Jump to content
Sign in to follow this  
ΧΡΥΣΑ

9η Συνάντηση μελών Taxheaven - Φλώρινα 15 - 18/11/2012

Recommended Posts

μα ... αν κατσω να κοιταω τη ζωη που χανω, θα χασω και τη ζωη που κανω..... :huh:

μπερδεμα ....

Κάτι σχετικό με όσα χάνουμε από τη ζωή.

Ένας άντρας κάθισε σε ένα σταθμό του μετρό και άρχισε να παίζει το βιολί. Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου. Έπαιξε έξι κομμάτια Bach για περίπου 45 λεπτά.

Κατά την περίοδο αυτή, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, υπολογίστηκε ότι 1.100 άνθρωποι πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι στο δρόμο για τη δουλειά.

Μετά από 3 λεπτά, ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι εκεί ήταν ένας μουσικός που έπαιζε. Ο μεσήλικας επιβράδυνε το ρυθμό του και σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά προχώρησε βιαστικός το δρόμο του.

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο.Μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί και χωρίς διακοπή συνέχισε να περπατά.

Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά. Σαφώς είχε αργήσει.

Ο μόνος που έδωσε περισσότερη προσοχή ήταν ένα τρίχρονο αγόρι. Η μητέρα του έκανε νόημα να προχωρήσει, αλλά το παιδί σταμάτησε για να εξετάσει το βιολιστή. Τέλος, η μητέρα το έσπρωξε δυνατά, και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι όλη την ώρα. Το ίδιο επαναλήφθηκε και από πολλά άλλα παιδιά. Όλοι οι γονείς, χωρίς εξαίρεση, τα ανάγκαζαν να προχωρήσουν.

Στα 45 λεπτά που ο μουσικός έπαιξε, μόνο 6 άτομα στάθηκαν για λίγο. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά, αλλά συνέχισαν να περπατάνε κανονικά στο ρυθμό τους. Συνέλεξε 32 δολάρια. Όταν τελείωσε το παίξιμο και επικράτησε σιγή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν γνώριζε ότι ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς στον κόσμο. Είχε παίξει μόλις ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Δύο ημέρες πριν από το παιχνίδι του στο μετρό, ο Joshua Bell είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια, σε ένα θέατρο στη Βοστώνη, όπου οι θέσεις κατά μέσο όρο κόστιζαν 100 δολάρια.

Αυτό που διαβάσατε είναι μια αληθινή ιστορία. Ο Joshua Bell έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό, ως μέρος ενός κοινωνικού πειράματος σχετικά με την αντίληψη, τη γεύση, και τις προτεραιότητες των ανθρώπων, το οποίο οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post.

Το σχέδιο ήταν: Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, μια ακατάλληλη ώρα αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά; Σταματάμε να τη δούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον;

Ένα από τα πιθανά συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία θα μπορούσαν να είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει την καλύτερη μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, πόσα άλλα πράγματα χάνουμε;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η Washington Post να επαναλάβει το πείραμα .. βάζοντας στην θέση του Joshua Bell την Madonna να τραγουδά ντυμένη ζητιάνα..

Μετά ας μας πει τα πιθανά συμπεράσματα..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λυπούμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι ανάμεσα απ' τα δάχτυλά μου

Χωρίς να πιώ μια στάλα

Γ. Σεφέρης

Καλά ξεφύγαμε τελείως από το θέμα λέμε.................

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λυπούμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι ανάμεσα απ' τα δάχτυλά μου

Χωρίς να πιώ μια στάλα

Γ. Σεφέρης

Καλά ξεφύγαμε τελείως από το θέμα λέμε.................

Σοφουλα , χρονια σου πολλα !!! :wub: (αυτα ειναι τα γρηγορα)

ειμαστε ακριβως μεσα στο θεμα , μην ανησυχεις ... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

χαρρυυυυυυυυ............

ποσες ???????????

Μ ΑΡΕΣΕΙ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΛΥΘΟΥΜΕ :P :P :P

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λυπούμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι ανάμεσα απ' τα δάχτυλά μου

Χωρίς να πιώ μια στάλα

Γ. Σεφέρης

Καλά ξεφύγαμε τελείως από το θέμα λέμε.................

"Είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί". Γ. Σεφέρης

Καλά είμαστε καρφί στο θέμα λέμεεεεεεεεεε.. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η λίστα

https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AqcD4o6I3-wndGkwLW9FcUhhX3drdkZjWmtxUEVuaFE#gid=0

Θα τηλεφωνήσω μέσα στην εβδομάδα για να κλεισω καποια δωμάτια στο Φιλίππειον .

Γιαννάκη greekmind θα κλεισεις ή να κλείσω εγω ???

Bil και san θα είναι στο Φαιδων όπως είχαμε πεί .

Θα ενημερωσουμε σχετικα μολις τελειωσουμε με τις κρατήσεις

Αντε λέμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγινε ,

απλα να ενημερωσω ότι δεν υπάρχει άλλη κρατηση για Βέλτση ,

οι άλλες είναι στο Φιλιππειον και στις Πλειάδες .

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ,

απλα το αναφερω σε περίπτωση που δεν έχεις διαβασει τις προηγούμενες δημοσιευσεις.

Φιλικά

Κίμωνας

Εγώ έχω κλείσει στου Βέλτση...!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εννοεί την Ζωή την Λάσκαρη βρε παιδιά. Μη μπερδεύεστε. :blink:

Εεε είσαι ανεκδιήγητος τέλως πάντων.... :D !! δηλαδή που δεν μπορείς να τον διηγηθείς.... :P πρέπει να τον βλέπεις live...

Share this post


Link to post
Share on other sites

στο μιλητό Κίμωνα... δεν έχω δώσει χρήματα...

Χωρίς να θέλω να γίθνομαι φορτική........

Μήπως θα είσαι μόνος σου εκεί :huh:

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί". Γ. Σεφέρης

Καλά είμαστε καρφί στο θέμα λέμεεεεεεεεεε.. :D

"Είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί". Γ. Σεφέρης

Καλά είμαστε καρφί στο θέμα λέμεεεεεεεεεε.. :D

Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον ήλιο

Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο

Γ. Σεφέρης

Πρόκες λέμεεεεεεε :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μαίρη, πες της Σοφίας τι έκανες, και διορθωσες το double. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μαίρη, πες της Σοφίας τι έκανες, και διορθωσες το double. :D

Α για να σου πώ :angry:

πρώτη φορά το έκανα και ξέρω ακριβώς πώς το έκανα :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

στο μιλητό Κίμωνα... δεν έχω δώσει χρήματα...

Βασίλη αν θέλετε,

αλλα κατα πάσα πιθανοτητα θα μπορεσετε να εχετε 2 δικλινα στου Φαίδων .

Δεν ξέρω για τετράκλινο αν θα υπάρξει ,

πές μου αν είναι για να το οριστικοποιήσουμε .

Φιλιά

Share this post


Link to post
Share on other sites

.... Για πες μας κε Κιμωνα...γυμναστηριο εχει κει στο Χοτελ ?? Μπορουμε να κανουμε και Pilates ?! :wub:

Share this post


Link to post
Share on other sites

.... Για πες μας κε Κιμωνα...γυμναστηριο εχει κει στο Χοτελ ?? Μπορουμε να κανουμε και Pilates ?! :wub:

Ναι ρε ,

πως δεν υπάρχει

imgres.htm

Share this post


Link to post
Share on other sites

.... Για πες μας κε Κιμωνα...γυμναστηριο εχει κει στο Χοτελ ?? Μπορουμε να κανουμε και Pilates ?! :wub:

Πολύ σωστή ερώτηση.

Τώρα τελευταία που έμαθα ότι γυμνάζεις το κορμί σου και όχι μόνο, σίγουρα θα υπάρχει πρόβλημα αν για τόσες ημέρες δεν καταφέρεις να γυμναστείς.

Να ρωτήσω την Μάντυ Περσάκη ή την Ελεάννα Λίμα αν μπορούν να έρθουν μαζί μας, για να μην χάσουμε μάθημα?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κάτι σχετικό με όσα χάνουμε από τη ζωή.

Ένας άντρας κάθισε σε ένα σταθμό του μετρό και άρχισε να παίζει το βιολί. Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου. Έπαιξε έξι κομμάτια Bach για περίπου 45 λεπτά.

Κατά την περίοδο αυτή, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, υπολογίστηκε ότι 1.100 άνθρωποι πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι στο δρόμο για τη δουλειά.

Μετά από 3 λεπτά, ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι εκεί ήταν ένας μουσικός που έπαιζε. Ο μεσήλικας επιβράδυνε το ρυθμό του και σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά προχώρησε βιαστικός το δρόμο του.

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο.Μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί και χωρίς διακοπή συνέχισε να περπατά.

Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά. Σαφώς είχε αργήσει.

Ο μόνος που έδωσε περισσότερη προσοχή ήταν ένα τρίχρονο αγόρι. Η μητέρα του έκανε νόημα να προχωρήσει, αλλά το παιδί σταμάτησε για να εξετάσει το βιολιστή. Τέλος, η μητέρα το έσπρωξε δυνατά, και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι όλη την ώρα. Το ίδιο επαναλήφθηκε και από πολλά άλλα παιδιά. Όλοι οι γονείς, χωρίς εξαίρεση, τα ανάγκαζαν να προχωρήσουν.

Στα 45 λεπτά που ο μουσικός έπαιξε, μόνο 6 άτομα στάθηκαν για λίγο. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά, αλλά συνέχισαν να περπατάνε κανονικά στο ρυθμό τους. Συνέλεξε 32 δολάρια. Όταν τελείωσε το παίξιμο και επικράτησε σιγή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν γνώριζε ότι ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς στον κόσμο. Είχε παίξει μόλις ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Δύο ημέρες πριν από το παιχνίδι του στο μετρό, ο Joshua Bell είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια, σε ένα θέατρο στη Βοστώνη, όπου οι θέσεις κατά μέσο όρο κόστιζαν 100 δολάρια.

Αυτό που διαβάσατε είναι μια αληθινή ιστορία. Ο Joshua Bell έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό, ως μέρος ενός κοινωνικού πειράματος σχετικά με την αντίληψη, τη γεύση, και τις προτεραιότητες των ανθρώπων, το οποίο οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post.

Το σχέδιο ήταν: Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, μια ακατάλληλη ώρα αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά; Σταματάμε να τη δούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον;

Ένα από τα πιθανά συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία θα μπορούσαν να είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει την καλύτερη μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, πόσα άλλα πράγματα χάνουμε;

Κάτι σχετικό με όσα χάνουμε από τη ζωή.

Ένας άντρας κάθισε σε ένα σταθμό του μετρό και άρχισε να παίζει το βιολί. Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου. Έπαιξε έξι κομμάτια Bach για περίπου 45 λεπτά.

Κατά την περίοδο αυτή, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, υπολογίστηκε ότι 1.100 άνθρωποι πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι στο δρόμο για τη δουλειά.

Μετά από 3 λεπτά, ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι εκεί ήταν ένας μουσικός που έπαιζε. Ο μεσήλικας επιβράδυνε το ρυθμό του και σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά προχώρησε βιαστικός το δρόμο του.

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο.Μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί και χωρίς διακοπή συνέχισε να περπατά.

Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά. Σαφώς είχε αργήσει.

Ο μόνος που έδωσε περισσότερη προσοχή ήταν ένα τρίχρονο αγόρι. Η μητέρα του έκανε νόημα να προχωρήσει, αλλά το παιδί σταμάτησε για να εξετάσει το βιολιστή. Τέλος, η μητέρα το έσπρωξε δυνατά, και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι όλη την ώρα. Το ίδιο επαναλήφθηκε και από πολλά άλλα παιδιά. Όλοι οι γονείς, χωρίς εξαίρεση, τα ανάγκαζαν να προχωρήσουν.

Στα 45 λεπτά που ο μουσικός έπαιξε, μόνο 6 άτομα στάθηκαν για λίγο. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά, αλλά συνέχισαν να περπατάνε κανονικά στο ρυθμό τους. Συνέλεξε 32 δολάρια. Όταν τελείωσε το παίξιμο και επικράτησε σιγή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν γνώριζε ότι ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς στον κόσμο. Είχε παίξει μόλις ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Δύο ημέρες πριν από το παιχνίδι του στο μετρό, ο Joshua Bell είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια, σε ένα θέατρο στη Βοστώνη, όπου οι θέσεις κατά μέσο όρο κόστιζαν 100 δολάρια.

Αυτό που διαβάσατε είναι μια αληθινή ιστορία. Ο Joshua Bell έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό, ως μέρος ενός κοινωνικού πειράματος σχετικά με την αντίληψη, τη γεύση, και τις προτεραιότητες των ανθρώπων, το οποίο οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post.

Το σχέδιο ήταν: Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, μια ακατάλληλη ώρα αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά; Σταματάμε να τη δούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον;

Ένα από τα πιθανά συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία θα μπορούσαν να είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει την καλύτερη μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, πόσα άλλα πράγματα χάνουμε;

ΕΡΩΤΗΜΑ Α) ΑΝ Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΚΑΘΟΝΤΑΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ?? ΠΟΣΑ ΕΝΣΗΜΑ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΕ? ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ ΘΑ ΤΟΥ ΡΙΧΝΑΝΕ ΚΕΡΜΑΤΑ

ΕΡΩΤΗΜΑ Β) ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΙΟΛΙΤΖΗΣ???

ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΤΟΙΜΗ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΕΙΣΕΛΘΟΥΝ ΣΤΟ ΠΟΥΛ ΜΑΝ. ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ.... ΣΤΟΝ ΠΟΥΛ ΜΠΟΙ ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙ ΚΑΛΑ?????

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...