Jump to content
Sign in to follow this  
Κρηθέας

"Περίμενα να καταγράψετε την αληθινή Ιστορία".

Recommended Posts

Είπα να μη γράψω... αλλά το θέμα θα πάρει διαστάσεις καθώς φαίνεται...

http://www.taxheaven.gr/acforum/index.php?...&st=0

Έχω την αίσθηση δε, πως θα πρέπει ορισμένα πράγματα να μπουν στη θέση που τους αρμόζει, για να μην αρχίσουμε να

νιώθουμε όπως.....

Το παρόν θέμα το άνοιξα για να δείξω τις σύγχρονες τάσεις... Μ' ενόχλησε δηλαδή το γεγονός ότι παρουσιάζουν

με διαφορετικά μέτρα και σταθμά ιστορικά γεγονότα. Σαν παράδειγμα χρησιμοποίησα την Μικρασιατική καταστροφή.

Και μέχρις εκεί, τίποτα περισσότερο. Στην προσπάθειά μου αυτή επαναδημοσίευσα επιστολές κλπ. για να καταστήσω

γνωστές στην κοινότητα τις αντιδράσεις αλλά και να δώσω τα ερεθίσματα για έναν διάλογο πίστευα εποικοδομητικό.

Έγιναν διάφορες αναφορές, δεν θα μείνω σ' αυτές γιατί πιστεύω ότι στην συνέχεια θα γίνει κατανοητή (ελπίζω) η

θέση μου.

Εσχάτως μας παρουσιάστηκε ένα θέμα που το καταστήσαμε μείζον, για το οποίο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έχει

γράψει το γνωστό σ' όλους μας τραγούδι "Ελλάς, και τι θα γίνει φίλε μου με μας..."

Για όσους δεν το έχουν ακούσει, αν και λίγο κακογραμμένο...

"Ελλάς" Β. Παπακωνσταντίνου

Συνεχίζουμε (μετά μουσικής που λένε...)

Το θέμα λοιπόν που μας προέκυψε με την 15 χρονη Προμηθέα δίνει την αφορμή για συζητήσεις σε ορισμένους

περί της "αυτογνωσίας" τους... Περίμεναν δηλαδή από την κοπέλα αυτή να πάρουν τα ερεθίσματα (βέβαια, σε όποια

περίπτωση καλό κάνει η "αναζήτηση"). Ας το ψάξουν λοιπόν και ας μη μείνουν σ' όσα αυτή παράθεσε. Αν μη τι άλλο

θα κερδίσουν από τη διαδρομή. Αν και το πιθανότερο θα είναι να μείνουν στα όσα είπε η Προμηθέα.

Η διαμάχη αυτή καλά κρατεί καιρό τώρα, ανάμεσα σε αρχαιόπληκτους και χριστιανόπληκτους. Έγινε μια προσπάθεια

στο θέμα Ελληνισμός και Χριστιανισμός, στο παρόν φόρουμ, έχει πολλές παραμέτρους. Θα πρέπει κανείς

να το προσεγγίσει χωρίς προκαταλήψεις και όχι κατά πως εξυπηρετεί τις προσωπικές του ιδεοληψίες.

Θα σταθώ λίγο στην σωστή στάση που κράτησε ο Μητροπολίτης, δείγμα πολιτισμένου ανθρώπου που έμαθε να

σέβεται την αντίθετη άποψη και να συζητά. Επίσης στις κραυγές ορισμένων ανεγκέφαλων που με τη

στάση τους έδειξαν ότι δεν έχουν μάθει να ακούν και είναι έτοιμοι να ρίξουν στην πυρά όποιον ψάχνει και

αναζητά την αλήθεια, όπως η χαρισματική αυτή κοπέλα.

Η απάντησή τους θα έπρεπε να στηρίζεται σε επιχειρήματα και όχι σε ύβρεις....

Θα ήθελα να παρατηρήσω πριν συνεχίσω ότι ξεφεύγει σε κάποιο σημείο αναφερόμενη σε απογόνους θεών κλπ...

κάτι σε καθαρό DNA μου κάνει και δεν μου αρέσει. Λογικό το να αισθάνεται υπερήφανη ως Ελληνίδα για τον

πολιτισμό που κληροδότησε η χώρα της στην Ανθρωπότητα αλλά μέχρι εκεί. Θα μου πείτε εδώ η Αμερικανίδα

ερευνήτρια και δεν ξέρω τι άλλο, ένιωσε "εκστασιασμένη" όταν μπόρεσε να συνταιριάξει δυο κομμάτια ύφασμα

από την σκηνή που χρησιμοποιούσε νομίζω ο Τζ. Ουάσιγκτον... Πως θα έπρεπε να νιώθει η νέα μας με τον

πολιτισμό μας (θυμίζω υπολογιστή των Αντικυθήρων που συζητήσαμε πρόσφατα)? Ξεφεύγει ωστόσο στο θέμα

αυτό η Προμηθέα.

Δεν θα μείνω άλλο στις εντυπώσεις καθώς και σε άλλες παραμέτρους του θέματος... μ' ενδιαφέρει η ουσία

του θέματος και σ' αυτό θα επικεντρωθώ.

Η Προμηθέα λοιπόν μας είπε ορισμένα πράγματα που είναι σωστά και άλλα τα οποία χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης και

διερεύνησης και από την ίδια, φαντάζομαι πως θα συνεχίσει να το ψάχνει το θέμα, και από όλους εμάς, τουλάχιστον

απ' όσους ενδιαφέρονται, και δεν μένουν απλά και μόνο στη δημιουργία εντυπώσεων.

Στη συζήτησή μας θα "φέρω" μια διάσημη Ελληνίδα Βυζαντινολόγο οι περισσότεροι θα πρέπει λογικά να την έχετε

ακουστά. Θα σας την συστήσω και στη συνέχεια θα διαβάσουμε τι μας λέει.

Αυτά που τόσο καιρό σας γράφω θεωρώ πως η ίδια μπορεί να τα δώσει πολύ καλύτερα με τον δικό της τρόπο,

ως ειδικός που έχει ασχοληθεί με το Βυζάντιο και την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού.

Ας την ακούσουμε-διαβάσουμε, όπως και άλλους συγγραφείς που μας παραθέτει.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να σας την συστήσω λοιπόν:

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Μετακόμισε στην Γαλλία το 1950.

Πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης το 1967. Πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόνης στην 700 χρόνων ιστορία του το 1976. Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Ευρώπης.

Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, ενώ μετακόμισε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της στη Γαλλική πρωτεύουσα διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), ενώ το 1964 λαμβάνει τον τίτλο της διευθύντριας του Κέντρου και το 1967 αυτόν της καθηγήτριας στη Σορβόννη, ενώ στο μεταξύ τιμήθηκε με τον τίτλο του Docteur des Lettres. Ενώ διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris 1, εξελέγη Αντιπρύτανις του Πανεπιστημίου της Σορβόνης (1970-1973) και το 1976, Πρύτανις.

Είναι Πρόεδρος, μεταξύ άλλων, του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου, της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (Γαλλία), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών (Ελλάδα) και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών. Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Παρισίων, Πρύτανις των Πανεπιστημίων των Παρισίων, και Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou- Beaubourg.

Τα έργα της αφορούν κυρίως την ιδιότητά της ως βυζαντινολόγου. Μεταξύ των σημαντικότερων αξίζει να αναφερθούν οι «Έρευνες για τη διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 9ο και 10ο αιώνα»(1960), «Το Βυζάντιο και η θάλασσα» (1966), «Μελέτες για τη διοικητική και κοινωνική διάρθρωση του Βυζαντίου»(1971), «Βυζάντιο, η χώρα και τα εδάφη»(1976), και «Η Πολιτική Ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»(1976), «Βυζαντινή Γεωγραφία», «Ιστορική γεωγραφία του μεσογειακού κόσμου».

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ θεωρείται σήμερα από τις πλέον εξέχουσες πανεπιστημιακές προσωπικότητες, ιδιαίτερα στη Βυζαντινολογία, με πολύ μεγάλο αριθμό σχετικών διαλέξεων και ομιλιών εντός και εκτός Ελλάδας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μας λέει λοιπόν...

ΑΡΒΕΛΕΡ: TO BYZANTIO EINAI ΕΛΛΗΝΙΚΟ.....

16 Σεπ. 2006

H Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, στό έργο της: L'idelogie politique de l' empire byzantin υποστηρίζει ότι: "Tο βασικό χαρακτηριστικό της πνευματικής ζωής του Βυζαντίου κατά τους αιώνες του μεγαλείου του, παραμένει η ανανέωση του ενδιαφέροντος για την ελληνική αρχαιότητα και τις επιτεύξεις της. Είναι πράγματι σημαντικό ότι σ' αυτή την περίοδο οι αναφορές στον κλασσικό κόσμο και στις αξίες του πολλαπλασιάζονται, ενώ η μελέτη της κλασσικής λογοτεχνίας κατακτά όλο και περισσότερο, όχι μόνο τις σχολές της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά επίσης και το ενημερωμένο κοινό. Oι βυζαντινοί συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο, τούς προνομιακούς δεσμούς τους με την ελληνική αρχαιότητα εξαιτίας της ελληνοφωνίας τους. Αυτό τους διαφοροποιεί από τον λατινικό κόσμο, ενώ στίς στιγμές κρίσης μεταξύ της χριστιανικής Δύσης και του Βυζαντίου, η αναφορά στον ελληνισμό βεβαιώνει την υπεροχή της βυζαντινής παιδείας έναντι των Δυτικών τους οποίους τους συγχέουν σκόπιμα με τον βαρβαρικό κόσμο."

O αρχαίος ελληνισμός και η μεσαιωνική ελληνικότητα αποτελούν δύο σταθμούς της ιστορίας και του πολιτισμού της Ελλάδος και είναι λάθος να παραμερίζουμε τον δεύτερο, διότι έτσι αποκόβουμε τους εαυτούς μας από τον πρώτο σταθμό. Και οι δύο αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τις εφόδους του βαρβαρικού κόσμου για την τιμή και την σωτηρία του πολιτισμένου κόσμου. Απλά επειδή οι σύγχρονοι Ελληνες, είμαστε μιμητές των Δυτικών αφιερώνουμε όλη μας την προσοχή στην αρχαιότητα όπως κάνουν και εκείνοι, που θεωρούν τους εαυτούς τους κληρονόμους της αρχαίας Ελληνικής Παιδείας, αφού οι πρόγονοί τους εκείνη την εποχή δεν είχαν αναπτύξει στοιχειώδη πολιτισμό. Στον Μεσαίωνα η Δύση άρχισε να αναπτύσει τον πολιτισμό και την ταυτότητά της, οπότε θα ήταν μειωτικό γι' αυτούς να ασχολούνται με τον δικό μας μεσαιωνικό πολιτισμό ο οποίος ήταν πολύ ανώτερός τους.

Ενώ οι ανιστόρητοι πολίτες της Δύσης ξέχασαν και αγνοούν το Ελληνικό κράτος του Μεσαίωνα, οι ιστορικοί της Δύσης μάλλον είναι αυτοί που μας δίδαξαν γι' αυτό το κράτος. Δέν υπάρχει ούτε μία ταινία στον Αμερικανικό κινηματογράφο που να αναφέρει έστω την λέξη Κωνσταντινούπολη. Απλά αναφέρω ότι μία αμερικανική ταινία που είχε σαν θέμα της τη ζωή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τελείωσε με την τελευταία του μάχη που τον καθιέρωσε μόνο και πανίσχυρο αυτοκράτορα, αγνοώντας παντελώς την ίδρυση της Νέας Ρώμης, και την μεταφορά της πρωτεύουσας στην αρχαία πόλη του Βυζαντίου. Ευτυχώς όμως η ξένη βιβλιογραφία για το Βυζάντιο είναι απέραντη.

O ιστορικός Norman H. Baynes υποστηρίζει μέσα από το βιβλίο του BYZANTIUM, INTRODUCTION TO EAST ROMAN CIVILIZATION, Oxford University Press: Μέσα στην αυτοκρατορία, η παιδεία του ελληνιστικού κόσμου, που αναπτύχθηκε στα βασίλεια των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνεχίζεται και επηρεάζει βαθιά τα επιτεύγματα του Βυζαντίου. Γιατί οι Βυζαντινοί είναι χριστιανοί Αλεξανδρινοί. Στην τέχνη ακόμα ακολουθούν τα ελληνιστικά πρότυπα, κληρονομούν τη ρητορική παράδοση, την φιλομάθεια, το θαυμασμό για το μεγάλο αιώνα της κλασσικής Ελλάδος. Είναι τιμή του που ο βυζαντινός κόσμος έκανε συνείδησή του και ζήτησε να ελαφρώσει τα βάρη της ζωής, θεμελιώνοντας νοσοκομεία για τους ασθενείς, τους λεπρούς και τους αδύνατους, κτίζοντας ξενοδοχεία για τους οδοιπόρους και τους ξένους, γηροκομεία για τους γέρους, οίκους μητρότητος για τις γυναίκες, καταφύγια για τα εγκαταλελειμμένα παιδιά και τους πτωχούς και φιλανθρωπικά ιδρύματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αυτές οι απόψεις, διότι περί απόψεων πρόκειται, δεν είναι και ιδιαίτερα δημοφιλείς σε μη Έλληνες, και δη σε λοιπούς Βαλκανίους ιστορικούς.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Έγιναν λοιπόν σφαφές .... φυσικά και έγιναν. Έχουμε συναίσθηση ότι αναφερόμαστε στο 4ο και 5ο αιώνα μετά χριστόν.

Έγιναν πολλά. Ο Χριστιανισμός ως -ισμός επιβλήθηκε, μας γύρισε πίσω... ναι. Έφερε τον σκοταδισμό ναι...

Όμως τι έγινε μετά...

Ας το παρακολουθήσουμε... αυτή τη φορά μέσα από την Βικιπαίδεια:

Η εποχή του Ηρακλείου ήταν εκείνη που έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στο ελληνικό στοιχείο: αφού το Βυζάντιο απώλεσε το μεγαλύτερο μέρος των ασιατικών και δυτικών χωρών του, έθεσε τέλος στη διγλωσσία ανάμεσα στην κρατική διοίκηση και τον στρατό που χρησιμοποιούσαν τη Λατινική και τον λαό, που τη θεωρούσε ακατανόητη, και καθιέρωσε την Ελληνική ως την επίσημη γλώσσα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Με τον τρόπο αυτό, η γλώσσα του λαού και της Εκκλησίας έγινε πλέον και γλώσσα του κράτους. Ο ίδιος, μάλιστα, υιοθέτησε τον τίτλο του βασιλέως, αντί του λατινικού imperator και έκοψε νομίσματα με την ελληνική επιγραφή "εν τούτω νίκα". Σταδιακά, η γνώση της Λατινικής γλώσσας έγινε σπάνιο φαινόμενο στις επόμενες γενιές. Με το τέλος της δυναστείας του Ηρακλείου, αν και η αυτοκρατορία παρέμεινε σταθερά προσκολλημένη στις ρωμαϊκές πολιτικές ιδέες και παραδόσεις, με την επικράτηση της ελληνικής γλώσσας, αρχίζει να μεταβάλλεται σταδιακά, για να καταλήξει προς το τέλος της ιστορίας της, σε ένα "Μεσαιωνικό ελληνικό κράτος" ή στην "Ελληνική Αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Αυτές οι απόψεις, διότι περί απόψεων πρόκειται, δεν είναι και ιδιαίτερα δημοφιλείς σε μη Έλληνες, και δη σε λοιπούς Βαλκανίους ιστορικούς.

Να ακούσουμε και τις άλλες απόψεις, γιατί όχι.

Αλλά, ας σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η προσπάθεια απαξίωσης που γίνεται σ' ότι πηγή δημοσιεύω...

Όχι δεν θα πετάξω στα σκουπίδια (αυτή τη φορά) την Αρβελέρ... δεν πρόκειται για τυχαία Επιστήμονα.

Αλλά ας το δεχτώ, σ' αυτή μου τη δημοσίευση για την οικονομία της συζήτησης, και ο παρακάτω ιστορικός δεν μας κάνει...?

O ιστορικός Norman H. Baynes υποστηρίζει μέσα απο το βιβλίο του BYZANTIUM, INTRODUCTION TO EAST ROMAN CIVILIZATION, Oxford University Press: Μέσα στην αυτοκρατορία, η παιδεία του ελληνιστικού κόσμου, που αναπτύχθηκε στα βασίλεια των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνεχίζεται και επηρεάζει βαθιά τα επιτεύγματα του Βυζαντίου. Γιατί οι Βυζαντινοί είναι χριστιανοί Αλεξανδρινοί. Στην τέχνη ακόμα ακολουθούν τα ελληνιστικά πρότυπα, κληρονομούν τη ρητορική παράδοση, την φιλομάθεια, το θαυμασμό για το μεγάλο αιώνα της κλασσικής Ελλάδος. Είναι τιμή του που ο βυζαντινός κόσμος έκανε συνείδησή του και ζήτησε να ελαφρώσει τα βάρη της ζωής, θεμελιώνοντας νοσοκομεία για τους ασθενείς, τους λεπρούς και τους αδύνατους, κτίζοντας ξενοδοχεία για τους οδοιπόρους και τους ξένους, γηροκομεία για τους γέρους, οίκους μητρότητος για τις γυναίκες, καταφύγια για τα εγκαταλελειμμένα παιδιά και τους πτωχούς και φιλανθρωπικά ιδρύματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Από τη Βικιπαίδεια...

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η πορεία που ακολούθησε η ελληνικότητα του Βυζαντίου, ήταν κοινή με την εξέλιξη του ονόματος Έλλην,

Ξεκινά ως εθνικό στην αρχαία Ελλάδα,

Μετατρέπεται σε πολιτιστικό επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και θρησκευτικό με την εμφάνιση του Χριστιανισμού.

Με την επικράτηση της νέας θρησκείας γίνεται κυρίως θρησκευτικό

και παρ' όλο που ο ελληνικός πολιτισμός ήταν πάντοτε θεμέλιο της πνευματικής ζωής, με την ελληνική επιστήμη, ιστοριογραφία, ποίηση και φιλοσοφία (με κάποιες προϋποθέσεις) να αποτελούν μορφωτικό αγαθό ακόμα και των ευσεβών Βυζαντινών, εντούτοις, το όνομα Έλλην, παρέμεινε θρησκευτικά φορτισμένο για πολλούς αιώνες.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάλι από τη Βικιπαίδεια.

Όμως, το βυζάντιο παρουσίασε αρκετές μεταβολές στο πέρασμα των αιώνων και προς το τέλος της ιστορίας του, λόγοι δημογραφικοί συνέβαλαν στη μεταβολή αυτών των δεδομένων. Η απώλεια των κεντρικών περιοχών στη Χερσόνησο της Ανατολής και των βόρειων επαρχιών στη Χερσόνησο του Αίμου περιόρισε την Αυτοκρατορία σε εδάφη στην κυρίως Ελλάδα, κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου και του Ευξείνου και σε νησιά, όπου είχαν ιδρυθεί αρχαιότατες ελληνικές αποικίες. Ασφαλώς, ξένες προσμίξεις και διασταυρώσεις πληθυσμών υπήρξαν, όμως οι Βυζαντινοί, συγκεντρωμένοι στα ιστορικά ελληνικά εδάφη, αισθάνονταν και γεωγραφικά Έλληνες και αποδέχονταν ότι και φυλετικά ήταν Έλληνες.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι σε μια περίοδο συρρίκνωσης του Βυζαντινού Κράτους, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ' Βατάτζης (1222-1254) δέχεται την ελληνική εθνική καταγωγή του. Απαντώντας στον πάπα Γρηγόριο Θ', ο οποίος απευθύνεται σ' αυτόν ονομάζοντας τον Γραικό, ο βυζαντινός αυτοκράτορας βεβαιώνει ότι "ο Μ. Κωνσταντίνος παραχώρησε τη βασιλεία των Ρωμαίων στο γένος των Ελλήνων".

Share this post


Link to post
Share on other sites
Αλλά, ας σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η προσπάθεια απαξίωσης που γίνεται σ' ότι πηγή δημοσιεύω...

Όχι δεν θα πετάξω στα σκουπίδια (αυτή τη φορά) την Αρβελέρ... δεν πρόκειται για τυχαία Επιστήμονα.

Κάνεις λάθος, κανείς δεν απαξίωσε την Αρβελέρ, και πάνω πάνω απ΄ όλα κανείς δεν έχει προσωπικά μαζί σου.

Διευκρίνησε από δω και στο εξής ότι θες να σου απαντάνε μόνο όσοι επικροτούν τις πηγές που δημοσιεύεις, ώστε να μη σου δημιουργούνται τέτοιες ανασφάλειες.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάλι από τη Βικιπαίδεια...

Ταυτόχρονα, όπως διαγράφεται σαφώς στα κείμενα του 12ου και 13ου αιώνα, κυρίως στις ιστοριογραφίες της Άννας Κομνηνής (1083 – 1148), του Ιωάννη Κίνναμου (1143; – 1202;), του Νικήτα Χωνιάτη (περ. 1155/7-1217) και άλλων, όχι μόνον δεν τονίζεται ο ιερός χαρακτήρας των Σταυροφοριών, ή η σχέση του με το προσκύνημα, αλλά αντίθετα χρησιμοποιείται σαφώς στρατιωτική ορολογία και μάλιστα, προβάλλεται η επιθετική διάθεση του σταυροφορικού κινήματος και η ανησυχία για το φαινόμενο της κατά μάζες εμφάνισης των Δυτικών. Έτσι, η επιθετική τακτική της Δύσης σε στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και η οικονομική διείσδυση των ιταλικών πόλεων στο Βυζάντιο, που πήραν σε μεγάλο βαθμό το εμπόριο και γενικότερα την οικονομία στα χέρια τους, προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των βυζαντινών και προστριβές με τους Λατίνους.

Όλα αυτά, δημιούργησαν νέα δεδομένα στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης. Ο χριστιανισμός δεν επαρκούσε πλέον για ν' απαλλάξει το Βυζάντιο από τους εχθρούς του, και η χριστιανική Δύση συγκαταλεγόταν ανάμεσα σ' αυτούς. Σε μια εποχή που ο αντίπαλος ήταν επίσης χριστιανός, έπρεπε να βρεθεί ένας νέος άξονας για τον Βυζαντινό εθνικισμό. Έτσι, το αίσθημα υπεροχής των Βυζαντινών έναντι των Δυτικών, που οφειλόταν στην πολιτική τους θεωρία και στις πολιτιστικές αξίες της ελληνικής αρχαιότητας που εξασφάλιζαν την πολιτιστική υπεροχή του Βυζαντίου, έκανε αισθητή την παρουσία του:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Κάνεις λάθος, κανείς δεν απαξίωσε την Αρβελέρ, και πάνω πάνω απ΄ όλα κανείς δεν έχει προσωπικά μαζί σου.

Διευκρίνησε από δω και στο εξής ότι θες να σου απαντάνε μόνο όσοι επικροτούν τις πηγές που δημοσιεύεις, ώστε να μη σου δημιουργούνται τέτοιες ανασφάλειες.

Συνάδελφε, από που προκύπτουν τα παραπάνω ?

Παραθέτω αποσπάσματα, μπορείς να κάνεις το ίδιο.

Το να αναφέρεις απλά και μόνο ότι υπάρχουν και άλλοι που δεν συμφωνούν δεν απαντά επί των τοποθετήσεών.

και εμμέσως θέλει να δείξει ότι τα όσα μας γράφει η Αρβελέρ είναι η δική της οπτική πλευρά και συνεπώς όχι αντικειμενική.

Φαντάζομαι ότι θα έχει διαβάσει πολλά περισσότερα απ' ότι εμείς και μάλιστα από πηγές.

Ας ακούσουμε λοιπόν και τις άλλες τοποθετήσεις.

Έγραψα και πιο πάνω ότι τις αναμένω.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κλείνοντας για την ώρα με την βικιπαίδεια...

Διαβάζουμε...

Από το 13ο αι. και εξής, οι όροι Έλλην, Ελληνισμός, ελληνικός, κ.λπ. απέβαλλαν σε μεγάλο βαθμό την παλιά τους συνωνυμική ταύτιση με την έννοια της ειδωλολατρίας και επανήλθαν σε χρήση, όπως και κατά την αρχαιότητα. Είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούνται πάλι χωρίς ενδοιασμούς από τον Βυζαντινό πολίτη σε αρκετά μεγάλη κλίμακα, χωρίς να χαρακτηρίζουν πλέον τον "εθνικό", δηλ. το μη Χριστιανό.

Το Έλλην αντικαθιστά σε ευρεία κλίμακα τον όρο Ρωμαίος, που στο Βυζάντιο αποτέλεσε τίτλο τιμής, από την αρχή μέχρι το τέλος της ιστορίας του.

Όπως γράφει ο Μανουήλ Χρυσολωράς (1350-1415), η Κωνσταντινούπολη είναι το δημιούργημα των δύο φρονιμότερων και δυνατότερων εθνών, των Ρωμαίων που τότε κυριαρχούσαν στην οικουμένη και των Ελλήνων που είχαν κυριαρχήσει προηγουμένως.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πριν συνεχίσω... να πω κάτι.

Έγινε μια προσπάθεια στο παρόν θέμα από μένα να τεθούν φιλοσοφικά τα ερωτήματα περί αντικειμενικότητας ή μη

της ιστορίας και απευθυνόμενος (όχι βέβαια μόνο...) στον συνάδελφο LandS (Σταύρο), έγραψα:

Συνεπώς, μας λέτε, ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει επενδυθεί "μυθολογικά".

Πράγματι ο κόσμος δεν μπορεί να "κλειστεί" σ' ένα βιβλίο και ούτε φτιάχτηκε γι' αυτό.

Ωστόσο, ο κάθε ιστορικός είναι "τοποθετημένος", και το πρόβλημα είναι ότι "τοποθετεί" επίσης.

Μ' αυτό τον τρόπο όμως η δυνατότητα για ιστορική επιστημονική γνώση... γίνεται "ονειροπόληση".

Διότι, όπως μας προτείνουν οι συγγραφείς του βιβλίου, οι μαθητές δεν θα πρέπει να

αρκούνται σε μια "Αλήθεια" αλλά να ερευνούν, μέσω των πηγών, για τη δική τους

ιστορική "αλήθεια".

Για πια Ιστορική Αλήθεια-Αντικειμενικότητα συνεπώς, μιλάμε... όταν δεν υφίσταται "σταθερά" που απαιτείται

για την επιστημονική γνώση? Πως θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε την Ιστορική Αλήθεια, εφόσον δεν θα μπορεί

κανείς να πει ότι γνωρίζει κάτι που είναι έξω από την προσωπική του σφαίρα αντίληψης ?

Ο καθένας λοιπόν θα μπορεί να παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα κατά πως τον εξυπηρετεί...

Υ.Γ. Χάριν του διαλόγου...

Θεωρήθηκε ανάξιο σχολιασμού, δεν θα πρέπει λοιπόν να κατηγορηθώ για έλλειψη "αντικειμενικότητας".

Και μάλιστα απ' όσους αποδέχτηκαν τον όρο "συνωστίζονταν..." στην "ιστορική" καταγραφή της Μικρασιατικής

καταστροφής.

Να τονίσω επίσης ότι κάνω μια προσπάθεια να απαντήσω στην ουσία του θέματος μέσα από μια οπτική

που δεν έχει σχέση ούτε με αρχαιοπληξίες ούτε με χριστιανοπληξίες... αλλά με Ελληνισμό...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συνεχίζουμε με την Γλ. Αρβελέρ, με τη συνδρομή και άλλων βυζαντινολόγων όπως του γνωστού Runciman

Εθνική Ιδεολογία

Ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκαινιάζει στις 11 Μαΐου του έτους 330 την νέα Ρώμη, πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους.

Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο η Ρωμαϊκή κυριαρχία διήρκησε μέχρι τον 5ο αιώνα, και ομοίως συμφωνεί η ιστορικός Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ, η οποία αναφέρει:

"Κατά την διάρκεια της περίοδου (379-641), το Βυζάντιο θα αποκτήσει τα χαρακτηριστικά, που θα το καταστήσουν αργότερα, Ελληνική Αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής." Είναι η περίοδος των σφαγών που μνημονεύονται και ορθώς.

O Finlay θεωρεί ότι: "από το 716 η ιστορία των Ελλήνων τοσούτον στενώς συμπλέκεται μετά των χρονικών της κραταιώς ήδη οργανωθείσης αυτοκρατορικής κυβερνήσεως, ώστε η ιστορία του ανατολικού κράτους αποτελεί έκτοτε εν όλον μετά της του ελληνικού έθνους ιστορίας."

Η Ελληνική αυτοκρατορία ήταν ο προμαχώνας της χριστιανικής Ευρώπης για χίλια και πλέον έτη, προστατεύοντάς την από επιδρομές βαρβάρων, επιδρομές οι οποίες ήταν ικανές να διαγράψουν τελείως την πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης που γνωρίζουμε σήμερα. Αν οι Πέρσες ή οι Aραβες ή οι Οθωμανοί είχαν κατακλύσει την Ευρώπη, σίγουρα η Ευρωπαϊκή ιστορία θα ήταν πολύ διαφορετική σήμερα.

Επίσης το κράτος του Βυζαντίου ήταν ο θεματοφύλακας της Ελληνικής γλώσσας και της πνευματικής κληρονομιάς των Αρχαίων Ελλήνων. Αν δεν είχαν αντιγραφεί τα χιλιάδες έργα των αρχαίων σοφών και είχαν παραδοθεί στο έλεος των ασιατών εισβολέων, ελάχιστα θα γνωρίζαμε για τις αρχαίες επιστήμες και την αρχαία φιλοσοφία.

Οι αρχαίοι Ελληνες ανέπτυξαν όλες τις επιστήμες, αλλά παρέλειψαν να κάνουν κάτι εξίσου σημαντικό. Δεν δημιούργησαν Ελληνικό κράτος με αποτέλεσμα να γίνουν υπόδουλοι των αρχαίων Ρωμαίων χωρίς να οργανώσουν ούτε την υποτυπώδη αντίσταση.

Οι μεσαιωνικοί Έλληνες δημιούργησαν και οργάνωσαν το πρώτο Ελληνικό κράτος, το οποίο ήταν το ισχυρότερο του τότε γνωστού κόσμου. Όλοι οι υπόλοιποι λαοί σέβονταν τον Έλληνα αυτοκράτορα και φθονούσαν τον πλούτο και την αίγλη της Κωνσταντινουπόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα ακούγονταν από την Σικελία μέχρι την Καππαδοκία και τον Πόντο, και από την Μακεδονία μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο. Οι Ελληνες, για πρώτη φορά ήταν ενωμένοι και δεν μάχονταν ο ένας τον άλλον.

Οι αρχαίοι Ελληνες ανέπτυξαν την ιατρική, αλλά οι Βυζαντινοί δημιούργησαν νοσοκομεία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι αρχαίοι Ελληνες είπαν: "Υπέρ πάντων η Πατρίς", αλλά οι Βυζαντινοί έκτισαν τα δυνατότερα τείχη και οργάνωσαν τον ισχυρότερο στρατό και στόλο της εποχής, οι αρχαίοι Ελληνες μίλησαν πρώτοι για δικαιοσύνη και ισότητα, αλλά οι Βυζαντινοί ανέπτυξαν το καλύτερο νομοθετικό και διοικητικό σύστημα για να διοικήσουν το αχανές κράτος τους, οι αρχαίοι Ελληνες ήταν οι καλύτεροι μαθηματικοί και φυσικοί, αλλά οι Βυζαντινοί έκτισαν το μεγαλύτερο κτίριο του τότε γνωστού κόσμου μέσα σε πέντε χρόνια, την του Θεού Αγία Σοφία. Οι μεσαιωνικοί Ελληνες ή Ρωμιοί, όπως αποκαλούσαν τους εαυτούς τους, ήταν εξίσου ικανοί με τους προγόνους τους στην τέχνη.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Steven Runciman: "Η βυζαντινή τέχνη ήταν από τις μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας αρχαίος Ελληνας δε θα μπορούσε να χτίσει την Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση".

Οι Βυζαντινοί που συνέχισαν με φανατισμό να ομιλούν την αρχαία Ελληνική γλώσσα και να εξελληνίζουν τα ξένα ονόματα θεωρούσαν τιμή τους ότι ήταν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Τα πρώτα βιβλία που μάθαιναν τα παιδιά ήταν η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου και οι αγαπημένοι τους ήρωες ήταν μεταξύ άλλων, ο Λεωνίδας και ο Μέγας Αλέξανδρος.

O Παναγιώτης Κανελλόπουλος άριστος μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας μας παραθέτει στο βιβλίο του, Γεννήθηκα στο 1402: "Οι πατέρες της Εκκλησίας πήραν από την αρχαία Αθήνα τα φώτα τους, ενώ οι άριστα μορφωμένοι Πατριάρχες, Φώτιος και Αρέθας, είχαν αγκαλιάσει τον Πλάτωνα. Όταν δε οι Φράγκοι κατέλαβαν την Βασιλεύουσα, ξύπνησε έντονα η Ελληνική συνείδηση των Ελλήνων και αισθάνθηκαν όσοι αποσύρθηκαν στην Μικρά Ασία, αντικρύζοντας την Σμύρνη, την Έφεσσο και τη Μίλητο, το Ελληνικό αίμα να ρέει στις φλέβες τους. Εάλω μεν η πατρίς, αλλ' ανδρί σοφώ πας τόπος Ελλάς".

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Δεν μπορούμε από την αρχαιότητα να περάσουμε στη σύγχρονη εποχή εάν δεν σταθούμε στο Βυζάντιο" υπογράμμιζει η κ. Αρβελέρ κάνοντας βεβαίως και αναφορά στη διαμάχη ανάμεσα, στην καθολική και ορθόδοξη εκκλησίας και στον ελληνογενή και λατινογενή πολιτισμό. Μια διαμάχη που, όπως είπε, περνάει ακόμα και στην πρόσφατη ιστορία των Βαλκανίων (Κροατία - Σερβία).

Και συνεχίζει...

Ακούστε με… Πρώτα πρώτα εγώ σεμνύνομαι και υπερηφανεύομαι γιατί έχω την έδρα των πρώτων βυζαντινών σπουδών στον κόσμο που ιδρύθηκε το 1899 για τον Σαρλ Ντηλ, τον πρώτο καθηγητή βυζαντινής ιστορίας.

Αυτή τη στιγμή στο Παρίσι υπάρχουν τουλάχιστον 15 έδρες βυζαντινές. Τις βυζαντινές σπουδές στην Ελλάδα τις αμέλησαν ή τις παράβλεψαν για λόγους επιστημονικά λανθασμένους. Θεωρήσαμε τον εαυτό μας απόγονο του Περικλή κατ' ευθείαν, θεωρήσαμε το βυζάντιο ως σκοταδιστικό μόρφασμα… Γιατί; Όταν δεν θέλαμε να ακούσουμε ούτε το όνομα ρωμιός…

Διότι το βυζάντιο δεν είναι παρά η ρωμιοσύνη…

Επρεπε να βγει ο Ρίτσος να την τραγουδήσει μετά απ' τον Σουρή. Υπάρχει λίγο μια αντιμαχία μεταξύ αρχαιότητας και βυζαντίου στα ελληνικά πράγματα η οποία είναι τελείως βλακώδης γιατί έτσι χάνουμε τη συνέχεια. Γι' αυτό άλλωστε πολλοί ιστορικοί αυτή τη στιγμή μιλούν για ασυνέχεια των πραγμάτων…

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θεόφιλε μια ερωτησούλα, η χρήση του κόκκινου, του μπλε και του κλασσικού μαύρου στα κειμενα που δημοσιεύεις σημαίνει κάτι ή απλά είναι κάτι το τυχαίο?

' Το παρακάτω κείμενο είναι συνέχεια από το κειμένο που δημοσιεύθηκε πιο πάνω από την wikipedia ']

Συμπερασματικά

Το πρόβλημα, αν στο σύνολο της η βυζαντινή ιστορία αποτελεί οργανικό μέρος της ιστορίας του ελληνικού έθνους, υπήρξε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα [34], καθώς δεν μπορεί κάποιος να παραγνωρίσει το γεγονός ότι, εξίσου με τον σύγχρονο ελληνισμό, η ιταλική χερσόνησος, οι βαλκανικοί πληθυσμοί και οι σλαβικοί λαοί της βορειοανατολικής Ευρώπης, ο κόσμος της Μικράς Ασίας και του αρμενικού έθνους, αναζητούν την κατανόηση της ιστορικής τους πραγματικότητας στο Βυζάντιο.

Άρα, δεν είναι εύκολο να ταυτίσουμε τη ζωή, την ιστορία και τον πολιτισμό ολόκληρης της βυζαντινής αυτοκρατορίας, με την κληρονομιά που δέχθηκε από το Βυζάντιο ο σύγχρονος Ελληνισμός. Είναι πολλοί οι λαοί και οι χώρες που έμειναν εκτός της νεοελληνικής επίδρασης, αν και απλώνουν τις ρίζες τους, όπως και η Ελλάδα, στην κοινή βυζαντινή πραγματικότητα.

Βέβαια, εύλογα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι, ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, η ελληνική γλώσσα και γενικά ο ελληνικός πολιτισμός, με την ταυτόχρονη παρουσία τους, σαν φυσική κληρονομιά, στον ελληνικό χώρο, δίνουν το δικαίωμα στη νεώτερη και σύγχρονη Ελλάδα να θεωρούν ισχυρή τη συγγένεια τους με ολόκληρη την βυζαντινή ιστορία. Όμως, το γεγονός ότι η αφετηρία του νεώτερου Ελληνισμού βρίσκεται στο Βυζάντιο, αν και είναι για πολλούς ιστορικούς μια πραγματικότητα, δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε πως αυτή πηγάζει κυρίως από τους 2-3 τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, εποχή σταδιακής συρρίκνωσης του Βυζαντίου, και απομάκρυνσης των μη ελληνικών περιοχών και πληθυσμών.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Θεόφιλε μια ερωτησούλα, η χρήση του κόκκινου, του μπλε και του κλασσικού μαύρου στα κειμενα που δημοσιεύεις σημαίνει κάτι ή απλά είναι κάτι το τυχαίο?

Καλησπέρα Γρηγόρη

Απλά πιστεύω πως έτσι είναι καλύτερα γι' αυτόν που διαβάζει.

Συνηθίζουμε να περνάμε "γρήγορα" τις δημοσιεύσεις.

Αυτό και μόνο.

Ήρεμος είναι ο τόνος μου.

Και καλό βράδυ, θα λείπω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Καλησπέρα Γρηγόρη

Απλά πιστεύω πως έτσι είναι καλύτερα γι' αυτόν που διαβάζει.

Συνηθίζουμε να περνάμε "γρήγορα" τις δημοσιεύσεις.

Αυτό και μόνο.

Ήρεμος είναι ο τόνος μου.

Και καλό βράδυ, θα λείπω.

Ok, απλά μου κίνησε την περιέργεια ο χρωματισμός, υπέθεσα ότι τον χρησιμοποιείς όταν κάτι είναι δικό σου σχολιασμός κλπ κλπ.

Βασικά στην ανάγνωση πιστεύω ότι είναι πιο δύσκολο γιατί είναι πολύ φορτωμένη η γραμματοσειρά, αλλά μην σκας ξέρεις ότι δεν τα πολυδιαβάζω.

Το κείμενο που πρόσθεσα στην προηγούμενη δημοσίευση μου είναι συνέχεια από το άρθρο της wikipedia που έχεις δημοσιεύσει και μάλιστα είναι το συμπέρασμα...

Και τώρα ακολουθεί χιούμορ!!!!!

Να σας την συστήσω λοιπόν:

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Μετακόμισε στην Γαλλία το 1950.

Δεν χρειάζονται συστάσεις την γνωρίσαμε το καλοκαίρι!!!! ;)

Τώρα πρόσφατα γεννήθηκε το μανάρι μου, μόνο 81 είναι!

Στέλνω και μια φωτογραφία της.....!!!

post-624-1172847546_thumb.jpg

Edited by Grzokas

Share this post


Link to post
Share on other sites
Το κείμενο που πρόσθεσα στην προηγούμενη δημοσίευση μου είναι συνέχεια από το άρθρο της wikipedia που έχεις δημοσιεύσει και μάλιστα είναι το συμπέρασμα...
' Το παρακάτω κείμενο είναι συνέχεια από το κειμένο που δημοσιεύθηκε πιο πάνω από την wikipedia ']

Συμπερασματικά

Το πρόβλημα, αν στο σύνολο της η βυζαντινή ιστορία αποτελεί οργανικό μέρος της ιστορίας του ελληνικού έθνους, υπήρξε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα [34], καθώς δεν μπορεί κάποιος να παραγνωρίσει το γεγονός ότι, εξίσου με τον σύγχρονο ελληνισμό, η ιταλική χερσόνησος, οι βαλκανικοί πληθυσμοί και οι σλαβικοί λαοί της βορειοανατολικής Ευρώπης, ο κόσμος της Μικράς Ασίας και του αρμενικού έθνους, αναζητούν την κατανόηση της ιστορικής τους πραγματικότητας στο Βυζάντιο.

Άρα, δεν είναι εύκολο να ταυτίσουμε τη ζωή, την ιστορία και τον πολιτισμό ολόκληρης της βυζαντινής αυτοκρατορίας, με την κληρονομιά που δέχθηκε από το Βυζάντιο ο σύγχρονος Ελληνισμός. Είναι πολλοί οι λαοί και οι χώρες που έμειναν εκτός της νεοελληνικής επίδρασης, αν και απλώνουν τις ρίζες τους, όπως και η Ελλάδα, στην κοινή βυζαντινή πραγματικότητα.

Βέβαια, εύλογα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι, ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, η ελληνική γλώσσα και γενικά ο ελληνικός πολιτισμός, με την ταυτόχρονη παρουσία τους, σαν φυσική κληρονομιά, στον ελληνικό χώρο, δίνουν το δικαίωμα στη νεώτερη και σύγχρονη Ελλάδα να θεωρούν ισχυρή τη συγγένεια τους με ολόκληρη την βυζαντινή ιστορία. Όμως, το γεγονός ότι η αφετηρία του νεώτερου Ελληνισμού βρίσκεται στο Βυζάντιο, αν και είναι για πολλούς ιστορικούς μια πραγματικότητα, δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε πως αυτή πηγάζει κυρίως από τους 2-3 τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, εποχή σταδιακής συρρίκνωσης του Βυζαντίου, και απομάκρυνσης των μη ελληνικών περιοχών και πληθυσμών.

Γρηγόρη, χαίρομαι που συμφωνείς. Τα ίδια γράφω εδώ και καιρό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ok, απλά μου κίνησε την περιέργεια ο χρωματισμός, υπέθεσα ότι τον χρησιμοποιείς όταν κάτι είναι δικό σου σχολιασμός κλπ κλπ.

Βασικά στην ανάγνωση πιστεύω ότι είναι πιο δύσκολο γιατί είναι πολύ φορτωμένη η γραμματοσειρά, αλλά μην σκας ξέρεις ότι δεν τα πολυδιαβάζω.

Γρηγόρη όπως είναι γνωστό, σ' όλους όσους μας διαβάζουν, παραθέτω αποσπάσματα άλλων. Οι θέσεις μου

το μόνο που κάνουν είναι να παραπέμπουν σε "γραφικότητες" και ως τέτοιες δεν έχουν καμία αξία.

Τα δημοσίευσα όλα αυτά για όσους θα ήθελαν να διαβάσουν και μια άλλη άποψη από καταξιωμένους ιστορικούς.

Σ' ότι σ' αφορά, γνωρίζω ότι διαβάζεις τα όσα γράφω.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μετά και τις απαραίτητες συστάσεις, συμπληρωματικές του ήθους της κ.Γλ.Αρβελέρ, συνεχίζουμε με τα όσα ενδιαφέροντα γράφει:

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η Ρωμανία όπως την αποκαλούσαν οι ίδιοι οι πολίτες της, θεωρείται από πολλούς Έλληνες σαν μία σκοτεινή περίοδος που είχε περισσότερα αρνητικά παρά θετικά. Επίσης η πολεμική μιας μερίδας διανοουμένων κατά της Εκκλησίας έχει οδηγήσει αρκετούς να πιστεύουν ότι το Βυζάντιο ήταν ένα καθεστώς θεοκρατικό, ενώ υπάρχουν σοβαρές μελέτες που αποδεικνύουν ότι μία τέτοια άποψη δεν έχει ισχυρά ερείσματα. Επί παραδείγματι σε ένα κράτος θεοκρατικό την δομή και την ύλη της Παιδείας την καθορίζει η θρησκευτική ηγεσία, ενώ στο Βυζάντιο η παιδεία είχε κοσμικό χαρακτήρα πλην της εκπαιδεύσεως των προοριζομένων για τον κλήρο. Τα παιδιά των βυζαντινών μάθαιναν πολύ καλά τους αρχαίους έλληνες κλασσικούς, ιδίως δε τον Όμηρο.

Ενώ, λοιπόν, στην χώρα μας που είναι ο φυσικός κληρονόμος της βυζαντινής κληρονομιάς, υπάρχει τάση υποβαθμίσεως του βυζαντινού πολιτισμού , ενώ στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. αναπτύσσεται το ενδιαφέρον για τις βυζαντινές σπουδές. Δεν είναι τυχαίο ότι η κ. Αρβελέρ, η οποία μελετά το Βυζάντιο και τονίζει την ελληνική ορθόδοξη καταγωγή της, έφθασε σε ύπατα επιστημονικά και διοικητικά αξιώματα στην Γαλλία. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι η έκθεση "Η Δόξα του Βυζαντίου", που παρουσιάσθηκε προ ολίγων ετών στις Η.Π.Α., είχε τεράστια επιτυχία. Κατά την τελετή βραβεύσεως της κ. Αρβελέρ στο Συνοδικό Μέγαρο ο κ. Λίνος Μπενάκης, εκλεκτός βυζαντινολόγος και συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών, έδωσε δημοσίως την εξής ενδιαφέρουσα πληροφορία: Το Πανεπιστήμιο NOTRE DAME της Ινδιανάπολης των Η.Π.Α. αγόρασε την βιβλιοθήκη του αποθανόντος Ελληνοκυπρίου βυζαντινολόγου Μίλτον Ανάστος. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει χιλιάδες βιβλία και περιοδικά από όλο τον κόσμο με αντικείμενο τη μελέτη του Βυζαντίου. Παράλληλα με την κίνηση αυτή το αμερικανικό πανεπιστήμιο εξήγγειλε την ίδρυση Τμήματος Βυζαντινών Σπουδών με έμφαση στην Βυζαντινή Παιδεία και Φιλοσοφία. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι πολλοί Αμερικανοί ερευνητές μελετούν με θαυμασμό την ιατρική, την διπλωματία και την στρατηγική του Βυζαντίου. Μετά τις κοσμογονικές αλλαγές στα πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα την βυζαντινή τους κληρονομιά αναζητούν και πολλοί Ορθόδοξοι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης δίνοντας ώθηση στις αντίστοιχες σπουδές.

Σε λίγες ημέρες η Αυστριακή Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως θα συγκαλέσει συνέδριο με θέμα τη ταυτότητα της Ευρώπης και το μέλλον του Ευρωσυντάγματος. Νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο σε όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες να διαβάσουν την σχετική άποψη της κ. Γλύκατζη Αρβελέρ, όπως αποτυπώνεται στο οπισθόφυλλο του Α΄ τόμου του συλλογικού έργου ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ (ελληνική έκδοση Σαββάλας, Αθήνα 2003): "Για ευρωσκεπτικιστές και ευρωπαϊστές η έννοια, η ταυτότητα της Ευρώπης είναι ζητούμενο. "Άγνωστη και ανύπαρκτη η Ευρώπη"! , όχι όμως και οι Ευρωπαίοι. Ποιες όμως είναι οι ιστορικές καταβολές και οι συντεταγμένες, που συγκροτούν τον χώρο των Ευρωπαίων; Τι σημαίνει να είναι κανείς Ευρωπαίος; Η Ευρώπη ήπειρος, η Ευρώπη ιδέα, η Ευρώπη ουτοπία αλλά και η Ευρώπη πραγματικότητα. Η Ευρώπη χειροπιαστή και αναγνωρίσιμη γίνεται από την ζωή και τα έργα που συντελούνται στον χώρο των Ευρωπαίων, ένα χώρο που πήρε την υπόστασή του από τον ορθολογισμό της αρχαίας ελληνικής σκέψης, την ρωμαϊκή νομοθετική δεινότητα και τη Χριστιανική πνευματικότητα. Μία πορεία 2500 χρόνων, που μετά τις εξελίξεις των τελευταίων ετών μας δίνει την δυνατότητα να συλλάβουμε και να αναγνωρίσουμε την έννοια των Ευρωπαίων ως καθολική έννοια...".

Ο Βυζαντινός πολιτισμός θεμελιώθηκε ακριβώς επάνω σε αυτούς τους τρεις πυλώνες που αναφέρει η κ. Αρβελέρ. Κλασσική ελληνική παιδεία, ρωμαϊκή νομική και πολιτειακή σκέψη, Χριστιανική πίστη και κοσμοαντίληψη. Το Βυζάντιο, λοιπόν, υπήρξε το πρώτο οργανωμένο κράτος με καθαρά ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το δικό μας Βυζάντιο, το οποίο και σήμερα επιβιώνει μέσα στα Ορθόδοξα μοναστήρια της "καθ ημάς Ανατολής" και μέσα από το κυριλλικό αλφάβητο των απογόνων της Βυζαντινής Κοινοπολιτείας. Αξίζει να το γνωρίσουμε και να το αγαπήσουμε περισσότερο. Και να αξιοποιήσουμε την πολιτιστική του κληρονομιά ώστε να βοηθήσουμε την Ευρώπη να βρει την ταυτότητα που αναζητεί εναγωνίως.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Με την, κατά Παύλο Βαλερί (1922), ορισμό των Ευρωπαίων, ξεκίνησε το θέμα της η Πρύτανης εκτιμώντας ότι από αυτό μπορεί να ορισθεί και η Ευρώπη: "Εκεί όπου το όνομα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, εκεί όπου το όνομα του Κικέρωνα και του Οβίδιου, εκεί όπου το όνομα του Μωϋσή και του Απ. Παύλου έχουν κάποια βάση και κάποιο κύρος, εκεί είναι Ευρώπη.

Οποιος έχει υποστεί την επίδραση του ορθολογιστικού αρχαίου πνεύματος και όποιος έχει υποστεί την επίδραση της Ρωμαϊκής διοίκησης και οργάνωσης και όποιος ζει με την πνευματικότητα του χριστιανισμού ως απόηχου και κατάληξης του Ιουδαϊσμού, εκεί είναι Ευρώπη… Δηλαδή, Αθήνα - Ρώμη - Ιερουσαλήμ, είναι οι τρεις διαστάσεις που κάνουν τον Ευρωπαίο…".

Με αφορμή τις συζητήσεις για την ίδρυση του Μουσείου της Ευρώπης στις Βρυξέλλες και τους προβληματισμούς που έχουν τεθεί ως προς το περιεχόμενο και τη θεματική του, η κ. Αρβελέρ συνέδεσε το Βυζάντιο με την Ευρώπη σημειώνοντας πως είχε μπει ζήτημα, το Μουσείο της Ευρώπης να μην περιλαμβάνει τα ελληνικά κατορθώματα, ούτε το Βυζάντιο, διότι θεωρήθηκε ως ένα ανατολικό μόρφωμα, ως μη ευρωπαϊκό κράτος κατά τα δυτικά δεδομένα. Που σημαίνει ότι οι σημερινοί ευρωπαίοι θέλησαν να αρχίσουν την Ευρώπη από το 800 μ.Χ. από την στέψη του Κάρολου του Μέγα ως αυτοκράτορα της Ρώμης εναντίον του Βυζαντίου και της Αυτοκράτορας, τότε, Ειρήνης της Αθηναίας. Αυτή η προσέγγιση όμως, συνέχισε η κ. Αρβελέρ, είναι πολιτική προσέγγιση των Δυτικοευρωπαίων οι οποίοι έχουν αποποιηθεί το Ανατολικό δίδαγμα της Ορθοδοξίας.

Σύμφωνα με την Πρύτανη, δεν μπορούμε να μιλάμε για Ευρώπη, εάν δεν λάβουμε υπόψη μας τον ορισμό του Βαλερί. Οπότε, το πρώτο ευρωπαϊκό κράτος, το πρώτο πολιτικό μόρφωμα επί ευρωπαϊκού εδάφους είναι το Βυζάντιο. Διότι, ακριβώς είναι μια συνέχεια της Ρώμης, εξελληνισμένη και εκχριστιανισμένη.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τελειώνω με τα όσα ενδιαφέροντα είχε να μας πει η κ. Γλ. Αρβελέρ με το παρακάτω απόσπασμά της:

Όταν μιλάμε για ελληνική παιδεία πρέπει να ξέρουμε ότι υπάρχει παιδεία και παιδεία ελληνική. Λοιπόν, να σταθούμε πρώτα στην κλασική ελληνική παιδεία, με όλη της την προέκταση στο ρωμαϊκό γίγνεσθαι - γιατί δεν υπάρχει ρωμαϊκός πολιτισμός άνευ Ελλάδος, αυτό να το προσέξουμε. Σ' αυτό το ρίζωμα εντάσσονται Αθήνα και Ρώμη, η ελληνομαθημένη Ρώμη. Αυτή η παιδεία είναι οπωσδήποτε η καταβολή του ευρωπαϊκού πνεύματος, όπως και να το κάνουμε, και το ευρωπαϊκό πνεύμα έχει μια προέκταση στον αμερικανικό χώρο. Άρα, πρόκειται για μια πνευματικοτητα που στηρίζεται μαζί στο αρχαιοελληνικό, κλασικό, ρωμανοποιημένο δίδαγμα, όπως το πήρε στην Αναγέννηση η Ευρώπη, πλην Ελλάδας.

Μήπως η Ευρώπη αναζητούσε ένα άλλοθι, ρίζες στο παρελθόν;

Η Ευρώπη δεν αναζητούσε τίποτα. Αυτά να τα σταματήσουμε. Η Ευρώπη δεν αναζητάει τίποτα, η Ευρώπη είναι. Το ερώτημα είναι: τι είναι η Ευρώπη, η Ευρώπη ως πνεύμα; Ο Πωλ Βαλερύ στα 1924, όταν ούτε Κοινότητα υπήρχε, ούτε Ένωση, είπε: τρία πράγματα κάνουν το ευρωπαϊκό πνεύμα: ο αρχαιοελληνικός ορθολογισμός, η νομοθετική και διοικητική διευθέτηση της Ρώμης και η ιουδαϊκοχριστιανική πνευματικότητα. Αυτές οι τρεις καταβολές είναι οπωσδήποτε οι καταβολές που η Ευρώπη προώθησε, άσχετα από την όποια Ελλάδα.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα γίνεται κάτι το ελληνοπρεπές υπάρχει και διχασμός με την Ευρώπη. Αυτό συμβαίνει μόνο στα νεότερα χρόνια ως κρατικό μόρφωμα, στα χρόνια που βγαίνει από την τουρκική σκλαβιά, την οθωμανική κατάκτηση. Τότε οι Έλληνες έζησαν σ' ένα μαρασμό πνευματικό, όταν οι άλλοι δίπλα έχουνε πάρει το ελληνικό και ρωμαϊκό πνεύμα και το έχουν προωθήσει, είτε ως αναγεννησιακή τέχνη, είτε ως φιλοσοφική σκέψη, μολονότι αναγνωρίζουν ότι κάθε φιλοσοφία δεν είναι παρά ένας σχολιασμός στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Αναγνωρίζουν πάντοτε, αν θέλετε, το αρχαιοελληνικό δίδαγμα, οδηγούμενοι προς την αρχαία Ελλάδα.

Ο Σέλλεϋ θα πει "είμαστε όλοι Έλληνες",

ο Γκαίτε θα γράψει "ό,τι πολισμένο είναι ελληνικό",

ο Σατωμπριάν θα πει "θα πεθάνω σαν Έλληνας".

Όλα αυτά για την αρχαία Ελλάδα, όταν θα γίνει νοητή και κατανοητή από τους Έλληνες χάρη στον καθρέφτη που θα τους δείξουν οι ξένοι. Απόδειξη ότι δεν υπάρχει ένα κείμενο αρχαίο που να έχει δημοσιευτεί από Έλληνα.Αυτή η παιδεία, λοιπόν, που περνά στα ξένα χέρια, μας ξαναέρχεται ως δυτικοευρωπαϊκό βίωμα.Εμείς εκείνη την εποχή ζούσαμε τη χριστιανο-ορθόδοξη παράδοση και βρεθήκαμε εκείνη τη στιγμή με δύο θεμέλιους λίθους:την ορθοδοξία - ορθοδοξία λέω, και όχι χριστιανοσύνη - και την αρχαιότητα.

Λοιπόν, υπάρχει μια ασυνέχεια γνώσης της ελληνικής συνέχειας. Εδώ θα βάλω το Βυζάντιο, γιατί όταν λέμε ότι Χριστιανοσύνη, Ελληνοσύνη και Ρωμιοσύνη είναι τα τρία χαρακτηριστικά της Ευρώπης, και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά είναι παρόντα στο Βυζάντιο. Το Βυζάντιο είναι χριστιανικό, είναι ρωμαϊκό - ουδέποτε ονομάστηκε Βυζάντιο όπως ξέρετε - και είναι και ελληνικό, έχει την ελληνογνωσία του και την ελληνοφωνία του ως βάση.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κλείνοντας την τοποθέτησή μου, επί του παρόντος, να ζητήσω συγνώμη από τους συναδέλφους για το

μακρόσυρτο των δημοσιεύσεών μου. Ωστόσο, κρίθηκε απαραίτητο για να έχουμε μια ευρύτερη αντίληψη

των πραγμάτων. Όταν απομονώνουμε και κοιτάμε από "πολύ κοντά" κάπου χάνουμε το όλο.

Είναι διαφορετικά πράγματα η χριστιανοσύνη με την Ορθόδοξη παράδοση - Ορθοδοξία.

(όπως πολύ σωστά είπε και ο Λιαντίνης ότι ο μέγας Παν δεν πέθανε ποτέ σ' αυτή τη χώρα)

Έγιναν σφαγές, υπήρξαν διώξεις και όλα αυτά μέσα σε μια περίοδο αναταραχής και αναστάτωσης,

με έναν Αυτοκρατορικό σχηματισμό πολλών εθνών που όφειλε να επιβιώσει απέναντι σε εξωτερικούς

εχθρούς κλπ. Η εσωτερική ενότητα κρινόταν ως απαραίτητη (δεν δίνω συγχωροχάρτι...). Στη συνέχεια

(από την εποχή του Ηράκλειου) και σταδιακά υπήρξε μια διαφοροποίηση στα πράγματα. Διαβάζοντας τις

τοποθετήσεις της κ. Γλ. Αρβελέρ και άλλων καταλήγουμε ότι υπήρξε μια συνέχεια. Ο Ελληνισμός δεν

χάθηκε ποτέ. Όπως έχω γράψει και άλλες φορές αν βγάλουμε τον μανδύα του χριστιανισμού θα

βρούμε τον Ελληνισμό. Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, θρησκευτική παράδοση, φιλοσοφικό υπόβαθρο κλπ

μας δίνουν την ιστορική αυτή συνέχεια.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά. Όποιος "μπλέκει" με την Ελληνική γλώσσα δεν μπορεί

παρά να υποστεί και τις "συνέπειες". Απλά, γιατί είναι από μόνη της φορέας φιλοσοφικού στοχασμού, αλλά

και πολιτισμού. Όπως λέει και ο Ευριπίδης στις "ικέτιδες": "κανένα έργο δεν έρχεται εις πέρας χωρίς γλώσσα".

Τα όσα αναφέρω με τις δημοσιεύσεις μου, σε καμία περίπτωση δεν απαξιώνουν την Προμηθέα που

ως νέα αγωνιά, αναζητώντας την ιστορική αλήθεια. Μπράβο της. Μπράβο για το κουράγιο της

να πει, όσα είπε. Είμαι πεπεισμένος ότι θα συνεχίσει να το ψάχνει το θέμα. Φωτεινό το παράδειγμά της.

Όσοι επιθυμούν ας ψάξουν και ας μη μένουν στις εντυπώσεις...

Υ.Γ. Ο συνάδελφος doctor έχει το copyright περί της αναδημοσίευσης της παραπάνω ρήσης του Λιαντίνη

Ευχαριστώ όσους μ' ανέχτηκαν διαβάζοντας όλα τα παραπάνω.

Να ζητήσω συγνώμη αν με τις τοποθετήσεις μου έθιξα κάποιον συνάδελφο. Ο σκοπός μου δεν ήταν αυτός.

Θα παρακολουθήσω με ενδιαφέρον τις όποιες άλλες τοποθετήσεις.

Ένα βιβλίο που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, είναι αυτό του Γερμανού Dodds (1935) για την μετάβαση

από τον Παγανισμό στον Χριστιανισμό κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ. Θα βρούμε πολλά ενδιαφέροντα

πράγματα και θα κατανοήσουμε ότι ουσιαστικά ο Ελληνισμός ενδύθηκε τον χριστιανικό μανδύα,

χωρίς ποτέ να απεμπολήσει τα "κυριαρχικά του δικαιώματα".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αφού πρώτα σημειώσω πως ήταν πολύ ενδιαφέροντα τα όσα παρέθεσε ο Θεόφιλος, θα πρότεινα να μεταφερθούν και σε μια νέα ενότητα ωστε το θέμα που θα διαπραγματευόμαστε εκεί να είναι αμιγώς σχετικό με το Βυζάντιο κ.λ.π.

Για το Θέμα της Ιστορίας θα πω το παρακάτω και θα ολοκληρώσω τις παρεμβάσεις μου στο θέμα , έως ότου προκύψει κάτι άλλο σημαντικό που χρήζει συζητήσεως .

Η αντικειμενική εξιστόρηση των γεγονότων αποτελεί προυπόθεση συγγραφής Ιστορίας . Αν οι υποκειμενικές αντιλήψεις

επηρεάζουν τον ιστορικό , τότε δεν πρόκειται για Ιστορία , αλλά μάλλον για πολιτική .

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×