Δημοσιεύθηκε στις : [ 15-05-2002 ]

Σ.τ.Ε. 1468/2002 Η μεταβίβαση του εν ισχύι χαρτοφυλακίου των ασφαλιστηρίων συμβολαίων σε άλλη εταιρεία μετά την απαγόρευση ταυτόχρονης άσκησης κλάδων ασφαλίσεων κατά ζημιών και ασφαλίσεων ζωής από την ίδια εταιρεία δεν γίνεται ύστερα από εξαναγκασμό, αλλά κατ΄ ελεύθερη επιλογή ύστερα από στάθμιση των συμφερόντων της. Το ποσόν της μεταβίβασης δεν συνιστά τίμημα πωλήσεως αλλά ωφέλεια από την εκχώρηση του εν λόγω κλάδου οφειλόμενη στην καλή πορεία αυτού και κατ΄ επέκταση υπόκειται σε φορολογία.

(Η μεταβίβαση του εν ισχύι χαρτοφυλακίου των ασφαλιστηρίων συμβολαίων σε άλλη εταιρεία μετά την απαγόρευση ταυτόχρονης άσκησης κλάδων ασφαλίσεων κατά ζημιών και ασφαλίσεων ζωής από την ίδια εταιρεία δεν γίνεται ύστερα από εξαναγκασμό, αλλά κατ΄ ελεύθερη επιλογή ύστερα από στάθμιση των συμφερόντων της. Το ποσόν της μεταβίβασης δεν συνιστά τίμημα πωλήσεως αλλά ωφέλεια από την εκχώρηση του εν λόγω κλάδου οφειλόμενη στην καλή πορεία αυτού και κατ΄ επέκταση υπόκειται σε φορολογία.)

Κατηγορία: Φορολογία Εισοδήματος

Αριθμός 1468/2002

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ Β΄

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2002, με την εξής σύνθεση: Φ. Στεργιόπουλος, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Β΄ Τμήματος, Ε. Γαλανού, Αικ. Συγγούνα, Σύμβουλοι, Κ. Βιολάρης, Ελ. Αναγνωστοπούλου, Πάρεδροι. Γραμματέας η Μ. Μπερδεμπέ, Γραμματέας του Β΄ Τμήματος.

Για να δικάσει την από 25 Μαΐου 1999 αίτηση:

του ......... ο οποίος παρέστη με τον Θεόδωρο Ψυχογυϊό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, κατά της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία ".........", που εδρεύει στην
Αθήνα (Φιλελλήνων 6), η οποία παρέστη με τον δικηγόρο Γεώργιο Αρβανίτη (Α.Μ. 3044), που τον διόρισε με ειδικό πληρεξούσιο.

Με την αίτηση αυτή ο αναιρεσείων Προϊστάμενος επιδιώκει να αναιρεθεί η 4827/1998 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως της Εισηγήτριας, Παρέδρου Ελ. Αναγνωστοπούλου.

Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον αντιπρόσωπο του αναιρεσείοντος Προϊσταμένου, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως και
ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και τον πληρεξούσιο της αναιρεσίβλητης εταιρίας, ο οποίος ζήτησε την απόρριψή της.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι

Α φ ο ύ  μ ε λ έ τ η σ ε  τ α  σ χ ε τ ι κ ά  έ γ γ ρ α φ α

Σ κ έ φ θ η κ ε  κ α τ ά  τ ο ν  Ν ό μ ο

1. Επειδή, για την άσκηση της κρινομένης αιτήσεως δεν απαιτείται, κατά το νόμο, καταβολή τελών και παραβόλου.

2. Επειδή, με την αίτηση αυτή ζητείται η αναίρεση της υπ' αριθ. 4827/1998 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε έφεση του Δημοσίου κατά της υπ' αριθ. 3872/1989 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την τελευταία αυτή απόφαση είχε γίνει δεκτή προσφυγή της ασφαλιστικής εταιρείας «..........» και είχε, κατόπιν αυτού, ακυρωθεί η υπ' αριθ. 24664/1987 αρνητική απάντηση του Οικονομικού Εφόρου Φορολογίας Ανωνύμων Εμπορικών Εταιρειών Αθηνών επί επιφυλάξεως που είχε διατυπώσει η εν λόγω εταιρεία σε δήλωσή της φόρου εισοδήματος άρθρου 32 παρ. 1 περ. β΄ του ν.δ.3323/1955.

3. Επειδή, η πιο πάνω ασφαλιστική εταιρεία ύστερα από τροποποίηση του άρθρου 1 του καταστατικού της έχει από 1.1.1999 την επωνυμία «.........» (από 26.6.1998 απόφαση της Γενικής Συνέλευσης που εγκρίθηκε με την υπ' αριθ. Κ3/6541/1998 απόφαση της Υπουργού Ανάπτυξης και καταχωρίσθηκε στο οικείο μητρώο την ίδια ημερομηνία - ανακοίνωση δημοσιευθείσα στο υπ' αριθ. 8901/20.11.1998 ΦΕΚ Τεύχος Α.Ε. και Ε.Π.Ε.).

4. Επειδή, η κρινόμενη αίτηση ασκείται εμπροθέσμως και εν γένει παραδεκτώς.

5. Επειδή, κατά το άρθρο 32 παρ. 1 του ν.δ. 3323/1955 «περί φορολογίας του εισοδήματος» (Α΄ 214), όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 του αν.ν. 239/1967 (Α΄ 240) και τροποποιήθηκε με το άρθρο 3 του ν.δ. 398/1969 (Α΄ 289), το οποίο εφαρμόζεται και στη φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων (στα οποία περιλαμβάνονται και οι ημεδαπές ανώνυμες εταιρείες) κατά την παρ. 2 του άρθρου 8 του ν.δ. 3843/1958 «περί φορολογίας εισοδήματος νομικών προσώπων» (Α΄ 148), «ως εισόδημα εξ εμπορικών επιχειρήσεων θεωρείται και παν κέρδος ή ωφέλεια προερχομένη: α) . . . β) Εξ εκχωρήσεως ολοκλήρου επιχειρήσεως ή αϋλων στοιχείων ταύτης λόγω της καλής πορείας της επιχειρήσεως (αέρας, επωνυμία, σήμα, προνόμια κ.λ.π.). Η κατά τας ανωτέρω περιπτώσεις α΄, β΄ ωφέλεια ή κέρδος φορολογείται αυτοτελώς επί συντελεστή τριάκοντα τοις εκατόν (30%), υποβαλλομένης σχετικής δηλώσεως εντός τριών μηνών από του χρόνου εκχωρήσεως του δικαιώματος ή της επιχειρήσεως».

6. Επειδή, εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, η κατά τα ανωτέρω ασφαλιστική εταιρεία, που ασκούσε τους κλάδους ασφαλίσεως κατά ζημιών και ασφαλίσεως ζωής, υπέβαλε στη φορολογική αρχή δήλωση φορολογίας ωφέλειας από τη μεταβίβαση ασφαλιστηρίων συμβολαίων (κατά το άρθρο 32 παρ. 1 του ν.δ. 3323/1955), με την οποία δήλωσε ότι με τα από 13.2.1987 και 23.6.1987 ιδιωτικά συμφωνητικά μεταβίβασε το εν ισχύϊ χαρτοφυλάκιο των ασφαλιστηρίων συμβολαίων ζωής στην ανώνυμη εταιρεία ....... αντί τιμήματος 47.450.281 δρχ. Στην ίδια δήλωση διατύπωσε την επιφύλαξη ότι το τίμημα από την εν λόγω μεταβίβαση δεν αποτελούσε εισόδημα κατά την έννοια της πιο πάνω διατάξεως, διότι η μεταβίβαση αυτή «δεν έγινε με την προσδοκία μεγαλύτερης ωφέλειας από εκείνη που προέβλεπε από τη διατήρηση της εκμεταλλεύσεως των δικαιωμάτων της από τα ασφαλιστήρια αυτά, αλλά ύστερα από εξαναγκασμό μετά την απαγόρευση με το π.δ. 118/1985 ταυτόχρονης ασκήσεως κλάδων ασφαλίσεων κατά ζημιών και ασφαλίσεων ζωής από την ίδια επιχείρηση». Η φορολογική αρχή, με την επίδικη πράξη, απέρριψε την επιφύλαξη με την αιτιολογία ότι η εταιρεία είχε προβεί στην ως άνω μεταβίβαση όχι «ύστερα από εξαναγκασμό της εφεσίβλητης αλλά κατ' ελεύθερη επιλογή και ύστερα από στάθμιση των συμφερόντων που της παρείχε κάθε μια από τις λύσεις που επέτρεπε το π.δ. 118/1985». Το διοικητικό πρωτοδικείο, κατ' αποδοχήν προσφυγής της εταιρείας, έκρινε βάσιμη την ως άνω επιφύλαξή της, ακύρωσε την επίδικη πράξη της φορολογικής αρχής και διέταξε την επιστροφή στην εταιρεία του αντίστοιχου φόρου, ως αχρεωστήτως καταβληθέντος. Κατά της πρωτόδικης αυτής αποφάσεως, άσκησε έφεση το Δημόσιο. Επί της εν λόγω εφέσεως εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθ. 2961/1990 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτό ότι η εταιρεία είχε πραγματοποιήσει εισόδημα της ειδικής περιπτώσεως του άρθρου 32 παρ. 1β (δεδομένου ότι η εκποίηση των ασφαλιστηρίων έγινε κατ' ελεύθερη επιλογή της μετά από στάθμιση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των παρεχομένων από το νόμο ευχερειών), κατόπιν αυτού δε έγινε δεκτή η έφεση, εξαφανίσθηκε η πρωτόδικη απόφαση και απορρίφθηκε η ασκηθείσα από την εταιρεία προσφυγή. Η εφετειακή αυτή απόφαση, κατ' αποδοχήν αιτήσεως αναιρέσεως της εταιρείας, αναιρέθηκε με την υπ' αριθ. 1723/1997 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ως πλημμελώς αιτιολογημένη, διότι με αυτήν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο είχε, κατά τα προεκτεθέντα, δεχθεί ότι από την ένδικη μεταβίβαση είχε προκύψει για την εταιρεία εισόδημα κατ' εφαρμογήν του άρθρου 32 παρ. 1β του ν.δ. 3323/1955, χωρίς όμως να βεβαιώνει «την ύπαρξη ωφέλειας, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης . . . , δηλαδή ωφέλειας που αποκτήθηκε από την επίμαχη μεταβίβαση του κλάδου ασφαλίσεων ζωής και οφείλεται στην καλή πορεία των εργασιών της επιχείρησης, παρόλον ότι όφειλε να βεβαιώσει τη συνδρομή της εν λόγω προϋπόθεσης εφαρμογής του άρθρου 32 παρ. 1β ενόψει της αμφισβήτησης από την αναιρεσείουσα» (και ήδη αναιρεσίβλητη) «της ύπαρξης ωφέλειας».

Κατόπιν αυτού δε η υπόθεση, ως χρήζουσα διευκρινίσεως κατά το πραγματικό, παραπέμφθηκε με την αναιρετική απόφαση στο ίδιο εφετείο για νέα κρίση.
Επανελθόν, μετά ταύτα, το διοικητικό εφετείο επί της εφέσεως του Δημοσίου, εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη ήδη απόφαση, με την οποία, κατ' εκτίμηση των αναφερομένων στην ένδικη μεταβίβαση ιδιωτικών συμφωνητικών (από 13 και 23.6.1987), έκρινε εν τέλει τα εξής: «Επειδή, από τα συμφωνητικά αυτά προκύπτει ότι η ασφαλιστική εταιρία ....... έναντι της μεταβιβάσεως σ' αυτή του κλάδου ασφαλίσεων ζωής της εφεσίβλητης εταιρίας, ανέλαβε όλες τις οφειλές και υποχρεώσεις προς τους ασφαλισμένους τους πράκτορες και τους τρίτους που απορρέουν από τα ασφαλιστήρια συμβόλαια του εν λόγω κλάδου, καθώς, επίσης, και τα τεχνικά αποθέματα της 31.12.1986 (υποχρεώσεις της εφεσίβλητης) για τα ίδια ασφαλιστήρια συμβόλαια τα οποία ανέρχονταν σε 179.859.051 δραχμές, για την κάλυψη των οποίων η εφεσίβλητη μεταβίβασε στην αναδεχομένη εταιρία στοιχεία ίσης αξίας. Το ποσό δε των 47.450.281 δραχμών που καταβλήθηκε στην εφεσίβλητη από την αναδεχομένη εταιρία δεν αντικρύζεται με τη μεταβίβαση αντίστοιχου δικαιώματος της εφεσίβλητης και επομένως τούτο, υπολογισθέν σε ποσοστό επί των καθαρών ετησίων ασφαλίστρων δεν συνιστά τίμημα πωλήσεως του μεταβιβασθέντος κλάδου ασφαλίσεων ζωής, όπως αδόκιμα χαρακτηρίζεται από τις συμβαλλόμενες εταιρίες, αλλά ωφέλεια από την εκχώρηση του εν λόγω κλάδου οφειλομένη στην καλή πορεία αυτού, υποκειμένη ως τοιαύτη σε φορολογία βάσει των διατάξεων του άρθρου 32 παρ. 1 του ν.δ. 3323/1955, απορριπτομένου ως αβασίμου του περί του αντιθέτου λόγου εφέσεως ως προς τον οποίο η ένδικη έφεση επανεισήχθη ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού για νέα κρίση». Και απέρριψε, κατόπιν αυτών, την έφεση. Η κρίση όμως αυτή του διοικητικού εφετείου είναι πλημμελώς αιτιολογημένη. Διότι, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την έφεση του Δημοσίου, θεωρώντας αβάσιμο τον προβαλλόμενο με αυτήν λόγο, παρόλο που η σκέψη στην οποία στήριξε την εν λόγω κρίση του το δικαστήριο, ότι δηλαδή το ένδικο ως άνω ποσόν αποτελούσε φορολογητέα ωφέλεια κατά το άρθρο 32 παρ. 1 του ν.δ. 3323/1955, συνιστά κατάφαση του (κατά τα προεκτεθέντα) περιεχομένου του λόγου αυτού εφέσεως. Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει, όπως βασίμως προβάλλεται με την κρινόμενη αίτηση, να αναιρεθεί, η δε υπόθεση, η οποία χρειάζεται διευκρίνιση ως προς το πραγματικό, πρέπει να παραπεμφθεί στο ίδιο δικαστήριο για νέα κρίση.

Δ ι ά τ α ύ τ α

Δέχεται την κρινόμενη αίτηση.

Αναιρεί την υπ' αριθ. 4827/1998 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, στο οποίο και παραπέμπει την υπόθεση, σύμφωνα με το σκεπτικό και

Επιβάλλει στην αναιρεσίβλητη τη δικαστική δαπάνη του Δημοσίου που ανέρχεται σε 760 ευρώ.

Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 8 Απριλίου 2002 και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 15ης Μαΐου 2002.

Ο Πρόεδρος του Β΄ Τμήματος Η Γραμματέας του Β΄ Τμήματος


Φ. Στεργιόπουλος Μ. Μπερδεμπέ


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο παρών ιστοχώρος και όλα τα κείμενα και δεδομένα που εμπεριέχονται σε αυτόν, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά των νομοθετικών και διοικητικών κειμένων (Νόμοι,  Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις, ΠΟΛ., Διοικητικές Πράξεις και Λύσεις κ.α.), των νομολογιακών κειμένων (Δικαστικές Αποφάσεις κ.α.), των περιλήψεων αυτών και της τήρησής τους σε βάση δεδομένων, των συσχετίσεων μεταξύ τους και των ειδικών εργαλείων αναζήτησης, αποτελούν αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύονται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων και δη  από τους νόμους  2121/1993,  2557/1997, 2819/2000, τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (ν. 100/1975), τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης (ν. 2054/1992) και τις Οδηγίες 91/100/ΕΟΚ, 92/100/ΕΟΚ, 93/83/ΕΟΚ, 93/98/ΕΟΚ ΚΑΙ 96/9/ΕΟΚ.
Η ιδιοκτησία επ’ αυτών αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: Η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά, των οιωνδήποτε κειμένων ή δεδομένων περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστοχώρο, χωρίς την έγγραφη άδεια της δικαιούχου εταιρείας.


Email:
Θέμα:
Μήνυμα:
 
Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories

    Up
    Close
    Close
    Κλείσιμο