Jump to content
Sign in to follow this  
xaroula

"χρόνε.. Τα Όρια Της Σκέψης Μου Είναι Μικρά. Ενώ Ο Χώρος Είναι Σύμβολο Δύναμης, Εσύ Είσαι Σύμβολο Αδυναμίας Και Με Συνθλίβεις."

Recommended Posts

Το γίγνεσθαι (τα πάντα ρει ) κατά τον Ηράκλειτο δίνει ονομασία και ύπαρξη στην ακινησία του Παρμενίδη…??

Ο χρόνος…

Άραγε το "γίγνεσθαι" του Ηράκλειτου μας βοηθά στο να κατανοούμε το "είναι" του Παρμενίδη? Αν δεν υπήρχε γέννηση , φθορά και θάνατος των πραγμάτων που μας περιβάλλουν θα είχαμε την αντίληψη του χρόνου? Ο χρόνος τελικά είναι μια απόρροια της συνεχούς κίνησης?

Ο χρόνος μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτός ως βίωμα αν και είναι μια έννοια αφηρημένη Για τις ανθρώπινες αισθήσεις,o χώρος και o χρόνος είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Χώρος είναι το πλαίσιο μέσα στo οποίο κινούμαστε, σε τρεις διαστάσεις. Ενώ μπορούμε να μετακινηθούμε με ευκολία στο χώρο, στο χρόνο κινούμαστε πάντα προς τα εμπρός.

Ο χρόνος είναι λοιπόν μια ακόμη ψευδαίσθηση του νου? Τον βάλαμε σε καλούπια για να οργανώσουμε την κοινωνία και τα του μυαλού μας....? Το βέλος του χρόνου (παρελθόν-μέλλον) είναι μια ανθρώπινη επινόηση , απαραίτητη μόνο για να εξηγήσει τη διαδικασία της βιολογικής μας γήρανσης?

Περί χρόνου αντιλήψεις…

Κατά τον Αναξαγόρα , ο χρόνος συνοδεύει τον χώρο μέσα στη συνεχή αλλαγή των πραγμάτων, των κραδασμών και των σκέψεων

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος θεωρεί πως ο Θεός δημιουργεί τον αιώνα, τον κόσμο,το χρόνο, τη γένεση.

Στα Φυσικά ο Αριστοτέλης παρατηρεί: «Τούτο γάρ εστι ο χρόνος, αριθμός κινήσεως κατά το πρότερον και ύστερον»

Οι λόγιοι της εποχής των Νεοπλατωνικών λέγουν ότι ο Χρόνος είναι «εκείνος για τον οποίο τηρείται σιγή. Ο Κύριος που γίνεται γνωστός στις ψυχές μόνο μέσω του Νου. Τον εγκατέστησαν εντός της πατρικής σιγής και τον ανυμνούν σαν πατέρα των πατέρων. Χρόνος και κόσμος άρχισαν μαζί, σαν το ατελές αντιφέγγισμα της αιώνιας ταυτότητας».

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι ο Χρόνος ταυτίζεται με τη δεύτερη όψη της Παγκόσμιας Ψυχής, και τη δράση της στα πεδία της εκδήλωσης ως δημιουργικό πνεύμα. Όπως λέγουν, όταν η Παγκόσμια Ψυχή θέλησε να αποκτήσει κάποια δραστηριότητα, στράφηκε προς την κίνηση και τότε ξεπήδησε ο χρόνος που πρωτύτερα δεν ήταν φανερός. Η δραστηριότητα του χρόνου είναι εμφανής όσο διαρκεί η εκδήλωση των κόσμων, και σαν εξελικτικό πνεύμα που οργανώνει την ύλη, γίνεται έκδηλος σε καθετί υπαρκτό στη φύση.

Ο Αέτιος µάς πληροφορεί ότι κατά τον Ηράκλειτο «ο κόσµος γεννιέται όχι σύµφωνα µε τον χρόνο αλλά σύµφωνα με την σκέψη» Κατά τον Ηράκλειτο ο κόσµος δεν γεννιέται κι ο χρόνος δεν είναι χωρισμένος απ την σκέψη. Ο χρόνος είναι δεµένος µε την σκέψη, δηλαδή με τον λόγο. Κατά τον Σέξτο τον Εµπειρικό, ο Ηράκλειτος είχε ταυτίσει το Ον και το Χρόνο.

Στην ελληνική μυθολογία ο Χρόνος έχει φτερούγες στην πλάτη, αφού δεν σταματά ποτέ την κίνησή του.

Στις μυθικές παραδόσεις η ιστορία της πρώτης γέννησης του χρόνου παίρνει τη μορφή ενός προσωπικού μύθου, του μύθου του θεού Κρόνου – του Kranan των Ινδών

ΧΡΟΝΟΣ…..

Κίνηση μέσα στην ακινησία? Και συγχρόνως κίνηση μέσα στην ίδια την κίνηση?

Ο χρόνος έτσι όπως τον κατανοούμε είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεσή μας και η αντίληψή του εντελώς υποκειμενική μέσα σε ένα υποκειμενικό σύνολο μεταβλητών?

Εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε τον περίφημο διαχωρισμό του Ανρί Μπεργκσόν ανάμεσα στον χωροχρόνο και τον καθαρό χρόνο. Ο χωροχρόνος είναι ο χρόνος των ρολογιών μας, μια υβριδική έννοια που προκύπτει από την εισβολή της ιδέας του χώρου στην επικράτεια της καθαρής συνείδησης. Πρόκειται για την εμπειρία του χρόνου, έτσι όπως την οργανώνει ο άνθρωπος στο χώρο, ως ακολουθία χρονικών μονάδων. Στην πραγματικότητα αυτές οι χρονικές μονάδες δεν υπάρχουν, γιατί ο χρόνος είναι μια μελωδία, ένα ποτάμι. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο γεγονός ότι κυλά μέσα από τα χέρια μας σαν νερό , είναι αψηλάφητος, όπως το έθεσε ο άγιος Αυγουστίνος. Δεν υπάρχει σταθερό παρόν. Είτε είναι ήδη παρελθόν ή είναι ακόμη μέλλον. . Συμμερίζεται τον Πλωτίνο, ο οποίος πιστός κι αυτός στην πλατωνική διδασκαλία για τη φύση του χρόνου σημειώνει πως ο χρόνος είναι μια εικόνα της αιωνιότητας.

Στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία ο Cant διετείνετο ότι όπως ακριβώς το κόκκινο χρώμα μπορεί να προκαλέσει διαφορετικές εντυπώσεις σε διαφορετικούς παρατηρητές, ενώ είναι ουσιαστική συνιστώσα της θέας, έτσι και ο χρόνος, ενώ είναι ουσιαστική συνιστώσα της νόησής μας, στερείται αντικειμενικής πραγματικότητας: <Ο χρόνος δεν είναι κάτι το αντικειμενικό. Δεν είναι ούτε ουσία, ούτε τυχαίο, ούτε σχέση, αλλά μια υποκειμενική συνθήκη, που οφείλεται αναγκαστικά στη φύση του ανθρώπινου μυαλού».

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χώρος είναι το πλαίσιο μέσα στo οποίο κινούμαστε, σε τρεις διαστάσεις. Ενώ μπορούμε να μετακινηθούμε με ευκολία στο χώρο, στο χρόνο κινούμαστε πάντα προς τα εμπρός.

Για αυτό δεν συμπαθώ τον Χρόνο...

Το Χώρο τον ελέγχω. Αποφασίζω σε πια κατεύθυνση θα πάω.

Τον Χρόνο δεν τον ελέγχω. Αποφασίζει αυτός που θα πάω.

Το μίσος μου λοιπόν για αυτόν - σ.σ. τον Χρόνο - δεν έγκειται στην θεωρία της "Γήρανσης" ή στην θεωρία του "Χρειάζομαι Περισσότερο Χρόνο" (για να προλάβω να δω κι άλλη τηλεόραση...)

Αντίθετα έγκειται στο γεγονός της επιβολής πάνω μου...

..της υποχρέωσης να ακολουθώ υποχρεωτικά την κίνηση προς τα εμπρός χωρίς να έχω άλλη επιλογή..

Μοναδική ελπίδα μου, η διαπίστωση του γεγονότος ότι μπορώ να αγνοήσω το χρόνο, και να μην τον ακολουθώ πλέον στην πορεία του προς τα μπρος..

Τότε Βούλα, λες να έχω κάποια ελπίδα;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Για αυτό δεν συμπαθώ τον Χρόνο...

Το Χώρο τον ελέγχω. Αποφασίζω σε πια κατεύθυνση θα πάω.

Τον Χρόνο δεν τον ελέγχω. Αποφασίζει αυτός που θα πάω.

Το μίσος μου λοιπόν για αυτόν - σ.σ. τον Χρόνο - δεν έγκειται στην θεωρία της "Γήρανσης" ή στην θεωρία του "Χρειάζομαι Περισσότερο Χρόνο" (για να προλάβω να δω κι άλλη τηλεόραση...)

Αντίθετα έγκειται στο γεγονός της επιβολής πάνω μου...

..της υποχρέωσης να ακολουθώ υποχρεωτικά την κίνηση προς τα εμπρός χωρίς να έχω άλλη επιλογή..

Μοναδική ελπίδα μου, η διαπίστωση του γεγονότος ότι μπορώ να αγνοήσω το χρόνο, και να μην τον ακολουθώ πλέον στην πορεία του προς τα μπρος..

Τότε Βούλα, λες να έχω κάποια ελπίδα;

καμμια δεν εχεις λεμε,κατσε κανε κανα φπα τωρα

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μοναδική ελπίδα μου, η διαπίστωση του γεγονότος ότι μπορώ να αγνοήσω το χρόνο, και να μην τον ακολουθώ πλέον στην πορεία του προς τα μπρος..

Είμαστε εξαρτημένες υπάρξεις, όπου κυριαρχεί η αδυσώπητη Ανάγκη.

«διαπιστώσω και αγνοήσω»…δύσκολο πράγμα να ξεφύγεις από τον κύκλο της Ανάγκης και του Χρόνου.

Τότε Βούλα, λες να έχω κάποια ελπίδα

Nομίζω πως μοναδική ελπίδα, είναι να αποκτήσουμε την συνειδητότητα της στιγμής, να συνεργαστούμε και να φιλιώσουμε με την αναγκαιότητα και έτσι ζώντας την ψευδαίσθηση με επίγνωση, ίσως καταφέρουμε να αντιληφθούμε μια ευρύτερη πραγματικότητα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Οι παραπλανημένοι είναι δεμένοι με αλυσίδες και τις βρίσκουν ευχάριστες

λέγοντας ότι τελικά όλα είναι πραγματικά .

Όμως σαφώς πρέπει να βλέπουμε όλα τα πράγματα

σαν να είναι ένα μαγικό ξόρκι."

ΣΑΡΑΧΑ

Ο ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει μόνο τις «εικόνες» των πραγμάτων ως εκ τούτου η έννοια του χρόνου μπορεί να χωριστεί είτε ως κυκλική είτε ως γραμμική.

Η κυκλική του έννοια επικράτησε κατά την αρχαιότητα αφού επηρεασμένοι από τις περιοδικές κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, νόμιζαν ότι τα πάντα επαναλαμβάνονται αδιάκοπα. Το ίδιο υποστήριξε αιώνες μετά και ο F. Nietzsche στην «θεωρία της αέναης επιστροφής».

Στην καθημερινότητα βέβαια όλοι βιώνουμε υποκειμενικά το γνωστό "βέλος του χρόνου (γραμμική). Το μυστήριο του "βέλους του χρόνου" είναι ότι κινείται πάντα προς μια κατεύθυνση.

Ωστόσο, καθημερινά έχουμε μια νέα έναρξη μέσα στην περιοδική κίνηση της ημέρας, γραμμική κίνηση μέσα στην κυκλική( κίνηση μέσα στην κίνηση) ή μήπως το αντίστροφο?

Είναι δυνατόν με κάποιο τρόπο να «αντιληφθούμε» την ακινησία?

Μήπως η θέση παρατήρησης μας βρίσκεται μέσα σε σπείρα?? κι αν ναι…τότε...σαν παρατηρητές αυτό που βλέπουμε δεν υπάρχει κι αυτό που δεν βλέπουμε υπάρχει?

Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό για το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε εμείς είναι μόνο ο "χρόνος παρατήρησης" αυτόν που όλοι αυθόρμητα ορίζουμε ως χρόνο.

Στον χωρόχρονο όμως οι τρεις γνωστές διαστάσεις θέσης ενός γεγονότος και ο χρόνος (παρατήρησης) γίνονται ένα, έτσι χάνεται η έννοια της απολυτότητας και από τις δυο πλευρές άρα ….

Βιώνουμε τον Χρόνο ή μας βιώνει ο χρόνος?

Άρα ο Χρόνος έχει κάποια νοερή φύση (Πρόκλος)

Για αυτό τον ονόμασαν Χρόνο ( τον Χρόνο δηλαδή ) , θέλοντας να πουν ότι είναι χορό-νοος, δηλαδή κάτι σαν νους που χορεύει, και συντέμνοντας την λέξη τον ονόμασαν χρόνο, ίσως για να αποκρύψουν την σημασία της.(Πρόκλος)

"Τι είναι, λοιπόν, ο χρόνος; Αν δε με ρωτά κανείς, γνωρίζω. Αν, όμως,, θέλω να το εξηγήσω σε κάποιον που με ρωτά, δε γνωρίζω. Αλλά σε κάθε περίπτωση τολμώ να πω πως τούτο γνωρίζω Αν τίποτε δεν τελείωνε, δε θα υπήρχε παρελθόν. Αν τίποτε δεν πλησίαζε, δε θα υπήρχε μέλλον. Αν τίποτε δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε παρόν. Όμως, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει το παρελθόν και το μέλλον, αφού το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη; Από την άλλη, αν το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν κυλούσε, το παρελθόν δε θα ήταν χρόνος αλλά αιωνιότητα Αλλά, αν ήταν το παρόν μόνο χρόνος, γιατί κυλά στο παρελθόν, πώς μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει; Υπάρχει, μόνον γιατί κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει. Tο μόνο, λοιπόν, που μπορούμε να βεβαιώσουμε είναι ότι ο χρόνος οδηγεί στη μη-ύπαρξη."

Άγιος Αυγουστίνος

"Το αιώνιο και αγέννητο και άφθαρτο στο οποίο κανείς χρόνος δεν επιφέρει καμιά μεταβολή, γιατί ο χρόνος είναι κάτι που κινείται και το συλλαμβάνει κανείς συνδεμένο μονάχα με την κινούμενη ύλη, κάτι αείρρουν και αεικίνητο, όπως ένα αγγείο εντός του οποίου πραγματοποιείται η φθορά και η γένεση. Και οι διάφορες λέξεις, με τις οποίες αναφέρεται το μετά και το πριν και το τώρα, ομολογούν από μόνες τους ότι ο χρόνος δεν έχει αληθινή ύπαρξη. Γιατί είναι μωρό να λέγει κανείς ότι υπάρχει κάτι το οποίο δεν έχει γίνει ύπαρξη ή έχει πάψη κιόλας να είναι ύπαρξη. Κι εκείνο το «παρόν» και το «αυτή τη στιγμή» και το «τώρα» που τα λέμε για να στηρίζουμε το νόημα του χρόνου, αυτά τα καταστρέφει ολότελα ο ίδιος μας ο λόγος, κατά τη διαδοχική αναφορά των λέξεων. Γιατί αυτό το τώρα, αν θέλουμε να το εξετάσουμε, χάνεται χωριζόμενο αναγκαία καθώς μια στιγμή στο παρελθόν και στο μέλλον."

Αμμώνιος (Πλούταρχου)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×