Jump to content

Ιστορίες και μύθοι ... εικόνα και απείκασμα.


Recommended Posts

Μην κρίνεις την ημέρα από τη σοδειά που θέρισες, αλλά από τους σπόρους που έσπειρες.

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον. Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά. Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίa ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο.

Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του. Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή. Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους. Δείξε στους φίλους σου πόσο τους νοιάζεσαι. Μία από τις χαρές τις φιλίας είναι να ξέρεις ποιόν να εμπιστευτείς»

Να θυμάσαι ότι η πιο μεγάλη αγάπη και οι πιο μεγάλες επιτυχίες απαιτούν μεγάλα ρίσκα. Όταν χάνεις να μαθαίνεις το μάθημά σου.

Να θυμάσαι το τρία Σ: Σεβασμός για τον εαυτό σου Σεβασμός για τους υπόλοιπους Σοβαρότητα στις πράξεις σου.

Μην επιτρέψεις μια μικρή παρεξήγηση να χαλάσει μια μεγάλη φιλία. Χαμογέλα όταν σηκώνεις το τηλέφωνο, Έτσι ώστε το άτομο που τηλεφωνεί να το αισθανθεί από τον τόνο της φωνής σου. Να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες. Να θυμάσαι ότι το να μην αποκτάς πάντα αυτό που θέλεις, είναι μερικές φορές τυχερό.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...
  • Replies 81
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Ο ΦΤΑΙΧΤΗΣ

Ο φιλόσοφος Αντισθένης συμβούλευε τους Αθηναίους να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα γαϊδούρια σε άλογα. Και όταν του απάντησαν πως κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική , ο Αντισθένης παρατήρησε:

“Μήπως και στρατηγούς δεν αναδεικνύετε άντρες απλώς με την ψήφο σας και χωρίς να έχουν πάρει καμία απολύτως εκπαίδευση;”

Link to comment
Share on other sites

Περί αντίληψης

Μια μέρα εκεί που ο Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να του κάνει το τεστ της “τριπλής διύλισης”.

- “Τριπλή διύλιση;” ρώτησε με απορία.

- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις. Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

- Ε….. όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…

- Μάλιστα άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο αυτό της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για το μαθητή μου είναι κάτι καλό;

- Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…

- Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για το μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Ο τύπος έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.

- Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορεί ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο. Το φίλτρο της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για το μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;

- Όχι δε νομίζω…

- Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο. Γιατί θα πρέπει να το ακούσω;

Link to comment
Share on other sites

Περί αντίληψης

Μια μέρα εκεί που ο Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να του κάνει το τεστ της “τριπλής διύλισης”.

- “Τριπλή διύλιση;” ρώτησε με απορία.

- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις. Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

- Ε….. όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…

- Μάλιστα άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο αυτό της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για το μαθητή μου είναι κάτι καλό;

- Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…

- Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για το μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Ο τύπος έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.

- Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορεί ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο. Το φίλτρο της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για το μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;

- Όχι δε νομίζω…

- Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο. Γιατί θα πρέπει να το ακούσω;

.... Να γιατί ποτέ δεν έμαθε ότι ο μαθητής του κοιμόταν με τη γυναίκα του......... ;)

Link to comment
Share on other sites

Ο ΝΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΛΙΑΚΑΔΑ Ή ΑΙΩΝΙΑ ΣΥΝΝΕΦΙΑ....

Ο Tanzan και ο Ekido (δύο μοναχοί) ταξίδευαν μαζί, μέχρι που συνάντησαν μια νέα, όμορφη κοπέλα να περιμένει δίπλα στην όχθη ενός ποταμού.

"Έλα!" είπε ο Tanzan αμέσως με ευγένεια, απλώνοντας τα χέρια του. Η κοπέλα δέχτηκε, και ο Tanzan την πήρε στην αγκαλιά του και τη μετέφερε στην άλλη όχθη χωρίς εκείνη να βραχεί, όπου την ακούμπησε στο έδαφος. Η κοπέλα τον ευχαρίστησε και συνέχισε το δρόμο της, ενώ οι μοναχοί το δικό τους.

Σε όλο αυτό το διάστημα, ο Ekido ήταν αμίλητος. Απλώς συνόδευε το φίλο του, χωρίς να κάνει κανένα σχόλιο, παρ'όλο που φαινόταν ότι κάτι τον ενοχλούσε. Στο τέλος, καθώς πλησίαζαν το Ναό όπου θα διανυκτέρευαν, δεν άντεξε και είπε:

"Είμαστε μοναχοί. Δεν είναι σωστό να πλησιάζουμε, πόσο μάλλον να αγγίζουμε, γυναίκες. Ειδικά όταν πρόκειται για νεαρές και όμορφες κοπέλες όπως εκείνη που συναντήσαμε σήμερα. Είναι επικίνδυνο για τον όρκο μας."

Και τότε ο Tanzan απάντησε: "Εγώ άφησα την κοπέλα στην όχθη. Εσύ την κουβαλάς ακόμα?"

Link to comment
Share on other sites

Περί αντίληψης

Μια μέρα εκεί που ο Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να του κάνει το τεστ της “τριπλής διύλισης”.

- “Τριπλή διύλιση;” ρώτησε με απορία.

- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις. Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

- Ε….. όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…

- Μάλιστα άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο αυτό της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για το μαθητή μου είναι κάτι καλό;

- Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…

- Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για το μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Ο τύπος έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.

- Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορεί ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο. Το φίλτρο της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για το μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;

- Όχι δε νομίζω…

- Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο. Γιατί θα πρέπει να το ακούσω;

σε ποιό κείμενο το λέει αυτό ο Σωκράτης μήπως γνωρίζεις?

το λέω γιατί τον συγκεκριμένο μύθο μάλλον τον διεκδικούν κι άλλοι προφανώς:

FIFI RAHMATULLAH

Friday, September 12, 2008

DURING the Abbasiyah period, one of the scholars in Baghdad, the capital of Muslim Khilafah at that time, was reputed to hold knowledge in high esteem.

One day an acquaintance met the great scholar and said, "Do you know what I just heard about your friend?"

"Hold on a minute," the scholar replied. "Before telling me anything I'd like you to pass a little test. It's called the Triple Filter Test."

"Triple filter?"

"That's right," the scholar continued. "Before you talk to me about my friend it might be a good idea to take a moment and filter what you're going to say. That's why I call it the triple filter test. The first filter is Truth. Have you made absolutely sure that what you are about to tell me is true?"

"No," the man said, "actually I just heard about it and..."

"All right," said the scholar. "So you don't really know if it's true or not. Now let's try the second filter, the filter of Goodness. Is what you are about to tell me about my friend something good?"

"No, on the contrary......"

"So," the scholar continued, "you want to tell me something bad about him, but you're not certain it's true. You may still pass the test though, because there's one filter left: the filter of Usefulness. Is what you want to tell me about my friend going to be useful to me?"

"No, not really."

"Well," concluded the scholar, "if what you want to tell me is neither true nor good nor even useful, why tell it to me at all?"

"O ye who believe! Let not some men among you laugh at others: It may be that the (latter) are better than the (former): Nor let some women laugh at others: It may be that the (latter are better than the (former): Nor defame nor be sarcastic to each other, nor call each other by (offensive) nicknames: Ill-seeming is a name connoting wickedness, (to be used of one) after he has believed: And those who do not desist are (indeed) doing wrong." (translation of the Quran surah al-Hujurat: 11)

Islam Can

hχχp://www.bt.com.bn/EN/FRIDAY_SPECIAL/2008/09/12/TRIPLE_FILTER_TEST

Link to comment
Share on other sites

σε ποιό κείμενο το λέει αυτό ο Σωκράτης μήπως γνωρίζεις?Οχι.

το λέω γιατί τον συγκεκριμένο μύθο μάλλον τον διεκδικούν κι άλλοι προφανώς:Χμ....να του κάνουμε τεστ πατρότητας!

Link to comment
Share on other sites

ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΙ

Κατά τον μύθο την εποχή που βασίλευε ο Δευκαλίωνας, γιος του Προμηθέα, ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλιά και την γυναίκα του την Πύρρα ,κόρη του Επιμηθέα.

Ο Δευκαλίωνας λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Δίας ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όρθρυς ή κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό ή στον Άθω. Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων).

«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο , έτσι επήλθε σ' αυτούς η μεγάλη συμφορά. Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι! Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ' αυτήν επιβίβασε παιδιά και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη. Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο , διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε.

Link to comment
Share on other sites

Η πλάκα Βούλα μου είναι ότι στο σχολείο τα παιδιά μας διδάσκονται την κιβωτό του Νώε και όχι του Δευκαλίωνα..

ή του ήρωα κάποιας άλλης "πατρίδας" , μιας και ο μύθος του κατακλυσμού είναι ενιαίος ..και σίγουρα προηγείται της παλαιάς διαθήκης..

Link to comment
Share on other sites

Η πλάκα Βούλα μου είναι ότι στο σχολείο τα παιδιά μας διδάσκονται την κιβωτό του Νώε και όχι του Δευκαλίωνα..

ή του ήρωα κάποιας άλλης "πατρίδας" , μιας και ο μύθος του κατακλυσμού είναι ενιαίος ..και σίγουρα προηγείται της παλαιάς διαθήκης..

Το δικό σου απείκασμα :)

Link to comment
Share on other sites

..και σίγουρα προηγείται της παλαιάς διαθήκης..

και γιατί και να μην αντιγράφηκε...

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Όταν το αληθινό και το ψεύτικο γίνονται ένα, τότε μόνο ο χρόνος τα διαχωρίζει.

Στο ωραιότερο παλάτι του κόσμου, κάπου στην Κίνα, ζει ένας μελαγχολικός αυτοκράτορας.

Το παλάτι του, είναι φτιαγμένο από πορσελάνη , αλλά παρ' όλη την ομορφιά του παλατιού, ο αυτοκράτορας μας, συνεχίζει να ζει μέσα στην μελαγχολία.

Κάποιο βράδυ, ένα αηδόνι μαγεμένο από την ομορφιά του παλατιού, άρχισε να τραγουδάει στον κήπο του.

Αυτό γινόταν κάθε βράδυ, το εξαίσιο κελάηδημα του, έφερνε δάκρυα στα μάτια σε όποιον το άκουγε.

Τραγουδούσε για την αγάπη, την ειρήνη, τις ομορφιές της φύσης και της μάνας γης.

Μαγεμένος από το τραγούδι του, ο αυτοκράτορας άρχισε να χαμογελά και πάλι.. αποφασίζει να φυλακίσει το αηδόνι κι έτσι διατάζει να κλείσουν το αηδόνι σε ένα κλουβί, αφήνοντάς το όμως ελεύθερο, δύο φορές την ημέρα και μία τη νύχτα.

Όλη η χώρα μιλούσε για το όμορφο αηδόνι και τη μαγική φωνή του.

Η φήμη του αηδονιού, μάλιστα, ξεπέρασε τα σύνορα της Κίνας και ταξίδεψε και σε άλλες χώρες.

Κάποια μέρα, ο αυτοκράτορας δέχεται ένα δώρο. Είναι ένα μηχανικό αηδόνι, τόσο όμορφο όσο και το αληθινό, που τραγουδάει το ίδιο μαγικά με το αληθινό και είναι στολισμένο με διαμάντια, ρουμπίνια και ζαφείρια. Ένα σημείωμα πάνω στο δώρο έγραφε: «Το αηδόνι του αυτοκράτορα της Κίνας δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας».

Ο αυτοκράτορας βάζει τα δύο πουλιά να τραγουδήσουν μαζί.

Φυσικά, αυτό δεν γινόταν αφού το αληθινό τραγουδούσε με φυσικό τρόπο.

Το μηχανικό, αντίθετα, τραγουδούσε συνέχεια, ασταμάτητα.

Έτσι ο Αυτοκράτορας κράτησε το μηχανικό αηδόνι, και άφησε ελεύθερο το άλλο.

Στενοχωρημένο, το αληθινό αηδόνι επέστρεφε, χωρίς να το αντιληφθούν οι αυλικοί, στον κήπο.

O αυτοκράτορας θυμωμένος το εξόρισε από τη χώρα, ενώ την επομένη κιόλας παρουσίασε το μηχανικό αηδόνι στο λαό.

Ένας χρόνος πέρασε έτσι, όταν μια μέρα το μηχανικό αηδόνι χάλασε.

Ο αυτοκράτορας αρρώστησε βαριά, χωρίς τη μουσική που τόσο αγαπούσε.

Πέρασαν άλλα πέντε χρόνια, κι ο Θάνατος ήρθε να τον πάρει, θυμίζοντάς του ταυτόχρονα ότι καλό και κακό είχε κάνει.

Τότε, ακούστηκε ένα όμορφο τραγούδι απ' έξω. Ήταν το αληθινό αηδόνι που ήρθε να του δώσει ελπίδα. Ο Θάνατος έφυγε κι ο αυτοκράτορας έγινε καλά. Από τότε, κάθε βράδυ το αηδόνι τραγουδά έξω απ' το παράθυρό του"..

Link to comment
Share on other sites

Πόσοι και πόσοι δεν διώχνουμε τ' αηδόνια μας...

Μα το χειρότερο απ' όλα έιναι πως μονάχα στα παραμύθια ξαναγυρνάνε...

Link to comment
Share on other sites

Μα το χειρότερο απ' όλα έιναι πως μονάχα στα παραμύθια ξαναγυρνάνε...

Όταν το αληθινό και το ψεύτικο γίνονται ένα, τότε μόνο ο χρόνος τα διαχωρίζει

Ο χρόνος φθείρει το κτιστό....

Link to comment
Share on other sites

Πως το λένε, αν δεν το χάσεις, δεν καταλαβαίνεις την αξία του..... και θα το χάσεις γιατί δεν το εκτίμησες ποτέ σου...

Να συμπληρώσω χαριτολογώντας. μιας και έχω διαφορετική θεώρηση.

Link to comment
Share on other sites

και θα το χάσεις γιατί δεν το εκτίμησες ποτέ σου...

Να συμπληρώσω χαριτολογώντας. μιας και έχω διαφορετική θεώρηση.

Ορθόν το σαφές που λέει και ο Σταύρος.....

Δε μου φαίνεται διαφορετική θεώρηση, συμπληρωματική μάλλον....

Link to comment
Share on other sites

Ορθόν το σαφές που λέει και ο Σταύρος.....

Δε μου φαίνεται διαφορετική θεώρηση, συμπληρωματική μάλλον....

Να συμπληρώσω χαριτολογώντας. μιας και έχω διαφορετική θεώρηση
:o
Link to comment
Share on other sites

Οταν το δυο διασκόρπισε την ενότητα του ένα δημιουργήθηκε και η δυαδικότητα των πραγμάτων.

Δύο μοναχοί διαφωνούσαν σχετικά με μια σημαία. Ο ένας είπε, «η σημαία κινείται». Ο άλλος απάντησε, «ο άνεμος κινείται». Ένας δάσκαλος έτυχε να περνάει. Τους είπε: «Ούτε ο άνεμος, μα ούτε και η σημαία. Το μυαλό σας κινείται».

Άνεμος, σημαία, κινήσεις του νου.

Η ίδια κατανόηση.

Όταν ανοίγει το στόμα

Όλα είναι λάθος.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Ο καθένας ας αναλογισθεί τις ευθύνες του απέναντι στο "παιδί"

Τα τέσσερα κεριά καίγονταν σιγά.

Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο απαλή που μπορούσες να τα ακούσεις να μιλάνε…

Το πρώτο κερί είπε «Είμαι η Ειρήνη, αλλά αυτές τις μέρες, κανείς δεν θέλει να συνεχίσω να φωτίζω» Μετά η φλόγα της Ειρήνης σιγά-σιγά μειώνεται και σβήνει τελείως.

Το δεύτερο κερί λέει «Είμαι η Πίστη, αλλά αυτές τις μέρες, δεν είμαι πια απαραίτητη»Μετά η φλόγα της Πίστης σιγά-σιγά μειώνεται και σβήνει τελείως. Θλιμμένα το τρίτο κερί μίλησε «Είμαι η Αγάπη και δεν έχω πια δύναμη να παραμείνω αναμμένη πια. Οι άνθρωποι με παραμερίζουν και δεν καταλαβαίνουν την αξία μου. Ξεχνούν να αγαπήσουν ακόμη και αυτούς που είναι δίπλα τους» Και χωρίς να περιμένει, η φλόγα της Αγάπης σβήνει τελείως.

Ξαφνικά… Ένα παιδί μπαίνει στο δωμάτιο και βλέπει τα τρία κεριά να μην καίνε πια. Το παιδί αρχίζει να κλαίει «Γιατί δεν καίτε; Υποτίθεται ότι θα συνεχίζατε να καίτε μέχρι το τέλος»

Τότε το τέταρτο κερί μίλησε ευγενικά στο μικρό παιδί «Μην φοβάσαι γιατί είμαι η Ελπίδα και θα συνεχίσω να καίω, μπορούμε να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά»

Με λάμψη στα μάτια το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε τα υπόλοιπα τρία κεριά.

Link to comment
Share on other sites

Κηρύκειο οφιδόσχημον

Κατά τον Ησίοδο ο Τειρεσίας, καθώς του άρεσε να παρατηρεί τη φύση, σε ένα περίπατό του στο όρος Κυλλήνη παρακολούθησε δύο φίδια που ζευγάρωναν. Ο Τειρεσίας τα χώρισε, και αμέσως μεταμορφώθηκε σε γυναίκα. Επτά χρόνια αργότερα, σε ανάλογο περίπατο, τα ξαναείδε να ζευγαρώνουν. Τα χώρισε πάλι και ξανάγινε άνδρας.

«Αντικείμενο τρόμου ή λατρείας, οι άνθρωποι έχουν για το φίδι ένα αδιάλλακτο

μίσος, ή αποκαλύπτονται μπροστά στην ευφυΐα του. Το ψέμα το καλεί, η Σύνεση

το διεκδικεί. Η μνησικακία το έχει στην καρδιά της, η Ευγλωττία στο κηρύκειο

της. Στην κόλαση οπλίζει το μαστίγιο των Δαιμόνων, στον ουρανό η Αιωνιότητα

το κάνει σύμβολό της.»ΝΤΕ ΣΑΤΩΜΠΡΙΑΝ

Link to comment
Share on other sites

  • 4 weeks later...

Αλήθεια που χρειάζεται απόδειξη είναι μισή αλήθεια. Ομάρ Καγιάμ

Ένας άνθρωπος, σ' όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει. Πέρασε απ' όλες τις χώρες του κόσμου, βρέθηκε στις χώρες του Βορρά, στις χώρες του Νότου και της Δύσης χωρίς αποτέλεσμα.

Κάποια φορά που βρέθηκε σε μια μικρή χώρα της Ανατολής, ένοιωσε κουρασμένος και απελπισμένος και κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς. Ξαφνικά, από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε κάποιος θόρυβος σαν γρύλισμα. Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με ένα ξίφος στο χέρι. Ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε σε γυναίκα. Μπήκε στη σπηλιά όπου βασίλευε φοβερή δυσοσμία. Όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι, είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή.

Εκείνη, σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει.

- Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος.

- Τη βρήκες, του είπε η γριά.

- Εσύ είσαι η Αλήθεια;

- Ναι.

- Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος;

Εκείνη του έδωσε αποδείξεις. Ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του, τις περιπέτειές του. Ο άνθρωπος έμεινε αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία:

- Είσαι τόσο άσχημη! Ποτέ δεν είχα συναντήσει τίποτα πιο τρομερό από 'σένα. Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω;

- Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία, και όλοι θα σε πιστέψουν.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Σκέφτομαι ότι υπάρχει... ή υπάρχει κάτι επειδή το σκέφτομαι?

Σε κάποια μικρή, ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια σημαντική θυσία στο θεό Απόλλωνα. Υπήρχε στην περιοχή τους ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια της οποίας το νερό το θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή για να φέρει το «ιερό» νερό.

Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός μεγαλόσωμου κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.

Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων.

Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.

Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό.

Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας…

Link to comment
Share on other sites

  • 3 weeks later...

Μονόκερως...

«Σαν ένα λιοντάρι που τη βασιλική του δύναμη,

ένας περήφανος κι ατίθασος Μονόκερως αψηφά,

του τρομερού του εχθρού για ν’ αποφύγει

την παράτολμη επίθεση και την οργισμένη βία

σ’ ένα δέντρο τον παραφυλάει

και σαν τον δει μ’ όλη του τη δύναμη να τρέχει

γλιστρά στο πλάι.

Και πάνω στα κούτσουρα χτυπιέται

για να μην μπορούν το κέρατο να του πάρουν

όταν οι εχθροί του βίαιου αυτού ζώου τ’ αποζητούν

αν και στον δυνατό το νικητή πλούσια γιορτή προσφέρει..»

Οι Mονόκεροι αντιπροσώπευαν πολύ συχνά αρετές όπως η αγνότητα και η ειλικρίνεια.

Ήταν πολύ περήφανοι για να πιαστούν ζωντανοί.

Σαν σύμβολο του φεγγαριού, το πλάσμα αυτό ανήκε στη Θεά Άρτεμη, που ήταν Θεά της σελήνης και του κυνηγιού. Σύμφωνα με την ινδική παράδοση, γεννήθηκε από μια γαζέλα, που ήπιε το γόνιμο νερό μιας λίμνης.

Για το κέρας του πίστευαν πως είχε μαγικές και φαρμακευτικές ιδιότητες. Ήταν λευκό στην βάση του, μαύρο στην μέση και κατέληγε σε μια κόκκινη μυτερή άκρη. Από αυτό έφτιαχναν ένα είδος σκόνης, η οποία εξουδετέρωνε κάθε είδους δηλητήριο, ενώ για το ίδιο το κέρας λένε ότι μάτωνε όταν πλησίαζε σε δηλητηριασμένο φαγητό. Επίσης, σταματούσε τα βέλη, θεράπευε την πανώλη, προστάτευε από τον πυρετό, την επιληψία και την απώλεια μνήμης. Πίστευαν ακόμα πως μπορούσε μέχρι και να αναστήσει έναν νεκρό και για όποιον φορούσε κόσμημα από κέρας μονόκερου, θεωρούσαν πως η μαγική του δύναμη τον προστάτευσε από κάθε κακό.

Η πίστη στις θεραπευτικές ιδιότητες του κέρατος προφανώς βασίστηκε σε μια μεσαιωνική ιστορία, κατά την οποία κάποτε μέσα στην νύχτα κάποια από τα ζώα του δάσους μαζεύτηκαν γύρω από μια λιμνούλα για να ξεδιψάσουν αλλά το νερό της λίμνης ήταν δηλητηριασμένο και δεν μπορούσαν να το πιουν. Τότε, για καλή τους τύχη εμφανίστηκε ένας μονόκερως. Πλησίασε την λιμνούλα και σκύβοντας βύθισε το κέρας του μέσα στο νερό και τότε σαν θαύμα αυτό έγινε καθαρό και φρέσκο. Έτσι τα ζώα μπόρεσαν να σβήσουν την δίψα τους.

Κάποια άλλη μεσαιωνική ιστορία μιλάει για την σύλληψη ενός μονόκερου από τους κυνηγούς, με την ακούσια μεσολάβηση μιας παρθένας κόρης. Ο μονόκερως ήταν ατίθασος και κατά πολύ πιο γρήγορος από τον ανθρώπους που τον κυνηγούσαν. Μονάχα μια παρθένα κόρη που καθόταν κάτω από ένα δέντρο μέσα στο δάσος, ήρεμη και μοναχική, κατάφερε να τον ημερώσει. Καθώς ο μονόκερως οσφράνθηκε στον αέρα την αθωότητα και την γαλήνη που εξέπεμπε η κόρη, πήγε κοντά της, ακούμπησε το κεφάλι του πάνω στην ποδιά της και αυτή τον αποκοίμισε με τα χάδια της για να γίνει μετά εύκολη λεία για τους κυνηγούς.

Κάποιοι πάλι ίσως περισσότερο ρομαντικοί, θεωρούν ότι ο μονόκερως υπάρχει ακόμα στις μακρινές περιοχές και μπορεί να ανακαλυφθεί μόνο από εκείνους που διαθέτουν εξαιρετική ηθική και τιμιότητα.

Link to comment
Share on other sites

ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ...μήπως κρύβει κάτι ακόμη πιο βαθύτερο?

Ένας παλιός ινδικός μύθος διηγείται πως κάποτε όλοι οι άνθρωποι ήταν θεοί.

Έκαναν όμως τόσο μεγάλη κατάχρηση της θειότητάς τους ώστε ο Βράχμα, ο κύριος των θεών, αποφάσισε να τους αφαιρέσει τη θεϊκή εξουσία και να την κρύψει κάπου όπου θα ήταν αδύνατον να την ξαναβρούν. Το μεγάλο πρόβλημα που ανέκυψε ήταν το να βρεθεί μια κρυψώνα.

Όταν οι μικρότεροι θεοί κλήθηκαν σε συμβούλιο για να επιλύσουν το πρόβλημα, πρότειναν: ''Να θάψουμε τη θειότητα του ανθρώπου μέσα στη γη''. Ο Βράχμα όμως απάντησε: ''Όχι, γιατί ο άνθρωπος θα σκάψει και θα τη βρει''.

Τότε οι θεοί είπαν: ''Να ρίξουμε λοιπόν τη θειότητα του ανθρώπου στα τρίσβαθα των ωκεανών''.

Όμως πάλι ο Βράχμα είχε αντίρρηση: ''Όχι, γιατί αργά η γρήγορα ο άνθρωπος θα εξερευνήσει τα βάθη όλων των ωκεανών και είναι βέβαιο πως θα την ξαναβρεί''.

Τότε οι θεοί κατέληξαν: ''Δεν ξέρουμε που να την κρύψουμε γιατί δε φαίνεται να υπάρχει πάνω στη γη ή μέσα στη θάλασσα τόπος στον οποίο δε θα φτάσει κάποτε ο άνθρωπος''.

Τέλος, ο Βράχμα είπε: ''Να τι θα κάνουμε με τη θειότητα του ανθρώπου: Θα την κρύψουμε στα τρίσβαθα του ίδιου του του εαυτού, γιατί εκεί είναι το μόνο μέρος όπου δε θα σκεφτεί ποτέ να ψάξει''.

Κι ο μύθος τελειώνει ως εξής: ''Από τότε ο άνθρωπος έκανε το γύρω της γης, εξερεύνησε, αναρριχήθηκε, βυθίστηκε, έσκαψε και συνεχίζει αναζητώντας κάτι που βρίσκεται μέσα του''.

Link to comment
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...