Δημοσιεύθηκε στις : [ 19-11-2010 ]

Αρθρα ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ-ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 99?

(ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ-ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 99?)

Κατηγορία: Λοιπά

ΤΟ   ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ - ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ  ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 99?


 Τα τελευταία δύο χρόνια  μεσούσης και της οικονομικής κρίσης  κατέστη ιδιαίτερα δημοφιλής  η χρησιμοποίηση της αίτησης συνδιαλλαγής του Πτωχευτικού Κώδικα  ως μέσο εξυγίανσης   επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλα οικονομικά προβλήματα ή βρίσκονται ακόμα και  στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, άλλως η υπαγωγή στο  περίφημο πλέον «άρθρο 99».
Η  χρήση αυτού του άρθρου όμως –εμπνευσμένου από τον αντίστοιχο γαλλικό θεσμό της “procedure d’ conciliation”-  στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων  και λόγω των σχετικών στρεβλώσεων της ελληνικής πραγματικότητας  δεν οδηγεί δυστυχώς  στην  πραγματική εξυγίανση της  επιχείρησης, όπως θα έπρεπε, αλλά στην καλύτερη περίπτωση χαρίζει κάποιους μήνες  «ζωής»  στην ασθμαίνουσα επιχείρηση, με το σύνηθες «πάγωμα» των μέτρων διεκδίκησης  από τους πιστωτές  για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Μετα την παρέλευση όμως του διαστήματος αυτού, η διαδικασία συνδιαλλαγής  συνήθως δεν ολοκληρώνεται,  και  η μεγίστη ποσότητα των επιχειρήσεων οδηγούνται στο κλείσιμο ή στην πτώχευση.

Μια διαφορετική προσέγγιση του θέματος  διάσωσης και συνέχισης της λειτουργίας της επιχείρησης προσφέρει το σχέδιο αναδιοργάνωσης του Πτωχευτικού Κώδικα που ρυθμίζεται στα άρθρα 107 επόμενα του Κώδικα. Το σχέδιο αναδιοργάνωσης  μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή, όταν η επιχείρηση έχει υπαχθεί ήδη σε πτώχευση, έχει δηλαδή  παύσει οριστικά τις πληρωμές της. Το σχέδιο αναδιοργάνωσης μπορεί να υποβληθεί ως πρόταση  είτε από τον ίδιο τον οφειλέτη -την  πτωχευμένη επιχείρηση δηλαδή-  είτε   από τον σύνδικο της πτώχευσης προς το δικαστήριο που κήρυξε την πτώχευση. Η αίτηση αυτή μπορεί να υποβληθεί ταυτόχρονα και με την αίτηση πτώχευσης, όταν την πτώχευσή της ζητά αυτογνωμόνως η ίδια η επιχείρηση και πάντως το αργότερο εντός τεσσάρων μηνών ααπό την κήρυξή της σε πτώχευση.  Η επιχείρηση τίθεται, λοιπόν, τουλάχιστον προσωρινά σε πτώχευση, από την οποία όμως εξέρχεται αμέσως με την έγκριση του σχεδίου αναδιοργάνωσης.
  Το σχέδιο αναδιοργάνωσης, όπως μαρτυρά και το όνομα του, περιλαμβάνει προτάσεις για την αναδιοργάνωση της επιχείρησης  με την χρήση χρηματοοικονομικών μέτρων, όπως  μεγάλη μείωση του χρέους, πάγωμα των οφειλόμενων δόσεων για ένα χρονικό διάστημα, κεφαλαιοποίηση απαιτήσεων, διαγραφή τόκων κ.λπ., αλλά και οργανωτικών μεταβολών όπου αυτό είναι εφικτό, δηλαδή κυρίως σε μεγάλες επιχειρήσεις, όπως π.χ. αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, είσοδο επενδυτή, συγχώνευση ή διάσπαση  περαιτέρω  εταιριών, κ.λπ.  Για να  τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο αναδιοργάνωσης  προϋποτίθεται η συναίνεση του 60%  των πιστωτών της επιχείρησης και σε κάθε περίπτωση του 40% των ενέγγυων πιστωτών, αυτών  δηλαδή που διαθέτουν εμπράγματες ασφάλειες.

 Το σχέδιο συνδιαλλαγής  μπορεί να προβλέπει μείωση των χρεών σε ποσοστό μέχρι και 90%,  ενώ βασική προϋπόθεση ισχύος του, πέραν της συμφωνίας των πιστωτών,  είναι το 10% του συμφωνηθέντος μειωμένου χρέους να καταβληθεί εντός των τριων πρώτων χρόνων του σχεδίου. Εφόσον λοιπόν,  υπάρξει συμφωνία μετά και την σχετική δικαστική προεξέταση του σχεδίου, το σχέδιο θα αχθεί προς επικύρωση στο πτωχευτικό δικαστήριο κατά τα πρότυπα της συνδιαλλαγής.

 Τα φαινοτυπικά στοιχεία, λοιπόν, του σχεδίου αναδιοργάνωσης παρουσιάζουν μεγάλη ομοιότητα με αυτά της αίτησης συνδιαλλαγής του άρθρου 99.  Υπάρχουν όμως τουλάχιστον δυο-τρεις καίριες, μεγάλες και πρακτικές διαφορές. Το σχέδιο αναδιοργάνωσης εφαρμόζεται κυρίως όταν  η αξία ρευστοποίησης των υπαρχόντων  περιουσιακών στοιχείων είναι σημαντικά κατώτερη  του ποσού αποπληρωμής που προτείνεται  στο σχέδιο αναδιοργάνωσης.   Το σχέδιο αναδιοργάνωσης  δηλαδή μπορεί να καταστεί χρήσιμο εν είδει διλημματικού χαρακτήρα προς τους πιστωτές,  όταν  η αξία της ρευστοποιημένης περιουσίας της επιχείρησης  θα υπολείπεται κατά πολύ του ποσού που υπόσχεται και προβλέπει το σχέδιο αναδιοργάνωσης  ότι θα καταβληθεί στους πιστωτές σε βάθος χρόνου: π.χ.  επιχείρηση που χρωστά 1.000.000 ευρώ, διαθέτει  συνολική (ακίνητη-κινητή) περιουσία αξίας περίπου 90.000 ευρώ και το σχέδιο αναδιοργάνωσης  προβλέπει την καταβολή συνολικού ποσού 500.000 ευρώ σε δέκα χρόνια. Γι αυτό και στη σχετική έκθεση λογιστή που συνοδεύει το σχέδιο αναδιοργάνωσης πρέπει να απεικονίζονται τα εκτιμώμενα έσοδα της επιχείρησης σε βάθος του χρόνου ισχύος του σχεδίου από τα οποία θα αποπληρώνονται περιοδικά   τα χρέη της επιχείρησης. Παρότι, λοιπόν, και δεδομένης της  ελληνικής ιδιοσυγκρασίας ίσως εκ πρώτης όψεως   φαίνεται ότι οι πιστωτές, κυρίως τράπεζες και προμηθευτές, θα προτιμούν το «λίγο» και το «γρήγορο», ορισμένες φορές δεδομένου ότι και τα μικρής αξίας ακίνητα δεν εκποιούνται πλέον εύκολα ούτε σε πλειστηριασμούς,  το σχέδιο αναδιοργάνωσης θα δίδει τη δυνατότητα-πιθανότητα  για  πολύ μεγαλύτερο κέρδος και θα διασώζεται και η επιχείρηση, αν είναι σε θέση να παράξει χρηματορροές. 

Επιπλέον, σημαντικό ατού του σχεδίου αναδιοργάνωσης είναι ότι οι πιστωτές δεν χάνουν το δικαίωμα τους να προχωρήσουν  ύστερα από ανατροπή του σχεδίου σε άμεση ρευστοποίηση της όποιας περουσίας της επιχείρησης, αν υπάρξει παράβαση στους συμφωνηθέντες όρους του σχεδίου(π.χ. μη καταβολή δόσης). Περαιτέρω το σχέδιο αναδιοργάνωσης επιτρέπει σε πού μεγαλύτερο ποσοστό τη μείωση του χρέους  σε σχέση με την αίτηση συνδιαλλαγής (μέχρι και 90% θεωρητικά), ενώ μπορεί να εκτείνεται σε χρόνο μεγαλύτερο από αυτόν της τετραετίας που προβλέπει η συνδιαλλαγή, ένα χρονικό διάστημα που  για την ελληνική πραγματικότητα δεν είναι αρκετό για να ορθοποδήσει μια επιχείρηση.  Σημαντικό είναι επίσης ότι το σχέδιο αναδιοργάνωσης δεσμεύει ακόμα και μετά τη λήξη της ισχύος του (π.χ. μετά από 5 χρόνια) και τους  πιστωτές που δεν το αποδέχθηκαν και η διαγραφή χρεών που επιτεύχθηκε ισχύει έναντι όλων.  Έτσι η επιχείρηση αν τα καταφέρει και τηρήσει το σχέδιο  απαλλάσσεται πλήρως και διαπαντός από τα χρέη που διαγράφηκαν όντας πραγματικά εξυγιασμένη. Αντίθετα στην αίτηση συνδιαλλαγής ακόμα και αν τηρηθεί η συνδιαλλαγή, τυχόν πιστωτές που δε συμφωνησαν, μπορούν μετά τη λήξη της τετραετίας να διεκδικήσουν στο ακέραιο τα χρήματα τους από τη επιχείρηση.

Το σχέδιο αναδιοργάνωσης, λοιπόν, παρότι δεν έχει διαμορωθεί τόσο ορθά, όπως το αμερικανικό πρότυπό του (το λεγόμενο cram-down  deal του  Chapter 11),  είναι μια προσέγγιση που μάλλον αγνοείται σε μεγάλο βαθμό  από τον ελληνικό νομικό, δικαστηριακό και επιχειρηματικό κόσμο. Μπορεί να είναι όμως, τουλάχιστον  όταν  η επιχείρηση έχει μεν  πολλά χρέη αλλά παράγει κιόλας, μια  ουσιαστική, οριστική και  με μακροπρόθεσμο ορίζοντα λύση  για μια επιχείρηση και απαλλαγή  από άσκοπες  μεσοβέζικες και προσωρινές και βραχύβιες  λύσεις. Απαιτεί επομένως  ρεαλιστική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και των θέλω από τον επιχειρηματία και νηφάλια κρίση για τις πιθανότητές του να διασώσει την επιχείρησή του όχι μόνο για ένα χρόνο, αλλά για ουσιωδώς πολύ μεγαλύτερο  χρονικό διάστημα. Ειδικά δε για την πλειονότητα των μικρομεσαίων επιχείρησεων, που δεν διαθέτουν μεγάλες μονάδες παραγωγής, ώστε να πετύχουν την ολοκλήρωση της  συνδιαλλαγής, είναι ίσως η μοναδική εναλλακτική πρόταση με πιθανότητες επιτυχίας.   


Κωνσταντίνος Δ. Ντζούφας
Δικηγόρος
LLM Αστικού & Εμπορικού Δικαίου

Πανεπιστημίου 56, Μέγαρο Ερμής, 7ος όροφος, 10678, Αθήνα

Τηλ.: 210 3800426, Fax: 210 3800429, Κιν.: +30 6942 582148
e-mail: [email protected]



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

  • Δηλώσεις 2017
Up
Close
Close
Κλείσιμο