ΣτΕ 5141/1995

Δεν επιβάλλεται πρόστιμο ή πρόσθετος φόρος λόγω ανακριβούς δηλώσεως, σε περίπτωση προσθήκης στη δηλωθείσα φορολογητέα ύλη δαπανών ανηκουσών σε προηγούμενα διαχειριστικά έτη



Σχόλια:


1 Ιαν 1995

Taxheaven.gr


5. Επειδή, εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η
αναιρεσίβλητη εταιρία εδήλωσε ως εκπεστέες δαπάνες από τα κατά το ένδικο
οικονομικό έτος 1979 ακαθάριστα έσοδά της, τόκους 5.976.906 δρχ., οι οποίοι
προέκυψαν από δάνειο που είχε συνάψει το 1972 με αλλοδαπή εταιρία. Από το ποσό
αυτό η φορολογική αρχή ανεγνώρισε προς έκπτωση μόνο 987.417 δρχ., προσέθεσε δε
το υπόλοιπο (4.989.489 δρχ.) στα καθαρά κέρδη της αναιρεσίβλητης ως λογιστική
διαφορά, με την αιτιολογία ότι το τελευταίο αυτό ποσό αφορούσε τόκους που είχαν
προκύψει σε προηγούμενες χρήσεις. Το Διοικητικό Εφετείο, με την
αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, έκρινε μεν ότι ορθώς είχε προστεθή η ως άνω
λογιστική διαφορά - και απέρριψε, κατά τούτο, την έφεση της εταιρίας -
περαιτέρω όμως δέχθηκε ότι, λόγω της φύσεως της διαφοράς αυτής (προσθήκη
δαπανών ανηκουσών σε προηγούμενες χρήσεις), αφ' ενός μεν κατά παράβαση του
άρθρου 6, παρ. 1 του Ν.Δ.4486/1965 είχε επιβληθή με το ένδικο φύλλο ελέγχου
πρόσθετος φόρος επί του φόρου που αναλογούσε στο προστεθέν ποσόν, αφ' ετέρου δε
δεν συνέτρεχε περίπτωση επιβολής, εις βάρος της αναιρεσίβλητης, κυρώσεων κατ'
άρθρο 42 του Ν.820/1978, ανεξαρτήτως εάν η υποβληθείσα δήλωσή της ήταν
ανακριβής ή ελλιπής κατά τις διατάξεις του νόμου αυτού.

6. Επειδή, υπό τα γενόμενα ως άνω δεκτά με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ορθώς
εκρίθη από το δικαστήριο ότι δεν έπρεπε να επιβληθούν στην αναιρεσίβλητη
πρόσθετος φόρος, καθώς και κυρώσεις κατ' άρθρο 42 του Ν.820/1978, δεδομένου
ότι, κατά τα εκτεθέντα σε προηγούμενες σκέψεις, οι σχετικές διατάξεις δεν
εφαρμόζονται επί λογιστικών διαφορών συνισταμένων, όπως εν προκειμένω, σε
προσθήκες δαπανών που ανήκουν σε προηγούμενες χρήσεις. Συνεπώς, οι περί του
αντιθέτου προβαλλόμενοι με την υπό κρίση αίτηση λόγοι αναιρέσεως είναι
απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Αν και κατά τη μειοψηφήσασα ως άνω γνώμη, η
προσβαλλομένη απόφαση είναι πλημμελώς αιτιολογημένη και, επομένως, θα έπρεπε να
αναιρεθεί κατά τα βασίμως ήδη προβαλλόμενα, καθ'ό μέρος εκρίθη με αυτήν ότι δεν
έπρεπε να επιβληθούν στην αναιρεσίβλητη οι κατ' άρθρο 42 του Ν.820/1978
κυρώσεις. Και τούτο διότι το δικαστήριο, υπό την εσφαλμένη εκδοχή ότι το άρθρο
αυτό δεν έχει έδαφος εφαρμογής επί λογιστικών διαφορών ως η προκειμένη, δεν
ερεύνησε, όπως ώφειλε, εάν συνέτρεχαν εν προκειμένω οι κατ' άρθρο 32, παρ. 2
του ως άνω νόμου προϋποθέσεις χαρακτηρισμού της δηλώσεως της αναιρεσίβλητης ως
ελλιπούς, ζήτημα από το οποίο εξηρτάτο, κατά την άποψη αυτή, η επιβολή ή μη εις
βάρος της των ως άνω κυρώσεων.

7. Επειδή, κατόπιν αυτών, μη προβαλλομένου δε άλλου λόγου αναιρέσεως, η υπό
κρίση αίτηση πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της.


Taxheaven.gr