητά αγαθά και τις υπηρεσίες που του προσφέρθηκαν από άλλους υποκείμενους στο φόρο ή την εισαγωγή αγαθών στο εσωτερικό της χώρας, κατά το μέρος που τα αγαθά αυτά και οι υπηρεσίες χρησιμοποιήθηκαν : α) για φορολογητέες πράξεις, ο τόπος φορολογίας των οποίων βρίσκεται στο εξωτερικό και για τις οποίες θα είχε δικαίωμα έκπτωσης του φόρου, αν αυτές ενεργούνταν στο εσωτερικό της χώρας, β) . . . γ) για τις φορολογητέες πράξεις της παραγράφου 3 του άρθρου 12. 3. Η επιστροφή του φόρου της προηγούμενης παραγράφου ενεργείται, εφόσον ο υποκείμενος στο φόρο δεν έχει στην Ελλάδα την έδρα της οικονομικής του δραστηριότητας ή τη μόνιμη εγκατάσταση από την οποία να ασκείται η δραστηριότητα αυτή ή ελλείψει αυτών, την κατοικία ή διαμονή του και δεν πραγματοποίησε στο εσωτερικό της χώρας, κατά τη διάρκεια της περιόδου που ορίζεται στην επόμενη παράγραφο, άλλες πράξεις εκτός από των περιπτώσεων β΄ και γ΄ της προηγούμενης παραγράφου. . . . 5. Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών ρυθμίζεται κάθε λεπτομέρεια για την άσκηση του δικαιώματος επιστροφής του φόρου, που προβλέπουν οι διατάξεις του άρθρου αυτού» και στην παράγραφο 3 του άρθρου 12 του αυτού νόμου ορίζεται ότι « . . . κατ?
εξαίρεση, ο τόπος παροχής θεωρείται ότι βρίσκεται στην Ελλάδα στις πιο κάτω περιπτώσεις υπηρεσιών, εφόσον παρέχονται από πρόσωπα εγκαταστημένα σε άλλο κράτος - μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σε υποκείμενους στο φόρο, οι οποίοι έχουν στο εσωτερικό της χώρας την έδρα της οικονομικής τους δραστηριότητας ή τη μόνιμη εγκατάστασή τους ή, αν δεν υπάρχουν αυτές, την κατοικία, ή τη συνήθη διαμονή τους ή εφόσον παρέχονται από πρόσωπα εγκαταστημένα σε κράτος εκτός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, σε οποιοδήποτε λήπτη εγκαταστημένο στο εσωτερικό της χώρας : α) . . . β) διαφημίσεων . . . ». Εξάλλου, στην Π.4472/3230/3.7.1987 απόφαση του Υπουργού των Οικονομικών (Β΄ 430), η οποία εκδόθηκε σε εκτέλεση της ως άνω παραγράφου 5 του άρθρου 27 του Ν. 1642/1986 και κυρώθηκε με το άρθρο 11 παρ. 4 του Ν. 1839/1989 (Α΄ 90), ορίζεται στην παράγραφο 1 ότι «επιστρέφεται στον υποκείμενο στο φόρο που είναι εγκαταστημένος σε άλλο κράτος - μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας ο φόρος προστιθέμενης αξίας τον οποίο κατέβαλε στην Ελλάδα για κινητά ενσώματα
αγαθά που αγόρασε ή για υπηρεσίες που του παρασχέθηκαν στη χώρα μας ή για εισαγωγές αγαθών που πραγματοποίησε σ? αυτή, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που ορίζουν οι διατάξεις των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 27 του Ν. 1642/1986 . . . », στην παράγραφο 5 ότι «Για την επιστροφή του φόρου ο ενδιαφερόμενος υποβάλλει αίτηση», στην παράγραφο 6 ότι «Για την παραλαβή των αιτήσεων, τον έλεγχο αυτών και των συνυποβαλλομένων δικαιολογητικών, καθώς και για την έκδοση των σχετικών αποφάσεως, αρμόδια είναι η Διεύθυνση Μελετών και πόρων ΦΠΑ του Υπουργείου Οικονομικών» και στην παράγραφο 8 ότι «η αίτηση συνοδεύεται από τα ακόλουθα δικαιολογητικά : α) . . . β) Τα πρωτότυπα των τιμολογίων ή άλλων στοιχείων που επέχουν θέση τιμολογίου ή των τελωνειακών παραστατικών, τα οποία αφορούν τις πράξεις για τις οποίες καταβλήθηκε ο προς επιστροφή φόρος . . . γ) Υπεύθυνη δήλωση του αιτούντος ότι δεν πραγματοποίησε καμιά παράδοση αγαθών ή φορολογητέα παροχή υπηρεσιών στην Ελλάδα, με εξαίρεση τις υπηρεσίες της παρ. 3 του άρθρου 12 του ανωτέρω νόμου (του ν. 1642/1986) κατά το χρονικό διάστημα που καλύπτει η αίτηση . . . ».


5. Επειδή, κατά την έννοια των διατάξεων αυτών του άρθρου 27 του Ν. 1642/1986 και της κατ? εξουσιοδότησή του εκδοθείσας ως άνω αποφάσεως του Υπουργού Οικονομικών, το κατά τις διατάξεις αυτές δικαίωμα επιστροφής του φόρου στην κάτοχο τιμολογίου και εγκατεστημένη σε άλλο κράτος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως επιχείρηση δεν αποκλείεται, εφ? όσον συντρέχουν και οι λοιπές προϋποθέσεις, από την εκ μέρους του εκδότου του τιμολογίου, το οποίο φέρει πάντα τα προβλεπόμενα από τον νόμο στοιχεία, υπέρβαση των χρονικών ορίων εκδόσεώς του.


6. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, κατά τα εκτιθέμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση, η αναιρεσίβλητη εταιρεία, η οποία έχει την έδρα της στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ανέλαβε, κατόπιν συμφωνίας, την κάλυψη σε ποσοστό 85% των λειτουργικών δαπανών για το έτος 1987 της ημεδαπής ανωνύμου βιομηχανικής και εμπορικής εταιρείας με τον διακριτικό τίτλο «.........», αποκλειστικής εισαγωγέως στην Ελλάδα των παραγομένων από την αναιρεσίβλητη προϊόντων, για την συμμετοχή της δε αυτή κατέβαλε στην εν λόγω ημεδαπή εταιρεία, το έτος 1987, το ποσό των 322.805.916 δραχμών, για το οποίο εκδόθηκε από την τελευταία το υπ? αριθμόν 5/13.12.1987 τιμολόγιο άνευ φόρου προστιθεμένης αξίας. Μετά την διενέργεια φορολογικού ελέγχου στην ημεδαπή εταιρεία, κατά τον οποίο διαπιστώθηκε ότι, από το ως άνω ποσό, ποσό 99.488.457 δραχμών αφορά δαπάνες διαφημίσεως, έρευνας αγοράς και προωθήσεως πωλήσεων, οι οποίες έγιναν για λογαριασμό της αναιρεσιβλήτου εταιρείας και, επομένως, δεν απαλλάσσονται του φόρου προστιθεμένης αξίας, εκδόθηκε από την
ημεδαπή εταιρεία προς την αναιρεσίβλητη το υπ? αριθμόν 14/27.4.1989 τιμολόγιο με το οποίο η τελευταία επιβαρύνθηκε με τον αναλογούντα στις δαπάνες αυτές φόρο προστιθεμένης αξίας 17.907.922 δραχμών (99.488.457 Χ 18%). Στην συνέχεια, η αναιρεσίβλητη εζήτησε την επιστροφή του φόρου με την από 6.2.1990 αίτησή της, η αίτηση δε αυτή απορρίφθηκε με την ένδικη πράξη με την αιτιολογία ότι το υπ? αριθμόν 14/27.4.1989 στοιχείο είχε εκδοθεί εκτός των χρονικών ορίων που προβλέπουν οι διατάξεις του Π.Δ. 99/1977, δηλαδή μετά την 31.12.1987 (τέλος διαχειρίσεως της ημεδαπής εταιρείας) και ότι, επομένως, η αναιρεσίβλητη δεν είχε υποβάλει ως δικαιολογητικό της αιτήσεώς της το προβλεπόμενο από τον νόμο τιμολόγιο, αλλ? ένα απλό χρεωστικό σημείωμα. Με την προσβαλλόμενη απόφαση το διοικητικό εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη, με την
οποία, κατ? αποδοχή προσφυγής της αναιρεσιβλήτου εταιρείας, είχε κριθεί ότι εν προκειμένω συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις επιστροφής του φόρου σ' αυτήν, τον λόγο δε της εφέσεως του Δημοσίου, με τον οποίο προεβλήθη ότι το συμπληρωματικό τιμολόγιο που προσεκόμισε η αλλοδαπή εταιρεία δεν ήταν το προβλεπόμενο από τις διατάξεις της ανωτέρω αποφάσεως του Υπουργού Οικονομικών, καθ? όσον δεν είχε εκδοθεί εντός του διαχειριστικού έτους 1987 και σ? αυτό αναγράφεται μόνο το ποσό του φόρου προστιθεμένης αξίας, απέρριψε
ως αβάσιμο με την σκέψη ότι το εν λόγω τιμολόγιο περιέχει όλα τα στοιχεία που ορίζονται στο δεύτερο εδάφιο της περιπτώσεως β΄ της παραγράφου γ΄ της ως άνω υπουργικής αποφάσεως και ότι η έκδοση του τιμολογίου μετά το τέλος της διαχειριστικής περιόδου στην οποία αφορά συνιστά ενδεχομένως παράβαση διατάξεων του Κώδικος Φορολογικών Στοιχείων αλλά δεν ασκεί έννομη συνέπεια στο δικαίωμα της αναιρεσιβλήτου εταιρείας για την επιστροφή του φόρου.

7. Επειδή, με τον μόνο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι νομίμως αιτιολογημένη διότι, κατά τις προπαρατεθείσες διατάξεις, επιστροφή του φόρου χωρεί μόνο επί τη βάσει νομίμου τιμολογίου και τέτοιο δεν μπορεί να θεωρηθεί το τιμολόγιο που εκδίδεται καθ? υπέρβαση των χρονικών ορίων που προβλέπουν οι διατάξεις του Κώδικος Φορολογικών Στοιχείων για την έκδοσή του (άρθρα 20 παρ. 4 και 21 παρ. 4 Π.Δ. 99/1977). Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην
σκέψη 5 και καθ? όσον, κατά τα γενόμενα δεκτά από το διοικητικό εφετείο, το εν προκειμένω τιμολόγιο περιείχε όλα τα στοιχεία που ορίζονται στο δεύτερο εδάφιο της περιπτώσεως β΄ της παραγράφου γ΄ της ως άνω υπουργικής αποφάσεως, τούτο παρείχε δικαίωμα επιστροφής του φόρου στην αναιρεσίβλητη εταιρεία, ανεξαρτήτως αν ο εκδότης του είχε υπερβεί τα κατά τον Κώδικα Φορολογικών Στοιχείων χρονικά όρια εκδόσεώς του.

8. Επειδή, συνεπώς, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί.

Διά ταύτα

Απορρίπτει την αίτηση

Επιβάλλει εις βάρος του Δημοσίου την δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου εταιρείας η οποία ανέρχεται σε 760 ευρώ.

Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 2004 και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 25ης του ίδιου μήνα και έτους.

Ο Πρόεδρος του Β` Τμήματος Η Γραμματέας του Β` Τμήματος


Φ. Στεργιόπουλος Μ. Μπερδεμπέ








ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο