ΣτΕ 3095/2002

Δεν αποτελεί εισόδημα από εμπορική επιχείρηση η αποζημίωση που καταβάλλεται για αναγκαστική απαλλοτρίωση ακινήτου, έστω εμπορεύσιμου, καθόσον η μετάθεση της κυριότητας πραγματοποιείται όχι με εκούσια εκποίηση αλλά με μονομερή εξουσιαστική πράξη της Αρχής.



Σχόλια:


1 Ιαν 2000

Taxheaven.gr
 <------> ............... 4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση η προσβαλλόμενη απόφαση δέχτηκε τα εξής: Η ήδη αναιρεσίβλητη Α.Ε. με έδρα στον Πειραιά και αντικείμενο εργασιών ναυτιλιακές, τουριστικές, ξενοδοχειακές και κτηματικές επιχειρήσεις, δήλωσε κατά το οικονομικό έτος 1982 από την εν γένει δραστηριότητά της ζημία 1.863.790 δρχ. Το αποτέλεσμα αυτό αναμορφώθηκε από τον φορολογικό έλεγχο με την προσθήκη διαφόρων λογιστικών διαφορών, ύψους 32.879.943 δρχ., καθώς και του καθαρού κέρδους της αποζημίωσης για την αναγκαστική απαλλοτρίωσης τμήματος οικοπέδου της. Η λογιστική αυτή διαφορά συνίστατο στο ποσό που προέκυψε μετά την αφαίρεση από το ποσό που της επιδικάστηκε ως αποζημίωση για την απαλλοτρίωση του τμήματος αυτού και καταβλήθηκε μέσα στο ένδικο οικονομικό έτος της αξίας κτήσης του ακινήτου και ορισμένων εξόδων. Η φορολογική αρχή έκρινε ότι το εν λόγω ποσό συνιστά καθαρό κέρδος της εταιρίας, αφού έλαβε υπόψη της ότι το οικόπεδο αυτό η εταιρία το είχε αγοράσει με σκοπό την εκποίησή του (κατάτμηση και πώληση) και συνεπώς αποτελούσε εμπορεύσιμο στοιχείο της και η επιδικασθείσα αποζημίωση καλύπτει την τιμή πώλησης, στην οποία εκτός από το κόστος περιλαμβάνεται και το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο ανέρχεται στο ποσό το οποίο θα αποκτούσε η εταιρία εάν το εκποιούσε ελεύθερα. Το Διοικητικό Εφετείο, με την ήδη προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ότι το πιο πάνω ποσό, που προέρχεται από αναγκαστική απαλλοτρίωση εμπορεύσιμου στοιχείου της εταιρίας, δεν συνιστά εισόδημα από εμπορική επιχείρηση, διότι προέρχεται από μονομερή πράξη της πολιτείας και όχι από ενέργεια στην οποία προέβη ελεύθερα η εταιρία με σκοπό το κέρδος. Με την αιτιολογία δε αυτή απέρριψε έφεση του ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου κατά της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία είχε γίνει δεκτή κατά το σχετικό κεφάλαιο η προσφυγή της ήδη αναιρεσίβλητης εταιρίας. 5. Επειδή, προβάλλεται ότι η αποζημίωση λόγω αναγκαστικής απαλλοτρίωσης ακινήτου "αντιστοιχεί στην αγοραία αξία του απαλλοτριωμένου ακινήτου, δηλαδή στην τιμή πώλησής του από μία εμπορική επιχείρηση πώλησης ακινήτων, στην οποία περιλαμβάνεται ... και το εμπορικό κέρδος της επιχείρησης", ότι "ο φορολογικός νόμος δεν απαλλάσσει της φορολόγησης ανάλογα με τον τρόπο εκποίησης του εμπορεύσιμου αγαθού, φορολογεί δε σαφώς τα προκύπτοντα κέρδη τόσο από τις εκούσιες όσο και από τις αναγκαστικές πωλήσεις που συνιστούν συνολικά το αντικείμενο κάθε εμπορικής επιχείρησης" και ότι στην περίπτωση απαλλοτρίωσης ακινήτου το οποίο αποτελούσε εμπορεύσιμο στοιχείο επιχείρησης "δεν πρόκειται για απώλεια του ακινήτου, αλλά για πλήρη επίτευξη του επιχειρηματικού σκοπού, που αντικειμενικά έχει ως αποτέλεσμα τον πορισμό κέρδους, η ύπαρξη του οποίου συνακόλουθα συνεπάγεται και την υποχρέωση καταβολής φόρου εισοδήματος". Ο πιο πάνω μόνος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι, κατά τα εκτεθέντα ανωτέρω στη σκέψη 3, επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης ακινήτου επιχείρησης (παγίου ή εμπορεύσιμου) δεν τίθεται θέμα κέρδους, κατά δε το άρθρο 17, παρ. 2 του Συντάγματος η αποζημίωση για αναγκαστική απαλλοτρίωση αντιστοιχεί στην πλήρη αξία του ακινήτου, χωρίς να γίνεται λόγος για κέρδος. ...............
Taxheaven.gr