Δημοσιεύθηκε στις : [ 27-03-2006 ]

ΣτΕ 1615/2006 Οι διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση άλλων χρόνων ασφάλισης πλην των αναφερομένων στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992 ή προσμέτρηση άλλου πλασματικού χρόνου για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, καταργήθηκαν από 1/1/97. Εγκυροι οι χρόνοι που είχαν αναγνωρισθεί μέχρι 31/12/1993. Ταμείο Νομικών. Οι ασφαλισμένοι, που δικαιούνται κύρια σύνταξη, θα λάβουν επικουρικά παροχή από τον ΚΕΑΔ και στην περίπτωση που για τη συνταξιοδότησή τους από το ΤΝ, συνυπολογίστηκε και άλλος χρόνος, εκτός της δικηγορικής υπηρεσίας, εφόσον είχε αναγνωρισθεί μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία. Οι ασφαλιστικοί οργανισμοί οφείλουν, όταν ασκείται προσφυγή, νόμιμους τόκους για την εκπλήρωση παροχών που απορρέουν από αξίωση δημοσίου δικαίου. Εξουσίες του δικαστηρίου όταν δικάζει προσφυγή που στρέφεται κατά απόφασης που απορρίπτει ασφαλιστικό αίτημα. Η υποχρέωση του νπδδ κατά του οποίου στρέφεται η προσφυγή για την καταβολή τόκων επιδικίας αρχίζει από την άσκηση της προσφυγής. Απορρίπτεται η αναίρεση για παραβίαση ουσιαστικού δικαίου (επικυρώνει την αριθμ. 4462/2003 ΔΕΦ ΑΘ).

(Οι διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση άλλων χρόνων ασφάλισης πλην των αναφερομένων στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992 ή προσμέτρηση άλλου πλασματικού χρόνου για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, καταργήθηκαν από 1/1/97. Εγκυροι οι χρόνοι που είχαν αναγνωρισθεί μέχρι 31/12/1993. Ταμείο Νομικών. Οι ασφαλισμένοι, που δικαιούνται κύρια σύνταξη, θα λάβουν επικουρικά παροχή από τον ΚΕΑΔ και στην περίπτωση που για τη συνταξιοδότησή τους από το ΤΝ, συνυπολογίστηκε και άλλος χρόνος, εκτός της δικηγορικής υπηρεσίας, εφόσον είχε αναγνωρισθεί μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία. Οι ασφαλιστικοί οργανισμοί οφείλουν, όταν ασκείται προσφυγή, νόμιμους τόκους για την εκπλήρωση παροχών που απορρέουν από αξίωση δημοσίου δικαίου. Εξουσίες του δικαστηρίου όταν δικάζει προσφυγή που στρέφεται κατά απόφασης που απορρίπτει ασφαλιστικό αίτημα. Η υποχρέωση του νπδδ κατά του οποίου στρέφεται η προσφυγή για την καταβολή τόκων επιδικίας αρχίζει από την άσκηση της προσφυγής. Απορρίπτεται η αναίρεση για παραβίαση ουσιαστικού δικαίου (επικυρώνει την αριθμ. 4462/2003 ΔΕΦ ΑΘ).)

Κατηγορία: Ασφαλιστικά - ΙΚΑ - ΤΕΒΕ - Λοιπά (ΠΡΟ ΕΦΚΑ)

Οι διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση άλλων χρόνων ασφάλισης πλην των αναφερομένων στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992 ή προσμέτρηση άλλου πλασματικού χρόνου για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, καταργήθηκαν από 1/1/97. Εγκυροι οι χρόνοι που είχαν αναγνωρισθεί μέχρι 31/12/1993. Ταμείο Νομικών. Οι ασφαλισμένοι, που δικαιούνται κύρια σύνταξη, θα λάβουν επικουρικά παροχή από τον ΚΕΑΔ και στην περίπτωση που για τη συνταξιοδότησή τους από το ΤΝ, συνυπολογίστηκε και άλλος χρόνος, εκτός της δικηγορικής υπηρεσίας, εφόσον είχε αναγνωρισθεί μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία. Οι ασφαλιστικοί οργανισμοί οφείλουν, όταν ασκείται προσφυγή, νόμιμους τόκους για την εκπλήρωση παροχών που απορρέουν από αξίωση δημοσίου δικαίου. Εξουσίες του δικαστηρίου όταν δικάζει προσφυγή που στρέφεται κατά απόφασης που απορρίπτει ασφαλιστικό αίτημα. Η υποχρέωση του νπδδ κατά του οποίου στρέφεται η προσφυγή για την καταβολή τόκων επιδικίας αρχίζει από την άσκηση της προσφυγής. Απορρίπτεται η αναίρεση για παραβίαση ουσιαστικού δικαίου (επικυρώνει την αριθμ. 4462/2003 ΔΕΦ ΑΘ).


Αριθμός 1615/2006

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΜΗΜΑ Α΄

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2006, με την εξής σύνθεση: Γ. Ανεμογιάννης, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Α` Τμήματος, Δ. Σκαλτσούνης, Σπ. Μαρκάτης, Σύμβουλοι, Κ. Κονιδιτσιώτου, Β. Ανδρουλάκης, Πάρεδροι. Γραμματέας η Μ. Ιωαννίδου.

Για να δικάσει την από 26 Μαΐου 2004 αίτηση:

του Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «Ταμείον Νομικών - ΚΕΑΔ», που εδρεύει στην Αθήνα (οδός ............ αριθ. ....), το οποίο παρέστη με τον Ευστρ. Συνοίκη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους,

κατά του ............, κατοίκου Θεσσαλονίκης (οδός ............ αριθ. ..., Κ. Τούμπα), ο οποίος παρέστη με το δικηγόρο Ιω. Οικονομόπουλο (Α.Μ. 2752), που τον διόρισε με ειδικό πληρεξούσιο.

Με την αίτηση αυτή το αναιρεσείον Ταμείο επιδιώκει να αναιρεθεί η υπ? αριθ. 4462/2003 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του Εισηγητή, Συμβούλου, Σπ. Μαρκάτη.

Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον αντιπρόσωπο του αναιρεσείοντος Ταμείου, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσιβλήτου, που ζήτησε την απόρριψή της.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι

Α φ ο ύ μ ε λ έ τ η σ ε τ α σ χ ε τ ι κ ά έ γ γ ρ α φ α
Σ κ έ φ θ η κ ε κ α τ ά τ ο Ν ό μ ο

1. Επειδή, για την άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως δεν απαιτείται, κατά τον νόμο (άρθρο 28 παρ. 4 Ν. 2579/1998, Α΄ 31), καταβολή παραβόλου.

2. Επειδή, με την αίτηση αυτή ζητείται, παραδεκτώς, η αναίρεση της αποφάσεως 4462/2003 του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών. Με την απόφαση αυτή έγινε δεκτή έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της αποφάσεως 2726/2001 του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, εξαφανίσθηκε η τελευταία αυτή απόφαση, στην συνέχεια, δε, έγινε εν μέρει δεκτή προσφυγή του αναιρεσιβλήτου και κρίθηκε ότι αυτός δικαιούται να λάβει από 1.8.1998 μηνιαία παροχή από τον Κλάδο Επικουρικής Ασφαλίσεως Δικηγόρων (Κ.E.A.Δ.), νομιμοτόκως από την άσκηση της προσφυγής. Με την πρωτόδικη απόφαση είχε απορριφθεί η προσφυγή του αναιρεσιβλήτου.

3. Επειδή, στην παράγραφο 1 του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 (Α΄ 165), πριν αυτή αντικατασταθεί με το άρθρο 5 παρ. 1 του ν. 2335/1995 (Α΄ 185), ορίζονται τα εξής: «Ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης λογίζεται, πλην του χρόνου πραγματικής απασχόλησης: α) ο χρόνος στρατιωτικής υπηρεσίας, β) ο χρόνος γονικής άδειας ανατροφής παιδιών, γ) ο χρόνος επιδότησης λόγω ασθενείας και τακτικής ανεργίας και δ) ο χρόνος εκπαιδευτικής άδειας άνευ αποδοχών και μέχρι δύο ετών, κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού». Στην παράγραφο 12 του άρθρου 47 του ιδίου νόμου ορίζονται τα εξής: «Οι διατάξεις του άρθρου 40 του παρόντος νόμου εφαρμόζονται αναλόγως και για τους μέχρι 31-12-1992 υπαγομένους στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης. Διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση άλλων χρόνων πλην των αναφερομένων στο άρθρο 40 του παρόντος νόμου ή προσμέτρηση άλλου πλασματικού χρόνου για την θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή προσαύξηση του ποσού της σύνταξης καταργούνται από 1.1.1994, με εξαίρεση τις διατάξεις που προβλέπουν την αναγνώριση από φορείς επικουρικής ασφάλισης του χρόνου που διανύθηκε στο φορέα κύριας ασφάλισης και μέχρι την θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος, τις διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση χρόνου εθνικής αντίστασης, τις διατάξεις των παρ. 4, 5 του άρθρου 5 και του άρθρου 7 του ν. 1759/1988 και των παρ. 4 και 5 του άρθρου 4 του ν. 1880/1990. Χρόνοι, που έχουν αναγνωρισθεί και εξαγορασθεί μέχρι 31.12.1993 βάσει των καταργουμένων διατάξεων, θεωρούνται έγκυροι». Στην παράγραφο δε 1 του άρθρου 53 του νόμου αυτού ορίζεται ότι «Οι προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου των ασφαλισμένων των φορέων κύριας ασφάλισης, όπως τροποποιούνται με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, ισχύουν και για τους φορείς επικουρικής ασφάλισης, στους οποίους υπάγονται οι ασφαλισμένοι.

Υφιστάμενες ευνοϊκότερες διατάξεις των καταστατικών φορέων επικουρικής ασφάλισης προσαρμόζονται κατά τα ανωτέρω μέχρι 31.12.1997». Τέλος, στο άρθρο 5 παρ. 5 του ν. 2335/1995 ορίζονται τα ακόλουθα: «Οι διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση χρόνων πλην των αναφερομένων στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992 ή προσμέτρηση άλλου πλασματικού χρόνου για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή την προσαύξηση του ποσού της σύνταξης καταργούνται από 1.1.1997. Παραμένουν σε ισχύ οι εξαιρέσεις που αναφέρονται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 12 του άρθρου 47 του ίδιου νόμου. Δικαίωμα αναγνώρισης έχουν μόνο οι ασφαλισμένοι οι οποίοι μέχρι 31.12.1993 μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους πιο πάνω χρόνους». Όπως συνάγεται από τον συνδυασμό των διατάξεων αυτών, οι διατάξεις που προβλέπουν αναγνώριση άλλων χρόνων πλην των αναφερομένων στο άρθρο 40 του v. 2084/1992 ή προσμέτρηση άλλου πλασματικού χρόνου για την θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος καταργήθηκαν, αρχικώς από 1.1.1994 και, στην συνέχεια, από 1.1.1997. Θεωρούνται, όμως, έγκυροι οι χρόνοι που, με βάση τις διατάξεις που καταργήθηκαν, είχαν αναγνωρισθεί και εξαγορασθεί έως 31.12.1993.

4. Επειδή, στο άρθρο 17 παρ. 1 του ν.δ. 4114/1960 (Α΄ 174) προβλέπονται περιπτώσεις θεμελιώσεως συνταξιοδοτικού δικαιώματος των ασφαλισμένων του Ταμείου Νομικών ανάλογα με τον χρόνο ασφαλίσεώς τους. Κατά την περίπτωση α της παραγράφου αυτής, ο ασφαλισμένος έχει δικαίωμα συντάξεως «Εάν έχη συμπεπληρωμένον 30ετή χρόνον ασφαλίσεως ασχέτως ηλικίας». Περαιτέρω, στο άρθρο 9 του β.δ. 428/1961 (Α΄ 108), όπως αρχικώς ίσχυσε, προβλέπονταν περιπτώσεις που οι ασφαλισμένοι μετά την συνταξιοδότησή τους από το Ταμείο Νομικών και την έξοδό τους από την ασφάλιση του Κ.Ε.Α.Δ. θεμελίωναν δικαίωμα για την λήψη μηνιαίας παροχής από τον Κλάδο Επικουρικής Ασφαλίσεως Δικηγόρων ανάλογα με τον χρόνο της δικηγορικής υπηρεσίας τους. Το άρθρο αυτό, πριν συμπληρωθεί με το άρθρο μόνο του π.δ. 217/1993 (Α΄ 91), όριζε ειδικότερα τα εξής : «Δικαίωμα εις μηνιαίαν παροχήν έχει ο ησφαλισμένος μετά την έξοδον εκ της ασφαλίσεως και την συνταξιοδότησιν παρά του Ταμείου Νομικών : α) Εάν έχη συμπεπληρωμένην 30ετή δικηγορικήν υπηρεσίαν ασχέτως ηλικίας. β) Εάν έχη συμπεπληρωμένην 25ετή δικηγορικήν υπηρεσίαν και ηλικίαν 60 ετών. γ) Εάν έχη συμπεπληρωμένην 20ετή δικηγορικήν υπηρεσίαν και ηλικίαν 65 ετών. δ) Εάν απολυθή της υπηρεσίας μετά 35ετή δικηγορικήν υπηρεσίαν, ασχέτως ηλικίας εκτός αν η απόλυσις οφείλεται εις αποχήν εκ των καθηκόντων του. ε) Εάν έχη συμπεπληρωμένην 10ετή δικηγορικήν υπηρεσίαν και καταστή σωματικώς ή διανοητικώς ανίκανος διά την άσκησιν του λειτουργήματος. στ) Εάν απομακρυνθή της υπηρεσίας ησφαλισμένη μετά την συμπλήρωσιν δικηγορικής υπηρεσίας 25 ετών». Με το άρθρο μόνο του π.δ. 217/1993 προστέθηκαν στο άρθρο 9 του β.δ. 428/1961 οι ακόλουθες δύο παράγραφοι : «2. Οι ασφαλισμένοι του Ταμείου Νομικών που έχουν συνταξιοδοτηθεί από το Ταμείο αυτό και διέκοψαν την ασφάλισή τους στον Κ.Ε.Α.Δ. χωρίς να θεμελιώσουν δικαίωμα σύνταξης, δικαιούνται να λάβουν επικουρική παροχή από τον Κ.Ε.Α.Δ. εφόσον κατά τον χρόνο υποβολής στον Κ.Ε.Α.Δ. της αίτησης για συνταξιοδότηση έχουν συμπληρώσει μία από τις προϋποθέσεις με τις οποίες είναι δυνατή η θεμελίωση δικαιώματος σύνταξης από το Ταμείο Νομικών. 3. Τα οικονομικά αποτελέσματα από την εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου αρχίζουν από την 1η του επόμενου μήνα από εκείνο που υποβάλλεται η αίτηση συνταξιοδότησης στον Κ.Ε.Α.Δ.».

5. Επειδή, κατά την έννοια της παραγράφου 2 του άρθρου 9 του β.δ. 428/1961, οι ασφαλισμένοι του Κ.Ε.Α.Δ., οι οποίοι συνταξιοδοτήθηκαν από το Ταμείο Νομικών και διέκοψαν την ασφάλισή τους, δικαιούνται επικουρική παροχή από τον Κ.Ε.Α.Δ., εφ? όσον κατά τον χρόνο υποβολής στον Κ.Ε.Α.Δ. της σχετικής αιτήσεως έχουν συμπληρώσει τις προϋποθέσεις που καθορίζονται σε μία από τις αναφερόμενες στην νομοθεσία του Ταμείου Νομικών περιπτώσεις κατά τις οποίες προβλέπεται απονομή κυρίας συντάξεως (Σ.τ.Ε. 2970/2003). Συνεπώς, οι ασφαλισμένοι αυτοί θεμελιώνουν δικαίωμα να λάβουν επικουρική παροχή και στην περίπτωση κατά την οποία, για την συνταξιοδότησή τους από το Ταμείο Νομικών, συνυπολογίσθηκε και άλλος πλην του χρόνου δικηγορικής υπηρεσίας χρόνος, έστω και αν ο χρόνος αυτός δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των προβλεπομένων στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992, εφ? όσον, πάντως, όπως εκτίθεται στην τρίτη σκέψη, ο χρόνος αυτός έχει αναγνωρισθεί και εξαγορασθεί μέχρι 31.12.1993. Η έννοια αυτή προκύπτει και από τα αναφερόμενα στην απόφαση 1340/2/13.1.1993 του Διοικητικού Συμβουλίου του Κ.Ε.Α.Δ., επίκληση της οποίας γίνεται στο προοίμιο του π.δ. 217/1993. Στην απόφαση αυτή αναφέρεται ειδικότερα ότι με την ρύθμιση αυτή «τακτοποιείται μια μεγάλη αδικία που συνετελείτο μέχρι σήμερα και συνίστατο στο να μη παίρνουν καμιά απολύτως παροχή όλοι αυτοί που επί πολλά χρόνια πλήρωναν ασφαλιστικές εισφορές, χωρίς τελικά να δικαιωθούν κάποιας παροχής, έστω και συμβολικής» λόγω του ότι συνταξιοδοτούνται από το Ταμείο Νομικών και διακόπτουν την ασφάλισή τους στον Κ.Ε.Α.Δ. με συνυπολογισμό χρόνου που δεν λαμβάνεται υπ? όψιν για την θεμελίωση δικαιώματος παροχής από τον Κ.Ε.Α.Δ.. Διαφορετική έννοια των διατάξεων του π.δ. 217/1993 δεν συνάγεται από τις διατάξεις του ούτε από την προαναφερόμενη απόφαση του Δ.Σ. του Κ.Ε.Α.Δ.. Εξ άλλου, από τον σκοπό των προαναφερομένων διατάξεων του π.δ. 217/1993, συνάγεται ότι αυτές εφαρμόζονται αδιακρίτως στις περιπτώσεις συνταξιοδοτηθέντων από το Ταμείο Νομικών τόσο πριν όσο και μετά την έναρξη της ισχύος του προεδρικού αυτού διατάγματος.

6. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, κατά τα εκτιθέμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση, ο αναιρεσίβλητος άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου από 18.5.1972 έως 22.12.1997 με συνολικό χρόνο ασφαλίσεως στον Κ.Ε.Α.Δ. 27 ετών, 7 μηνών και 6 ημερών. Στον χρόνο αυτόν περιλαμβάνεται και χρόνος στρατιωτικής υπηρεσίας από 22.7.1969 έως 22.7.1971, ο οποίος αναγνωρίσθηκε στις 25.6.1997 και εξαγοράσθηκε στις 23.9.1997. Με την πράξη 12526/29.6.1998 του Διευθυντή Παροχών του αναιρεσείοντος Ταμείου απονεμήθηκε στον αναιρεσίβλητο κύρια σύνταξη από 23.12.1997 για συνολικό χρόνο ασφαλίσεως 32 ετών, 7 μηνών και 6 ημερών, στον οποίο περιλαμβάνεται, πλην του πραγματικού χρόνου ασφαλίσεως και του χρόνου στρατιωτικής υπηρεσίας, και χρόνος πλασματικής υπηρεσίας 5 ετών κατά τις διατάξεις του αν.ν. 189/1967 και του ν. 730/1977, ο οποίος είχε εξαγορασθεί στις 19.12.1980. Μετά την συνταξιοδότησή του από το Ταμείο Νομικών ο αναιρεσίβλητος ζήτησε, με την από 3.7.1998 αίτησή του, και την μηνιαία παροχή από τον Κ.Ε.Α.Δ. Η αίτησή του απoρρίφθηκε με την πράξη 2519/24.8.1998 του Διευθυντή Παροχών, με την αιτιολογία ότι ο αναιρεσίβλητος κατά την έξοδό του από την ασφάλιση δεν είχε συμπληρώσει 30 έτη πραγματικής ασφαλίσεως και, επομένως, δεν είχε θεμελιώσει δικαίωμα μηνιαίας παροχής ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας, καθ? όσον ο χρόνος της πλασματικής υπηρεσίας δεν αναγνωρίζεται στην ασφάλιση του Κ.Ε.Α.Δ. και ο αναιρεσίβλητος δεν είχε συμπληρώσει το 60ό έτος της ηλικίας ώστε να λάβει την παροχή με βάση τον χρόνο τον οποίο είχε διανύσει στην ασφάλιση του Κ.Ε.Α.Δ. Ένσταση του αναιρεσιβλήτου κατά της πράξεως αυτής απορρίφθηκε σιωπηρώς με την άπρακτη πάροδο τριμήνου από την υποβολή της, προσφυγή του δε κατά της σιωπηρής απορρίψεως της ενστάσεως απορρίφθηκε από το διοικητικό πρωτοδικείο. Με την ήδη προσβαλλόμενη απόφαση, το διοικητικό εφετείο δέχθηκε την έφεση του αναιρεσιβλήτου και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση κρίνοντας ότι, αδιαφόρως του ότι οι καταστατικές διατάξεις του Κ.Ε.Α.Δ. δεν προβλέπουν θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με συνυπολογισμό πλασματικού χρόνου ασφαλίσεως, ο αναιρεσίβλητος εδικαιούτο να λάβει επικουρική παροχή, κατ? εφαρμογή της παραγράφου 2 του άρθρου 9 του β.δ. 428/1961, που έχει διαρκή και όχι μεταβατικό χαρακτήρα, και εν όψει του άρθρου 53 παρ. 1 του ν. 2084/1992, διότι κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως στον Κ.Ε.Α.Δ. είχε συνταξιοδοτηθεί από το Ταμείο Νομικών έχοντας συμπληρώσει τις προϋποθέσεις μιας από τις περιπτώσεις θεμελιώσεως δικαιώματος για κύρια σύνταξη. Η κρίση αυτή του διοικητικού εφετείου είναι νομίμως αιτιολογημένη. Συνεπώς, ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι ο πλασματικός χρόνος ασφαλίσεως κατά τον αν.ν. 189/1967 δεν μπορεί, κατά τις διατάξεις του π.δ. 217/1993 και του ν. 2084/1992, να προσμετρηθεί στα έτη πραγματικής δικηγορίας που είχε ο αναιρεσίβλητος πρoκειμένoυ να θεμελιωθεί δικαίωμα επικουρικής παροχής, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Και τούτο, διότι, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην προηγούμενη σκέψη, εφ? όσον, κατά τα γενόμενα δεκτά από το διοικητικό εφετείο και μη αμφισβητούμενα, ο αναιρεσίβλητος συγκέντρωνε κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως στον Κ.Ε.Α.Δ. τις προϋποθέσεις που κατά το άρθρο 17 παρ. 1 περ. α του ν.δ. 4114/1960 απαιτούνται για την συvταξιoδότηση από το Ταμείο Νομικών, εδικαιούτο μηνιαία παροχή από τον Κ.Ε.Α.Δ., αδιαφόρως αν για την συνταξιoδότησή του από το Ταμείο Νομικών συνυπολογίσθηκε και χρόνος άλλος από τον χρόνο δικηγορικής υπηρεσίας, χρόνος μη προβλεπόμενος από το άρθρο 40 παρ. 1 του ν. 2084/1992, αφού ο χρόνος αυτός, όπως προκύπτει από τα γενόμενα δεκτά στην πρoσβαλλόμεvη απόφαση, είχε αναγνωρισθεί και εξαγορασθεί έως 31.12.1993.

Περαιτέρω, ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι οι διατάξεις του π.δ. 217/1993 δεν είναι εφαρμοστέες στις περιπτώσεις των συνταξιοδοτουμένων από το Ταμείο Νομικών μετά την έναρξη της ισχύος του πρoεδρικού διατάγματος αυτού και ότι εσφαλμένα το διοικητικό εφετείο έκρινε αντιθέτως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στην πέμπτη σκέψη. Κατόπιν τούτων, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί κατά το μέρος αυτό.

7. Επειδή, οι καταστατικές διατάξεις της νομοθεσίας η οποία διέπει το αναιρεσείον Ταμείο δεν προβλέπουν υποχρέωσή του να καταβάλει τόκους υπερημερίας αν καθυστερήσει να καταβάλει στους ασφαλισμένους του τις ασφαλιστικές παροχές που τους οφείλει. Εξ άλλου, το ν.δ. 496/1974 «Περί Λογιστικού των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου» (Α΄ 204) ορίζει στο άρθρο 7 παρ. 2 ότι «ο νόμιμος και ο της υπερημερίας τόκος πάσης του νομικού πρoσώπου οφειλής ορίζεται εις 6% ετησίως, πλην εάν άλλως ορίζεται δια συμβάσεως ή ειδικού νόμου, άρχεται δε από της επιδόσεως της αγωγής». Η διάταξη αυτή άρχισε να ισχύει από την 1-1-1977, σύμφωνα με το άρθρο 62 του ίδιου ν.δ. 496/1974, όπως αντικαταστάθηκε από τότε που άρχισε να ισχύει από το άρθρο μόνο του ν. 250/1976 (Α΄ 15). Με την παράγραφο 1 του άρθρου 56 του ίδιου νομοθετικού διατάγματος, όπως αυτή αντικαταστάθηκε από το άρθρο 15 του ν. 369/1976 (Α΄ 164), εξαιρέθηκαν από την εφαρμογή του ορισμένα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοικήσεως και τα κοινωφελή ιδρύματα, ενώ με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, όπως αυτή αντικαταστάθηκε αρχικώς από το άρθρο 15 του ν. 369/1976 και στην συνέχεια από το άρθρο 2 του ν. 578/1977 (Α΄ 106), παρασχέθηκε εξουσιοδότηση να εξαιρούνται από την εφαρμογή των διατάξεων του ν.δ. 496/1974, εν όλω ή εν μέρει, και άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, με προεδρικά διατάγματα, τα οποία θα εκδίδονταν μέχρι τις 30-11-1977 και τα οποία ήταν δυνατόν να καταργηθούν με την ίδια διαδικασία, αν είχαν εκλείψει οι λόγοι για τους οποίους είχαν εκδοθεί. Με βάση την εξουσιοδότηση αυτή εκδόθηκε το π.δ. 437/1977 (Α΄ 134), με το άρθρο μόνο του οποίου ορίστηκε ότι εξαιρούνται από την εφαρμογή του ν.δ. 496/1974, όπως τούτο τροποποιήθηκε μεταγενεστέρως, οι ασφαλιστικοί οργανισμοί που υπάγονταν στην εποπτεία του τότε Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών. Aκολούθως, κατ' επίκληση της ίδιας εξουσιοδοτήσεως, εκδόθηκε το π.δ. 305/1985 με τον τίτλο «τροποποίηση του π.δ. 437/1977 ...» (Α΄ 113), με το άρθρο μόνο του οποίου ορίστηκε ότι «οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 7 και του άρθρου 43 του Ν.Δ/τος 496/74 - όπως η τελευταία διαμορφώθηκε με τους νόμους 369/1976 και 578/1977, εφαρμόζονται και για τους ασφαλιστικούς οργανισμούς που υπάγονται στο Υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων πλην Ι.Κ.Α. και Ο.Γ.Α., καταργουμένης της εξαίρεσης που θεσπίσθηκε για τα θέματα αυτά με το Π.Δ. 437/1977». Τέλος, με το άρθρο μόνο του π.δ. 192/1986 (Α΄ 78) ορίστηκε ότι : «το άρθρο μόνο του Π.Δ/τος 305/1985 συμπληρώνεται και αντικαθίσταται ως εξής : «Οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 7 και του άρθρου 43 του Ν.Δ. 496/1974 ? όπως η τελευταία διαμορφώθηκε με τους Νόμους 369/76 και 578/77, καθώς και οι διατάξεις του κατ? εξουσιοδότησιν του ως άνω άρθρου 43 εκδοθέντος Π.Δ/τος 715/79, εφαρμόζονται και για τους ασφαλιστικούς οργανισμούς που υπάγονται στο Υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, πλην Ι.Κ.Α. και Ο.Γ.Α., καταργουμένης της εξαίρεσης που θεσπίσθηκε για τα θέματα αυτά με το Π.Δ. 437/77». Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων συνάγεται ότι από την κατάργηση του π.δ. 437/1977, με το π.δ. 305/1985, η διάταξη του άρθρου 7 παρ. 2 του ν.δ. 496/1974 εφαρμόζεται και επί των ασφαλιστικών οργανισμών που υπάγονται στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων (εκτός από το Ι.Κ.Α. και τον Ο.Γ.Α.), όπως είναι το αναιρεσείον Ταμείο, το οποίο, εποπτευόμενο αρχικώς από τον Υπουργό Δικαιοσύνης (άρθρο 2 παρ. 1 του ν.δ. 4114/1960), υπήχθη στην εποπτεία του Υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων με το άρθρο 36 παρ. 7 του ν.δ. 1/1968 (Α΄ 270). Ως εκ τούτου, οι ασφαλιστικοί οργανισμοί αυτοί, μεταξύ των οποίων και το αναιρεσείον Ταμείο, οφείλουν, όταν ασκείται προσφυγή, νόμιμους τόκους για την εκπλήρωση παροχών που απορρέουν από αξίωση δημοσίου δικαίου (πρβ. Σ.τ.Ε. 3035/1992, Σ.τ.Ε. 2897/1995).

8. Επειδή, κατά τα άρθρα 7 παρ. 1 εδ. α΄ του ν. 702/1977 και 22, 53, 54 και 56 παρ. 1 και 3 του π.δ. 341/1978 (Α΄ 71), οι διατάξεις του οποίου έχουν εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση ως εκ του χρόνου ασκήσεως της προσφυγής του αναιρεσιβλήτου (7.4.1999), το διοικητικό πρωτοδικείο, όταν δικάζει επί προσφυγής η οποία στρέφεται κατά πράξεως οργάνων ασφαλιστικού οργανισμού, απορριπτικής ασφαλιστικού αιτήματος, δύναται, όχι μόνο να ακυρώσει την πράξη, αλλά, έχοντας πλήρη δικαιοδοσία, να διαμορφώσει το ουσιαστικό περιεχόμενο του ασφαλιστικού δικαιώματος καθορίζοντας το ποσό της ασφαλιστικής παροχής στο προσήκον ύψος και επιδικάζοντας υπέρ του ασφαλισμένου τα οφειλόμενα ποσά για ασφαλιστικές παροχές από τον χρόνο κατά τον οποίο έπρεπε να αρχίσει, κατά τον νόμο, η καταβολή τους, καθώς και να επιδικάσει υπέρ αυτού και τους τυχόν οφειλόμενους νόμιμους τόκους ή τόκους υπερημερίας (Σ.τ.Ε. 2897/1995).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις του π.δ. 341/1978 δεν προβλέπεται υποχρέωση του προσφεύγοντος να επιδώσει την προσφυγή στο πρόσωπο κατά του οποίου στρέφεται αυτή ούτε υφίστανται, για την περίπτωση προσφυγής, διατάξεις αντίστοιχες με εκείνες των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 32, οι οποίες ορίζουν, αντιστοίχως, ότι «Ασκηθείσης κατά το άρθρον 28 της αγωγής, τα κατά το ουσιαστικόν δίκαιον καθοριζόμενα ως επερχόμενα εκ της εγέρσεώς της αποτελέσματα επέρχονται μόνον από της επιδόσεως ταύτης εις τον εναγόμενον» και ότι «Προς τούτο, ανεξαρτήτως της κατά το άρθρον 34 παρ. 1 ενεργουμένης επιμελεία της γραμματείας κοινοποιήσεως, δύναται ο ενάγων να κοινοποιήση εις τον εναγόμενον κεκυρωμένον αντίγραφον της κατατεθείσης αγωγής μετά της επ? αυτής πράξεως καταθέσεως».

Συνεπώς, η υποχρέωση του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, κατά του οποίου στρέφεται η προσφυγή, για την καταβολή τόκων επιδικίας αρχίζει από την, κατά τις διατάξεις του άρθρου 28 του ιδίου προεδρικού διατάγματος, άσκηση της προσφυγής (Σ.τ.Ε. 2537/1997, 2897/1995, κ.ά.), χωρίς να έχει εφαρμογή, στην περίπτωση αυτή, η διάταξη του άρθρου 7 παρ. 2 του ν.δ. 496/1974, κατά το μέρος που ορίζει ότι η υποχρέωση του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου για την καταβολή τόκων αρχίζει από την επίδοση της αγωγής (πρβ. Σ.τ.Ε. 2668/1992), ούτε ανάλογη εφαρμογή το άρθρο 32 του π.δ. 341/1978.

9. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, το διοικητικό εφετείο, μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης αποφάσεως, έκρινε, εξετάζοντας την προσφυγή, ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούται να λάβει επικουρική παροχή από τον Κ.Ε.Α.Δ., η οποία έπρεπε να του καταβληθεί νομιμοτόκως από 1.8.1998 (πρώτη του επομένου μηνός από εκείνον κατά τον οποίο υποβλήθηκε η αίτηση στον Κ.Ε.Α.Δ.) κατ' εφαρμογή του άρθρου 9 παρ. 3 του ν.δ. 428/1961 και όχι από τον χρόνο συνταξιοδοτήσεώς του από το Ταμείο Νομικών, όπως είχε ζητήσει ο αναιρεσίβλητος με την προσφυγή του. Με το σκεπτικό δε αυτό, δέχθηκε εν μέρει την προσφυγή και αναγνώρισε ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούται να λάβει από 1.8.1998 μηνιαία παροχή από τον Κ.Ε.Α.Δ. με βάση χρόνο ασφαλίσεως είκοσι έξι ετών, νομιμοτόκως από την άσκηση της προσφυγής του. Η κρίση αυτή του διοικητικού εφετείου, κατά την οποία το αναιρεσείον Ταμείο υποχρεούται να καταβάλει τις οφειλόμενες στον αναιρεσίβλητο μηνιαίες παροχές από τον οριζόμενο στο προαναφερόμενο άρθρο 9 παρ. 3 του ν.δ. 428/1961 χρόνο, δηλαδή από την πρώτη του επομένου μηνός από εκείνον κατά τον οποίο υποβλήθηκε η αίτηση στον Κ.Ε.Α.Δ., καθώς και να καταβάλει τόκους επιδικίας από την άσκηση της προσφυγής, είναι νόμιμη, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην προηγούμενη σκέψη. Συνεπώς, ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι, κατ? ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 75 παρ. 2 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, το Ταμείο υποχρεούται να καταβάλει τα σχετικά ποσά των μηνιαίων παροχών και των τόκων από την επίδοση της προσφυγής, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι η διάταξη αυτή δεν είναι εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση, ούτε οι αντίστοιχες σ' αυτήν διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 32 του π.δ. 341/1978 έχουν ανάλογη εφαρμογή στην περίπτωση της προσφυγής.

10. Επειδή, συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της.

Διά ταύτα

Απορρίπτει την αίτηση.

Επιβάλλει εις βάρος του αναιρεσείοντος Ταμείου την δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, η οποία ανέρχεται στο ποσό των τετρακοσίων εξήντα (460) ευρώ.

Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2006

Ο Πρόεδρος του Α΄ Τμήματος Η Γραμματέας

Γ. Ανεμογιάννης Μ. Ιωαννίδου

και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 5ης Ιουνίου του ίδιου έτους.

Ο Πρόεδρος του Α` Τμήματος Η Γραμματέας του Α` Τμήματος

Γ. Ανεμογιάννης Ε. Κουμεντέρη

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Εντέλλεται προς κάθε δικαστικό επιμελητή να εκτελέσει όταν του το ζητήσουν την παραπάνω απόφαση, τους Εισαγγελείς να ενεργήσουν κατά την αρμοδιότητά τους και τους Διοικητές και τα άλλα όργανα της Δημόσιας Δυνάμεως να βοηθήσουν όταν τους ζητηθεί.

Η εντολή πιστοποιείται με τη σύνταξη και την υπογραφή του παρόντος.

Αθήνα,

Ο Πρόεδρος του Α΄ Τμήματος Η Γραμματέας του Α΄ Τμήματος


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο