ΣτΕ 4793/1996

Το τίμημα εξ εκποιήσεως παρά του κληρονομουμένου περιουσιακού στοιχείου πραγματοποιηθείσης εντός τριετίας, προκειμένου περί κινητού και εντός πενταετίας, προκειμένου περί ακινήτου, προ του θανάτου αυτού, θεωρείται ότι ανήκει στην κληρονομία, επιτρεπομένης της περί του εναντίου αποδείξεως δια παντός νομίμου μέσου. Τα νόμιμα μέσα ορίζονται ρητά από το νόμο, ενώ η εξέταση μαρτύρων ανήκει στην κρίση του Δικαστηρίου.



Σχόλια:


1 Ιαν 1996

Taxheaven.gr


7. Επειδή, εν προκειμένω, κατά τα γενόμενα δεκτά με την αναιρεσιβαλλομένη
απόφαση, με τις ένδικες πράξεις της Φορολογικής Αρχής, όπως μεταρρυθμίσθηκαν
πρωτοδίκως, προσετέθη στη δηλωθείσα από τους αιτούντες κληρονομιαία περιουσία
ποσόν 2.500.000 δρχ., το οποίο ο κληρονομηθείς ...... είχε εισπράξει ως τίμημα
από την πώληση ακινήτου του δυόμισυ περίπου μήνες προ του θανάτου του και το
οποίο εθεωρήθη σωζόμενο στην κληρονομία, κατ' εφαρμογήν του προμνημονευθέντος
τεκμηρίου του άρθρου 3, παρ. 3 του Ν.Δ.118/1973. Οι αιτούντες, προς ανατροπήν
του τεκμηρίου τούτου, ισχυρίσθηκαν ότι το ως άνω τίμημα είχε αναλωθή από τον
κληρονομηθέντα για την εξόφληση υφισταμένων χρεών του, προς απόδειξιν δε της
υπάρξεως των εν λόγω χρεών, οι αναιρεσείοντες επεκαλέσθησαν ένορκη ενώπιον
συμβολαιογράφου βεβαίωση δύο μαρτύρων, αποφάσεις Πολιτικών Δικαστηρίων, καθώς
και (μεταγενέστερη του θανάτου του κληρονομηθέντος) απόδειξη πληρωμής
οφειλομένων από αυτόν κοινοχρήστων. Το Διοικητικό Εφετείο, με τη σκέψη ότι η ως
άνω ένορκη βεβαίωση, μη αποτελούσα νόμιμο αποδεικτικό μέσον, δεν ηδύνατο να
ληφθεί υπ' όψιν και ότι, κατά τα λοιπά, δεν απεδεικνύετο ανάλωση του ανωτέρω
ποσού του τιμήματος, έκρινε, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ότι το τελευταίο
ορθώς, κατά την ως άνω διάταξη, είχε προστεθή στην κληρονομιαία περιουσία. Με
την κρινομένη αίτηση προβάλλεται ότι η κρίση αυτή είναι πλημμελώς
αιτιολογημένη, διότι το Δικαστήριο ώφειλε να λάβει υπ' όψιν την ως άνω ένορκη
βεβαίωση των δύο μαρτύρων, διότι ώφειλε να απαντήσει στο προβληθέν με την έφεση
αίτημα περί εξετάσεως των μαρτύρων τούτων, διότι, εν πάση περιπτώσει, ώφειλε
και αυτεπαγγέλτως να εκδώσει προδικαστικήν απόφαση διατάσσουσα την εξέτασή τους
και, τέλος, διότι παρέλειψε να λάβει υπ' όψιν τα λοιπά ως άνω αποδεικτικά μέσα.
Οι λόγοι, όμως, αυτοί αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Ο πρώτος,
διότι, κατά τα εκτεθέντα στην προηγούμενη σκέψη, η προσαχθείσα ένορκη ενώπιον
συμβολαιογράφου βεβαίωση μαρτύρων δεν αποτελούσε νόμιμο αποδεικτικό μέσον και,
συνεπώς, ορθώς δεν ελήφθη υπ' όψιν, ο δεύτερος, προεχόντως διότι οι αιτούντες
δεν ισχυρίζονται ότι είχαν επικαλεσθή ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου ειδικούς
λόγους, επιβάλλοντες, κατά τα προεκτεθέντα, την εξέταση μαρτύρων, ο τρίτος,
διότι η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως περί συμπληρώσεως των αποδείξεων
συνιστά, κατ' άρθρον 95, παρ. 2 του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας, απλήν
ευχέρεια και όχι υποχρέωση του Δικαστηρίου και ο τέταρτος, διότι το Διοικητικό
Εφετείο, κατά την έννοια της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι από τα
λοιπά περί της υπάρξεως χρεών ως άνω αποδεικτικά μέσα δεν απεδεικνύετο ανάλωση
του ενδίκου ποσού εκ μέρους του κληρονομηθέντος προς εξόφλησιν των χρεών
τούτων.


Taxheaven.gr