Jump to content

Recommended Posts

ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ ΘΑΝΑΤΕ

Σας είχα προειδοποιήσει, μα δεν με πιστέψατε...

Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω.

Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου.

Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί.

Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου.

Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.

Δημήτρης Λιαντίνης

http://www.liantinis.gr/

Link to post
Share on other sites

Τους ξέρει κανείς;

...Να μας πούνε δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα:Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντινός, Διογένης ο Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας που στον καιρό μας σημαίνουν αντίστοιχα Αϊνστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλάνκ, Ροντέν, Κολόμβος.

Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης, όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή, κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο, μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη, τόνος στους Στωικούς.

Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες τι λέει η λέξη ψυχρά φλογί στον Πίνδαρο, μεταβάλλον αναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπώς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη…

Αυτούς;

Από το ελληνικό ερχόμαστε στο Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωυσής, Αβραάμ, Ησαΐας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα άλλα και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα όνόματα….

Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην τους ξέρει αυτούς τους Εβραίους; δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες , ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη.

Λιαντίνης ( Γκεμμα )

Link to post
Share on other sites
Guest stefanos72

Δεν μπορώ να καταλάβω ( συγνώμη αλλά είναι απορία για μένα) μια πράξη παραλογισμού κάποιου, όσο και διαβασμένος και να ήταν, ας είχε μελετήσει πεντακόσια καντάρια βιβλία , καταφέρνουμε να την θεωρήσουμε μεγαλειώδη πράξη το θεωρώ αν μη τι άλλο ανοησία και ζητώ συγνώμη αν μπορεί να προσβάλλω κάποιους για αυτό.

Τι κατάφερε να νικήσει ; Τον θάνατο ; Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό το φυσικό γεγονός δεν μπορεί να το νικήσει κανείς. Είναι αποτέλεσμα που δεν αναστρέφεται από την ημέρα της γεννήσεως μας, είναι προδιαγεγραμμένο.

Το θέμα είναι το πως θα διάγεις το βίο σου, μέχρι να έρθει εκείνη η ημέρα που θα αποχαιρετήσεις τα εγκόσμια. Η ζωή είναι που μετράει και τι θα κάνεις στην διάρκεια της, αυτό ήταν το νόημα της Οδύσσειας και αυτό το κατάλαβε απόλυτα ο Καβάφης όταν έγραφε την Ιθάκη.

Και επειδή αναφερθήκαμε και στους προγόνους μας, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι η αυτοκτονία δεν ήταν τρόπος ζωής, επόμενως καμμία σχέση δεν έχουν όσα γράφηκαν προηγομένως και δεν έχουν καμμία λογική συσχέτιση με την πράξη του καθηγητή Λιαντίνη.

Όταν η ζωή για κάποιους δεν έχει πλέον νόημα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον , δεν την κινεί ο έρως και όταν ακόμα η λογική του μυαλού έχει εξαφανιστθεί και αντικατασταθεί από την παράνοια, τότε και μόνο τότε τέτοιες πράξεις μπορεί να έχουν νόημα ( υπάρχει σχέση αιτίας αιτιατού)

Για μένα, η μαγκιά είναι να προσπαθείς συνέχεια, να μην τα παρατάς, να αγωνίζεσαι για το καλύτερο, να χαίρεσαι την κάθε μέρα της ζωής σου και όντας γεμάτος από εμπειρείες και έχοντας ζήσει την ζωή σου έντιμα, χωρίς να έχεις κάνει ηθελημένα κακό σε άλλους ανθρώπους, τότε να αποχαιρετήσεις την Αλεξάνδρεια με γενναιότητα και ηρεμία, γιατί δεν ήταν η Αλεξάνδρεια που σε βλάνεψε.

Με εκτίμηση,

Στέφανος

Link to post
Share on other sites

Βρε, που νομίζαμε ότι μετά τον Οιδίποδα, το Προφήτη Ηλία, το Χριστό και τον Μωάμεθ (με αυτή τη χρονολογική σειρά) ήταν ο Λιαντίνης που ανελήφθη στους ουρανούς.

τσ τσ τσ

Link to post
Share on other sites
Guest TARAMAS

Ο μόνος που κατάφερε να νικήσει το θάνατο ήταν ο Χριστός με την Ανάστασή του. Το αν ο Λιαντίνη ήθελε να θεοποιήσει τον εαυτό του αυτό είναι άλλου παπα ευαγγέλιο. Καλό είναι πνευματικοί άνθρωποι να προσφέρουν στην εδώ ζωή και να δίνουν τα φώτα τους στα παιδιά όλου του κόσμου.

Αυτά!

Link to post
Share on other sites

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΑΝΩ ΒΕΒΗΛΟΣ Η ΝΑ ΣΠΙΛΩΣΩ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ,

ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ.

ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ 10ΑΡΙΑ ΒΑΡΕΜΕΝΟΙ

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ "ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ ΘΑΝΑΤΕ".

Link to post
Share on other sites
Guest Guest
ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ 10ΑΡΙΑ ΒΑΡΕΜΕΝΟΙ

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ "ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ ΘΑΝΑΤΕ".

Μιλάμε για καθηγητή ο οποίος γεμιζε αμφιθεατρα - ωραιο τρόπο βρηκε για να εμπνευσει τους μαθητες του...

Link to post
Share on other sites
Guest ALEXIS
Μιλάμε για καθηγητή ο οποίος γεμιζε αμφιθεατρα - ωραιο τρόπο βρηκε για να εμπνευσει τους μαθητες του...

Ο θάνατος έχει πολλές μορφές (σωματικός, πνευματικός). Το αντίδοτο του θανάτου είναι μόνο η ζωή (σωματική, πνευματική). Δεν νικάς τον θάνατο με τον να γίνεις αυτόχειρας εν ήδη Χάρου. Η υστεροφημία κάποιου δεν εξαρτάτε από το πώς πεθανε κάποιος αλλά από το πως έζησε και τί προσέφερε. Κατά την γνώμη μου θεωρώ πλάνη μεγάλη την θεώρηση της αυτοκτονίας ως πράξης λύτρωσης, ή στην συγκεκριμένης περίπτωσης, ως πράξη φιλοσοφικής πεποίθησης και ολοκλήρωσης.

Όπως και να έχει ο Θεός ας τον συγχωρέσει.

Link to post
Share on other sites

ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ EXOYME ΕΠΙΔΙΚΝΥΟΥΜΕ ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΝΕΩΝ ΙΔΕΩΝ.

ΕΠΙΣΗΣ ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΚΡΙΤΑ ΕΝΣΤΕΡΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΥΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΝΘΗΜΑ ΚΑΙ "ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ".

ΣΚΕΨΟΥ ΠΩΣ ΕΠΙΔΡΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΕΤΣΙ.

ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΘΕΜΑ, ........

ΑΝ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΗΔΗ..... ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΣΠΙΤΙ ΑΚΟΜΑ.,....

Link to post
Share on other sites
Guest Guest

Ας μην βιαζόμαστε να κρίνουμε την πράξη κάποιου, ο οποίος μάλιστα έπραξε αυτοβούλως και δεν έβλαψε κανέναν άλλον πλην του εαυτού του.

doctor

Link to post
Share on other sites
Guest Jirli
Ο μόνος που κατάφερε να νικήσει το θάνατο ήταν ο Χριστός με την Ανάστασή του. Το αν ο Λιαντίνη ήθελε να θεοποιήσει τον εαυτό του αυτό είναι άλλου παπα ευαγγέλιο. Καλό είναι πνευματικοί άνθρωποι να προσφέρουν στην εδώ ζωή και να δίνουν τα φώτα τους στα παιδιά όλου του κόσμου.

Αυτά!

O μόνος τρόπος να νικηθεί ο θάνατος είναι να ζήσεις αιώνια και να μη μπορείς να πεθάνεις. Τώρα τι κατάφερε ο άνθρωπος ? ? ? Τουλάχιστον άραγε τους δικούς του δεν τους σκέφτηκε ?????

Και όπως δεν αποφασίσαμε εμείς να έρθουμε στο κόσμο, έτσι και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε πότε θα φύγουμε απο εδώ. Και δεν έχει σημασία αν είμαστε μεγάλοι και τρανοί σε αυτή τη γή, υπάρχει και Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ (θέλουμε δεν θέλουμε) που έχει φτιάξει ολόκληρο το σύμπαν και εμάς.

Αν δειτε σε ολόκληρο το σύμπαν τι είμαστε ξέρετε τι θα δείτε (.) αυτό.... μια μπλέ κουκιδίτσα.

Και στο κάτω κάτω δεν δημιουργήσαμε κάτι - απλά ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ αυτά που υπήρχαν.

Ας κοιτάξουμε λίγο ψηλά να αναζητήσουμε τον Θεό γιατί θαρρώ πως ο κόσμος έχει ξεφύγει κατά πολύ............... κλωνοποιήσεις, ομοφυλοφ γάμοι κλπ.κλπ.κλπ

Τώρα το παράλογο θα γίνει λογικό , και το στραβό ίσιο ???????????

Link to post
Share on other sites
Guest Guest
O μόνος τρόπος να νικηθεί ο θάνατος είναι να ζήσεις αιώνια και να μη μπορείς να πεθάνεις. Τώρα τι κατάφερε ο άνθρωπος ? ? ? Τουλάχιστον άραγε τους δικούς του δεν τους σκέφτηκε ?????

Και όπως δεν αποφασίσαμε εμείς να έρθουμε στο κόσμο, έτσι και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε πότε θα φύγουμε απο εδώ. Και δεν έχει σημασία αν είμαστε μεγάλοι και τρανοί σε αυτή τη γή, υπάρχει και Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ (θέλουμε δεν θέλουμε) που έχει φτιάξει ολόκληρο το σύμπαν και εμάς.

Αν δειτε σε ολόκληρο το σύμπαν τι είμαστε ξέρετε τι θα δείτε (.) αυτό.... μια μπλέ κουκιδίτσα.

Και στο κάτω κάτω δεν δημιουργήσαμε κάτι - απλά ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ αυτά που υπήρχαν.

Ας κοιτάξουμε λίγο ψηλά να αναζητήσουμε τον Θεό γιατί θαρρώ πως ο κόσμος έχει ξεφύγει κατά πολύ............... κλωνοποιήσεις, ομοφυλοφ γάμοι κλπ.κλπ.κλπ

Τώρα το παράλογο θα γίνει λογικό , και το στραβό ίσιο ???????????

Υπάρχει Θεός. Υπάρχει;

Link to post
Share on other sites
Guest Guest
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ, ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΕΣΥ ΤΟΝ ΘΕΟ?

Εσυ είσαι 100% σίγουρος πως ΔΕΝ υπάρχει ???

Εχεις μιλήσει με ανθρώπους δικούς σου γνωστούς που πέθαναν για λίγο σε χειρουργεία και επανήλθαν ? Ρώτησε τους τι είδαν.....

............................. Ένα λουλούδι κοίταξε και θα δεις το Θεό, κοιταξε τη θάλασσα, τα αστέρια......... το ανθρώπινο σώμα, πως λειτουργεί η φύση αρμονικά (πριν επέμβει ο άνθρωπος) , κοίτα πως γυρίζει η γή με τόση ακρίβεια, κοίτα τα πουλιά πως πετάνε .................. και ζήτησε τον Θεό να σε βοηθήσει σε δύσκολη στιγμή και θα το κάνει ............. Διάβασε το Ευαγγέλιο και θα Τον βρεις .............

Προσωπικά προτιμώ να πιστεύω πως υπάρχει Αιώνια ΖΩΗ με δικαιοσύνη , χαρά , χωρίς δάκρυα και πόνο και θλίψη παρά να θεωρώ πως ότι κάνεις είναι εδώ και απο εκεί και πέρα το ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ!!!!!!!

Link to post
Share on other sites
Guest Guest
Ο μόνος που κατάφερε να νικήσει το θάνατο ήταν ο Χριστός με την Ανάστασή του. Το αν ο Λιαντίνη ήθελε να θεοποιήσει τον εαυτό του αυτό είναι άλλου παπα ευαγγέλιο. Καλό είναι πνευματικοί άνθρωποι να προσφέρουν στην εδώ ζωή και να δίνουν τα φώτα τους στα παιδιά όλου του κόσμου.

Αυτά!

Το μόνο που κατάφερε ο Χριστός ήταν να πεθάνει και σήμερα Χριστόδουλοι Ειρηναίοι Πάπες μουφτήδες και άλλοι λοιποί απατεώνες να τα κονομάνε εκμεταλλευόμενοι τον ανθρώπινο φόβο για το υπερφυσικό και το άγνωστο.

doctor

Link to post
Share on other sites
Guest enty
Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι άρρωστοι που αγωνίζονται να ζήσουν και άνθρωποι  υγιείς  που αγωνίζονται για να πεθάνουν.

Ο οποιοσδήποτε σχολιασμός πέρα από τον παραπάνω είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη περιττός...

Υ.Γ. Καλή η φιλοσοφία αλλά όπως έλεγαν κάποιοι...."παν μέτρον άριστον"

Link to post
Share on other sites
Βρε, που νομίζαμε ότι μετά τον Οιδίποδα, το Προφήτη Ηλία, το Χριστό και τον Μωάμεθ (με αυτή τη χρονολογική σειρά) ήταν ο Λιαντίνης που ανελήφθη στους ουρανούς.

τσ τσ τσ

Δυστυχώς ως άνθρωποι έχουμε ένα μεγάλο μειονέκτημα...

Είμαστε ματαιόδοξοι, και Είμαστε ματαιόδοξοι γιατί έχουμε συνείδηση, και η συνείδηση μας λέει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε.

Ευτυχώς ως άνθρωποι έχουμε και ένα μεγάλο πλεονέκτημα....

έχουμε λογική, και έχουμε λογική γιατί έχουμε συνείδηση, και η συνείδηση μας λέει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε.

Από τις δυο μορφές θανάτου, γνωρίζουμε μόνο το σωματικό, και ίσως κάποια στιγμή να μάθουμε που πάει και αυτό το πνεύμα μας.

Απορούμε γιατί ένας άνθρωπος με τέτοια προσόντα και γνώσεις, έφτασε σε αυτό το σημείο να απαρνηθεί την ζωή του και να αυτοκτονήσει. Απορούμε γιατί ένας «νοήμον» άνθρωπος προσπάθησε να αποδείξει το αυταπόδεικτο, το λογικό, το ματαιόδοξο.

Απορούμε γιατί όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη Γη προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει ματαιοδοξία, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, άλλος πάει για shopping therapy, άλλος κάνει botox, άλλος παντρεύετε, άλλος πιστεύει στον Χριστό, άλλος στον Μωάμεθ και άλλος στον Λιαντινη. Η ζωή θα ήταν επιτυχία μόνο στην περίπτωση που ήμασταν θεοί, σε καμία άλλη. Η ζωή μας θα ήταν επιτυχία μόνο στην περίπτωση που δεν είχαμε συνείδηση. Το να πεθάνεις συνειδητά αποδεικνύει το μέγεθος του απόλυτου τίποτα.

Θα μου πείτε για να το αποδείξεις αυτό χρειάζεται και να πεθάνεις. Προσωπικά ??... όχι.

Εδώ ερχόμαστε λοιπόν και χρησιμοποιούμε το μεγάλο πλεονέκτημα μας.... την λογική.

Ναι την λογική, ναι το μυαλό μας, ναι την μνήμη μας, ναι την υστεροφημία μας. Κανένα ον επάνω στον πλανήτη δεν διαθέτει τέτοια λογική, τέτοια μνήμη, Κανένα ον δεν δημιουργεί θρησκείες και ανδριάντες για να μπορούμε να ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ τα έργα μας.....

Θα μου πείτε για να το αποδείξεις αυτό χρειάζεται και να πεθάνεις. Προσωπικά ??... όχι

Πολλές οι απορίες, και όλες σεβαστές βέβαια, αλλά μόνο οι ίδιοι οι θανόντες (κατά χρονολογική σειρά) θα μπορούσαν να μας τις απαντήσουν. Προσωπική μου γνώμη, η αντίδραση μας θα ήταν πάντα η ίδια ακόμα και αν ζούσαμε στην ίδια χρονολογική περίοδο.

Τς τς τς τς

Λέτε να ήταν γραφτό να φύγει ??

Link to post
Share on other sites
Guest Jirli

Το μόνο που κατάφερε ο Χριστός ήταν να πεθάνει και σήμερα Χριστόδουλοι Ειρηναίοι Πάπες μουφτήδες και άλλοι λοιποί απατεώνες να τα κονομάνε εκμεταλλευόμενοι τον ανθρώπινο φόβο για το υπερφυσικό και το άγνωστο.

Σε αυτό έχεις δίκιο. Αλλά αν θυμάσαι στην εποχή του Χριστού υπήρχαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Είχε καμμία σχέση ο Χριστός μαζί τους ????

Επειδή υπάρχουν αυτοί σημαίνει πως δεν υπάρχει ο Θεός ?

Ο Θεός μπορεί να ΑΠΟΚΑΛΥΦΤΕΙ σε κάθε άνθρωπο αρκεί να τον αναζητήσει μέσα απο προσωπική εμπειρία. Αρκεί ο άνθρωπος να διαβάσει το Ευαγγέλιο μόνος του και όχι να δέχεται ότι μας πασάρουν .... εκμεταλλεύοντας ........... χάριν αισχρού κέρδους.....

Ο Θεός δεν υπήρξε ποτέ. Μόνο στην φαντασία κάποιων...

JK

Ο Θεός είναι ζωντανός, αλλά εμείς του γυρνάμε τη πλάτη........ και ούτε καν μπαίνουμε στο κόπο να τον αναζητήσουμε ............

Μια δοκιμή δε βλάπτει..... Ο μόνος που δεν θα εκμεταλλευτεί τον άνθρωπο είναι ο Θεός και ούτε θέλει τα χρήματά μας , ούτε τίποτα ............... Μας αγαπάει!!!

Link to post
Share on other sites
Guest NIKANOR
Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί.

Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου.

Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.

Δημήτρης Λιαντίνης

http://www.liantinis.gr/

Αν αυτό δεν είναι δείγμα απόλυτης ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ και πνευματικού ναρκισσισμού, τότε δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω.

Ο άνθρωπος Λιαντίνης θέλησε την απόλυτη αποθέωση και υστεροφημία.

Αθάνατος γίνεται κάποιος μέσα από αυτά τα πράγματα που δημιουργεί στη διάρκεια της ζωής του και αφήνει πίσω του όταν "φύγει".

Ακόμα και στην περίπτωση της ηθελημένης πορείας προς το θάνατο, αν αυτή η πορεία δεν γίνεται με σκοπό την υπεράσπιση ιδανικών όπως η ασφάλεια της οικογένειας του, η υπεράσπιση της πατρίδας του, η διατήρηση των ιδεών του, τότε είναι απλώς ΑΣΕΒΕΙΑ προς την ίδια την ύπαρξη του.

Ολοι αυτοί, οι οποίοι θα υμνήσουν την πράξη του, κατηγορώντας ίσως τους υπόλοιπους για ασχετοσύνη περί της φιλοσοφικής σκέψης, ας κοιτάξουν λίγο στο γέλιο των παιδιών τους, στο χαμόγελο της/του συντρόφου τους και στ' άλλα "μικροπράγματα" που είναι γύρω μας και ίσως βρουν το ΜΕΓΑΛΕΙΟ που τόσο απελπισμένα έψαχνε (και δε βρήκε ποτέ) ο Λιαντίνης.

Link to post
Share on other sites
Αν αυτό δεν είναι δείγμα απόλυτης ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ και πνευματικού ναρκισσισμού, τότε δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω.

Ο άνθρωπος Λιαντίνης θέλησε την απόλυτη αποθέωση και υστεροφημία.

Αθάνατος γίνεται κάποιος μέσα από αυτά τα πράγματα που δημιουργεί στη διάρκεια της ζωής του και αφήνει πίσω του όταν "φύγει".

Ακόμα και στην περίπτωση της ηθελημένης πορείας προς το θάνατο, αν αυτή η πορεία δεν γίνεται με σκοπό την υπεράσπιση ιδανικών όπως η ασφάλεια της οικογένειας του, η υπεράσπιση της πατρίδας του, η διατήρηση των ιδεών του, τότε είναι απλώς ΑΣΕΒΕΙΑ προς την ίδια την ύπαρξη του.

Ολοι αυτοί, οι οποίοι θα υμνήσουν την πράξη του, κατηγορώντας ίσως τους υπόλοιπους για ασχετοσύνη περί της φιλοσοφικής σκέψης, ας κοιτάξουν λίγο στο γέλιο των παιδιών τους, στο χαμόγελο της/του συντρόφου τους και στ' άλλα "μικροπράγματα" που είναι γύρω μας και ίσως βρουν το ΜΕΓΑΛΕΙΟ που τόσο απελπισμένα έψαχνε (και δε βρήκε ποτέ) ο Λιαντίνης.

Εξηγουμε απο την αρχη οτι με την φιλοσοφια του Λιαντινη δεν συμφωνω.

Αλλα υπαρχει ενα τεραστειο ΑΛΛΑ. Ο καθενας εχει δικαιωμα να προασπιζεται την δικια του φιλοσοφια, την δικια του θρησκεια, τα δικα του ιδανικα.

Αυτη την στιγμη ερχομαστε σε αντιθεση με το να θετουμε ορους και περιορισμους με ποιο τροπο και γιατι θα πρεπει να πεθανουμε. Ακομα και εσεις λετε "Ακόμα και στην περίπτωση της ηθελημένης πορείας προς το θάνατο, αν αυτή η πορεία δεν γίνεται με σκοπό την υπεράσπιση ιδανικών όπως η ασφάλεια της οικογένειας του, η υπεράσπιση της πατρίδας του, η διατήρηση των ιδεών του, τότε είναι απλώς ΑΣΕΒΕΙΑ προς την ίδια την ύπαρξη του."

Ειναι το δικαιωμα να πιστευεις οπου θελεις.

Link to post
Share on other sites
Guest Guest

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ ΛΙΑΝΤΙΝΗ.

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟ ΣΑΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ.

Οι δάσκαλοι μας δίδαξαν ότι ο χριστιανισμός ήρθε και συμπλήρωσε τον ελληνισμό. Πως με τις νέες ιδέες κάλυψε τα κενά, θεράπευσε τις ατέλειες και τα λάθη, ολοκλήρωσε την οπτική και τη θεωρία του, και εβάθυνε τα αμμώδη και τα ρηχά της προβληματικής των ελλήνων.

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο θεωριών ήταν μακραίωνη. Ο Χριστιανισμός νίκησε στον Μεσαίωνα και νικήθηκε με την Αναγέννηση. Ας δούμε τις μεγάλες διαφορές τους.

«Αγαπάτε αλλήλους». Για τους έλληνες αγάπη είναι η υποταγή στη φυσική και στην ηθική τάξη. Αυτό που διαφορετικά το περιγράψανε με τη μεγαλώνυμη λέξη της Δίκης: να επιδικάζεις στον άνθρωπο την τιμή του, να μη γίνεσαι υβριστής απέναντι στους νόμους της φύσης και στους νόμους των ανθρώπων. Το αγαπάτε αλλήλους είναι θέση αφύσικη και μισή . Οι έλληνες αγαπούν αλλά και μισούν. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να μισήσει μοιάζει με τη σκύλα που δε μάχεται τον λύκο αλλά ζευγαρώνει μαζί του.

Έτσι η μισή αυτή διδασκαλία του χριστιανισμού γέννησε την υποκρισία. Η υποκρισία των «χριστιανών» μας είναι καθημερινή. Αγαπάτε αλλήλους αλλά στον πόλεμο σκοτώστε. Αγαπάτε αλλήλους αλλά τους μη χριστιανούς κρατήστε τους σε απόσταση.

Ο Ιησούς Χριστός ονομάζει υποκριτές τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Αλλά ποιοι είναι αυτοί; Είναι εκείνοι που τελικά τον σταύρωσαν. Είναι οι θεολόγοι και οι παπάδες της εποχής του. Τι σχέση έχει η φάτνη που γεννήθηκε ο Χριστός με τις ανέσεις που απολάμβαναν και απολαμβάνουν οι «εκπρόσωποί του» στη Γη;

Η μεγάλη διαφορά μεταξύ του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και του χριστιανισμού ήταν η διαφορετική προσέγγιση της λέξης θάνατος.

Οι χριστιανοί επινόησαν την Κόλαση με τα βασανιστήρια. Αναλογιστήκατε ποτέ τι σημαίνει την ώρα που πεθαίνει ο άνθρωπος να του φορτώνεις τον τρόμο του αιώνιου μαρτυρίου της κόλασης;

Ο θάνατος για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό είναι η μοναδική σταθερά της ανθρώπινης φύσης, είναι μια ώρα απερίγραπτης τραγικότητας. Γιατί εκείνη τη φοβερή στιγμή ο άνθρωπος εξοφλεί την επιταγή της ζωής.

Εκείνη λοιπόν τη στιγμή της ανεκλάλητης χρείας και της φρικτής εγκατάλειψης είναι ακριβώς που διάλεξε η εκκλησία να φορτώσει τον αφελή χριστιανό με τους αιώνιους τρόμους της Κολάσεως.

Θα ζεις αιώνια κλεισμένος σε έναν πύρινο τάφο.

Θα περνάς τους αιώνες με το αίσθημα του ραγδαίου ιλίγγου.

Θα περπατάς γυμνός σε άδεντρο τόπο κάτω από ορμητικό φλογοβρόχι.

Θα βουτάς σε βόθρους. Μυτερώνυχοι διάβολοι θα σε καρφώνουν ανάσκελα με τεράστιες πηρούνες.

Θα μεταμορφώνεσαι σε δέντρο, σε φίδι, σε τέρας ( «Η κόλαση», Δάντης).

Η καλλιέργεια του φόβου στους χριστιανούς ήταν αυτή που έκανε τους κρατούντες να κοιμούνται ήσυχοι και όποιος αντιστεκόταν σε αυτά που διδάσκανε, υπήρχε και η επίγεια κόλαση: Η Ιερά Εξέταση. Μεγάλοι επιστήμονες θανατώθηκαν επειδή αποκαλύψανε την αλήθεια.

Την ώρα του θανάτου βρήκανε οι χριστιανοί για να φορτώσουν στον άνθρωπο με τέτοιες φρικτές φαντασίες την πανίερη, την υπέρτατη και τη φοβερή ώρα που ψυχομαχεί. Την ώρα που δίνει την πιο άγρια μάχη – τι είναι μπροστά της τα Γαυγάμηλα, οι Κάννες ή η Μάχη των Εθνών;

Ποιος σατανάς, ποιο ανθρώπινο τέρας, ποιος αρχιτέκτονας του σκότους θα μπορούσε να δείξει αγριότερο μίσος και να επινοήσει χειρότερο μαρτύριο για τους ανθρώπους;

Ας δούμε ένα απόσπασμα από το αγαπάτε αλλήλους της εκκλησίας .

« Να είσαι αφορισμένος, καταραμένος, και μετά θάνατον άλυτος. Οι πέτρες και ο σίδηρος να λυθούν, συ δε μηδαμώς. Να σχισθεί η γη και να σε καταπιεί ως τον Δαθάν και τον Αβειρών. Να τρέμεις επί γης ως ο Κάιν και να αποκτήσεις την λέπρα του Γιεζή και την αγχόνη του Ιούδα. Περιπλέον να έχεις τις κατάρες των 318 θεοφόρων πατέρων»

(Το κείμενο του αφορισμού συνέταξε στα 1799 ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’).

Ναι. Τις κατάρες των θεοφόρων πατέρων! Οι άγιοι, δηλαδή, και ο θεός που φέρουν μέσα τους σαν θεοφόροι, δεν είναι άλλο παρά χολή και ανάθεμα, οργή, μισανθρωπία και αποθηρίωση. Ορίστε η θρησκεία της αγάπης!

Αυτό το κείμενο είχαν την «χαρά» να ακούσουν ο Καΐρης , ο Λασκαράτος, ο Ροΐδης, ο Καζαντζάκης.

Αν διατάξει κανείς το πρόβλημα της σχέσης ελληνισμού και χριστιανισμού μετωπικά, θα κρατήσει δύο κρατούμενα.

Το ένα είναι πως η σύνθεση αυτών των δύο κοσμοθεωριών σε ενότητα συνιστά το ακρότατο σημείο του αφύσικου μέσα σε όλη την ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος.

Το άλλο είναι πως η απόπειρα να συνταιριασούν συνιστά την κατεξοχήν ερμηνευτική τερατωδία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ενώστε τον τράγο και το ελάφι και θα έχετε τραγέλαφο. Ενώστε την κατσίκα και την έχιδνα και θα έχετε χίμαιρα. Η έμπνευση όμως που είχαν κάποιοι να επιχειρήσουν τη μίξη του ελληνισμού με το χριστιανισμό, και στη συνέχεια να την ονομάσουν εύκρατη κράση, είναι μια πράξη που μένει σαν η αποθέωση του θράσους, της άγνοιας, της πανουργίας, και της σύγχυσης των φρενών.

Οι τελευταίοι εθνικοί στο χριστιανισμό έβλεπαν τη χολέρα. Οι πρώτοι χριστιανοί στον ελληνισμό έβλεπαν την πανούκλα. Ο πόλεμος των τελευταίων εθνικών με πόδια και με χέρια ενάντια στους πρώτους χριστιανούς, και ο πόλεμος των πρώτων χριστιανών με δόντια και με νύχια ενάντια στους τελευταίους εθνικούς ήταν πράξη τίμια και παστρική. Εκεί χτυπήθηκε το φως με το σκοτάδι, η υγεία με τη νόσο, η φυσική αίσθηση με την αδέσποτη φαντασία.

Η διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι πως οι έλληνες οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην παρατήρηση και στη νόηση ενώ οι χριστιανοί οικοδόμησαν ένα κόσμο που στηρίζεται στην υπόθεση και τη φαντασία.

Η παρατήρηση των ελλήνων είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε πάντα να βεβαιώνεται πρακτικά από τα συμβαίνοντα στη φύση, και πάντα να αποδεικνύεται χειροπιαστά από το πείραμα στο εργαστήριο.

Λέμε, για παράδειγμα, ατομική φυσική, και ξεκινάμε από το «ά-τομο» (αυτό που δεν τέμνεται άλλο) του Δημοκρίτου. Στην ατομική φυσική τίποτα δε γίνεται δεκτό εάν προηγουμένως δεν αποδειχθεί στο εργαστήριο.

Αντίθετα, η υπόθεση των χριστιανών είναι τέτοιας ποιότητας ώστε μένει αναπόδειχτη. Πίστευε και μη ερεύνα.

Ποτέ δεν είδε κανένας τον Θεό με τα ίδια του τα μάτια.

Ποτέ δεν είδε κανείς ένα νεκρό να ανασταίνεται.

Ποτέ και κανείς δεν αγάπησε το ξένο παιδί όσο αγαπά το δικό του, ή δε δέχθηκε να πεθάνει το δικό του παιδί στη θέση του παιδιού ενός ξένου. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης που και οι ίδιοι οι χριστιανοί (άσχετα με αυτά που διδάσκουν) τηρούν.

Οι χριστιανοί ξεκινούν από την ψυχή και το αόρατο. Το όργανο της μελέτης τους είναι η φαντασία και το συναίσθημα. Η πρόθεσή τους σκόπιμη και υποκειμενική. Με τη φαντασία μπορείς να εξακοντιστείς αστραπιαία σε έναν γαλαξία στο σμήνος του Ηρακλέους, σε απόσταση δηλαδή 300.000.000 ετών φωτός. Με τη φαντασία γίνεσαι θεός και ρήγας και έχεις την ψυχή μιας μύγας όπως λέει ο Βάρναλης.

Με τη λογική όμως για να φτάσω στη σελήνη, απόσταση ένα δευτερόλεπτο φωτός, 3 Χ 1011 Κm, έπρεπε να οργανώσω τη γνώση μου σε ένα σύστημα αναγκαίας διαδοχής, κατακτημένων πληροφοριών που αρχίζει από την εποχή του Νεάτερνταλ. Έπρεπε, δηλαδή, μαζεύοντας και διατάσσοντας τη γνώση μου χαλίκι χαλίκι και να χτίσω έναν Όλυμπο ταξιθετημένης και έγκριτης πείρας μέσα σε άπατο καιρό. Αυτός ο Όλυμπος είναι το θαύμα της ανθρώπινης επιστήμης σήμερα, που τη μέθοδο και την κατασκευή του την έδωσαν οι έλληνες.

Έτσι, η μέθοδος των ελλήνων οδήγησε στην επιστήμη και η μέθοδος των χριστιανών οδήγησε στη θρησκεία. Το απόγειο και ο Κολοφώνας για τους έλληνες ήταν ο Παρθενώνας, το Ερεχθείο, η τραγωδία, οι επιστήμες.

Το απόγειο και ο Κολοφώνας των χριστιανών ήταν ο Μεσαίωνας, η Ιερά εξέταση, ο εναγκαλισμός της εκκλησιαστικής ελίτ με την άρχουσα τάξη κάθε εποχής.

Ο Αυγουστίνος, ένας πρώιμος και βαθύς θεωρητικός των χριστιανών, έλεγε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον χριστιανισμό είναι τα μαθηματικά. Η πιο καθαρή δηλαδή μορφή επιστήμης.

(Ελεύθερη απόδοση από τα «Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη. Ο Δημήτρης Λιαντίνης είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που πέθανε συνειδητά, επιλέγοντας αυτός την ώρα του θανάτου του και ορίζοντας την ίδια του την ύπαρξη. Πέθανε όρθιος και ακμαίος, βιώνοντας την τραγικότητα του θανάτου).

Διαφωνώ μόνο στο ότι το έπραξε νωρίς. Συμφωνώ με την πράξη όταν η ζωή εκφυλιστεί και ο άνθρωπος γίνεται βάρος για όλους.

Αν εγώ φτάσω στα 75 και μου πουν ότι έχω καρκίνο και ότι μου μένουν λίγοι μήνες ζωής, τότε ναι, θα επιλέξω εγώ την στιγμή του θανάτου μου λυτρώνοντας το κορμί μου και τους γύρω μου.

Καλύτερα ένα φριχτό τέλος παρά μια φρίκη χωρίς τέλος.

Πριν λίγες ημέρες πέθανε μια ηλικιωμένη γυναίκα. Ο σύζυγός της μόλις την αντίκρυσε νεκρή κρεμάστηκε. Αυτό σημαίνει μαζί στη ζωή και στο θάνατο.

Αλήθεια υπάρχει μεγαλύτερη πράξη αγάπης?

doctor

Link to post
Share on other sites

Το μόνο σίγουρο στην ζωή μας είναι ότι κάποια όλοι μας θα φύγουμε, το πώς θα φύγουμε είναι μερικές φορές δική μας επιλογή. Το τι θα κάνουμε μέσα στην διαδρομή αυτή είναι αυτό που έχει σημασία (ταπεινή μου άποψη) το πως θα φύγουμε και ό λόγος σε περίπτωση που επιλέξουμε τον τρόπο να φύγουμε είναι μεγάλο θέμα. Η ψυχή του ξέρει τι έφταιξε και οι δικοί του άνθρωποι τι πέρασαν τόσο καιρό. Κρίμα, να είναι καλά εκεί που πήγε...

Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...