Jump to content
Sign in to follow this  
POPPY.

ΑΝΤΙΠΑΡΑΒΟΛΗ....ΤΟΤΕ.... ΚΑΙ ΤΩΡΑ....

Recommended Posts

3) να ΜΗΝ είναι κίναιδος

Για την ιστορία και μόνο υπήρχε στην αρχαία Αθήνα η περίφημη "γραφή εταιρήσεως".

Αισχίνου κατά Τιμάρχου 21

"Εάν τις Αθηναίος εταιρήση, μη εξέστω αυτώ των εννέα αρχόντων γενέσθαι, κλπ.."

Και από τον Δημοσθένη στο έργο του "κατά ανδροτίωνος" αναφέρει ότι ο Σόλων είχε θεσπίσει νόμο που έλεγε:

"μήτε λέγειν μήτε γράφειν εξείναι τοις ηταιρηκόσιν"

για την ιστορία και μόνο..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ας τα δούμε λοιπόν ένα προς ένα, όπως μας το ζήτησε και η συνάδελφος Poppy για την οποία δεν νομίζω πως έδωσε αφορμές για τέτοιου είδους "βάρβαρες" προσεγγίσεις.

Αναφορά, σύγκριση, προβληματισμός

Όλα είχαν να κάνουν με την διατήρηση και διάσωση της πόλης κράτους.. Ουσιαστικά η θρησκεία τους ήταν η πόλις κράτος..

1) Να είναι Έλλην πολίτης

Δεν νομίζω πως αμφισβητείται αυτό.

2) να κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία

Ούτε και αυτό νομίζω πως αμβισβητείται.

Ελληνική θρησκεία και παιδεία στα πλαίσια της πόλις κράτους. Να προσθέσω ακόμη πως "ιδιώτης" (με την υβριστική έννοια του όρου), και όχι ενεργός πολίτης, θεωρούνταν και όποιος δεν συμμετείχε στα δρώμενα.. Ανθεστήρια.. Παναθήναια κλπ..

3) να ΜΗΝ είναι κίναιδος

Αυτός δηλαδή που με την συμπεριφορά του προκαλούσε την δημόσια αιδώ, ο εκδιδόμενος επί χρήμασι ή επί πράγμασι.. Περιελάμβανε αυτούς που επί πληρωμή δημιουργούσαν ερωτικό δεσμό ή που γίνονταν εταίροι. Αυτός δηλαδή που πουλούσε το ίδιο του το σώμα, με την ίδια ευκολία ενδεχομένως θα πουλούσε και τα συμφέροντα του δημοσίου.

4) να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει,

καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.

Οποιος πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα.

Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ...

Σήμερα αυτά δεν αποτελούν καθολικό ζητούμενο από την κοινωνία.. με εξαίρεση τα καταναγκαστικά έργα που δεν ξέρω αν σε κάποιους συμπολίτες μας δεν υποβόσκει και αυτό ως ζητούμενο σε ένδειξη τιμωρίας και παραδειγματισμού..?

Αν κάποιος θεωρούταν υπεύθυνος για νόμο που ζημίωνε ηθικά την Αθήνα, η ποινή δεν επιδεχόταν αμφισβήτηση...

Εδώ θεωρώ πως είναι αρκετό το να θυμίσω την περιπέτεια του Σωκράτη που κατηγορήθηκε πως εισήγαγε καινά δαιμόνια.. και συνεπώς έβλαπτε την συνοχή της πόλις κράτους για να καταλήξει να καταδικαστεί και να πιει το κώνειο.

Γιατί λοιπόν να μην σκεφτώ απλά πως μέσα στο κλίμα των ημερών που όλοι μας ζητάμε την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων και την ομαλή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, ότι μια τέτοια παρέμβαση θα ήθελε να προβληματίσει με την αναφορά της και προτρέποντάς μας να προβούμε στην σύγκριση του τότε με το τώρα.

Δεν μας προέτρεψε η συνάδελφος να αντιγράψουμε την νομοθεσία του παρελθόντος αλλά να προβληματιστούμε.

Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω πως πάντα βγαίνουμε κερδισμένοι μέσα από μια διαδικασία διαλόγου. Θεωρώ λοιπόν πως αν είχε την πρόθεση θα τα σχολίαζε αναλόγως.

Γιατί θα έπρεπε να δω με κακή πρόθεση το δημοσίευμά της και να προβώ σε χαρακτηρισμούς περί μισαλλοδοξίας ρατσισμού και τα όσα άλλα χαριτωμένα που σε μια έξαρση Πανικού (εκ του Πανός) ενθουσιασμού εγράφησαν. Τα παραθέτω αυτούσια:

Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς εδώ μέσα που να μην "είδε" τον προπαγανδιστικό και μισαλλόδοξο τρόπο με τον οποίο γράφτηκε -μέσα από συρραφές και αυθαίρετα συμπεράσματα- το κείμενο που παρέθεσε η Poppy. Μέσα από αυτό, και μέσα από την "αδιαμφισβήτητη" αυθεντία της αρχαίας Ελλάδος (το έγραψε ωραία ο noname), κάποιος κουτοπόνηρος βρήκε την ευκαιρία να προβάλλει εθνικιστικές και ρατσιστικές (εναντίον των ομοφυλοφίλων) ιδέες. Το παρελθόν εδώ χρησιμοποιήθηκε ως μια επίφαση δικαίωσης των εθνικιστικών ιδεών. Το παρελθόν αναπλάσθηκε, ιδεολογικοποιήθηκε κατά τρόπο που να δικαιώνει το παρόν και να αποτελεί εφαλτήριο αξιών για το μέλλον.

Όποιος υιοθέτησε το κείμενο χωρίς να αναζητήσει τις πηγές του και όποιος το αποδέχτηκε -είτε απροκάλυπτα είτε υπόρρητα- χωρίς να σκεφτεί τι ακριβώς πρεσβεύει, τότε ή είναι και αυτός μισαλλόδοξος, εθνικιστής και ρατσιστής, ή απλώς, πλανήθηκε, ή μαγεύτηκε από την σύνδεση αυτών των απάνθρωπων ιδεών με την σχεδόν φετιχιστική αυθεντία της αρχαίας Ελλάδος.

doctor

Σε μια προσπάθεια νηφάλιας προσέγγισης των πραγμάτων.. συνάδελφοι είμαστε και δεν κάνει.. Δεν μπορούμε να πυροβολούμε αδιακρίτως και όποιον πάρει.. για όσα στοιχειώνουν το νου μας. Δημήτρη με αγάπη σου τα γράφω, πρόσεξέ το αυτό το στοιχείο σου.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Μήτε την προσκόλληση σε άδειους τύπους, μήτε το γυρισμό στα περασμένα συμβούλεψα ποτέ μου. Το αντίθετο. H παράδοση για μένα αποτελεί ένα σπουδαίο μέρος της γνώσης του ζωντανού ανθρώπου, κι αυτό κανείς δεν μπορεί να τ’ αποφύγει. Άλλο το ζήτημα αν υπάρχουν εκείνοι που κλείνοντας τα μάτια νομίζουν πως τ’ αποφεύγουν. Δεν αποφεύγει τίποτε κανείς αν δεν το κοιτάξει κατάματα. Με άλλα λόγια, για να θυμηθώ τον Rex Warner: «Ένα μέρος του παρελθόντος πεθαίνει κάθε στιγμή, και η θνησιμότητά του μας μολύνει αν προσκολληθούμε σ’ αυτό με υπερβολική αγάπη, ένα μέρος του παρελθόντος μένει πάντα ζωντανό, και κινδυνεύουμε καταφρονώντας τη ζωντάνια του» .ΣΕΦΕΡΗΣ

Πατρογονολατρεια,προοδοπληξία και η περίφημος μεσότητα κατά Αριστοτέλη....Μόνο που είμαστε άνθρωποι των άκρων και ετσι καταλήγουμε να "ταμπελοποιούμε" και την μεσότητα...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πόπη,αισθάνομαι την ανάγκη να σου πω και θα το κάνω δημόσια γιατί έτσι και πρέπει, πως χάρηκα πολύ για την παρουσία σου στα γενικά θέματα με ότι άλλο αυτό συνεπάγεται...

Υ.Γ μου είναι τρομερά δύσκολο να σου μεταφερω την "αντανάκλαση" που νιώθω, πιστεύω πως θα με κατανοήσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω κι εγώ τη δική μου άποψη σχετικά με τη σχέση που μας συνδέει με το παρελθόν και τους αρχαίους προγόνους μας.

Έχω διαβάσει αρκετά την αρχαία Ελληνική γραμματεία, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι εδώ μέσα. Μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων μέσα στην κοινότητά μας, έχω καταλάβει πως το επίπεδο των περισσοτέρων είναι αρκετά υψηλό γεγονός που δίνει κύρος στις όποιες συζητήσεις, στις ανταλλαγές απόψεων ή ακόμα και στις λίγες αντιπαραθέσεις που μοιραία υπάρχουν. Το να διαλέγεσαι με συνανθρώπους σου οι οποίοι διαθέτουν μια ευρύτητα πνεύματος και έχουν ένα πολύ καλό υπόβαθρο, μόνο καλό μπορεί να σου κάνει. Κλείνοντας τον υπολογιστή κάθε φορά που συζητάμε κάποιο θέμα οι προβληματισμοί τριβελίζουν το μυαλό μου. Μήπως ο Θεόφιλος είχε δίκιο σ΄αυτό που έγραψε; Μήπως ο Δημήτρης το έθεσε σωστά το θέμα; Μήπως ο Θανάσης καλά έκανε και επέμεινε; Μήπως ο Γιάννης είχε δίκιο που με μάλωσε γι΄ αυτό που έγραψα; Μήπως η Ειρήνη δικαίως εξανέστη με αυτό που έγραψε ο τάδε; Μήπως η Χρύσα παρουσίασε μια άλλη πλευρά του θέματος που μου είχε ξεφύγει;….

Στο θέμα που ανέκυψε, θα γράψω δυο λόγια. Η μόνη σχέση που έχουμε εμείς σήμερα με τους αρχαίους μας προγόνους κατά την προσωπική μου άποψη, είναι το ότι ζούμε στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που ζούσαν κι αυτοί τότε. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, αλήθεια που όπως πάντα είναι σκληρή. Ό,τι εκείνοι με κόπο είχαν δημιουργήσει τότε, πολιτισμό, ιδεώδη, αθλητισμό, τέχνες και πολλά άλλα εμείς τα έχουμε γκρεμίσει με την πάροδο των χρόνων και φτάσαμε σήμερα να απέχουμε παρασάγγας από τους τότε ένδοξους προγόνους μας. Οι εποχές άλλαξαν στο πέρασμα του χρόνου, οι τότε κοινωνίες δεν συγκρίνονται σε τίποτε με την τωρινή οργάνωση της δικής μας κοινωνίας, η τότε παιδεία δεν υπάρχει σήμερα, ο τότε τρόπος ζωής επίσης και πολλά άλλα. Δε θέλω να αποκοπώ από το παρελθόν. Θέλω να γνωρίζω το τι γινόταν τότε, να μάθω τα πάντα για το πώς ήταν οργανωμένη η κοινωνία των προγόνων μας, ποια ήταν τα ήθη και τα έθιμα, η ιστορία τους, να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ τη φιλοσοφία τους, να μάθω ποιοι ήταν οι προδότες που χρόνια μας παρουσίαζαν σαν ήρωες κ.λπ. Όμως αυτό που θέλω επιπλέον είναι να προσπαθήσω να πάρω τη σκυτάλη από τους προγόνους μου και να την πάω πιο μπροστά, να εξελίξω αυτά που μας παρέδωσαν. Αν ο παππούς μου ή ο πατέρας μου για παράδειγμα ήταν ήρωες, και προσέφεραν στην πατρίδα τα πάντα, αν ήταν φιλόσοφοι κ.λπ. κ.λπ.. θα μάθω από αυτούς, θα διδαχθώ. Το να τους μνημονεύω όμως ανά πάσα στιγμή όταν εγώ με τον τρόπο ζωής μου και την φιλοσοφία μου για τη ζωή γενικότερα δεν τους μοιάζω ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι, τότε πιστεύω πως δε με κολακεύει κάτι τέτοιο. Το αντίθετο θα έπρεπε να κάνω, να πάρω δηλαδή αυτά που μου άφησαν και να γίνω καλύτερος απ’ αυτούς. Να ανεβάσω περισσότερο τον πήχη και τα παιδιά μου αργότερα να πάρουν τη σκυτάλη από μένα και να συνεχίσουν τον ανηφορικό δρόμο. Αυτό όμως δυστυχώς δε γίνεται σήμερα, πρέπει να το παραδεχτούμε. Αν μένουμε στις δάφνες του παρελθόντος εκόντες άκοντες, οδηγούμαστε στο τέλμα και στον μαρασμό. Ας συνειδητοποιήσουμε το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει και αφού έχουμε ήδη σήμερα πιάσει πάτο να σηκωθούμε στα πόδια μας και να προχωρήσουμε.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Μήτε την προσκόλληση σε άδειους τύπους, μήτε το γυρισμό στα περασμένα συμβούλεψα ποτέ μου. Το αντίθετο. H παράδοση για μένα αποτελεί ένα σπουδαίο μέρος της γνώσης του ζωντανού ανθρώπου, κι αυτό κανείς δεν μπορεί να τ’ αποφύγει. Άλλο το ζήτημα αν υπάρχουν εκείνοι που κλείνοντας τα μάτια νομίζουν πως τ’ αποφεύγουν. Δεν αποφεύγει τίποτε κανείς αν δεν το κοιτάξει κατάματα. Με άλλα λόγια, για να θυμηθώ τον Rex Warner: «Ένα μέρος του παρελθόντος πεθαίνει κάθε στιγμή, και η θνησιμότητά του μας μολύνει αν προσκολληθούμε σ’ αυτό με υπερβολική αγάπη, ένα μέρος του παρελθόντος μένει πάντα ζωντανό, και κινδυνεύουμε καταφρονώντας τη ζωντάνια του»

.ΣΕΦΕΡΗΣ

Ένας από τους λόγους που ο Σεφέρης

Αίσθηση προκάλεσε ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος όταν μίλησε για τα διαδοχικά επίπεδα πρόσληψης του έργου του Σεφέρη στην Ελλάδα ανάλογα με τα εξωτερικά δράματα της χώρας, όπως ήταν ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Σμύρνης, και τα εσωτερικά δράματα, όπως ήταν ο Εμφύλιος, όταν ο Σεφέρης εθεωρείτο από τα αριστερά ρεύματα ως ο εκφραστής της αστικής τάξης, ο εκφραστής της αντίδρασης, ο δεξιός ποιητής. Είναι εκπληκτικό το γεγονός πώς ο Σεφέρης από «αποδιοπομπαίος τράγος» της Αριστεράς μετετράπη σε ένα άλλο σύμβολο, το σύμβολο της απόλυτης αντίστασης απέναντι στους συνταγματάρχες. Φαίνεται ότι τελικά ο κοινός παρονομαστής των θεμάτων σε αυτό το διεθνές συνέδριο για τον Σεφέρη ήταν η μεταβαλλόμενη οπτική των πραγμάτων και η αυτογνωσία ως προϋπόθεση για οτιδήποτε περαιτέρω.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=126963&ct=114&dt=15/10/2000#ixzz0o1dSXDut

Και ο Καβάφης.. άλλη πονεμένη ιστορία. Κατηγορήθηκε και αυτός ως απολίτικος (αντλούσε μνήμες από το παρελθόν, από τη συλλογική ψυχή της φυλής) και δέχτηκε τα πυρά από την αριστερή διανόηση της εποχής.

Καβάφης..

Ο Καβάφης, όπως κάθε ποιητής, λειτουργεί κυρίως μέσω των συμβόλων. Η τέχνη του είναι η συγκέντρωση αρχετύπων, που δίνουν ένα φευγαλέο υπαινικτικό νόημα στο λόγο του. Αντλεί μνήμες από το παρελθόν, από τη συλλογική ψυχή της φυλής και τις αποθέτει στο παρόν, ενίοτε ως προειδοποίηση για τα μελλούμενα. Είναι τέτοια η σχέση του με τη συλλογική ψυχή και τα περιεχόμενά της, που θεωρείται προδρομικός της σχέσης της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα με τη συλλογική συνείδηση.

Η συμβολιστική του τάση είναι έντονη και συνδυάζεται με λόγο λιτό αλλά διαχρονικά επίκαιρο. Η ειρωνική διάθεση, αυτό που αποκλήθηκε καβαφική ειρωνεία συνδυάζεται με την τραγικότητα της πραγματικότητας, για να καταστεί κοινωνικά διδακτική και οι ηδονιστικοί του προσανατολισμοί ανακατεύονται με κοινωνικές επισημάνσεις.

Από την εφημερίδα Αυγή

Το αισθητικό ως απάντηση στο πρόβλημα του πολιτικού 23/03/2008

Της Πέπης ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

|Θυμήσου σώμα|, λέει ο εραστής του ελληνισμού και της κοσμόπολης Καβάφης. Πόσο σημαντικό και πόσο εφικτό είναι σήμερα κάτι τέτοιο; Και πόσο έχει να κάνει μόνο με την ερωτική εμπειρία και όχι και με την διαφεύγουσα αλλά πολύτιμη αίσθηση του ανήκειν, σε ένα ατομικό είτε συλλογικό σώμα, σε ένα σύντροφο είτε σε ένα σύνολο με διακριτή παρουσία στον χώρο και τον χρόνο; Η μνήμη, μεταμορφωμένη σε έργο, είναι αυτό που κάνει το σώμα να ζει και να επικοινωνεί πέρα από την φθορά του. Ένα σώμα που θυμάται, δηλαδή κάνει παρόντα τον παρελθόντα έρωτα, και που επιτρέπει την ενσωμάτωση σε μια διαχρονία, ταυτόχρονα ελληνική και αιγυπτιακή, και σε ένα τοπίο, την πραγματική και την φαντασιακή Αλεξάνδρεια. Το ότι ο Καβάφης δηλώνει |αισθητής| δεν σημαίνει, όπως για καιρό παρανόησε μια αριστερή ορθοδοξία, την αφελή προσχώρησή του ως εστέτ σε κάποια "παρακμιακή" μόδα. Δηλώνει αντιθέτως την απόφασή του να αναζητήσει την ανάδυση της αίσθησης που εισάγει το λογοκριμένο σώμα στον λόγο για τον κόσμο, την κοινωνία, τον άνθρωπο. Όταν ο ποιητής ζητά από κάποιον ομότεχνο, που είναι ο καθρέφτης του εαυτού του, να χύσει την αιγυπτιακή του αίσθηση σε ελληνικό λόγο, μας δείχνει πως το σώμα μπορεί να ξεχειλίζει ερωτικά, πέρα από τις διαφορές, και κάνει τα διαφορετικά να επικοινωνούν χωρίς να ισοπεδώνονται.

Διάλεξα, μετέχοντας σε ένα διάλογο για την αριστερά, με αφορμή τα βιβλία του Ήγκλετον για την θεωρία της Λογοτεχνίας και την Ιδεολογία του αισθητικού, να ξεκινήσω από τον δήθεν απολιτικό Καβάφη, που μεταξύ άλλων έχει γράψει και ένα από τα πιο δυνατά αντιϊμπεριαλιστικά ποιήματα (27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ. και την ανάλυση του Στρατή Τσίρκα στο βιβλίο του |Ο πολιτικός Καβάφης|, Κέδρος, Αθήνα, 1971, σ. 71 κ. εξ.), γιατί πιστεύω ότι αριστερή μπορεί να είναι η σκέψη που καταφέρνει να ανατρέπει, διότι συσχετίζει όσα ο κυρίαρχος λόγος απαγορεύει να συσχετιστούν, γιατί θα αποκαλύψουν το λογοκριμένο βάθος και θα ενώσουν εκείνα που δεν πρέπει να ενωθούν. Η καταπίεση και η αυτοκαταπίεση βασίζονται σε ένα σύνολο από αγεφύρωτες και αδιέξοδες διχοτομίες. Ολόκληρη η σκέψη και η πράξη για τον πολιτισμό κυριαρχούνται όχι απλώς από τις ?απόλυτα απαραίτητες- διακρίσεις, αλλά από διχοτομίες: πνεύμα/σώμα, άντρας/γυναίκα, δικός και ξένος. Όταν η προσωπική είτε η συλλογική μνήμη αμφισβητεί αυτές τις διχοτομίες και οδηγεί σε αναπάντεχες και απαγορευμένες συσχετίσεις, τότε είναι αριστερή. Επαναστατική. Αυτός είναι ο λόγος που είναι απαγορευμένη.

Ο Καβάφης πίστευε ακράδαντα ότι μπορούσε να γράψει Ιστορία. Με μια έννοια, δημιούργησε το ποιητικό της ισοδύναμο. Σήμερα, οι επιστήμες και οι πρακτικές της μνήμης δεν είναι απαγορευμένες αλλά τείνουν σαφώς να πλαστογραφηθούν και να υποβαθμιστούν. Η παρατήρηση αυτή έχει να κάνει τόσο με την Ιστορία και τις άλλες σχετικές επιστήμες του ανθρώπου, όσο και με την αρχαιολογία της ψυχής, την ψυχανάλυση. Σε ό,τι αφορά στην Ιστορία, η εξέλιξη αυτή δεν είναι το προνόμιο ενός μόνο κράτους ή συστήματος. Οι χιτλερικοί και οι σταλινικοί διέπρεψαν σε αυτό στο παρελθόν. Ο δόκτωρ Ρόζεμπεργκ, εφευρέτης της "Ιστορίας" των Αρίων και οι πλαστογράφοι που αφαιρούσαν τα πρόσωπα από τις φωτογραφίες της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΣΕ, υπήρξαν τέλεια συμπληρωματικά αντίθετα. Σήμερα, η ανιστόρητη Υπερδύναμη φοβάται την μνήμη και μας προτρέπει να ξεχάσουμε, είτε να βλέπουμε επιλεκτικά την Ιστορία που υποτίθεται ότι διαιρεί. Το Μουσείο των Ινδιάνων στην Ουάσιγκτον, όπου δεν θα βρείτε σχεδόν τίποτε για την σφαγή των Σιού στο Γούντετ Νη, είναι ένα εύγλωττο παράδειγμα μιας τέτοιας άποψης για την Ιστορία. Η Ιστορία που χρειαζόμαστε δεν έρχεται σε σύγκρουση με την ανθρωπολογία ή τις πολιτισμικές σπουδές, παρά μόνον με μια επίπεδη εκδοχή τους. Κάθε σοβαρή ανθρωπολογία είναι ιστορική ανθρωπολογία. Και κάθε επαρκής Ιστορία δεν μπορεί παρά να είναι |Ιστορία του -ή των- Πολιτισμών|.

Μια τέτοια επιστημονική διαχείριση της μνήμης δεν θα έπρεπε να παγιδεύεται στο τέλμα της υποτιθέμενης διαπολιτισμικότητας, που στην πραγματικότητα σημαίνει το να μιλάμε δήθεν αντικειμενικά για όλους τους πολιτισμούς, με τα μοντέλα που εκπορεύονται από τον εξής ένα: Τον δυτικό, στην αμερικανική κυρίως εκδοχή του. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μπορεί να μας κάνει να κλείσουμε τα μάτια στη συγκλονιστική συγκυρία που ζούμε: Και η συγκυρία αυτή επιβάλλει τον δύσκολο και απόλυτα απαραίτητο διαπολιτισμικό διάλογο, που προϋποθέτει τον πραγματικό σεβασμό στον άλλο και την συνείδηση της δυσκολίας να επιτευχθεί, έστω και μερικά, μια κοινή γλώσσα. Από την άλλη πλευρά, η συναίσθηση ότι η Ιστορία ενέχει |και| τα στοιχεία της αφήγησης και της ρητορικής, είναι κάτι που δεν μπορούμε να αρνηθούμε. Όσοι το κάνουν, ρητορεύουν χωρίς να το αντιλαμβάνονται ή να το ομολογούν. Αλλά η παραδοχή αυτή δεν υποχρεώνει καθόλου να παραιτηθούμε από το |ιστορικώς ορθό|. Ένας τέτοιος επίπεδος μεταμοντερνισμός θα σήμαινε στην ουσία την υποταγή στον κυρίαρχο εξουσιαστικό λόγο, στον οποίο συμφέρει να κολυμπούν τα πάντα, σε μια σχετικότητα που τελικά υπηρετεί την δική του ολιστική σκέψη.

Το αριστερό πολιτικό ζητούμενο είναι κάτι που χρειάζεται όχι γιατί η αριστερά είναι κάτι το ιερό και απαραβίαστο, αλλά γιατί η μονοδιευθυνόμενη και φονική παγκοσμιοποίηση και η νεοφιλελεύθερη αγριότητα έχουν κάνει να επιστρέψει το φάντασμα του Μαρξ, υπερασπιστή των καταπιεσμένων και των αλλοτριωμένων. Αυτό όμως που μοιάζει πως πρέπει να αναζητήσουμε δεν μπορεί να είναι η έτοιμη θεωρία, το παγερό ιδεολόγημα και το στερεότυπο, αλλά μια μνήμη, μια αίσθηση, μια σκέψη και μια πράξη, που να ζητούν να ενώσουν έναν κόσμο όπου ο κατακερματισμός, η διάσπαση, απαιτούν να είναι ο κανόνας. Ζητούμενη με την έννοια αυτή είναι η στιγμή που το σκόρπια κομμάτια του παζλ της ζωής έρχονται να ενωθούν για να αποκαλύψουν την απαγορευμένη, λογοκριμένη εικόνα, που θα επιτρέψει την δράση. Αν κάτι τέτοιο ισχύει, τότε αυτό που πρέπει να δούμε ξανά είναι ο πολύτιμος και δύσκολος διάλογος του Μαρξ με τον Φρόυντ, της κοινωνίας με την ψυχή και την τέχνη.

Έχει περάσει περισσότερο από ένας αιώνας από την στιγμή που ένας Βιεννέζος γιατρός μας αποκάλυψε αυτό που ονομάστηκε "η ήπειρος του ασυνείδητου". Αλλεπάλληλες προσπάθειες, από τον Υπερρεαλισμό μέχρι τον Βίλχελμ Ράιχ, και από την σχολή της Φραγκφούρτης και τον Μπένγιαμιν μέχρι τον Καστοριάδη και τον Λυοτάρ, φιλοδόξησαν να συνδυάσουν τον φροϋδικό και τον μαρξικό λόγο. Πιο πρόσφατα, μια μονόπλευρη ανάγνωση των θέσεων του Λακάν για την ψυχαναλυτική ηθική, οδήγησε σε μια συχνά επίπεδη σύνδεση μιας τάσης της ψυχανάλυσης με την πολιτική επιστήμη και τις διεθνείς σχέσεις. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για όλες αυτές τις απόπειρες. Αυτό όμως που παραμένει, είναι πως αν πρόκειται να υπάρξει ένας νέος, πιο αυθεντικός, ουμανισμός, απέναντι στην λανθάνουσα νέο-ιμπεριαλιστική ή νέο-αποικιοκρατική συνιστώσα, συνώνυμος στα μάτια μου της αριστεράς, θα πρέπει να βρει τα εργαλεία για να γνωρίσει πολύ καλύτερα το βάθος, που τόσο συχνά μας κυβερνά χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, και να δοκιμάσει να στρέψει τις δυνάμεις του όχι στην κυριαρχία της ενόρμησης του θανάτου αλλά στην ανάδυση αυτής του έρωτα και της δημιουργίας.

Κράτησα την λέξη δημιουργία τελευταία. Είναι για να ξαναγυρίσω στο αισθητικό, την αίσθηση, τον αισθησιασμό, το σώμα και το τεχνούργημα. Χωρίς να χάνουν την σημασία τους ως επιστημονικά και πολιτικά εγχειρήματα, τα έργα του Φρόυντ και των Μάρξ/Ένγκελς, ας πούμε το |Τοτέμ και ταμπού| και το |Κομμουνιστικό Μανιφέστο|, είτε η |Καταγωγή της οικογένειας| ή και του Χέγκελ η |Φαινομενολογία του πνεύματος|, δεν παύουν να είναι και αφηγήσεις και αισθητικές προτάσεις. Τεχνουργήματα που μάλιστα βρίσκονται συχνά σε διάλογο με έργα τέχνης. Δεν μπορούμε να διαβάσουμε το |Μανιφέστο| και την |Καταγωγή|, χωρίς να σκεφτούμε την |Θεογονία| και την |Ορέστεια|. Δεν μπορούμε να δούμε την |Φαινομενολογία| χωρίς την |Αντιγόνη|. Και δεν μπορούμε να δούμε τον Φρόυντ, από την πρώτη ώς και την τελευταία του σελίδα, χωρίς τον |Οιδίποδα|, ούτε τον Λακάν, χωρίς και πάλι την |Αντιγόνη|. Από τον Μαρξ και τον Φρόυντ στον Σοφοκλή. Με άλλα λόγια, μια απελευθερωτική σκέψη και πράξη καλείται να ξαναβρεί τον αστερισμό των ετερόκλητων του Μπένγιαμιν, να ενώσει την ραπτομηχανή και την ομπρέλα, να δώσει στο πολιτικό πρόβλημα μια απάντηση που δεν μπορεί παρά να είναι και αισθητική.

Η Πέπη Ρηγοπούλου διδάσκει Επικοινωνία και Αισθητική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Έχω την αίσθηση πως δίνει απαντήσεις..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η κατάσταση είναι πολύ απλή και βγαίνει μέσα από τον λόγο σε αυτό το topic (για μένα).

Αν δεν αναγνωρίσουμε αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε δεν υπάρχει αναγνώριση....τα πάντα θα μείνουν ίδια....

Θέλω να πω ότι έστω κι αν αντικρύσουμε την Κυριακή το βράδυ με πλήρη συνειδητότητα την αλήθεια για τον εαυτό μας η περίφημος Δευτέρα κατά τον συνάδελφο Σταυρουλάκη πάλι δεν θα έρθει...η Δευτέρα θα είναι ίδια και απαράμιλλη με την Κυριακή.... Και πώς να κατανικήσεις την " πολύπειρη συνήθεια" ..αυτό το «λούκι» που είναι μέσα στην φύση μας (υπάρχουν και οι ειδήμονες που ξέρουν να το διαχειρίζονται πολύ καλά και το θεριό μεγάλωσε.....

Αλλά... μόνο ο λόγος είναι πάντα διπλός...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όταν ο Φειδίας πήγε φυλακή

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΥΡΙΛΛΑ

Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι ο Φειδίας φυλακίστηκε για το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, ο Περικλής κατηγορήθηκε για σπατάλη στην Ακρόπολη, ο Θεμιστοκλής είχε μάλλον... μακρύ χέρι, ο Αριστοτέλης στηλίτευε τον πλουτισμό κάποιων εφοριακών τη στιγμή που η άμεση φορολογία θεωρούνταν προσβλητική για τους Αθηναίους, ενώ ένας από τους πιο στενούς συνεργάτης του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν μέγας καταχραστής;

Αλλά και στο Βυζάντιο: τους τελευταίους αιώνες, τους αιώνες της μεγάλης κρίσης και της πτώσης, οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Οσο ειδυλλιακή εικόνα κι αν μας αρέσει να έχουμε για τους «αρχαίους ημών προγόνους», η διαφθορά είναι σύμπτωμα όλων των καιρών. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά τού τότε με το τώρα: «Εκείνη την εποχή, οι θεσμοί και το νομοθετικό πλαίσιο αποθάρρυναν τέτοια φαινόμενα και όταν εμφανίζονταν το πολιτειακό σύστημα τα εξόριζε κυριολεκτικά και συμβολικά», επισημαίνει στο «7» ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτης Βαλαβάνης.

Το ίδιο το πολίτευμα, λοιπόν, δεν δίστασε να ορίσει δικάσιμο για τον Περικλή, αφού τα μνημεία της Ακρόπολης συνδέθηκαν ίσως με τη μεγαλύτερη κατάχρηση της εποχής. Η χρήση των χρημάτων του ταμείου της Αθηναϊκής Συμμαχίας, αλλά και οι υποψίες ότι ο Φειδίας νόθευσε το κράμα χρυσού του αγάλματος της Αθηνάς, αμαύρωσαν, τότε, το έργο. Δεδομένου όμως ότι το πολίτευμα δεν ήταν «ελέω θεού» αλλά... «ελέω πολιτών», κινήθηκαν όλοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της εποχής. Αν και ορίστηκε δικάσιμος, ο Περικλής δεν δικάστηκε ποτέ, διότι ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Ωστόσο, πριν ξεκινήσει η ανέγερση του ναού της Αθηνάς Νίκης, ελεγκτές ξεσκόνισαν τη μελέτη του Καλλικράτη. Οσο για τον Φειδία, δικάστηκε και απέδειξε την αθωότητά του. Αλλά αμέσως μετά κατηγορήθηκε για αλαζονεία επειδή είχε απαθανατίσει τον εαυτό του και τον Περικλή στην ασπίδα της Αθηνάς και φυλακίστηκε!

Η πολύ οικεία σε μας διένεξη των πολιτικών που συνοψίζεται στο «ποιος έκλεψε περισσότερο από τον άλλον», διαδραματίστηκε ανάμεσα στον δημοκρατικό Θεμιστοκλή και τον συντηρητικό Αριστείδη, τον επονομαζόμενο «δίκαιο». Ο Αριστείδης, ως υπεύθυνος των δημόσιων εσόδων, κατηγόρησε τον Θεμιστοκλή για κατάχρηση. Ο δεύτερος, όμως, όχι μόνο κατάφερε να τον παύσει από τα καθήκοντά του, αλλά τον κατηγόρησε, επίσης, για ατασθαλίες. Οπως σημειώνει στο βιβλίο του «Οψεις του αρχαίου ελληνικού κόσμου» ο καθηγητής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Μ. Τιβέριος, όταν ο Αριστείδης επανήλθε στη θέση του, απευθυνόμενος στα πλήθη, είπε: «όταν εκτελούσα ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου, με αποδοκιμάζατε. Τώρα που έχω αφήσει τους κλέφτες να αλωνίζουν το δημόσιο χρήμα, σας φαίνομαι σπουδαίος».

Το δωράκι του Δημοσθένη

Ομως και ο Δημοσθένης το 324 π.Χ. εξορίστηκε από την Αθήνα με την κατηγορία ότι συνεργάστηκε με τον μεγαλύτερο καταχραστή της εποχής, τον Αρπαλο. Στον τελευταίο ο Μέγας Αλέξανδρος είχε αναθέσει την ευθύνη των οικονομικών της στρατιάς και αργότερα του θησαυροφυλακείου της Βαβυλώνας. Καθώς όμως ήταν άπληστος καταχραστής και φοβήθηκε την οργή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δραπέτευσε στην Αθήνα. Ο Δημοσθένης αρχικά εισηγήθηκε την απέλασή του, αλλά, έπειτα από μια γενναία... δωρεά από τον Αρπαλο, άλλαξε γνώμη...

Και ενώ εμείς ετοιμαζόμαστε να πληρώσουμε τους σκληρότερους φόρους, οι πολίτες της αρχαίας Αθήνας όχι μόνο δεν τους είχαν σε καμία υπόληψη, αλλά στην κλασική Αθήνα η άμεση φορολογία θεωρούνταν προσβλητική και τυραννική. «Η οποιαδήποτε φορολογία εργασίας και περιουσίας λογιζόταν ως ασύμμετρη προς την ιδιότητα του ελεύθερου πολίτη», αναφέρει ο Μ.Τιβέριος. Επειδή, όμως, καμία κρατική μηχανή δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά, εξαιρέθηκαν μεν οι πολίτες, αλλά τους φόρους τούς επωμίστηκαν οι μέτοικοι (οι ξένοι που διέμεναν στην Αθήνα).

Οι μόνοι πολίτες που πλήρωναν ήταν όσοι έκαναν ατιμωτικά επαγγέλματα, όπως οι «πορνοβοσκοί», ή τυχοδιωκτικά, όπως οι θαυματοποιοί, διότι τότε θεωρούνταν τυχοδιώκτες, ενώ από το χριστιανισμό και μετά είναι... σταρ. Και κυρίως πλήρωναν οι «έχοντες και κατέχοντες» πολίτες, με τη μορφή της «εισφοράς» για τις έκτακτες λειτουργίες της πόλης, όπως κάλυψη πολεμικών αναγκών, δραματικούς και μουσικούς αγώνες κ.ά. Και επειδή, όπως είναι φυσικό, στους έχοντες καθόλου δεν άρεσε να πληρώνουν, έρχονταν σε διενέξεις μεταξύ τους προκειμένου να αποφύγουν τις εισφορές. Και κάπως έτσι η Δημοκρατία μετέφερε την... κρίση στα πλούσια στρώματα της κοινωνίας και το έκανε τόσο επιτυχημένα ώστε, όπως αναφέρει και πάλι ο Μ. Τιβέριος, ένας ολιγαρχικός Αθηναίος του 5ου αι. έλεγε ότι «ο λαός απαιτεί να παίρνει χρήματα και να τραγουδά, να τρέχει, να χορεύει, να ταξιδεύει, να έχει ο ίδιος χρήμα και οι πλούσιοι να γίνουν φτωχότεροι».

Οσο για τους εφοριακούς, το επάγγελμα απαντάει και στη Σπάρτη. Μάλιστα ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του είναι πολύ σαφής: «Λανθασμένες είναι και οι ρυθμίσεις για τους εφόρους. Παρά το ότι είναι η σημαντικότερη εξουσία, ωστόσο προέρχονται από όλο το λαό και πολλές φορές συμβαίνει να παίρνουν το αξίωμα πολύ φτωχοί άνθρωποι, που χρηματίζονται εξαιτίας της φτώχειας τους». Και συμπληρώνει: «Ο τρόπος απονομής του αξιώματος είναι παιδαριώδης. Επρεπε να εκλέγονται από όλο το λαό και όχι όπως γίνεται τώρα. Αλλωστε, δεν είναι διακεκριμένοι πολίτες και, επειδή παίρνουν σοβαρές αποφάσεις, θα ήταν καλύτερα να κρίνουν με βάση γραπτή νομοθεσία και όχι αυθαίρετα. Ούτε όμως η ζωή τους συμβαδίζει με τους νόμους. Οι έφοροι ζουν με άνεση, ενώ οι άλλοι με σκληρούς περιορισμούς, με αποτέλεσμα να μην αντέχουν τη ζωή τους και να καταπατούν τους νόμους, για να απολαύσουν κρυφά τις σωματικές ηδονές...».

Φαίνεται πως το αρχαιότερο επάγγελμα, εκτός από αυτό που όλοι ξέρουμε, είναι και του τραπεζίτη, που δεν έχαιρε καμίας εκτίμησης από τους πολίτες της Αρχαίας Αθήνας. Και μπορείτε να υποψιαστείτε το γιατί: Οι τράπεζες και τότε σχετίζονταν με δάνεια και γι' αυτό ο Πλάτων στους «Νόμους» ζητά να απαγορευτούν τα έντοκα δάνεια. Εδώ, όμως, έρχεται το πολίτευμα το οποίο με τους νόμους θέτει εμπόδια σε κάθε σκοτεινό ανθρώπινο ένστικτο που επιζητά τον ληστρικό πλουτισμό. Οι τραπεζίτες, λοιπόν, ήταν έντιμοι και ήταν επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή, αφού τραπεζίτες επιτρεπόταν να γίνουν μόνο οι μέτοικοι, οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα στην κατοχή ακίνητης περιουσίας. Ετσι, όταν δάνειζαν, δεν μπορούσαν να υποθηκεύσουν περιουσίες των πολιτών.

Ιερά με τόκο!

Ολ' αυτά, όμως, αφορούν τις ιδιωτικές τράπεζες. Διότι υπήρχαν και κρατικές και ήταν τα μεγάλα Ιερά (π.χ. Δήλος) στα οποία οι ιδιώτες κατέθεταν τα λεφτά τους χωρίς τόκο. Οταν εμφανίστηκαν οι ιδιώτες, τα Ιερά άρχισαν και εκείνα να βάζουν τόκους, αλλά κατόπιν κρατικής έγκρισης.

Πολλούς αιώνες αργότερα, οι ευκατάστατοι έγιναν απρόθυμοι στις εισφορές. «Οι έχοντες να ανοίξουν τα βαλλάντια και τα κιβώτιά τους» γράφει ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεών στον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, καταγγέλλοντας ότι οι πλούσιοι «θησαυρίζουσι» και διαπράττουν κάθε λογής αδικίες εις βάρος των φτωχών. Η αλαζονεία, δε, ήταν τόσο απροκάλυπτη, ώστε, όπως σημείωνει η καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, Τόνια Κιουσοπούλου, «αυτόπτες μάρτυρες της Αλωσης λένε ότι ακόμα και οι τούρκοι στρατιώτες εντυπωσιάστηκαν από τους θησαυρούς που βρήκαν στα σπίτια των πλουσίων, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ότι δεν συνεισέφεραν καθόλου στις αμυντικές δαπάνες της πόλης». Πριν από την Αλωση, η ανερχόμενη τάξη των εμπόρων, που αντικατέστηκε την παλιά αριστοκρατία, είχε τον έλεγχο της πόλης και εμπλεκόταν στα δημόσια έργα, όχι όπως άλλοτε, μόνο για λόγους κύρους και υστεροφημίας, αλλά και με άλλα κίνητρα... Ο Μανουήλ Παλαιολόγος Ιάγαρις, λίγα χρόνια πριν από την Αλωση, ανέλαβε την επισκευή των τειχών και κατηγορήθηκε ότι καταχράστηκε δημόσιο χρήμα. *

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=16/05/2010&id=161867

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όταν ο Φειδίας πήγε φυλακή

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΥΡΙΛΛΑ

(...)

Οσο ειδυλλιακή εικόνα κι αν μας αρέσει να έχουμε για τους «αρχαίους ημών προγόνους», η διαφθορά είναι σύμπτωμα όλων των καιρών. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά τού τότε με το τώρα: «Εκείνη την εποχή, οι θεσμοί και το νομοθετικό πλαίσιο αποθάρρυναν τέτοια φαινόμενα και όταν εμφανίζονταν το πολιτειακό σύστημα τα εξόριζε κυριολεκτικά και συμβολικά», επισημαίνει στο «7» ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτης Βαλαβάνης.

(...)

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=16/05/2010&id=161867

Αφού προσθέσουμε και την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα της τότε εποχής (στην προσπάθειά τους για την διαφύλαξη του ύψιστου Αγαθού που ήταν η διατήρηση και διάσωση της Πόλις κράτους) να πούμε, σε μια προσπάθεια πολιτικής προσέγγισης, πως χρήσιμο θα ήταν, εδώ τώρα στο παρόν, να εστιάσουμε στα παραπάνω χρήσιμα συμπεράσματα.

Στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε αναφερθεί και σ' εκείνη την έρμη τη Δευτέρα, που την αναμέναμε πως και πως.. Όμως δεν πρόκειται να έρθει αν εμείς δεν την φέρουμε και αναφέρομαι στην ουσιαστική συμμετοχική μας προσπάθεια. Αλλά και πάλι δεν αρκεί. Ούτε οι θεσμοί και το νομοθετικό πλαίσιο αρκούν, χωρίς συμμετοχή. Αλλά και πάλι δεν αρκεί..

Θα πρέπει μέσα από την κατακερματισμένη κοινωνία να αναζητήσουμε το κοινό Αγαθό.. πριν το διεκδικήσουμε μέσα από τον κοινό δρόμο.. που μέσα από κοινωνικές διεργασίες και προσπάθεια θα γίνει.

Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορούμε να προχωρήσουμε μόνο μέσω μιας οικονομικίστικης προσέγγισης (τύπου by far και ακόμα παραπέρα..) χωρίς ένα στοιχειώδες αξιακό υπόβαθρο, χωρίς όραμα, που θα πρέπει να αναζητήσουμε. Το ήδη υπάρχον έχει απαξιωθεί.

Μ' ανησυχεί επίσης αυτό το διαρκές αίσθημα φόβου που έχει κυριαρχήσει στην κοινωνία μας. Αυτός ο ψυχολογικός περιορισμός που γεννιέται από το φόβο. Μας καθηλώνει.. μας αδρανοποιεί.. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φόβος είναι που δημιουργεί και στηρίζει απολυταρχισμούς.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ...κλπ....

Τίποτε δεν μας φαίνεται παράδοξο ,από την στιγμή που στην Χρυσή εποχή της Λογικής ο Σωκράτης θανατώθηκε...

Πότε λοιπόν ήταν αυτή η χρυσή εποχή? προ θανάτωσης...μετά?...ή ακριβώς εκείνη την στιγμή??...θέλω να πω, ότι η ανθρώπινη φύση είναι πολύ δύσκολο να δαμασθεί γιαυτό και εκτός των νόμων, το σπουδαιότερο μέλημα των φιλοσόφων ήταν να μιλήσουν για τις ηθικές αρχές, που αν και υπάρχουν στον άνθρωπο σαν προδιάθεση, παρόλα αυτά πρέπει να καλλιεργηθούν.....

Και πάλι από την αρχή....και η γη γυρίζει.....και εμείς μαζί της...(χαριτολογώντας,όσο μπορώ να χαριτολογήσω...)

Share this post


Link to post
Share on other sites

............................

Στο θέμα που ανέκυψε, θα γράψω δυο λόγια. Η μόνη σχέση που έχουμε εμείς σήμερα με τους αρχαίους μας προγόνους κατά την προσωπική μου άποψη, είναι το ότι ζούμε στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που ζούσαν κι αυτοί τότε. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, αλήθεια που όπως πάντα είναι σκληρή. Ό,τι εκείνοι με κόπο είχαν δημιουργήσει τότε, πολιτισμό, ιδεώδη, αθλητισμό, τέχνες και πολλά άλλα εμείς τα έχουμε γκρεμίσει με την πάροδο των χρόνων και φτάσαμε σήμερα να απέχουμε παρασάγγας από τους τότε ένδοξους προγόνους μας. Οι εποχές άλλαξαν στο πέρασμα του χρόνου, οι τότε κοινωνίες δεν συγκρίνονται σε τίποτε με την τωρινή οργάνωση της δικής μας κοινωνίας, η τότε παιδεία δεν υπάρχει σήμερα, ο τότε τρόπος ζωής επίσης και πολλά άλλα. Δε θέλω να αποκοπώ από το παρελθόν. Θέλω να γνωρίζω το τι γινόταν τότε, να μάθω τα πάντα για το πώς ήταν οργανωμένη η κοινωνία των προγόνων μας, ποια ήταν τα ήθη και τα έθιμα, η ιστορία τους, να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ τη φιλοσοφία τους, να μάθω ποιοι ήταν οι προδότες που χρόνια μας παρουσίαζαν σαν ήρωες κ.λπ. Όμως αυτό που θέλω επιπλέον είναι να προσπαθήσω να πάρω τη σκυτάλη από τους προγόνους μου και να την πάω πιο μπροστά, να εξελίξω αυτά που μας παρέδωσαν. Αν ο παππούς μου ή ο πατέρας μου για παράδειγμα ήταν ήρωες, και προσέφεραν στην πατρίδα τα πάντα, αν ήταν φιλόσοφοι κ.λπ. κ.λπ.. θα μάθω από αυτούς, θα διδαχθώ. Το να τους μνημονεύω όμως ανά πάσα στιγμή όταν εγώ με τον τρόπο ζωής μου και την φιλοσοφία μου για τη ζωή γενικότερα δεν τους μοιάζω ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι, τότε πιστεύω πως δε με κολακεύει κάτι τέτοιο. Το αντίθετο θα έπρεπε να κάνω, να πάρω δηλαδή αυτά που μου άφησαν και να γίνω καλύτερος απ’ αυτούς. Να ανεβάσω περισσότερο τον πήχη και τα παιδιά μου αργότερα να πάρουν τη σκυτάλη από μένα και να συνεχίσουν τον ανηφορικό δρόμο. Αυτό όμως δυστυχώς δε γίνεται σήμερα, πρέπει να το παραδεχτούμε. Αν μένουμε στις δάφνες του παρελθόντος εκόντες άκοντες, οδηγούμαστε στο τέλμα και στον μαρασμό. Ας συνειδητοποιήσουμε το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει και αφού έχουμε ήδη σήμερα πιάσει πάτο να σηκωθούμε στα πόδια μας και να προχωρήσουμε.

Χωρίς σχόλια.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σκέφτομαι.. πως ναι έχουν δίκιο οι συνάδελφοι. Δεν μπορούμε να μένουμε στις δάφνες του παρελθόντος και να μην μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο χαμηλά έχουμε πέσει. Όπως και το ότι δεν μπορούμε να μνημονεύουμε και να επικαλούμαστε διαρκώς το παρελθόν, έτσι είναι.

Από την άλλη πάλι σκέφτομαι, μα ακόμη και τώρα που γράφουμε, ακόμη και τώρα που χρησιμοποιούμε λέξεις και έννοιες όπως διάλογος, αλήθεια, φιλία, έρωτας, παιδεία, κοινωνία, πόλη, φιλοσοφία, ιστορία, κλπ.. δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να τους μνημονεύουμε και να τους επικαλούμαστε.

Ίσως ενδόμυχα να θέλουμε κι εμείς, όπως τόσοι άλλοι, να απελευθερωθούμε από τη βαρειά σκιά τους και να μην τους βλέπουμε διαρκώς μπροστά μας. Αλλά δεν ξέρω σε τι βαθμό αυτό θα μπορούσε να γίνει ποτέ μπορετό, παρά μόνο στην περίπτωση που θα ήμασταν σε θέση να παράξουμε πολιτισμό τουλάχιστον αντάξιο, αν όχι ανώτερο, από εκείνους. Για έναν πολιτισμό που "κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο". Και μπορεί να φέρει κι άλλο, να προσθέσουμε, κυρίως αξίες και πολιτισμό.

Σε μια προσπάθεια, λοιπόν, αναζήτησης οράματος στην κοινωνία μας, ας σταθούμε στο παρακάτω:

Αυτό όμως που μοιάζει πως πρέπει να αναζητήσουμε δεν μπορεί να είναι η έτοιμη θεωρία, το παγερό ιδεολόγημα και το στερεότυπο, αλλά μια μνήμη, μια αίσθηση, μια σκέψη και μια πράξη, που να ζητούν να ενώσουν έναν κόσμο όπου ο κατακερματισμός, η διάσπαση, απαιτούν να είναι ο κανόνας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...