Jump to content

Μεγάλο αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου..για να μην ξεχνιόμαστε..


Recommended Posts

04_elliniki_simaia1.jpg

[Το κείμενο που ακολουθεί είναι απολύτως αυθεντικό]

(μονόπρακτο σκετς)

Το διψασμένο Σουλιωτόπουλο

ΠΡΟΣΩΠΑ:

ΦΩΤΗΣ (βοσκόπουλο)

ΜΙΧΟΣ (βοσκόπουλο)

ΣΟΥΛΙΩΤΌΠΟΥΛΟ

ΦΩΝΕΣ

(Η σκηνή δείχνει το μαντρότοιχο μιας στάνης με μισάνοιχτη την πόρτα)

ΜΙΧΟΣ: (Καθισμένος, προσπαθεί ν’ αποστηθίσει το Σύμβολο της Πίστεως) «… Και εις έναν Κύριον Ιησούν Χριστόν γεννηθέντα ου ποιηθέντα…». Πάλι ξέχασα «τον Υιόν του Θεού». (Επαναλαμβάνει) «Και εις έναν Κύριον…»

ΦΩΤΗΣ: (Από μέσα) Ορέ Μίχο, τσοπάνης είσαι ή γραμματικός;

ΜΙΧΟΣ: (Δυνατά) Αν δε μάθουμε γράμματα και δεν κρατήσουμε την πίστη μας, ούτε καλοί τσοπάνηδες θα γίνουμε.

ΦΩΤΗΣ: (Βγαίνει στο άνοιγμα της πόρτας) Δε λέω ,έτσι είναι. Μα εσύ το παρακάνεις. Δεν ακούς τα σκυλιά που γαβγίζουν; Την άλλη ,το Τουρκόπουλο μας την έφαγε την προβατίνα.

ΜΙΧΟΣ: Αφέντης είναι, τρώει. (Βάζει το χέρι αντήλιο και κοιτάζει πέρα). Ησύχασε, δεν είναι τίποτα. Αγρίμι θα συναπάντησαν…

ΦΩΤΗΣ: Τίποτε, το λες εσύ. Κάποιος έρχεται.

ΜΙΧΟΣ: Γέρασες ,βρε Φώτη, πάνω στα νιάτα σου και δεν καλοβλέπεις. Το Σουλιωτόπουλο είναι. Δεν το γρικάς;

(Το Σουλιωτόπουλο μπαίνει στη σκηνή απαγγέλλοντας)

Η κανονιά μας γέννησε. Μας βάφτισε η κάπνα.

Το χούγιασμα νανούρισμα, η λευτεριά όνειρό μας.

Το γιαταγάνι ο ήλιος μας, τα βόλια πεφταστέρια

και με μπαρούτι ζυμωτό το μαύρο μας καρβέλι,

ψημένο μες την φούχτα μας, με τη φωτιά της μάχης.

ΦΩΤΗΣ: Μου σφάζουν την καρδιά τούτα τα λόγια… Για σίμωσε ,ορέ γερακόπουλο. Πεινάς;

ΣΟΥΛ. : Πεινώ μάνα κι αδερφούλη,

Πεινώ κύρη, πεινώ Σούλι.

ΦΩΤΗΣ: Μην κάνεις έτσι. Κι αυτό θα περάσει.

ΣΟΥΛ. : Όσο ζει ο Αλής ,τίποτα δεν περνάει. Άκου που σου λέω.

ΜΙΧΟΣ: Όσο ζούνε οι Σουλιώτες ,το Σούλι δεν απόθανε. Φώτη, φέρε ψωμί. Φέρε και τυρί να φιλέψουμε το παλικαρόπουλο.

ΣΟΥΛ. : Δεν πάει κάτω τίποτα.

ΦΩΤΗΣ: Έτσι που κάνεις, θα ρέψεις, φίλε. (Μπαίνει μέσα, ενώ ο Μίχος στρώνει κατάχαμα μια πετσέτα).

ΦΩΤΗΣ: (Έρχεται και τοποθετεί πάνω στην πετσέτα το ψωμί και το τυρί). Κόπιασε να στυλωθείς μια στάλα.

ΣΟΥΛ. : Τι κάνατε εδώ; Στρώσατε τραπέζι! Άλλο και τούτο. Εμείς το τρώγαμε στα πεταχτά. Να, έτσι. Μπουκιά και τουφεκιά. Σε τάβλα ποτέ μας δεν καθίσαμε.

ΦΩΤΗΣ: Καλό για τότε. Μα τρώγε τώρα.

ΜΙΧΟΣ: (Κοιτάζοντας πέρα) Δεν ξεχνιέται της μάχης η συνήθεια.

ΦΩΤΗΣ: Θες νερό; Να φέρω το φλασκί;

ΣΟΥΛ. : Φλασκί; Εμείς το τραβούσαμε με το σφουγγάρι από τις σχισμάδες του βραχότοπου.

ΦΩΤΗΣ: Καλά, ντε. Μπας και θες να ξεδιψάσεις και τώρα με το σφουγγάρι;

ΣΟΥΛ. : Τώρα πίνω τα δάκρυά μου… Χόρτασα από δαύτα.

ΜΙΧΟΣ: Κιόλας;

ΣΟΥΛ. : Έτσι μάθαμε εμείς. Πολύ να’ ναι το λίγο.

ΦΩΤΗΣ: Νερό;

ΣΟΥΛ. Δεν με κυβερνά η δίψα.

ΜΙΧΟΣ: Πες μας κάτι ,ορέ παιδί!

ΦΩΤΗΣ: Ας τον ήσυχο. Μην ξύνεις την πληγή την κακοφορμισμένη.

ΜΙΧΟΣ: Κάτι για το Σούλι, να ξεθυμάνει ο δόλιος. Να μάθουμε κι εμείς.

ΣΟΥΛ. : Τι να τα ξαναλέμε;

ΜΙΧΟΣ: Όσες φορές και να τα πεις, εγώ δεν τα χορταίνω.

ΦΩΤΗΣ: Πες μας κάτι για το Ζάλογγο.

ΣΟΥΛ. : (Ξεροβήχει, γέρνει λίγο πίσω). Το Ζάλογγο βρίσκεται οχτώ ώρες πέρα από το Σούλι. Χωριό είναι, χτισμένο σε κακοτράχαλη βουνοκορφή. Τριγύρω διαφεντεύουν τον τόπο απέραστα γκρεμνά. Εκεί πήγαμε, σαν ρήμαξε το Σούλι. Φάγαμε ό,τι μας έδωσαν οι Ζαλογγιώτες. Στηλωθήκαμε. Μα… όχι για πολύ. Μέρα μεσημέρι ήταν. Σε κείνα τα βράχια εμείς τα παιδιά πιάσαμε το παιχνίδι. Στη μέση του παιχνιδιού κάποιο παιδί φώναξε: «Ορέ, Αρβανίτες ζώνουν τον τόπο». Αυτό ήταν. Πολεμούσαν οι γονέοι μας, μπιστολούσαμε κι εμείς και ψυχώναμε τους μεγάλους.

Α΄ ΦΩΝΗ: (Από τα παρασκήνια) Βαράτε τους, ορέ, τους άπιστους!

Β΄ ΦΩΝΗ: Χορτάστε τους μολύβι!

Γ΄ ΦΩΝΗ: Χώμα ταΐστε τους, ορέ!

ΦΩΝΕΣ: (Ανάκατα) Απάνω τους! Απάνω τους!

ΣΟΥΛ. : Οι μεγάλοι ρίχνανε στο ψαχνό. Μα σαν τελείωσαν όλα τα μπαρουτόβολα κι είδαμε ότι είμαστε ζωσμένοι από παντού, σύραμε τα σπαθιά, μικροί μεγάλοι. Δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα. Έναν ένα μας θέριζαν τα βόλια. Τότε ήταν που έπεσε η ματιά μου πέρα στο βράχο με το μεγάλο το γκρεμό. Θεέ μου, τι ήταν εκείνο που έβλεπα! Οι μανάδες μας, οι αδερφάδες μας… έριχναν τα μωρά στο γκρεμό και γκεμιζόντουσαν κι αυτές. Δεν κρατήθηκα. Έτρεξα κι εγώ και γκρεμίστηκα.

ΜΙΧΟΣ: Πώς έζησες;

ΣΟΥΛ. : Φαίνεται πως έπεσα πάνω στα κουφάρια των άλλων ,μαλακά.

ΦΩΤΗΣ: Δε σε βρήκανε οι Τούρκοι;

ΣΟΥΛ. : Με βρήκανε οι Μεμέτηδες με τέσσερα άλλα παιδιά. Με πήρανε να με τουρκέψουν. Τους το έσκασα.

ΜΙΧΟΣ: Κατακαημένο Σούλι!

ΣΟΥΛ. : Κατακαημένοι Σουλιώτες! Αυτούς να κλαις πιότερο.

ΦΩΤΗΣ: Πιες μια γουλιά νερό. Ξεράθηκε η γλώσσα σου.

ΣΟΥΛ. : (Σπρώχνει πίσω το φλασκί).

Διψώ μάνα κι αδερφούλη

διψώ κύρη,

ΔΙΨΩ ΣΟΥΛΗ.

http://panosz.wordpress.com/2008/03/19/25-martiou/

Link to comment
Share on other sites

Ο Καπετάν Κονδάκης και ένα τσούρμο παλικάρια του αποκλείονται μέσα σ΄ένα πύργο και πολιορκούνται από πολυάριθμους στρατιώτες του Ιμπραήμ.

Γράφει ο Φωτάκος:

“Κατά δε τον χρονον της μαχης οι τακτικοι Αραβες αφησαν την ταξιν των και τους αξιωματικους των, διοτι εντος της αυλης του πυργου ηυβραν μιαν γαϊδουραν με το πουλαρι της, και ηθελαν να την αναβούν, οι δε Ελληνες βλεποντες από τον πυργον τουτο, τους ετουφεκιζαν και εσκοτωσαν εξ αυτων επτά και το κτηνος ακομη μαζυ με αυτους εφονευσαν.

Αναισχυντοι και αδιακριτοι (!) ησαν οι Αραβες, και δεν ειχαν κανεν ιερον, και όλα τα αισχρα, τα οποια οι αλλοι ανθρωποι καμνουν κρυφα, αυτοι φανερα τα επρατταν”

Τοιουτον τελος ελαβεν η μαχη αυτή……

apogonos.jpg

Απόγονος της ηρωικής γαϊδάρας, μόλις επληροφορήθη το τραγικόν συμβάν

Link to comment
Share on other sites

Να 'τανε το '21...

Ο πιτσιρίκος ξαναγράφει το βιβλίο της Ιστορίας

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν Κλέφτης – σου άρπαζε το πορτοφόλι χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Το αρβανίτικο όνομά του ήταν Μπιθέγκουρας, που σημαίνει ακριβώς ό,τι και το ελληνικό: χοντρόκωλος. Βέβαια υπάρχει η απορία πώς οι άλλοι γνώριζαν τις διαστάσεις του πισινού του, αφού φορούσε φουστανέλα η οποία – όσο να ’ναι– κρύβει τις ατέλειες. Στο σχολείο, τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν για το όνομά του, ενώ ο ποπός του δεν χωρούσε σε κανένα κάθισμα· αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παρατήσει νωρίς τα γράμματα και να στραφεί στις κλοπές και στα όπλα, όπου είχε μεγαλύτερο ταλέντο. Ήταν εντελώς στρατόκαυλος και έτρεχε όπου γινόταν πόλεμος για να το παίξει στρατηγός. Έκανε ξανά μόδα την περικεφαλαία –συνδυάζοντάς την υπέροχα με λευκή φουστανέλα– και αναστάτωσε το στιλιστικό ύφος της Επανάστασης του ’21. Οι άλλοι οπλαρχηγοί τον ζήλευαν γιατί ήταν πολύ trendy και τον μπουζούριασαν στο Ναύπλιο αλλά, όταν εμφανίστηκε ο Ιμπραήμ, τον απελευθέρωσαν για να τον πολεμήσει (ενδόμυχα ήλπιζαν πως θα βρισκόταν κάποιος Αιγύπτιος να τον ξεκάνει). Μετά το τέλος της Επανάστασης καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά και ο ίδιος δεν ήθελε να ζήσει αφού δεν υπήρχε πια πόλεμος, οπότε κι ο Όθωνας του έδωσε χάρη για να τον τιμωρήσει.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταν γνωστός ως «ο γιος της καλογριάς». Δεν ήταν απόλυτα σίγουρος για το ποιος είναι ο πατέρας του, οπότε κι η μαμά του –για να μην τον πληγώσει– του έλεγε πως προήλθε από άμωμο σύλληψη. Στα οκτώ του χρόνια ορφάνεψε και μεγάλωσε στα ξένα χέρια, που ’ναι μαχαίρια. Ήταν πολύ γενναίος, πολύ μουνάκιας και έβριζε συνέχεια, σαν τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και τους ηθοποιούς της ταινίας Η Ψυχή στο Στόμα· αυτός είναι ο λόγος που οι βλάσφημοι οπαδοί του Ολυμπιακού τον αγάπησαν παράφορα και το γήπεδο της ομάδας τους φέρει το όνομά του, με αποτέλεσμα ένα όνομα που ήταν ταυτισμένο μόνο με νίκες επί των Τούρκων να παραπέμπει πια στις τεσσάρες που τρώει ο Ολυμπιακός από τις ευρωπαϊκές ομάδες. Λέγεται πως χτυπήθηκε από φιλικό βόλι και ότι ο ίδιος ήξερε ποιος τον βάρεσε. Είπε «αν γίνω καλά, θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε· εάν ψοφήσω, ε, τότε κλάστε μου τον μπούτζον». Την επομένη πέθανε, αλλά δεν γνωρίζουμε αν τα παλικάρια του ικανοποίησαν την τελευταία του επιθυμία.

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ

Το κανονικό όνομά του ήταν Γρηγόριος Δικαίος, αν και είχε βαπτιστεί με το όνομα Γεώργιος. Έκανε καριέρα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Παπαφλέσσας» – εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι δεν είχαν ρούχα ν’ αλλάξουν, οπότε άλλαζαν συχνά ονόματα για να ανανεώσουν το image τους. Ο Παπαφλέσσας χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης αλλά στη συνέχεια πέταξε τα ράσα και φόρεσε τη φουστανέλα, που τον κολάκευε περισσότερο – γενικά του άρεσαν τα ρούχα σε φαρδιά γραμμή. Ήταν πολύ γενναίος αλλά, αν γνώριζε πως στο μέλλον θα τον υποδυθεί στον κινηματογράφο ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ίσως να είχε φορέσει ξανά τα ράσα και αντί για μάχες να έκανε ευχέλαια. Η Εκκλησία τον έχει περί πολλού και αποτελεί το μόνιμο παράδειγμα της συμβολής της Εκκλησίας στην Επανάσταση, αλλά έχω την εντύπωση πως, αν συναντούσε κάποιους από τους σημερινούς σεπτούς ιεράρχες μας, θα τους κοπανούσε τα κεφάλια στον τοίχο. Λέγεται πως μετά τη μάχη στο Μανιάκι ο Ιμπραήμ φίλησε τον νεκρό Παπαφλέσσα αναγνωρίζοντας τον ηρωισμό του, όμως δεν πρέπει να αποκλείουμε το ενδεχόμενο να το έκανε για να του αρπάξει τον χρυσό σταυρό που φορούσε πριν τον σουφρώσουν οι στρατιώτες του.

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ήταν ανιψιός του Κολοκοτρώνη αλλά είχε πιο μικρό ποπό. Κι αυτουνού του άρεσε πολύ ο πόλεμος· αυτό τελικά είναι απόλυτα λογικό, γιατί τα παιδιά εκείνα τα χρόνια δεν είχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια και ποδήλατα – πόσα χρόνια να παίζεις κρυφτό χωρίς να το βαρεθείς; Έμεινε στην ιστορία ως «Νικηταράς ο Τουρκοφάγος» γιατί είχε κανιβαλικές διαθέσεις και έτρωγε τους Τούρκους ζωντανούς. Είχε φροντίσει μάλιστα ώστε τα παλικάρια του να είναι όλα χορτοφάγα, για να μην του παίρνουν τους μεζέδες. Άλλαζε συνέχεια φουστανέλες κατά τη διάρκεια της μάχης γιατί ήθελε να είναι πάντα στην πένα. Τα τσαρούχια του ήταν χρυσοποίκιλτα και είχε πάντοτε στη ζώνη του σφιγμένο ένα μικρό αφρικάνικο, ατσάλινο μαχαίρι, όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι αραπάδες. Το προσωνύμιο «Τουρκοφάγος» μάλλον θα του στοιχίσει τη θέση του στην Ελληνική Ιστορία, γιατί θεωρείται πως τέτοια ονόματα δεν προωθούν την προαιώνια ελληνοτουρκική φιλία. Από δω και πέρα μπορούν κάλλιστα να γράφουν πως τον έλεγαν Τουρκοφάγο γιατί του άρεσε τρελά το ιμάμ μπαϊλντί.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν μοναχός και η παράδοση αναφέρει πως ένας δερβέναγας θαμπώθηκε από την ομορφιά του, του είπε πως είναι πολύ ωραίο τεκνό και του την έπεσε κανονικά, στα πλαίσια της σύσφιξης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ούτε στο μοναστήρι δε σ’ άφηναν σε ησυχία εκείνα τα χρόνια οι Τούρκοι, οπότε ο Διάκος έβγαλε μια πιστόλα, καθάρισε το δερβέναγα και βγήκε στο κλαρί. Πολέμησε ηρωικά, αλλά οι Τούρκοι τον έκαναν σουβλάκι επειδή δεν ήθελε να αλλαξοπιστήσει. Τον Απρίλιο του 2003 η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος κλήθηκε να αποφασίσει αν θα κατατάξει στο αγιολόγιο τον Αθανάσιο Διάκο, και έκρινε πως δεν είχε τα προσόντα να γίνει άγιος, με το σκεπτικό «καλός επαναστάτης αλλά όχι και για άγιος»· ο Διάκος δεν τους κάνει για άγιος, αλλά για τη μούμια του Βησσαρίωνα το συζητούσαν. Το απάνθρωπο τέλος που είχε ο Διάκος δεν προάγει την ελληνοτουρκική φιλία, αλλά αφού είπε «Γιά δες καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει, τώρα π’ ανθίζουν τα κλαριά και βγάζ’ η γης χορτάρι», μπορούν να γράφουν στο βιβλίο της Ιστορίας πως του άρεσε πολύ η άνοιξη και πως αυτός ζήτησε από τους Τούρκους να τον σουβλίσουν, μιας και δεν θα έκανε Πάσχα ποτέ πια.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν από την Ιθάκη και θαύμαζε τον πολυμήχανο Οδυσσέα. Έφτιαχνε τεράστιους Δούρειους Γάιδαρους, έμπαινε μέσα μαζί με τα παλικάρια του και περίμενε τους Τούρκους να τους μεταφέρουν μέσα στα στρατόπεδά τους. Οι Τούρκοι ήταν τεμπελχανάδες και βαριόντουσαν να κουβαλάνε τους Δούρειους Γάιδαρους, οπότε το κόλπο πήγαινε στράφι. Ο Ανδρούτσος έδινε μεγάλη προσοχή στην εμφάνιση των παλικαριών του και επέμενε να έχουν οι φουστανέλες τους 400 δίπλες (πιέτες) – όσες δηλαδή και τα χρόνια σκλαβιάς. Βέβαια μέχρι να σιδερώσουν τα παλικάρια τις 400 δίπλες, οι Τούρκοι τούς είχαν πάρει και τα σώβρακα. Πάντως έχω μια απορία: αν η φουστανέλα στα 400 χρόνια σκλαβιάς είχε 400 δίπλες, τον πρώτο χρόνο σκλαβιάς τι φορούσαν οι Έλληνες; Παρεό; Το πιο πιθανό είναι πως οι Έλληνες επαναστάτησαν επειδή δε σήκωνε άλλες δίπλες η φουστανέλα.

ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ

Η Λασκαρίνα Πινότση ή Μπουμπουλίνα έχασε και τους δυο συζύγους της –κι οι δυο καπεταναίοι– σε ναυμαχίες εναντίον πειρατών. Είχε μια τεράστια περιουσία και αποφάσισε να γίνει καπετάνισσα επειδή βρισκόταν στην κλιμακτήριο και είχε ορμονικές διαταραχές – οι σαπουνόπερες της εποχής την άφηναν παντελώς αδιάφορη. Υποχρέωνε τα παλικάρια της να κυκλοφορούν πάνω στο πλοίο γυμνά και πασαλειμμένα με αντηλιακό, ενώ αυτή καθόταν στη γέφυρα και τα έπαιρνε μάτι. Στη διάρκεια της Επανάστασης βρήκε την ευκαιρία να προξενέψει την κόρη της με το γιο του Κολοκοτρώνη, για να ενωθούν τα δυο τζάκια. Στον κινηματογράφο δεν ευτύχησε μιας και την υποδύθηκε η Ειρήνη Παπά, αλλά στο θέατρο γνώρισε μεγάλη δόξα αφού την ενσάρκωσε η Μιμή Ντενίση.

ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

Η Μαντώ Μαυρογένους ήταν η εκπρόσωπος του φεμινιστικού κινήματος στην Επανάσταση του ’21. Είχε βαρεθεί να πλένει φουστανέλες και να μπαλώνει τσαρούχια, οπότε πήρε ανάποδες κι άρχισε να καίει τα σουτιέν της στο Super Paradise της Μυκόνου, προκαλώντας ξώβυζη τους Τούρκους. Όταν οι Τούρκοι θέλησαν να κλείσουν το Pierro’s, η Μαντώ ξεσήκωσε τους Μυκονιάτες κι άρχισε να τους καταδιώκει με το πρωτοπαλίκαρό της, τον Πέτρο τον Πελεκάνο. Η σκανδαλώδης αλλά και άτυχη ερωτική της περιπέτεια με τον Δημήτριο Υψηλάντη απασχόλησε έντονα τα ταμπλόιντ της εποχής. Στη διαθήκη της ζήτησε να την υποδυθεί στον κινηματογράφο η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, αλλά θα πρέπει τελικά να έμεινε ικανοποιημένη τόσο με την ερμηνεία της Τζένης Καρέζη όσο και με το μακιγιάζ και τα χτενίσματα που αποδίδουν άψογα την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα του Ναυπλίου και της Μυκόνου του 1970.

ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ

Ο Μάρκος Μπότσαρης γεννήθηκε στο Σούλι και ήταν από τις πιο προοδευτικές μορφές του Αγώνα. Μετά από κάθε μάχη έδινε στα παλικάρια του τριήμερο ρεπό για να πεταχτούν στο Λονδίνο, ώστε να ξεσκάσουν λίγο και να ανανεώσουν την γκαρνταρόμπα τους. Οι απόψεις του για την κοινωνία ήταν πολύ προωθημένες, και στρατολογούσε ομοφυλόφιλους Σουλιώτες επειδή ήξερε πως θα πολεμούσαν με λύσσα στη μάχη για να προστατέψουν το σύντροφό τους. Με αυτή την πολύ έξυπνη κίνηση κατάφερε να εμπλέξει στην Επανάσταση το ισχυρό gay κίνημα της εποχής. Για να αποδείξει την τιμιότητα των προθέσεών του κάλεσε στο Σούλι τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να ευλογήσει το λάβαρο με το ουράνιο τόξο, αλλά αυτός δεν μπορούσε να πάει γιατί εκείνες τις μέρες γινόταν στην Πάτρα το καρναβάλι και δεν ήθελε να χάσει την παρέλαση των αρμάτων και το κάψιμο του Βασιλιά Καρνάβαλου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης ήταν Ψαριανός και δεν γνωρίζουμε το πραγματικό του όνομα – αρχικά το ψευδώνυμό του ήταν «Κανάριος», γιατί ήθελε να καταλάβει τις Καναρίους Νήσους. Ήταν μεγάλος μπουρλοτιέρης και απέδειξε για μια ακόμα φορά την περίφημη ναυτοσύνη των Ελλήνων αλλά και την ασχετοσύνη των Τούρκων, που ούτε κολύμπι δεν ήξεραν. Στην πραγματικότητα ήταν πυρομανής και απλώς του άρεσε να βλέπει τα πλοία να καίγονται και τις φλόγες να ξεπηδούν μέσα στη μαύρη νύχτα· διάλεγε νύχτες χωρίς φεγγάρι, ώστε το θέαμα να είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό και να μονοπωλεί τα δελτία ειδήσεων. Του άρεσαν πολύ οι σαγιονάρες και, όταν δεν πολεμούσε, έπαιζε ήσυχα με τα κουβαδάκια του στην παραλία.

Αγαπητοί υποστηρικτές του Βύρωνα Πολύδωρα, αυτό το κείμενο γράφτηκε για τη LiFO

http://pitsirikos.blogspot.com/2007/03/21.html

Link to comment
Share on other sites

Του φευγάτου η μάνα δεν έβαλε τα κλάματα

fa_041.jpg

ΧΧΧ (Αυστηρως ακαταληλον - απομακρύνατε τα παιδια από το μονιτορ)

Γράφει ο θείος Ισίδωρος

Όταν ο Αλεξανδρος Υψηλαντης εξεστρατευσε στις παραδουναβιες ηγεμονιες της Μολδοβλαχιας σαν επισημος προσκεκλημενος του ηγεμονα Μηχαηλ Σουτσου, περασε τον ποταμο Προύθο κι εφτασε στα Μολδο/βλάχικα αποφασισμενος να φαει οπωσδηποτε σπλινάντερο αλα-τούρκα.

+

Όμως ο Σουλτανος τομαθε κι εγινε εξω φρενων, γιαυτο καλεσε τον Πατριαρχη Γρηγοριο τον Ε΄ για briefing και πολύ πικραμενος τουπε «δεν το περιμενα ποτε αυτό από το Μιχάλη!» και τον ενημερωσε ότι θα παρει φορα από την Πολη και θ΄αρχισει να κοψοκεφαλιαζει Γκιαούριδες και Γκιαούρισες και θα σταματησει στο Κατάκωλο μονο όταν θα τους εχει σφαξει ολους και ότι ο πρωτος που θα σφαξει θαναι αυτος, «γιατι εσεις μονο ετσι θα βαλετε μυαλο»….οπως τούπε!

+

Ο Πατριαρχης στην αρχη ξαφνιαστηκε και επειδη δεν ειχανε ανακαληφθει ακομα οι μηχανες αναγκαστηκε να ξυσει αμηχανα το κεφαλι του στην προσπαθεια του να καταλαβει που θα το «βαλουνε το μυαλο» όταν τους κοψοκεφαλιασει, υπομάλης?

+

Επειδη όμως ητανε από τους τυπους που δεν εσηκωνανε απειλες γιαυτο γυρισε με ΄κεινο το αγεροχο υφος που εχουνε οι πατριαρχες και τουπε κοφτά και αυστηρα: «τουρλουμπουχτλού εφέντημ αλαμπουχτουργλού ταμάμ!» (μεταφρ.: σφαξεμε πασα μου ν΄αγιασω!).

+

Όμως ο συναδελφος του, ο μουσουλμανος πατριαρχης, τοπιασε αμεσως το υπονοουμενο και γιαυτο εσυμβουλευσε το Σουλτανο να μη τον «εσφαξει κι αγιασει» γιατι μετα θαρχισει τα θαυματα και θα…χαθει η μπαλα και θα μπλεξουνε ασχημα και θα χαθει κι ο ιδιος και ολο του το σοϊ και δε θα μεινει Σελτζουκιωτης και Σελτζουκιωτησα και Μαμελουκιωτης και Μαμελουκιωτησα επι προσωπου γης «διοτι οι χριστιανοι αγιοι είναι πολύ θαυματουργοι» και γιαυτο θαπρεπει να κανει υπομονη και ναχει καλη κυκλοφορια της μπαλας μεχρι να βελτιωθουνε τα πραματα!!!

+

Όταν ο Sουλτανος, που ητανε θεοφοβουμενος ανθρωπος, ακουσε τα σοφα λογια του Αρχηιμάμη αλλαξε γνωμη προκειμενου να μην μπλεξει με τον αγιο, κι επειδη οι μουσουλμανοι αμα τους σφαξει ο πασας τους δεν αγιαζουνε, εσφαξε τον Ιμαμη!!!

+

Επειτα με δακρυα στα ματια επαρακαλεσε τον πατριαρχη να τον εβοηθησει και να μυνησει στον Υψηλαντη οτι «αυτά που κανει, συμφωνα με το Οθωμανικο δικαιο είναι κολασιμα» γιαυτο αμα τον επιάσει ο Σουλτανος θα τον εγαμήσει!”

+

Ο πατριαρχης όμως ηλθε σε πολύ δυσκολη θεση και γιαυτο τούπε ότι ο ιδιος δεν μπορει ουτε να τον εμυνήσει ε, ουτε να τον εγαμήσει, γιατι δεν είναι ουτε δικηγορος ουτε κολομπαρας, αλλα παπας και γιαυτο αμα θελει το μονο που μπορει να κανει ειναι να τονε αφορισει, γιατι αυτή είναι η δουλεια του, και τοτε ο Σουλτανος τουπε να…κανονίσει και του τονισε οτι μεχρις στιγμης αυτος τουχει «ξηγηθει πολύ ωραια» και θα ανταμίψει και τωρα τον…κοπο του!

+

Όμως τοτε ο πατριαρχης, που ητανε υπερανω χρηματων, τουπε πως ότι κανει, δεν το κανει για τα λεφτα και μαλιστα του τονισε ότι αν επροκειτο για το Χαμηλάντη δεν θα τουπερνε μία (1), γιατι θα τον εκανε μονος του τον αφορισμο, αλλα επειδη προκειται για τον Υψηλάντη θα πρεπει να συγκαλέσει τη ΔΙΣ ($-ex amartin) και ναρθουνε ολοι οι μητροπολητες και ν΄αναψει και τον μεγαλο πολυελαιο και όπως καταλαβαινει «αυτές οι εργασιες κοστιζουνε ακριβα»….οπως τούπε!

+

Τοτες ο Τουρκαλαζόνας Σουλτανος γυριζει και του λεει ειρωνικα “slowly the much oil” (μεταφρ.: σιγα τον πολυελαιο!) και τουπε αυτά να παει να τα πει σε κανεναν μαλακα και ότι, αμα θελει να κουβεντιασουνε σοβαρα, του Υψηλαντη του λειπει το ένα χερι και κανονικα θαπρεπε να το αφαιρεσει από το λογαριασμο του αφορεσμου αλλα επειδη αυτος δεν είναι τσικιρικιτζής να μην τον εγνοιάζει για τα εξοδα γιατι τα πληρωνει όλα η Υψηλη Πυλη και τουπε «δε μπα να συγκαλεσεις και την ΤΡΙΣ ($) εγω καλη δουλεια θελω να γινει…κι οσο παει!».

+

Ετότενες ο Πατριαρχης ετοιμασε τους ιερους κανονες προκειμενου να κανονισει τον Υψηλαντη και ειδοποιησε ολους τους αγιους πατερες της ΔΙΣ ($…) ότι «παιζουνε πολλα δις» γιαυτο ναρθουνε στο Φαναρι, για να βλεπουνε, και να τον εκανονισουνε ολοι μαζυ γιατι αμα τον εκανονισει μονος του μπορει να κανει κανενα λαθος και να λιωσει ο Υψηλαντης και «μετα ποιος τον ακουει τον Σουλτανο?», γιαυτο οσο περισοτεροι τοσο καλυτερα για να πετυχει ο αφορισμος και ο Σουλτανος πληρωνει καλο μπαξισι αρκει να κανουνε καλη δουλεια!

+

Μολις το εμαθανε οι αγιοι πατερες εσκοτωθηκανε ποιος θα πρωτόμπει στο καραβι να παει και στο τελος εμαζευτικανε τοσοι πολλοι ρασοφοροι που εμαυρισε ακομα και η θαλασσα στη βασιλευουσα και γιαυτο την ονομασανε ε, μαυρηθαλασσα και ζηταγανε μπροστάτζα (από μισα μπρος-πισω) τα λεφτα για να καμουνε τη δουλεια, αλλα ετότενες ο καλοκαγαθος Σουλτανος τους ειπε: «επειδη είναι κλειστες οι τραπεζες, να πατε στην αγια τραπεζα που ειναι ανοιχτα τις κυριακες και μολις ανοιξουνε και οι άλλες τραπεζες θα σας κανω κανονικα τα εμβάσματα».

+

Μαλιστα για να τους γλυκανει ο Σουλτανος τους εδωσε και από μια χούφτα ληγμένη σταφίδα σουλτανίνα στον καθενα και τους ειπε ότι για τα υπολοιπα……«δεν θα τα χαλασουμε!».

+

Αφου οι αγιοι πατερες της ΔΙΣ ($…) φαγανε τη ληγμενη σουλτανίνα και γλυκαθηκανε πηγανε αμεσως στη Αγια τραπεζα οπου στρωθηκανε και γραψανε τον αφορισμο και τον εστειλανε με αντιπροσωπεια στον Υψηλαντη ο οποιος όταν τον εδιαβασε εσυγκλονιστηκε και εκαταλαβε το σφαλμα του και γιαυτο μετανοιωμενος ζητησε αμεσως χαρτι και καλαμαρι για να γραψει ότι προσκυναει το Σουλτανο και τοτε ενας ψαρας που ψαρευε μεσα στον Προυθο τουδωσε ένα φρέσκο καλαμαρι (θράψαλο) που μολις ειχε πιασει με τσαπαρί (κι επειδη ητανε πολυ μεγαλo, 2.350gr , να το κοψω ή να ταφησω?) ομως τουπε ότι χαρτι δεν εχει χαρτι να του δωσει γιατι… «τι είναι η βαρκα, γραφειο?»

+

Ετοτενες ο καλοκαγαθος Υψηλαντης ειπε στον φτωχο ψαρα «δεν πειραζει μη στεναχωριεσαι όλα διορθωνονται» και επειδη ητανε μονοχειρας και τουλειπε το δεξι χερι, επαρακαλεσε έναν από τους αρχιερεις που του επηγανε τον αφορεσμο να του ξεκουμπωσει το παντελονι (ακομη δεν ειχε ανακαλυφθει το φερμουαρ) και να του τον εβγαλει εξω και να του τονε κραταει ενώ αμεσως αρχισε να υπαγορευει στον γραμματικο του και του επεστησε μαλιστα ιδιετερα την προσοχη να τα γραψει, όλα οσα του υπαγορευει, με το Νι και με το Σιγμα.

+

Τοτε ο γραμματικος πηρε το καλαμαρι κι αφου γονατισε μπροστα στον πριγκηπα αρχισε να γραφει με το Νι και με το Σιγμα ότι του υπαγορευε η συνειδηση του (δηλαδη ο Υψηλαντης) :

«ΑγιοιΝ πατερεΣ της ΔΙΣ ($…) ελαβοΝ τοΝ αφορισμοΝ σαΣ αλλ΄ωΣ μηΝ εχωΝ χαρτοΝ διατούτοΝ σαΣ γραφωΝ ειΣ τουΣ ορχειΣ μου-που-δεΝ θα-λειωσουσιΝ κιολαΣ……..».

+

Επειδη όμως ο γραμματικος γρίνιαζε πως όταν γραφει με το Νι και με το Σιγμα «δεν είναι καλη η συνταξη» ο επικεφαλης των αρχιερεων, ο οποιος κραταγε την πουτσα του Αρχηγου, κουνωντας συγκαταβατικα το κεφαλι του μαζυ με τη μητρα, γυριζει και του λεει: «και μεις αδελφε μου με τοσα χρονια υπηρεσια μεσα τις Αγιες Τραπεζες και τα βημόθυρα συνταξεις πεινας παιρνουμε και γιαυτο περιμενουμε κανεναν αφορεσμο να βγαλουμε τα σπασμενα».

+

Όταν ακουσε ο Υψηλαντης από τον σεβάσμιο γεροντα τα προβληματα του ιερου

κλαδου συγκινηθηκε τοσο πολύ που του΄ρθε να κλασει ματωμενα δακρυα οποτε γυριζει και του λεει: «κι ειπα κι εγω, γιατι ειχα μια φαγουρα στ΄αρχιδια?» κι αμεσως εδωσε διαταγη στο γραματικο του να του τα ξυσει, αλλα ο γραμματικος τοτε του απαντησε ότι επειδη αυτό το καλαμαρι δεν θελει ξυσιμο, γιατι δεν εχει λεπια, γιαυτο δεν φροντισε να φερει την ξυστρα μαζυ του.

+

Τοτε ο Υψηλαντης καταλαβε με τι μαλακες ξεκινησε να κανει την επανασταση «αλλα…τωρα είναι αργα»…όπως ειπε!

+

Μετα, επειδη δεν ειχε χαρτι, ως αναφεραμε ανωτερω και προκειμενου να μη γυρισουνε πισω οι αγιοι πατερες με αδεια χερια, αναγκαστηκε να τους δωσει μονο το καλαμαρι για να το πανε στον πατριαρχη για να το δωσει στο Σουλτανο σαν πειστηριο της υποταγης του αλλα επειδη, ως αναφεραμε ανωτερω, δεν ειχε χαρτι ουτε για να τους το τυλιξει και για να μην το χασουνε στο δρομο, τους το ΄βαλε στον κωλο!

+

Όταν η ιερη αντιπροσωπεια επεστρεψε από τον Προύθο παρεδωσε το καλαμαρι στον Πατριαρχη ο οποιος ξαναμαζεψε ολους τους αγιους πατερες και ετελεσε μεγαλη αρχιερατικη λειτουργια κατά την ποια αφορισανε το καλαμαρι (για να μην τελειωνει το μελανι), ενω στη συνεχεια σχηματισθηκε μεγαλοπρεπης λιτανεια από τους ιερεις… «ενδεδυμένους μέ τά καλά των άμφια, μετά τών θυμιατών καί τών εξαπτερύγων, φέροντες δέ τό ιερόν καλαμάριον εντός αργυράς λάρνακος καί ψάλοντες μετά κατανύξεως τό «καλήν εσπέραν άρχοντες» κατευθύνθησαν είς τό παλάτι όπου ό Σουλτάνος ενδεδυμένος μέ λαμπρά ενδύματα περιστυχιζόμενος δε υπό όλης του τής επισήμου ακολουθίας ανέμενεν εναγωνίως, έν ώ αμετρήτα πλήθη λαού συναθρησθέντα εις τας οδούς τούς αποθέωνον ραίνονες αυτούς μέ άνθη!».

+

Αφου ο Πατριαρχης γονατισε μπροστα στον Σουλτανο ο οποιος ζητησε να μαθει τα αποτελεσματα της ιερης μεσητείας των Αγιων Πατερων αλλα τοτε ο πατριαρχης του παρεδωσε το ιερον καλαμαριον και τουπε ότι προκειται για «καλαμαρι διαρκείας» που του το στελνει πεσκεσι ο Υψηλαντης για να υπογραφει τα φιρμανια και ότι προκειται για σπανιο κοματι καθοτι «γραφει ακομα κι εκει που δεν πιανει μελανι», αλλα ο Σουλτανος επειδη δεν ειχε καθολου καλο γουστο τον έσφαξε!!!

+

Τοτε οι μητροπολιτες αγανακτησανε με την αχαριστια και την βαρβαρη συμπεριφορα του Σουλτανου που δεν εκτιμουσε τα ωραια δωρα κι ετσι αυτή ητανε η σταγονα της ιερης αγανακτησης που εξεχειλισε το ιερο δισκοποτηρο της υπομονης και τοτε εκαταλαβανε ότι «ο Σελτζουκοχριστιανικός πολιτισμος…δεν εχει μελλον(!) εν αντιθεσει προς τον «Ελληνοχριστιανικον πολιτισμον», και ότι «To ΔΙ $ex amartin oyk andro ηρθε η ωρα να το…γυρισουμε!», γιαυτο πηρανε τα οπλα και με τη βοηθεια της δεξιας του Κυριου εκαμανε την επανασταση και εσάξανε ξεχωριστο, δικο τους κρατος, το + Παπαdistan !!!

+ Α(χ)μην +

http://panosz.wordpress.com/2008/03/21/isi...s-31/#more-2444

Link to comment
Share on other sites

ΕΤ1

ΤΡΙΤΗ 25/03/2008 20:00

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ / Ιστορία

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Δείτε σήμερα: "Βασικός άξονας: Η πολιτικοποίηση της ελληνικής ιστορικής ταυτότητας- Ο Διαφωτισμός"

Eπεισόδιο 1

Μετά τα κηρύγματα του Ρήγα περί ελευθερίας όλων των βαλκανικών πληθυσμών, η νέα γενιά των Ελλήνων διαφωτιστών διανοουμένων συνδέει την ελευθερία, τα φυσικά δικαιώματα με την δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Αυτή η γενιά του Κοραή, του Κούμα και άλλων συγκρούεται με τους συντηρητικούς Διαφωτιστές Φαναριώτες καθώς και τους λόγιους κληρικούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου γύρω από το ερώτημα: Ποιοι είμαστε ιστορικά, Έλληνες, Γραικοί ή Ρωμιοί; Η διαμάχη δεν τελειώνει ποτέ και κάθε ομάδα παίρνει το δικό της δρόμο δράσης.

Όμως η προσφορά των Ελλήνων διαφωτιστών είναι ότι στην ιστορική τους ελληνικότητα αρχίζουν να θεμελιώνουν μια βασική πολιτική επιδίωξη: Την δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού εθνικού κράτους. Το εθνικό κράτος των Ελλήνων θα είναι το πλαίσιο της ελευθερίας τους και για τούτο πρώτοι αυτοί ήδη πολύ πριν το 1821 υπογράφανε ως Έλληνες πολίτες.

ΤΕΤΑΡΤΗ 26/03/2008 20:00

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ / Ιστορία

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Δείτε σήμερα: "Νέες και παλαιές ηγετικές κοινωνικές ομάδες των Ελλήνων και η Ευρώπη"

Eπεισόδιο 2

Οι ηγετικές ομάδες ήταν οι κοτζαμπάσηδες της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας, οι Αρματολοί της Στερεάς και οι τοπικές στρατιωτικές αριστοκρατίες, όπως: της Μάνης, των ναυτικών νησιών, οι έμποροι της διασποράς και φυσικά η νέα γενιά των Ελλήνων διαφωτιστών διανοουμένων, καθώς και ορισμένοι αξιωματούχοι κληρικοί, που ασπάζονταν τις ιδέες του Διαφωτισμού.

Οι ελληνικές ηγετικές ελίτ παρά τη σημαντική κοινωνική και οικονομική δύναμη που δημιούργησαν κατά τον 18ο αιώνα και αρχές του 19ου αιώνα, παραμένουν στο καθεστώς του ραγιά του σουλτάνου. Αυτό το καθεστώς του ραγιά, έχει πολύ βαριές επιπτώσεις.

ΠΕΜΠΤΗ 27/03/2008 20:00

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ / Ιστορία

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Δείτε σήμερα: "Η ελληνική επανάσταση ως πράξη πολιτικής ελευθερίας"

Eπεισόδιο 3

Παραγωγή:Ελληνική

Σκηνοθέτης: Άρης Μπαφαλούκας

Επιστημόνικός υπεύθυνος – κείμενα : Πέτρος Πιζάνιας , καθηγητής Νεότερης Ιστορίας, Δ/ντής του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ιστορία και τεκμηρίωση», του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Τηλεοπτική προσαρμογή υλικού κειμένων: Κώστας Αγγελάκος, Λέκτορας Παιδαγωγικών και Διδακτικής της Ιστορίας, μέλος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών, Τμήμα Ιστορίας, Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

Link to comment
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.
×
×
  • Create New...