Jump to content

Γιατί δεν εξεγείρεται ο λαός; Ο νόμος Τοκβίλ


Recommended Posts

Δεν είναι δυνατόν να επιτύχει μια εξέγερση όταν μεταξύ τον εξεγερθέντων υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Παλεύουμε για διαφορετικά πράγματα και διαφορετικά κεκτημένα. Είναι πάρα πολύ απλό.

Σκεφθείτε τον ιδιωτικό υπάλληλο και τον επαγγελματία να διαδηλώνουν κατά της «ασυλίας» των δημοσίων υπαλλήλων και του μεγάλου κόστους συντήρησης ενός τεράστιου δημόσιου φορέα, την ώρα που δίπλα του διαδηλώνει ο δημόσιος υπάλληλος για την διατήρηση της θέσης του, και του μισθού του.

Σκεφθείτε τον ιδιωτικό και τον δημόσιο υπάλληλο να διαδηλώνουν κατά των «κλειστών» επαγγελμάτων και των ελ. Επαγγελματιών που «φοροδιαφεύγουν» και δίπλα τους να διαδηλώνουν ταξιτζήδες, φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι κλπ.

Απλά φέρτε στο μυαλό σας μία συγκέντρωση στο Σύνταγμα.

Από την Ομόνοια ξεκινάει το ΠΑΜΕ, από το Πεδίο του Άρεως η ΓΣΕΕ, από την μέση κάπου διάφορες άλλες ομάδες κλπ. Στο τέλος φτάνουν όλοι στο Σύνταγμα, παρατάσσονται σε προκαθορισμένα σημεία και ο καθένας της ψ..ης του τον χαβά, λες και ο καθ’ ένας έχει την αποκλειστικότητα.

Τελικά το «διαίρει και βασίλευε» ήταν η μεγαλύτερη ζημιά που μας έκανε το πολιτικό σύστημα όλα αυτά τα χρόνια.

Link to comment
Share on other sites

Γιατί δεν εξεγείρεται ο λαός; Η «αυτοπλάνηση».

Το ερώτημα αυτό πλανάται στο μυαλό χιλιάδων Ελλήνων αλλά μένει αναπάντητο..

Ίσως επειδή είναι δύσκολο…

Ίσως και επειδή δεν αναζητούν την λύση του…

Από φόβο;

Από ίδιο όφελος;

Από απάθεια;

Μ α _ π ο ι ο ι_ ά ν ε μ ο ι_ μ ε_ έ μ π λ ε ξ α ν_ π ά λ ι_ σ ή μ ε ρ α ;

Στην μαζοχιστική αυτή αναζήτησή μου, είχα μιαν επίσκεψη - μέσω του φίλου μου Ντ’ Αλάτσι -, και μέσα από τα λόγια του κ. Τόκβιλ:

"Υπήρξαν περίοδοι στην ιστορία που το μέγεθος των δοκιμασιών των λαών μάς κάνει εκ των υστέρων να απορούμε πώς οι λαοί αυτοί δεν εξεγέρθηκαν, όπως υπάρχουν και άλλες στη διάρκεια των οποίων τίποτα δεν προείκαζε την εξέγερση, και όμως εκείνη ήλθε. Εξ αιτίας αυτού του παραδόξου αναπτύχθηκε μάλιστα μια ολόκληρη φιλολογία, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται όταν βυθίζονται στον πάτο του πηγαδιού, αλλά μόνον όταν, έχοντας ήδη φθάσει στον πάτο, αρχίζουν δειλά - δειλά να ανεβαίνουν. Σε μια τέτοια πορεία ανόδου, και αφού έχουν κατακτήσει κάτι, αναλογίζονται πόσα πολλά ακόμα μπορούν να κατακτήσουν και τότε ξεσηκώνονται.»

Οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες ονόμασαν την παραπάνω σκέψη ως «νόμο Τοκβίλ», προς τιμήν του στοχαστή που πρώτος περιέγραψε το εν λόγω φαινόμενο"

Εντάξει…

Καλά το λέει και ο φίλους μου ο Ντ’ Αλάτσι αλλά και ο κ. Τόκβιλ…

Το ερώτημά μου όμως χρειάζεται περισσότερες … διευκρινήσεις. !!!

Πως οι άνθρωποι, - όταν βρίσκονται στον πάτο του πηγαδιού - αρχίζουν δειλά - δειλά να ανεβαίνουν; Πως αρχίζουν να κατακτούν το ελάχιστο ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας εξέγερσης;

Τι να είναι αυτό που τους παρακινεί για να κάνουν αυτό το Πρώτο Βήμα;

Παναθεματισμένο το ερώτημα…

Μου τα ‘σπασε τα νεύρα και είπα πως ίσως να είναι καλύτερα να αναζητήσουμε το αντίστροφο για να βγάλουμε άκρη... Να βρούμε δηλαδή τι είναι αυτό που εμποδίζει τον κόσμο να κάνει το πρώτο βήμα…

Και πάνω στην σκέψη μου το ξεστόμισε ο Βαγγέλης αρκετά θυμωμένα..

Αν και βέβαια, δυσκολευόταν να μου το περιγράψει, - καθ’ ότι του λείπουν όλα τα δόντια - , επέμενε πως αυτό που εμποδίζει τον κόσμο να εξεγερθεί είναι απλά το γεγονός ότι δεν θέλει να εξεγερθεί. Και δεν θέλει να εξεγερθεί γιατί επιθυμεί λίγο ακόμα βόλεμα.. Όχι τίποτα το σπουδαίο… Έτσι μια - δύο θεσούλες στο Δημόσιο.. Μια δυο εξυπηρετήσεις στο πρόβλημά του..

Α.. και το παιδί…. Ναι θέλει και κάτι για το παιδί…

Έτσι που λέτε..

Αυτά μου είπε ο Βαγγέλης και μου έκανε την καρδιά περιβόλι..

Μα ‘γω ‘μαι χοντροκέφαλος…

Ρωτήστε όποιον με ξέρει…

Κι έχω μιαν ελπίδα…

Μιαν ελπίδα πως ο κόσμος επιλέγει το μικροσυμφέρον επειδή νιώθει πως η άλλη πρόταση που του προτείνεται είναι το τίποτα. Είναι το μηδέν. Έτσι μεταξύ του μικροσυμφέροντος και του μηδενός επιλέγει το … μικροσυμφέρον…

Δεν ξέρω αν είναι η άλλη πρόταση που του δόθηκε πραγματικά το μηδέν. Σωστό λάθος αυτό πιστεύει…

Εκεί πηγάζει και η ελπίδα μου. Πως σαν θα βρεθεί, φίλοι μου, μια σπίθα, να μια μικρή σπίθα, τα πράγματα θ’ αλλάξουν.

Ο κόσμος θα δώσει πνοή στην σπίθα..

Ναι αυτό θα το κάνει…

Έναν φόβο όμως τον έχω…

Και ακούει στο όνομα «αυτοπλάνηση»….

Μην ψάχνεται την λέξη να την βρείτε στα λεξικά.

Δεν υπάρχει…

Ένδειξη σχιζοφρένειας, η δημιουργία νέων λέξεων, λένε οι ψυχίατροι..

Δεν με ενδιαφέρει… Σαν αναπιάνομαι και αναζητώ δεν με ενδιαφέρει τίποτα.

Και με αυτήν την αναζήτηση έφτασα στην έννοια της «αυτοπλάνησης», δηλαδή στην δημιουργία μιας κατάστασης στην οποία παραπλανούμε τους ίδιους τους εαυτούς μας.. !!

Και αυτό προέκυψε παρατηρώντας αξιόλογους ανθρώπους να βλέπουν ότι κάτι έχει αλλάξει στην Χώρα μας. Ότι μπορεί μεν ν’ αργήσει να φύγει η κρίση αλλά η Ελλάδα θέλει δεν θέλει θα οργανωθεί.

Έτσι για παράδειγμα να βλέπουν που μπλόκαραν επιτέλους την λήψη σύνταξης από τους «πεθαμένους» και να λένε: «Μπράβο !! Επιτέλους !! Συγχαρητήρια !!» ..

Να βλέπουν ότι μπλόκαραν αυτούς που χρωστούν στο Δημόσιο και να αναφωνούν « Συγχαρητήρια !! Επιτέλους τους σταμάτησαν !!»

Να βλέπουν ότι σταμάτησαν οι ψεύτικες συνταγογραφήσεις με το ηλεκτρονικό σύστημα και να ζητωκραυγάζουν για αυτήν την επιτυχία.

Να βλέπουν ότι βρήκαν αυτούς που έχουν καταθέσεις εκατομμυρίων χωρίς να κάνουν καν δήλωση ή να μαθαίνουν ότι επιτέλους θα μηχανογραφηθούν τις Δημόσιες Υπηρεσίες, θα έχουμε Εμπορικό Μητρώο και Κτηματολόγιο …

Εκεί Θεέ μου είναι η «αυτοπλάνηση» η οποία έγκειται στο γεγονός ότι ξεγελάμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, αφήνοντας τους να μας εξηγούν τα προαναφερόμενα και να μας επιχειρηματολογούν παρόμοια θέματα που ούτε κατά διάνοια θέλουμε να ακούσουμε.

Δεν μας ενδιαφέρει να μας πείτε πως το καλοκαίρι έχει ήλιο. Μήτε πως τον χειμώνα θα βρέξει… Δεν μας προκαλεί κανένα, μα κανένα ενδιαφέρον.

Εμάς μας ενδιαφέρει να ακούσουμε κάτι για μια καλύτερη Παιδεία…. Για μια καλύτερη Υγεία… Για μια καλύτερη δικαιοσύνη…. Αν θέλετε και δεν έχετε έλλειψη χρόνου, - λόγο συμμετοχής σας σε κάποια εγκαίνια -, να μας πείτε και κάτι για την Ανάπτυξη… Αν θέλετε…

Μα ο κόσμος «αυτοπλανάται» και δεν απαιτεί….

Αυτήν την «αυτοπλάνηση» φοβάμαι.

Αυτήν ορίζω βασικό υπαίτιο της ύπνωσης του κόσμου και της αναβολής της εξέγερσης…..

Ύπουλα δουλεύει μέσα μας και μείς ψάχνουμε δικαιολογίες για την «αυτοπλάνησή» μας αυτή ακόμα και με θεωρίες ψεκάσματος από αέρος…

Ναι.. Αυτή είναι η βασική υπαίτιος..

Και για αυτό την καταριέμαι…

Σταυρουλάκης Αρτεμ. Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Πανεπιστημίου Μακεδονίας

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’αρ.259 / Παρασκευή 26 Οκτωμβρίου 2012.

http://www.haniotika...…%20%20%20.html

Κωνσταντίνε, χαίρομαι πραγματικά που αρκετές φορές αυτό το βήμα συζητήσεων αποτελεί πηγή έμπνευσης για τα άρθρα σου, τα οποία είναι εξαιρετικά διότι με πολύ απλά λόγια και με σύντομες και κοφτερές προτάσεις καταφέρνεις να καταπιάνεσαι με πολύπλοκα θέματα!

Επί του θέματος:

ίσως μια σπίθα,

ίσως μία αφορμή,

ίσως ένα γεγονός.

Ίσως πάλι η πτώση του καθεστώτος (διότι μετά από αυτό που έγινε σήμερα με τον Βαξεβάνη περί καθεστώτος πρόκειται) να έρθει υπό το βάρος των ανομημάτων του.

Έτσι έπεσε η χούντα, όχι από το Πολυτεχνείο, αλλά από το ξεπούλημα της Κύπρου. Εύχομαι αυτοί να ξεκουμπιστούν χωρίς να χάσει κάτι η πατρίδα μας, όπως τότε με τους εθνοπαράφρονες "εθνοσωτήρες"...

Link to comment
Share on other sites

Ένα συγκλονιστικό βίντεο-κάλεσμα της ισπανικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CGT) για την Πανευρωπαϊκή απεργία της 14ης Νοεμβρίου.

http://youtu.be/8Y-H_KssDdk

Διαλυμένη υγεία, παρατημένη παιδεία, ανεργία, καταπίεση της ελευθερίας έκφρασης και της σεξουαλικής ελευθερίας, άνθρωποι πεταμένοι στο δρόμο, άνθρωποι χωρίς χαρτιά, αυτή είναι η Ευρώπη που μας ετοιμάζουν και απέναντι σε αυτήν οι λαοί της Ευρώπης απεργούν και διαδηλώνουν στις 14 Νοεμβρίου. Όσο και αν προσπαθούν να μας κλείσουν το στόμα, μπορούμε να ουρλιάξουμε και η απεργία θα είναι η ανάσα μας και το ουρλιαχτό μας.

cleardot.gif

Link to comment
Share on other sites

Επί του θέματος:

ίσως μια σπίθα,

ίσως μία αφορμή,

ίσως ένα γεγονός.

Ίσως πάλι η πτώση του καθεστώτος (διότι μετά από αυτό που έγινε σήμερα με τον Βαξεβάνη περί καθεστώτος πρόκειται) να έρθει υπό το βάρος των ανομημάτων του.

Έτσι έπεσε η χούντα, όχι από το Πολυτεχνείο, αλλά από το ξεπούλημα της Κύπρου. Εύχομαι αυτοί να ξεκουμπιστούν χωρίς να χάσει κάτι η πατρίδα μας, όπως τότε με τους εθνοπαράφρονες "εθνοσωτήρες"...

Εκεί έχω καταλήξει και εγώ Δημήτρη.

Και περιμένω..

Υ.Γ. Και ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια !!

Link to comment
Share on other sites

H σπιθα που περμενετε να αναψει αν υπαρχει δεν ειναι τιποτα αλλο απο την ενοχη σιωπη στο τιποτα και σε ολα...!

Το καλλιτερο που εχουμε να πραξουμε ειναι να δημιουργησουμε μια φλογα...!

Link to comment
Share on other sites

προταση για ανοιχτα νοσοκομεία καθε Τετάρτη

ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ

ΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ

Η Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΕΝΓΕ απαιτεί:

1.Πλήρη χρηματοδότηση των δημόσιων μονάδων υγείας και του ΕΟΠΥΥ από τον κρατικό προϋπολογισμό. Να επιστρέψει το κράτος στα Νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία τα χρήματα που χάθηκαν με το κούρεμα.

2.Να μην γίνει καμιά μείωση στους μισθούς μας και να πληρωθούν τα δεδουλευμένα.

3.Να γίνουν άμεσα οι αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού μόνιμης, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης

4.Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους με κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε υγεία-πρόνοια-φάρμακο.

Η Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΕΝΓΕ αποφασίζει :

1.Συμμετέχει σε όλες τις κινητοποιήσεις λαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή των μέτρων και των μνημονίων

2.Στηρίζει και καλύπτει τις Ενώσεις Νοσοκομειακών Γιατρών που προχωρούν σε επισχέσεις εργασίας και κάθε άλλη μορφή κινητοποίησης μετά από συλλογικές αποφάσεις

3.Η ΟΕΝΓΕ αποφασίζει να κηρύξει απεργία τη Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη 5,6,7 Νοεμβρίου και προτείνει στις Ομοσπονδίες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, στην ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ για όλες τις ημέρες συζήτησης στη Βουλή των μέτρων και του προϋπολογισμού.

Όταν σφαγιάζονται μισθοί και συντάξεις, διαλύεται ο ασφαλιστικός μας φορέας και η άσκηση του επαγγέλματός μας γίνεται προβληματική έως αδύνατη η τριήμερη κινητοποίηση είναι η ελάχιστη αντίδραση του κλάδου μας σε συμπόρευση με όλους τους πολίτες της χώρας που θα βγουν στους δρόμους και τις πλατείες διαμαρτυρόμενοι. Τις ημέρες της απεργίας καλούμε τις Ενώσεις να ορίσουν απεργιακές επιτροπές και να περιφρουρήσουν την κινητοποίηση.

4.Συνεχίζουμε τις παρεμβάσεις αλληλεγγύης.

5.Καλούμε τις Ενώσεις να οργανώσουν από κοινού με τα Σωματεία Εργαζομένων, τους Δήμους, τα Εργατικά Κέντρα και τα σωματεία της περιοχής μπλοκάρισμα των ταμείων και δωρεάν εξέταση όλων των προσερχόμενων στα Νοσοκομεία μια ημέρα κάθε εβδομάδα και συγκεκριμένα κάθε Τετάρτη. Ανάλογα με την επιτυχία του μέτρου θα υπάρξει διεύρυνση σε περισσότερες ημέρες εβδομαδιαίως.

Την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου καλούμε το Γενικό Συμβούλιο σε συνεδρίαση στις 12.30μμ στα νέα γραφεία της ΟΕΝΓΕ (Λαμίας 2, Αμπελόκηποι)

Για την ΟΕΝΓΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΔΗΜ. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΝ

Πηγή:ygeianet

Link to comment
Share on other sites

Οι αδιάφοροι, του Αντόνιο Γκράμσι

Antonio-Gramsci.jpg

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

H αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.

11 Φεβρουαρίου 1917»

*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.

Κάποια λόγια από το παρελθόν - ένα αιώνα πριν - μήπως αφυπνίσουν στο σήμερα...

http://roadartist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5705.html?spref=fb

Link to comment
Share on other sites

Οι αδιάφοροι, του Αντόνιο Γκράμσι

...

11 Φεβρουαρίου 1917»

....

*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.

'Οτι είναι σωστό και αληθινό...

...μένει αναλλοίωτο στο χρόνο...

Link to comment
Share on other sites

'Οτι είναι σωστό και αληθινό...

...μένει αναλλοίωτο στο χρόνο...

Κάποια πράγματα Κωνσταντίνε δεν αλλάζουν ποτέ κι ας έχουμε πάει στο φεγγάρι....!

Link to comment
Share on other sites

Γιατί δεν εξεγείρεται ο λαός; Η «αυτοπλάνηση».

(...)

Μα ο κόσμος «αυτοπλανάται» και δεν απαιτεί….

Αυτήν την «αυτοπλάνηση» φοβάμαι.

Αυτήν ορίζω βασικό υπαίτιο της ύπνωσης του κόσμου και της αναβολής της εξέγερσης…..

Ύπουλα δουλεύει μέσα μας και μείς ψάχνουμε δικαιολογίες για την «αυτοπλάνησή» μας αυτή ακόμα και με θεωρίες ψεκάσματος από αέρος…

Ναι.. Αυτή είναι η βασική υπαίτιος..

Και για αυτό την καταριέμαι…

Σταυρουλάκης Αρτεμ. Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Πανεπιστημίου Μακεδονίας

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’αρ.259 / Παρασκευή 26 Οκτωμβρίου 2012.

http://www.haniotika...…%20%20%20.html

Κωνσταντίνε ίσως το ξεπέρασμα της "αυτοπλάνησης" να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με την αυτοπλάνηση... εκεί όπου το τέλος συναντά την αρχή οδηγώντας σε μια κυκλικής μορφής περιπλάνηση.

Είναι και εκείνες οι θεωρίες περί κοινωνικής αλλαγής... οι τελεολογικές... οι κυκλικές... οι ντετερμινιστικές... κλπ...

Είναι και ο V. Pareto με τους Rentiers και τους Speculators. Η δημοσίευση του Δημήτρη (καλησπέρα Δημήτρη) για τους αδιάφορους του Γκράμσι, μου θύμησε τον Pareto.. οι αδιάφοροι κάτι σαν τους Rentiers (παθητικοί δηλαδή) και οι ενεργώς συμμετέχοντες κάτι σαν τους Speculators (ανήκει στις κυκλικές θεωρίες περί κοινωνικής αλλαγής).

Έχουν διατυπωθεί αρκετές θεωρίες για τους λόγους που οδηγούν σε κοινωνικές αλλαγές.

Δεν ξέρω...

Link to comment
Share on other sites

Έχετε να τιμωρήσετε όχι μονάχα τους προδότες, αλλά ακόμα και τους αδιάφορους. Έχετε να τιμωρήσετε τον καθένα που είναι παθητικός μέσα στη Δημοκρατία και δεν κάνεις τίποτα για αυτήν."

Λουϊ Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ

(Louis Antoine Leon de Saint Just,

25 Αυγούστου 1767 – 28 Ιουλίου 1794)

Link to comment
Share on other sites

Έχετε να τιμωρήσετε όχι μονάχα τους προδότες, αλλά ακόμα και τους αδιάφορους. Έχετε να τιμωρήσετε τον καθένα που είναι παθητικός μέσα στη Δημοκρατία και δεν κάνεις τίποτα για αυτήν." Λουϊ Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ (Louis Antoine Leon de Saint Just, 25 Αυγούστου 1767 – 28 Ιουλίου 1794)

Μόνο που τιμωρήθηκε ο ίδιος... Στις 27 Ιουλίου του 1794 οδηγήθηκε μαζί με τον Ροβεσπιέρο στη γκιλοντίνα...

Το ενδιαφέρον - αδιαφορία, η συμμετοχή - αποχή, η δράση και η αδράνεια, καλλιεργούνται δεν είναι " a priori" επίκτητα,ούτε επιβάλλονται με τη βία. Το έχω ξαναπεί, χωρίς παιδεία δεν υπάρχει μέλλον. Και παιδεία δεν είναι η αποστήθιση, τα πτυχία και η επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών μας. Και να με συγχωρέσετε οι άντρες της παρέας, αλλά η αποθέωση του ποδοσφαίρου και του πρωταθλητισμού, καμμία σχέση δεν έχει με την παιδεία. Γιατί άλλο η ευγενής άμιλλα, και άλλο αυτή η βιομηχανία του αθλητισμού.

Link to comment
Share on other sites

Και να με συγχωρέσετε οι άντρες της παρέας, αλλά η αποθέωση του ποδοσφαίρου και του πρωταθλητισμού, καμμία σχέση δεν έχει με την παιδεία. Γιατί άλλο η ευγενής άμιλλα, και άλλο αυτή η βιομηχανία του αθλητισμού.

Εγώ Ειρήνη συμφωνώ μαζί σου αλλά ο Ολυμπιακός αγοράζει όλα τα ματς και για αυτό ο Παναθαναικός δεν σταυρώνει πρτάθλημα..

Εντάξει; :D:P:D

Link to comment
Share on other sites

Όταν δεν αποτελείς μια μειοψηφία δυναμική, καταλήγεις το αιώνιο θύμα.

...............

Στην «Πιο κρυφή πληγή», μιλάω αναλυτικά για το κοινωνικό αυτό φαινόμενο, μέσω της ηρωίδας που είναι δημοσιογράφος και επιχειρεί μια ανατομία των Αγανακτισμένων, όσο και μια απόπειρα σύνδεσής τους με τα Δεκεμβριανά του ’44.

Σύνδεση, με την έννοια ότι ξαναβγήκαν οι μάζες στους δρόμους, και ότι κάτι συλλογικό γεννιόταν εκείνες τις μέρες. Κι ας επρόκειτο για κάτι αυθόρμητο και τυφλό, με υλικά ετερόκλητα: μισο-χρυσαυγίτικα, μισο-συριζαίϊκα, μισο-ανεξάρτητων Ελλήνων του Καμμένου ― ο κόσμος των Αγανακτισμένων ήταν όλα αυτά μαζί και χωριστά.

Αφενός, λοιπόν, η έξοδος των μαζών στους δρόμους και το γεγονός ότι σηκώθηκαν από τον καναπέ τους και εγκατέλειψαν το κουκούλι του ατομικισμού τους. Και αφετέρου η αγανάκτηση η ίδια, σαν προπομπός μιας ταξικής σύγκρουσης, μιας αντιπαράθεσης που κατάγεται –ίσως- από τον εμφύλιο.

Κρ.Π.: Ως ένα αδιαχείριστο πρόβλημα, που το σέρνουμε ως τις μέρες μας, όπως αναφέρουν ακόμη και ιστορικοί;

Β.Ρ.: Ο εμφύλιος ως άλυτο πρόβλημα, που το κουβαλάμε ακόμα, και γι’ αυτό ακριβώς πάντα είμαστε επιρρεπείς σε έναν νέο. Άρα, σαν να διαφάνηκε ο φόβος ενός νέου εμφυλίου, με τους Αγανακτισμένους.

Κρ.Π.: Η ερωτική ιστορία… σου εμφανίστηκε ως ιδέα, μέσα στους Αγανακτισμένους;

Β.Ρ.: Εκεί μου πρωτοήρθε η ιδέα και έδεσε με το υλικό των Δεκεμβριανών του ’44. Το κλίμα και η ατμόσφαιρα στο Σύνταγμα είχε ώρες ώρες κάτι το ευφορικό και ερωτικό. Τα πρόσωπα έλαμπαν, σαν κάτι απογεύματα στις καλοκαιρινές διακοπές, που οι άνθρωποι νιώθουν πληρότητα.

Κρ.Π.: Μια σύγχρονη ερωτική που συνδέεται με τον εμφύλιο…

Β.Ρ.: Αρχίζει στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν οι δύο κεντρικοί ήρωες είναι ακόμα έφηβοι, και φτάνει ώς το καλοκαίρι του 2011, με τους Αγανακτισμένους. Μια ερωτική ιστορία απολύτως σύγχρονη, που όμως συνδέεται με τα Δεκεμβριανά του ’44.

Κρ.Π.: «Λύνεται» μέσα από την ιστορία του βιβλίου αυτή η σύνδεση;

Β.Ρ.: Αυτό που κατάλαβα γράφοντας, είναι ότι ο έρωτας παραμένει ανώτερος από τις ιδεολογίες κι από τα όποια επιχειρήματα. Συχνά, δε, κρύβεται απλώς πίσω τους.

Κρ.Π.: Ο έρωτας ως ουσία της ζωής;

Β.Ρ.: Ακριβώς. Κι αυτό είναι κάτι παγκόσμιο, πανανθρώπινο, και ταυτόχρονα πολύ δικό μας, ελληνικό. Ίσως τα μικρά μεγέθη και το γλυκό φως (ούτε εκτυφλωτικό ούτε σβησμένο από ομίχλες, όσο πρέπει), να μας υποχρεώνουν να εκτιμάμε προπαντός τη ζωή, και τίποτε άλλο.

............................

Κρ.Π.: Το στοίχημα ποιο είναι, όμως, σήμερα; Μήπως, από τη μια να μη χάνουμε την ανθρωπιά μας και να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και από την άλλη να δείχνουμε έναν άλλο δρόμο ώστε να λυθούν τα... τραγικά προβλήματά μας, από εκείνον που οδήγησε στα Δεκεμβριανά;

Β.Ρ.: Αυτό ακούγεται λίγο σαν τετραγωνισμός του κύκλου.

Κρ.Π.: Αν, όμως, ωραιοποιούμε τα πράγματα, ή στρογγυλεύουμε τις γωνίες, δεν γινόμαστε έως και απάνθρωποι σε σχέση με εκείνους που έχουν υποστεί με τον πιο σκληρό τρόπο τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης; Επίσης, δεν υπάρχει ο κίνδυνος ν' αρχίσει ο κόσμος να... συνηθίζει, από την μικρότερη αδικία έως και σε ότι αποτρόπαιο συμβαίνει γύρω του;

Β.Ρ.: Πιστεύω ότι τα όρια είναι δυσδιάκριτα και ότι όσοι εξωραΐζουν την κατάσταση έχουν εξίσου άδικο με όσους τη διεκτραγωδούν. Επί παραδείγματι, υπάρχει η απόπειρα ενοχοποίησης των λαϊκών μαζών από το κατεστημένο («όλοι μαζί τα φάγαμε»). Ταυτόχρονα, όμως, και μεγάλο μέρος του λαού δεν είναι αθώα περιστερά, έχουν διαφθαρεί πια οικτρά και πολλοί μη-προνομιούχοι. Αν αρχίσεις, λοιπόν, να μοιράζεις τώρα ευθύνες, θα το βρεις αργότερα μπροστά σου.

Κρ.Π.: Και ποιος θα κρατήσει "ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους "; Ποιός θα μιλήσει για όσους δεν φταίνε σε τίποτα και πρέπει να υποστούν τα αποτελέσματα του τρόπου ζωής... κάποιων -ασυνείδητων- άλλων;

Β.Ρ.: Πιθανότατα κανείς, εάν δεν το κάνουν οι ίδιοι. Εξάλλου παράπλευρες απώλειες υπάρχουν σε κάθε ιστορική περίοδο: είτε με παχιές αγελάδες είτε με ισχνές και με κρίση. Επίσης σήμερα η εξαχρείωση είναι τόσο γενικευμένη, ώστε οι ελάχιστοι αθώοι χάνονται άδικα. Όταν δεν αποτελείς μια μειοψηφία δυναμική, καταλήγεις το αιώνιο θύμα.

..................................

Β.Ρ.: Όντως. Και ο κίνδυνος είναι να γίνεις πιο βίαιος και πιο επιθετικός απ’ ό,τι πρέπει. Ή, από φόβο ότι θα αδικήσεις τον άλλον, να παρα-είσαι εφησυχασμένος, και να αδικείς τελικά και τον εαυτό σου και τον άλλον ― γιατί αυτό κάνεις όταν απέχεις από τα κοινά και καταντάς συνεργός στο κακό.

Υπάρχουν εγγενείς αδυναμίες και ατέλειες και δυσλειτουργίες στη νεοελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό ακριβώς και κινδυνεύουμε να αναβιώσουν τα Δεκεμβριανά. Επειδή είμαστε μια κοινωνία βαθιά προβληματική, με σήμα κατατεθέν της την αναξιοκρατία, με μια αγκυλωμένη κρατική μηχανή, με κραυγαλέα απουσία δικαιοσύνης, με παροιμιώδη ατιμωρησία υπεύθυνων για κολοσσιαία οικονομικά σκάνδαλα. Και την ίδια στιγμή, έχουμε τον βίαιο εξαναγκασμό σε πτώχευση όχι της χώρας, αλλά του χαμηλοσυνταξιούχου και του μικρομεσαίου, του μη-προνομιούχου.

Από την άλλη, παρότι πρόκειται για το πιο πολιτικοποιημένο μου μυθιστόρημα, παρότι θίγονται εν εκτάσει ο εμφύλιος και η σημερινή πολιτική κατάσταση, και είναι σχεδόν ακατόρθωτο σε ένα τέτοιου είδους γραπτό να μην πάρεις θέση ― σήμερα που το έχω τελειώσει, καταλαβαίνω ότι το μυθιστόρημά μου λέει κάτι φαινομενικά εναντίον της πολιτικής. Ότι ο έρωτας υπερβαίνει και τις ιδεολογίες και τους εμφυλίους, και συχνά κρύβεται πίσω από μια στράτευσή σου υπέρ της άλφα ή της βήτα άποψης.

Αν ήταν μαθηματικό θεώρημα «Η πιο κρυφή πληγή», ναι, θα έλεγε ότι ο έρωτας βρίσκεται υπεράνω όλων. Ο έρωτας, δηλαδή η ζωή. Αυτή ρυθμίζει τα πράγματα, και είναι ανώτερη από κάθε ιδεολογία κι από κάθε πολιτική στράτευση. Αυτή έχει σημασία, πολύ περισσότερο απ’ όσο θα νομίζουμε από εδώ και πέρα, που εντείνεται και πολώνεται η κατάσταση, σε συνθήκες που μπορεί να οδηγήσουν μέχρι και σε έναν εμφύλιο.

........................

Και για να επιστρέψω στο θέμα του εμφυλίου: σε μια τέτοια σύρραξη, το θέμα δεν είναι ποιοι έχουν δίκιο, αλλά ότι τελικά καταντούν και οι δύο πλευρές δήμιοι. Το θέμα είναι ότι μπαίνει ολόκληρη η κοινωνία σε έναν φαύλο κύκλο, ο οποίος εξαφανίζει οποιονδήποτε έχει την παραμικρή αντίρρηση.

Κρ.Π.: Χάνεται ο διάλογος...

Β.Ρ.: Χάνεται η ουσία και χάνεται ένα πολύτιμο κομμάτι, που αποτελείται από τους πιο ανήσυχους κι από όσους είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Αυτοί οι αντιρρησίες, οι αμφισβητίες, οι αιρετικοί και οι αταξινόμητοι, λειτουργούν ως καταλύτες για τη ζύμωση μέσα στους κόλπους της κοινωνίας. Και χωρίς αυτούς, οι υπόλοιποι παραλύουν και μαραίνονται. Οι αταξινόμητοι που δρουν ως καταλύτες προστατεύουν την κοινωνία από το να μη γίνει απάνθρωπη αγέλη ― γι’ αυτό είπα πριν ότι είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Κρ.π.: Και τη συνύπαρξη;

Β.Ρ.: Ναι, αυτά πάνε μαζί, ή δεν υπάρχουν καθόλου. Και γι’ αυτό, λόγω της ύπαρξης που σημαίνει συνύπαρξη, γεννιούνται και όλα αυτά τα πελώρια ζητήματα.

Πού αρχίζει και πού σταματά η βία; Πότε γίνεται αποδεκτή ή δίκαιη; Είναι μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης ή μια διαστροφή της; Ερωτήματα αναπάντητα ίσως, και από τη φιλοσοφία και από τη ζωή.

Κρ.Π.: Όταν, όμως, αναγκαστείς να απαντήσεις με βία, όταν φτάσεις στο έσχατο σημείο της βίας, πρέπει να έχεις υπόψιν σου ότι εκεί μιλά και κερδίζει όποιος έχει τη δυνατότερη βία. Οπότε, ο νικητής δεν είναι αυτός που έχει δίκιο, αλλά εκείνος που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη στη βία.

Β.Ρ.: Μα το φοβερότερο όλων δεν ήταν ο εμφύλιος, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος, αλλά το τι επακολούθησε.

Η μετεμφυλιακή περίοδος ήταν το μεγάλο σιδέρωμα (με την έννοια της βίαιης τακτοποίησης, αλλά και της προκρούστειας προσαρμογής) της ελληνικής κοινωνίας, με εξορίες, με φυλακές, κυνηγητά, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, φακέλους κι όλα αυτά. Εκείνα τα χρόνια, μετά τον εμφύλιο, έγινε χειρότερο πογκρόμ. Τότε μπήκε ο γύψος!

Παρ’ όλα αυτά, την ώρα της βίας υπάρχουν ευθύνες παντού. Χρειάζονται δύο πλευρές για έναν εμφύλιο. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα ζευγάρια. Δεν υπάρχει ζευγάρι που να έχει χωρίσει και να φταίει ο ένας μόνο.

Κρ.Π.: Όταν ένα ζευγάρι φτάνει στον χωρισμό, τον συγκατασκευάζει, όπως συγκατασκεύαζε και τη σχέση του, νωρίτερα. Όμως, το αν θα τιμήσεις, και πώς, και πόσο, κάποιον που χώρισες, είναι άλλο θέμα...

Β.Ρ.: Ε, λοιπόν, η Δεξιά, δηλαδή ο νικητής του εμφυλίου, δεν σεβάστηκε καθόλου και δεν τίμησε καθόλου την Αριστερά, με την οποία ντεφάκτο συνυπήρχαν.

Οι Από Πάνω κέρδισαν στην αναμέτρηση και όχι μόνο δεν τίμησαν, αλλά αντίθετα ατίμασαν και εξανδραπόδισαν τους Από Κάτω που είχαν ηττηθεί. Αντί για ένωση και μάλιστα από έρωτα, το ζευγάρι των προνομιούχων και των μη-προνομιούχων έχει παρελθόν αβυσσαλέας φαγωμάρας εδώ σ’ εμάς. Έχουν ανοίξει μεγάλες πληγές, φανερές και κρυφές.

Κρ.Π.: Κι αν ένα... ζευγάρι δεν μπορεί να διαχειριστεί τα θέματά του φτάνοντας στο χωρισμό τιμώντας ο ένας τον άλλον, τότε πώς μπορεί να διαχειριστεί μια ολόκληρη κοινωνία τα θέματα της, τις διαφωνίες της;

Β.Ρ.: Ε, γι’ αυτό έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.-

http://tvxs.gr/news/...eres-kai-kryfes

Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

Και αν αντί για την επιβεβλημένη ύφεση επιλέγαμε ελεύθερα την απο-ανάπτυξη; Αν αντί την ανέχεια και τις στερήσεις, επιλέγαμε την «χαρούμενη» λιτότητα; Αν αντί για την εξαθλίωση και την περιθωριοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των συμπολιτών μας, επιλέγαμε τη δημόσια ευτυχία όλων και τον πλούσιο κοινωνικά άνθρωπο; Αν αντί για την καταστροφή και την ερήμωση του τόπου, επιλέγαμε μια έκρηξη δημιουργικής λαϊκής ευρηματικότητας που θα έδινε μια ανθηρή κοινωνία συμφιλιωμένη με το φυσικό περιβάλλον της;

 

Από το βιβλίο του Γιώργου Λιερού "Ξαναπιάνοντας το νήμα: Η κοινωνική αναμέτρηση στην Ελλάδα σήμερα" από από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.

 

Το βρήκα εδώ: http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com

και το κατέβασα από εδώ:http://ekdoseisynade...tas_to_nima.pdf

Link to comment
Share on other sites

  • 2 months later...

b184830.jpg

 

"Η αδυσώπητη δυναμική του ύστερου καπιταλισμού έχει οδηγήσει ευρύτατες μάζες ανθρώπων στην απόλυτη ανέχεια.

Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να σκεφτούμε πως η σημερινή κατάσταση παρουσιάζει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την εποχή των «περιφράξεων» του 18ου αιώνα, που είχαν οδηγήσει στην εμφάνιση του ανέστιου βρετανικού προλεταριάτου.

Τότε, όπως και  τώρα, οι εξουσίες επινόησαν και επέβαλαν νέους κανόνες οριοθέτησης εργασιακών και επιβιοτικών προοπτικών που έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με όλες τις παραδοσιακές οικείες μορφές. Τότε, όπως και τώρα, μία μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στερήθηκε ξαφνικά και με πρωτοφανή βιαιότητα από τις παραδοσιακές διαδικασίες της κοινωνικής του ενσωμάτωσης, οδηγήθηκε στην άμεση ανέχεια και αβεβαιότητα και εξαναγκάστηκε να αναζητήσει νέες και ολοένα πιο αμφίβολες επιβιοτικές διεξόδους.

Πράγματι, στο πλαίσιο ανεπτυγμένων και στοιχειωδώς ευημερουσών κοινωνιών που έχουν συνηθίσει να ζουν και να κινητοποιούνται μέσω και διά της ιδέας της γενικής κοινωνικής προόδου, οι έμμονες μορφές κοινωνικής αθλιότητας και δυστυχίας πρέπει στο εξής να είναι δυνατόν να εξηγούνται και να εκλογικεύονται, αν όχι πάντα ως ωφέλιμες και αναγκαίες, τουλάχιστον ως «συστημικά» αναπόφευκτες.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ο κυρίαρχος λόγος τείνει πλέον να προτάσσει πως, υπό τις τρέχουσες «έκτακτες» συνθήκες τουλάχιστον –και προφανώς το ζήτημα του πότε συντρέχουν τέτοιες έκτακτες συνθήκες δεν μπορεί παρά να αποφασίζεται από εκείνους που κρατάν ταυτόχρονα και το μαχαίρι και το καρπούζι-, η ανεργία πρέπει «αλίμονο» να καλπάζει, το επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων πρέπει «αλίμονο» να καταρρέει και ορισμένοι άνθρωποι πρέπει «αλίμονο» να συνεχίζουν να δυστυχούν. Και αυτό συμβαίνει επειδή στα πλαίσια του ορθολογικά δομημένου δημοκρατικού συστήματος οποιεσδήποτε άλλες επιλογές θα ήταν «εξ αντικειμένου» ακόμα πιο βλαπτικές, αφού θα υπονόμευαν την ανταγωνιστικότητα και τη μακρόπνοη ανάκαμψη, άρα και τη μυθική έστω μελλοντική γενική ευημερία.

 

Ο σημερινός εφιάλτης δεν μπορεί να ερμηνεύεται, να δικαιώνεται και να μεθοδεύεται αλλιώς, παρά στο όνομα ενός «άλλου» ακόμα πιο απαράδεκτου και χειρότερου εφιάλτη, που όμως μπορεί ίσως ευτυχώς να αποφευχθεί In extremis. Αρκεί βέβαια όλοι να σπεύσουν να αντλήσουν τα προσήκοντα διδάγματα από την «κατάσταση ανάγκης» που μας περιβάλλει.

Παρότι ελάχιστα πειστικό, το έσχατο αυτό ιστορικό επιχείρημα της απανταχού συντήρησης συνοψίζεται λοιπόν στη συστημική επίκληση μιας επερχόμενης καταστροφής που ορίζεται με όρους σύγκρισης εκείνου που υπάρχει με εκείνο, το ακόμα φρικτότερο, που επαπειλείται.

Έτσι όμως, ανεπαίσθητα ίσως, αλλά εσκεμμένα και συστηματικά, επιτελείται μία πρόσθετη ιδεολογική αναστροφή.

Στη θέση του «θετικού» προτάγματος του «παραδείσου» της γενικής προόδου εισέρχεται το οικουμενικά εκφοβιστικό και «αρνητικό» φάντασμα της «κόλασης» της ολοκληρωτικής κατάρρευσης.

Μιας κατάρρευσης που δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί αλλιώς, παρά μόνο αν εις πείσμα της δημοκρατίας «όλοι» θα υποταχθούν αγόγγυστα στην ορθολογική αγοραία μοίρα τους.

Όλα φαίνεται να συμβαίνουν ως εάν στις μέρες μας ο καπιταλισμός δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί αλλιώς, παρά στο όνομα του εφιάλτη που θα συνοδεύσει την ενδεχόμενη ανατροπή ή μεταρρύθμισή του.

Δεν είναι όμως και τυχαίο ότι οι κατασκευές αυτές αναβιώνουν σήμερα, όποτε, ελλείψει άλλων νομιμοποιητικών επιχειρηματολογιών, η διαιώνιση του συστήματος θεμελιώνεται πλέον παντού στη διάχυση ενός καθαρά τρομοκρατικού πολιτικού λόγου" (Κ.Τσουκαλάς, Ελλάδα της Λήθης και της Α λήθειας, από τη μακρά εφηβεία στη βίαια ενηλικίωση, Αθήνα 2013, σσ.204-6). 

Link to comment
Share on other sites

Ο Μπέρτραντ Ράσελ είχε γράψει: "Σε ποιό επίπεδο πείνας θα ανταλλάσονταν το δικαίωμα ψήφου με ένα κιλό σιτάρι;"

Link to comment
Share on other sites

Συνάδελφοι....μόνο αυτό το θέμα βρήκα επίκαιρο, για την ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΛΕΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ, και την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της...

20 χρόνια λογιστής και μέσα στη τελευταία εβδομάδα, έλαβα τη πρόθεση κλεισίματος 3 εταιρειών πελάτών....

Ολα στο πάτο και ανάποδα μπορώ να τα βλέπω πλέον.......για τον λογιστικό κλάδο......από συζητήσεις και με άλλους συναδέλφους....

Η ΔΕΗ κόβει ρεύματα, σε σπίτια και γραφεία, το Φυσικό Αέριο τα ίδια και πάει λέγοντας.......

 

Ο ΣΩΣΟΝ ΕΥΑΤΟ ΣΩΘΗΤΩ, είναι η πρώτη απάντηση για πολλούς......

Οπως έστρωσες θα κοιμηθείς,.......είπαν άλλοι.......

Για να τελειώσουμε μεμονωμένα και κατόπιν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ....ρωτώ εγώ???????

 

Υπάρχει διέξοδο τελικά,,,,,ή ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ......???????

Υπάρχει προτεινόμενη λύση ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ή το παιχνίδι είναι στημένο , από ψηλά μιά χαρά.....

 

Προτάσεις ,προβληματισμοί, brainstorming δεκτά, ...γιατί σύντομα, θα ΑΠΟΒΛΗΘΟΥΜΕ ατομικά και μετά ΟΜΑΔΙΚΑ...... 

 

Είτε ανοίξει το taxis, είτε όχι,,,,,,,οι εισπράξεις θα είναι αντιστρόφως ανάλογα των υποχρεώσεων για τους περισσότερους πλέον.......

HELP ,I need somebody help.......

Together we stand........divided we fall.......έλεγαν οι Pink Floyd στο the wall.....Κα;ι ο Τοκβιλ άλλα πολλά....

Τα λόγια αρκούν όμως ,χωρίς πράξεις?????

Link to comment
Share on other sites

Έγραψα και σε προηγούμενη δημοσίευσή μου πως το θέμα είναι δύσκολο.

Παρά το γεγονός ότι τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από πολλούς μεγάλους στοχαστές, εξακολουθούν και παραμένουν αναπάντητα.

 

Φιλοσοφικά προσεγγίζοντας το θέμα η έννοια της απάντησης σ’ ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Γιατί δεν επαναστατεί ο κόσμος, στην προσπάθειά μας αυτή ας δούμε το πως ξετυλίγεται ο κόσμος. Ως αποτέλεσμα της ιδέας, της ύλης, του Θεού; Όλα αυτά είναι θέσεις που παίρνουμε και νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο. Τα πράγματα, ο κόσμος, ξετυλίγεται μέσω μιας δυναμικής, ενός γίγνεσθαι διαρκούς με τον άνθρωπο μέσα στον κόσμο και διά του κόσμου. Ο Αριστοτέλης μας λέει πως το ξετύλιγμα αυτό του κόσμου οφείλεται σε μια πολλαπλότητα αιτιών, οι οποίες ενεργούν ταυτόχρονα ή διαδοχικά.

 

Το ξετύλιγμα του κόσμου, βιομηχανικό, μαζικό, μηδενιστικό, ηλεκτρονικό, τεχνικοποιημένο, τεχνικοποίησε και το κοινωνικό φαντασιακό, τη φαντασία μας. Δίνοντας απάντηση στο ερώτημα: από ποιόν κυριαρχείται η τεχνική, απαντάμε και στο από ποιόν κυριαρχείται η φαντασία μας, κατά συνέπεια και το κοινωνικό φαντασιακό. Πικρή η αίσθηση…; ίσως, μιας και μιλάμε για χιλιάδων χρόνων πίκρα, γιατί μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το ιδεατόν του Πλάτωνος, ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο καλός υιός, η καλή κόρη του Χριστιανισμού, μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο καλός αστός και μετά ο καλός προλετάριος, σήμερα ο καλός ανταγωνιστικός παραγωγός. Έχουμε υποστεί χιλιάδων ετών κηρύγματα που περιορίζουν όλο και πιο πολύ το φαντασιακό μας.

 

Επανάσταση λοιπόν σημαίνει ένα διαφορετικό ξετύλιγμα του κόσμου που για να συμβεί θα πρέπει οι άνθρωποι να αποκτήσουν την επιθυμία να συμμετάσχουν αρχικά σ’ έναν κοινό στοχασμό πάνω στα κοινά, μια συμφωνία δηλαδή με τον εαυτό μας πρώτα και στην συνέχεια με τους άλλους (κάτι ανάλογο σαν σύλληψη σκέψης, και στάσης ζωής, με την αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία). Το ξεπέρασμα της "αποβλάκωσης" ("αυτοπλάνησης" κατά τον Κωνσταντίνο τον Σταυρουλάκη, καλησπέρα Κωνσταντίνε) ώστε ο καθένας να πει: έχω την επιθυμία, αισθάνομαι την ανάγκη να ζήσω σε μια άλλη κοινωνία απ’ αυτή που με περιβάλλει. Πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ότι έχει αντιληφθεί τη συγκυριακή μορφή αυτού που ήδη λειτουργεί και προβάλλεται.  Δυστυχώς, και εδώ είναι το δύσκολο, σε αντίθεση με το προλεταριάτο του 19ου αιώνα που είχε να αντιμετωπίσει απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να παλέψει σκληρά για να βγει από τη μιζέρια του, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα στη δύση φέρουν την ευθύνη της προστασίας αυτού του κοινωνικού μοντέλου. Δείχνουν να είναι γοητευμένοι από το καπιταλιστικό αυτό μοντέλο και τον τρόπο ζωής τους. 

 

Πόσο προφητικός ο λόγος του Καστοριάδη για τη χώρα μας:

Και η τελευταία από αυτές τις καταστροφές είναι φυσικά η αθρόα και ραγδαία εισβολή του συγχρόνου, του δυτικού καταναλωτικού πολιτισμού, όπου ένας τόπος που δεν είχε με μια έννοια αλλάξει, από εικοσιπέντε αιώνες, έγινε σμπαράλια μέσα σε είκοσι χρόνια. Και όταν λέω ένας τόπος δεν εννοώ μόνο τα τοπία, εννοώ κυρίως τους ανθρώπους και την ποιότητα, τη στάση των ανθρώπων.

Link to comment
Share on other sites

Ο τίτλος και μόνο του βιβλίου (Ελλάδα της Λήθης και της Α λήθειας, από τη μακρά εφηβεία στη βίαια ενηλικίωση)
σε παρασύρει σε συνειρμούς και σκέψεις.

Δεν έχω διαβάσει πολλά για το βρετανικό προλεταριάτο  του 18ο αιώνα, έχω βέβαια μια ιδέα μέσα από την λογοτεχνία και τους συγγραφείς της εποχής

 

Στη σύγχρονες παραλλαγές του καπιταλισμού, η παραφροσύνη είναι όχι μόνο  λιγότερο φανερή, μα και κρύβεται πίσω από το… πρόταγμα του «παραδείσου» της γενικής προόδου… Ο μύθος του κατέχω και καταναλώνω έχει παραγκωνίσει την αλήθεια της ύπαρξης. Μπροστά στο φόβο της απώλειας των «κεκτημένων», τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τις πραγματικές ανάγκες, η εξέγερση φαντάζει εφιάλτης και όλοι υποτάσσονται στην εξαθλίωση που επιβάλλεται από τις  «επείγουσες συνθήκες»… Η κατάρρευση του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος αντί να φαντάζει ως η ευκαιρία ανασύνταξης και αναδιοργάνωσης των κοινωνικών δομών και των ανθρώπινων σχέσεων, γίνεται το ισχυρότερο όπλο στα χέρια του καπιταλισμού προβάλλοντας ένα «εναλλακτικό» εφιαλτικό επώδυνο αύριο.  Καλλιεργώντας την ανασφάλεια και τον φόβο, χειραγωγεί τις επιθυμίες και κατευθύνει αντιδράσεις. Η εξαθλίωση όμως δεν μπορεί να επιβάλλεται ανώδυνα δια παντός. Έρχεται πάντα η στιγμή που όλο αυτό λειτουργώντας ως ωρολογιακή βόμβα εκρήγνυνται. Όταν το 1949 Όργουελ δημοσίευσε το «1984», αυτό θεωρήθηκε ως μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας…  Η «φαντασία» όμως του Όργουελ δεν προέκυψε από κάποια επιφοίτηση, αλλά από συνειδητή απόρριψη του αστικού τρόπου ζωή. Όπως δεν γίνεται να κάνουμε ομελέτα αν δεν σπάσουμε αυγά, έτσι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι αν δεν θυσιάσουμε την απατηλή εικόνα της «ευφορίας». Μόνο απαλλαγμένοι από το φόβο των «συνεπειών» της οριστικής κατάρρευσης, μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Διαφορετικά, ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, θα οδηγηθεί στην σταδιακή εξαθλίωση και εξάλειψη, σε σημείο που η Αφρική - αποθήκη των Ευρωπαίων – θα φαντάζει παράδεισος στα μάτια μας. 

Link to comment
Share on other sites

Ο τίτλος και μόνο του βιβλίου (Ελλάδα της Λήθης και της Α λήθειας, από τη μακρά εφηβεία στη βίαια ενηλικίωση)

σε παρασύρει σε συνειρμούς και σκέψεις.

Δεν έχω διαβάσει πολλά για το βρετανικό προλεταριάτο  του 18ο αιώνα, έχω βέβαια μια ιδέα μέσα από την λογοτεχνία και τους συγγραφείς της εποχής

 

Στη σύγχρονες παραλλαγές του καπιταλισμού, η παραφροσύνη είναι όχι μόνο  λιγότερο φανερή, μα και κρύβεται πίσω από το… πρόταγμα του «παραδείσου» της γενικής προόδου… Ο μύθος του κατέχω και καταναλώνω έχει παραγκωνίσει την αλήθεια της ύπαρξης. Μπροστά στο φόβο της απώλειας των «κεκτημένων», τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τις πραγματικές ανάγκες, η εξέγερση φαντάζει εφιάλτης και όλοι υποτάσσονται στην εξαθλίωση που επιβάλλεται από τις  «επείγουσες συνθήκες»… Η κατάρρευση του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος αντί να φαντάζει ως η ευκαιρία ανασύνταξης και αναδιοργάνωσης των κοινωνικών δομών και των ανθρώπινων σχέσεων, γίνεται το ισχυρότερο όπλο στα χέρια του καπιταλισμού προβάλλοντας ένα «εναλλακτικό» εφιαλτικό επώδυνο αύριο.  Καλλιεργώντας την ανασφάλεια και τον φόβο, χειραγωγεί τις επιθυμίες και κατευθύνει αντιδράσεις. Η εξαθλίωση όμως δεν μπορεί να επιβάλλεται ανώδυνα δια παντός. Έρχεται πάντα η στιγμή που όλο αυτό λειτουργώντας ως ωρολογιακή βόμβα εκρήγνυνται. Όταν το 1949 Όργουελ δημοσίευσε το «1984», αυτό θεωρήθηκε ως μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας…  Η «φαντασία» όμως του Όργουελ δεν προέκυψε από κάποια επιφοίτηση, αλλά από συνειδητή απόρριψη του αστικού τρόπου ζωή. Όπως δεν γίνεται να κάνουμε ομελέτα αν δεν σπάσουμε αυγά, έτσι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι αν δεν θυσιάσουμε την απατηλή εικόνα της «ευφορίας». Μόνο απαλλαγμένοι από το φόβο των «συνεπειών» της οριστικής κατάρρευσης, μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Διαφορετικά, ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, θα οδηγηθεί στην σταδιακή εξαθλίωση και εξάλειψη, σε σημείο που η Αφρική - αποθήκη των Ευρωπαίων – θα φαντάζει παράδεισος στα μάτια μας. 

 

Καταπληκτική προσέγγιση Ειρήνη. Μέσα σε δέκα γραμμές τα είπες όλα.

Link to comment
Share on other sites

There is no alternative (TINA)
 
images.jpg

 

 

 
«Ξεχάστε εκείνα που ξέρατε, ανασκουμπωθείτε, εργαστείτε σκληρά, μη διεκδικείτε τίποτε, σοβαρευτείτε, πειθαρχήστε, υποταχθείτε, αποκηρύξτε εκείνα στα οποία έχετε είχατε κάποτε πιστέψει και, κυρίως, μετανοήστε για αυτό που έχετε κάποτε υπάρξει». Όπως θα μπορούσε να έχει πει ο Πιραντέλλο, είστε και πρέπει να είστε εκείνοι που σας λέμε πως είστε, επειδή έτσι μας αρέσει.
Εδώ ακριβώς εντοπίζονται τα άρρητα ιδεολογικά συμπαραδηλούμενα του συνδρόμου ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Δίχως να το λέει ρητά, η απόφανση ότι «δεν υπάρχουν άλλες υπαλλακτικές λύσεις» υπαινίσσεται επίσης ότι «δεν επιτρέπεται να υπάρξει άλλος υπαλλακτικός λόγος».  Με αυτή την έννοια, η «διαρκής κατάσταση ανάγκης» δεν αναφέρεται μόνο στις πολιτικές αποφάσεις και τα «πράγματα», αλλά επεκτείνεται και στις ιδέες, στις λέξεις και στον ίδιο τον λόγο. Δεν πρόκειται για μια «απλή» κατάσταση πολιτικής ανάγκης η οποία επικαθορίζεται από τις έκτακτες «περιστάσεις» που κάποτε ίσως θα περάσουν, αλλά για μία πολύ θεμελιακότερη και διαρκέστερη κατάσταση «λογικής ανάγκης» η οποία εντείνεται σε άπειρο χρόνο και η οποία, σε τελική ανάλυση, δεν είναι τίποτε άλλο από μια κατάσταση διαρκούς θεολογικής ανάγκης που κηρύσσεται από άμβωνος. Μπροστά στο χάος, μόνο ο ένας και μοναδικός αληθινός Θεός μπορεί να ξέρει, να προβλέπει, να ομιλεί, να εντέλλεται, άρα και να ανταμείβει και να τιμωρεί.
Αυτή άλλωστε είναι η πεμπτουσία όλων των μονοθεϊσμών που, όπως επισήμαινε ο Φρόυντ, οδήγησαν τελικώς στις θρησκευτικές και ιδεολογικές αδιαλλαξίες και στις δογματικές βεβαιότητες που έλειπαν χαρακτηριστικά από την κλασσική πολυθεϊστική ή ακόμα περισσότερο από την αναδυόμενη «αγνωστικιστική» αρχαιότητα. Και οι μονοθεϊσμοί οριοθετούν τις δικές τους κλειστές μεθόδους. Πράγματι, η ανάγκη να αναπαράγεται πιστά και με ακρίβεια η μία και μοναδική αλήθεια τείνει πάντα να υπηρετείται από ειδικά και συχνά «θεσπισμένα σώματα», που επιφορτίζονται με την αποκλειστική αρμοδιότητα να καλλιεργούν μονοπωλιακά και από καθέδρας έναν επίσημο και αυτονόητο λόγο.
 
ThereIsNoAlternativeCover.JPG
 
Παντού οι βεβαιότητες δίνουν τη θέση τους σε έρπουσες ανασφάλειες, όπως και παντού φαίνεται να καταρρέει το εσωτερικευμένο όραμα της συνεχούς προόδου και να χάνει την αξιοπιστία του ο επιμελώς καλλιεργημένος μύθος της μακροπρόθεσμα νομοτελειακής διήθησης του αυξανόμενου κοινωνικού πλούτου «προς τα κάτω» (το λεγόμενο trickle down effect) ενός μύθου που, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, συνέβαλε αποφασιστικά στην ευρύτερη νομιμοποίηση των φιλελεύθερων ανταπτυξιακών σχεδίων.
Βαθμιαία αλλά σταθερά, η παραδοχή ότι η τρέχουσα κοινωνική δυναμική συνιστά «παίγνιο θετικού αθροίσματος», στο πλαίσιο του οποίου, εν δυνάμει τουλάχιστον, όλοι οι κοινωνοί μπορεί να ελπίσουν πως, «κάποτε», θα είναι δυνατόν, έστω υπό προϋποθέσεις, να ωφεληθούν και οι ίδιοι, ή τουλάχιστον τα παιδιά τους, παύει να είναι γενικά πιστευτή. Υπό τις νέες συνθήκες λοιπόν, φαίνεται να αντιστρέφεται η αφετηρία των αναπαραστάσεων που θεμελιώνουν την νομιμοποίηση. Όλο και περισσότερο θεωρείται πιθανό, ή ίσως και αυτονόητο, πως ακόμα και αν μπορεί ίσως να υπάρξει κάποια «πρόοδος», η πρόοδος αυτή θα αφορά πρωτίστως ή αποκλειστικά τους λίγους και μόνο    (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Η Ελλάδα της λήθης και της αλήθειας, Αθήνα 2013 (β'έκδ.),σσ.188-95)
Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

...Όταν μια κοινωνία οργανώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει μια ελίτ, μια τάξη που εκμεταλλεύεται και τρέφεται από τη δουλειά των άλλων, τότε μερικές κοινωνικές ομάδες δεν ικανοποιούν τις ανάγκες τους, ενώ άλλες, που βρίσκονται μέσα στις ελίτ, τις υπερικανοποιούν. Για να εμποδίσουν λοιπόν τα εκμεταλλευόμενα μέλη να εκφράσουν και να εξασφαλίσουν τις ανάγκες τους, πρέπει απαραίτητα να χρησιμοποιηθεί ο έλεγχος.

 

Ο έλεγχος πραγματοποιείται με πολλούς τρόπους. Πρώτα η ωμή δύναμη: η επιβολή τιμωρίας σ' αυτούς που απαιτούν να εκπληρωθούν οι ανάγκες τους. Αυτός είναι ένας χονδροειδής τρόπος και καθόλου διπλωματικός, για να γίνεται ο έλεγχος. Ο πιο έξυπνος τρόπος είναι να πείσεις αυτούς που βρίσκονται σε ανάγκη οτι δε βρίσκονται σε ανάγκη ή οτι στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη από κάτι άλλο. Είναι μια παραπλανητική τακτική που ελέγχει τα μυαλά αυτών που βρίσκονται σε ανάγκη έτσι ώστε σιγά σιγά να ξεχάσουν οτι έχουν ανάγκες ή τι είδους ανάγκες έχουν. Όταν αποκαλύπτεται αυτή η απάτη, τότε επιστρατεύεται και πάλι η ωμή βία.

 

 

Σε προσωπικούς όρους, το βλέπουμε συχνά σε ανθρώπους που δεν ξέρουν πια οτι χρειάζονται βοήθεια και δεν την απαιτούν, ούτε καν την αποζητούν. Δεν μπορούν να διανοηθούν οτι την αξίζουν... Έτσι, μια δακτυλογράφος ποτέ δεν σκέφτεται οτι θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Οι εργάτες ποτέ δεν σκέφτονται οτι το εργοστάσιο που δουλεύουν για είκοσι χρόνια θα έπρεπε να είναι κατά ένα μέρος δικό τους. Ένα παιδί ούτε καν ξέρει οτι θα έπρεπε να το κρατούν, να το χαϊδεύουν και να το προσέχουν... Το κύριο σημείο είναι ο έλεγχος. Η ανάγκη των γονιών γίνεται αυτόματα ο έλεγχος του παιδιού. Αν ένας γονιός «χρειάζεται» να αισθάνεται οτι τον σέβονται, τότε το παιδί πρέπει να φέρεται «με σεβασμό», με όλες τις συνέπειες που ακολουθούν.

 

 

...Ποιά είναι κατά συνέπεια η μεγαλύτερη αρετή στην κοινωνία μας; Ο έλεγχος. Ο έλεγχος των αναγκών και των συναισθημάτων μας. Έτσι, μια πρώην Πρώτη Κυρία του Λευκού Οίκου θαυμάστηκε από όλο τον κόσμο σαν αξιοπρεπής και αριστοκρατική φυσιογνωμία, όταν στη διάρκεια της κηδείας του άνδρα της κατάφερε να μη σπάσει και να μην εκδηλώσει τίποτα. Όχι μόνο συναινούμε στον έλεγχο και στην άρνηση της ανάγκης, αλλά απαιτούμε τον έλεγχο. Είμαστε έτοιμοι να σταθούμε στη σειρά, να μη ζητάμε τίποτε ούτε να απαιτούμε πολλά, αν αυτό σημαίνει οτι θα έχουμε αποδοχή και αγάπη. Ο νομιμόφρων πολίτης είναι αυτός που δουλεύει σκληρά και δεν παραπονιέται, αυτός που ποτέ δεν θα δεχτεί «φιλανθρωπία».

 

«Μη ζητάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για σένα», αυτό έχει γίνει το ιερό, εθνικό μας σύνθημα. Ποιος είναι ο πιο πατριώτης; Αυτός που αρνείται όσο το δυνατό περισσότερο τον εαυτό του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος έλεγχος στον εαυτό παρά στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας – εκεί ο καλός στρατιώτης πρέπει να δείξει όλο τον πατριωτισμό του. Αυτός ο έλεγχος άρχισε νωρίς στη ζωή, όταν εμπόδιζαν το παιδί να μιλήσει ή να γελάσει δυνατά ή όταν το αγριοκοίταζαν όταν έκανε πολλή φασαρία και ήταν πολύ εύθυμο ή όταν το μάλωναν όταν ήταν υπερκινητικό. Έτσι, η ζωή μέσα σε αυτά τα παιδιά συντρίφτηκε και αντικαταστάθηκε με τον έλεγχο.

 

http://falsefaith.blogspot.gr/2010/01/blog-post_23.html

Link to comment
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...