Jump to content

ΧΡΥΣΑ

Silver members
  • Content Count

    4,005
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    31

Reputation Activity

  1. Upvote
    ΧΡΥΣΑ reacted to HARYK for a blog entry, Οι καραμέλες της ζωής μας...   
    Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας...
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
    Έχω πολύ περισσότερο παρελθόν, παρά μέλλον…
    Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες.
    Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
    Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
    Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
    Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
    Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
    Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
    Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.
    Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
    Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
    Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
    Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
    Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
    Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
    Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
    Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
    Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
    Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
    Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
    Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
    Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
    Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
    Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
    Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
    Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼ όσες έχω ήδη "φάει".
    Σκοπός μου είναι, να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
    Εύχομαι και ο δικός σου σκοπός να είναι ο ίδιος, γιατί με κάποιον τρόπο, θα φτάσεις κι εσύ εκεί…
    Mario de Andrade
  2. Upvote
    ΧΡΥΣΑ reacted to HARYK for a blog entry, Να σου πω μια ιστορία;   
    Να σου πω μια ιστορία ;
    Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…
    Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.
    Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
    Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
    Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
    Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
    Μα τι τον κρατάει ;
    Γιατί δεν το σκάει ;
    Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.
    Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαζε γιατί ήταν δαμασμένος.
    Έκανα τότε την προφανή ερώτηση:
    "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν ;"
    Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα-, ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση.
    Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ’ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
    Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι.
    Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ’ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά και τη μεθεπόμενη το ίδιο…
    Ώσπου, μια μέρα, μια φρικτή ημέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
    Αυτός ο Πανίσχυρος και Θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
    Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννηση του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
    Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...
    Έτσι είμαστε λίγο-πολύ όλοι, σαν τον ελέφαντα του τσίρκου.
    Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια πού μας στερούν την ελευθερία.
    Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
    Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.
    Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
    Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα πού επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι’ αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
    Όταν, μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε: "δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
    Ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε εάν μπορούμε, είναι να προσπαθήσουμε πάλι, με όλη μας την ψυχή…
    Με όλη μας την ψυχή!
    The elephant in chains. Jorge Bucay
  3. Upvote
    ΧΡΥΣΑ reacted to SophiaL for a blog entry, περί αξιοπρέπειας   
    Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα.
    Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό.
    Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να στο αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα.
    Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης.
    Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου.
    Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής.
    Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο.
    Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

    Είμαστε – οι περισσότεροι τουλάχιστον – πλάσματα της διάθεσης ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ’ αυτό.
    Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη.
    Υπάρχουν όμως μερικοί που δεν είναι πιασμένοι σ’ αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται όταν η θέληση παύει να δρα.
    Τα χρήματα πραγματικά καταστρέφουν τους ανθρώπους. Οι πλούσιοι έχουν μια ιδιαίτερη αλαζονεία. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σε κάθε χώρα, οι πλούσιοι έχουν γύρω τους εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οποιονδήποτε, ακόμα και τους θεούς, και μπορούν πράγματι ν’ αγοράσουν τους δικούς τους θεούς. Αυτή η ατμόσφαιρα όμως δεν υπάρχει μόνο στον πλούτο, αλλά και στις ικανότητες, τα ταλέντα, που μπορεί να έχει κανείς. Οι ικανότητες δίνουν στον άνθρωπο μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας. Τον κάνουν να νιώθει επίσης ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, ότι είναι διαφορετικός. Όλα αυτά του δίνουν μια αίσθηση υπεροχής: κάθεται ικανοποιημένος και κοιτάζει τους άλλους να πασχίζουν και να ντροπιάζονται• δεν έχει συναίσθηση της δικής του άγνοιας και σε τι σκοτάδι βρίσκεται ο νους του.
    Τα λεφτά και οι ικανότητες προσφέρουν μια πολύ καλή φυγή απ’ αυτό το σκοτάδι. Αλλά και η φυγή είναι ένα είδος αντίστασης που γεννάει τα δικά της προβλήματα.
    Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία.
    Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.
    Krishnamurti
  4. Upvote
    ΧΡΥΣΑ got a reaction from mk83 for a blog entry, ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ   
    ''...Να μου χάριζαν όλους τους θυσαυρούς του κόσμου δεν θα δινα σ'αντάλλαγμα το γέλιο της καρδιάς μου.
    Μήτε θα θελα σπρωγμένος απ' την αγωνία μου να χάσω τα Δάκρυα μου, για μια άγονη ηρεμία.
    Κι ελπίζω πως ολόκληρη η ζωή μου πάνω στη γή να'ναι Δάκρυα και Γέλιο.
    Δάκρυα που εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου φανερώνουν το μυστικό της ζωής και του μυστηρίου της.
    Γέλιο που με φέρνει κοντά σε σένα.
    Δάκρυα που μ'ενώνουν με σένα.Γέλιο που συμβολίζει την χαρά για την ίδια μου την ύπαρξη,
    Χίλιες φορές ο θάνατος από ευτυχία παρά μια μάταιη ζωή γεμάτη απόγνωση.
    Αιώνια θα ζητώ αγάπη και ομορφιά, και ξέρω τώρα ότι μ'αγαπούσες.
    Όταν έρχεται η νύχτα το λουλούδι διπλώνει τα πέταλα του και κοιμάται με τον Έρωτα, και την αυγή ανοίγει τα χείλη του για να δεχθεί του ήλιου τα φιλιά. Η ζωή των λουλουδιών είναι ελπίδα και ολοκλήρωση.
    Δάκρυα και Γέλιο.
    Το νερό χάνεται και υψώνεται και σύννεφο γίνεται πάνω απ'τους λόφους και τις κοιλάδες.
    Κι όταν συναντά τ'αγέρι,πέφτει στους αγρούς κι ενώνεται με το ρυάκι που κυλάει, για τη θάλασσα...
    Η ζωή των σύννεφων είναι μια ζωή αποχαιρετησμών και μια ζωή συναντήσεων. Δάκρυα και Γέλιο. Έτσι το πνεύμα αποχωρίζεται το κορμί και προχωράει στον κόσμο της θλίψης και τους λόφους της ευτυχίας, μέχρι που συναντά την αύρα του θανάτου, και ξαναγυρίζει στο ξεκίνημα του...τον ατέλειωτο ωκεανό αγάπης κι ομορφιάς που είναι ο Θεός.
    Ο Θεός χώρισε ένα πνεύμα από τον εαυτό του κι έπλασε μ'αυτό την ομορφιά.
    Την πλημμύρισε μ'όλες τις ευλογίες χάρης και καλοσύνης.
    Της έδωσε την κούπα της ευτυχίας κι είπε:
    '' Μην πιεις από αυτή την κούπα παρά μόνο αν ξεχάσεις το παρελθόν και το μέλλον γιατί η Ευτυχία δεν είναι παρά η ΣΤΙΓΜΗ''
    Και της έδωσε και την κούπα της θλίψης και είπε:
    ''Να πιεις από την κούπα αυτή και θα καταλάβεις το νόημα των πρόσκαιρων ΣΤΙΓΜΩΝ της χαράς της ζωής, γιατί η θλίψη πάντα είναι περίσσια...''
    Κι ο Θεός της χάρισε μια άγαπη που θα την εγκατέλειπε για πάντα με τον πρώτο στεναγμό γήινης ικανοποίησης και μια γλύκα που θα έφευγε με την πρώτη γνώση της κολακείας.
    Και της έδωσε Σοφία από τον Ουρανό για να την οδηγήσει στο σωστό Μονοπάτι και τοποθέτησε στα βάθη της καρδιάς της ένα Μάτια που βλέπει το Άορατο και δημιούργησε μέσα της αγάπη και καλοσύνη για ΟΛΑ τα πράγματα.
    Την έντυσε με φορέματα ελπίδας που οι άγγελοι του ουρανού είχαν υφάνει από τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
    Και την σκέπασε με την Σκιά της σύγχισης που είναι η αυγή της ζωής και του φωτός.
    Έπειτα ο Θεός πήρε φωτιά από το καμίνι της οργής και καφτό άνεμο από την έρημο της άγνοιας και κοφτερή άμμο από την ακρογιαλιά του Εγωισμού και χώμα κάτω από τα πόδια των Αιώνων και τ'ανακάτωσε κι έφτιαξε τον Άνθρωπο....
    Έδωσε στον Άνθρωπο μια τυφλή δύναμη που λυσσάει και τον σπρώχνει στην τρέλλα που σβύνει μόνο με την ικανοποίηση του πόθου κι έβαλε μέσα του τη Ζωή που είναι το φάσμα του Θανάτου.
    Κι ο Θεός έκλαψε και γέλασε. Ένιωσε μεγάλη αγάπη και οίκτο για τον άνθρωπο και τον προστάτεψε κάτω από τις συμβουλές Του.
    Φλογερή μου ελπίδα είναι όλη μου η ζωή να είναι γεμάτη από Δάκρυο και Γέλιο...''
    Χαλίλ Γκιμπράν - Δάκρυα & Γέλιο
  5. Upvote
    ΧΡΥΣΑ got a reaction from mk83 for a blog entry, ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ   
    Πάμπλο Νερούδα - Ἀργοπεθαίνει
    Αργοπεθαίνει
    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
    όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
    όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
    όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
    όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
    όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
    όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
    όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος δεν ταξιδεύει,
    όποιος δεν διαβάζει,
    όποιος δεν ακούει μουσική,
    όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
    όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
    όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
    όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
    Αποφευγουμε τον θανατο σε μικρες δοσεις,οταν θυμομαστε παντοτε οτι για να εισαι ζωντανος χρειαζεται μια προσπαθεια πολυ μεγαλυτερη απο το απλο γεγονος της αναπνοης.
    Μονο η ενθερμη υπομονη θα οδηγησει στην επιτευξημια λαμπρης ευτυχιας.

    Pablo Neruda.

  6. Upvote
    ΧΡΥΣΑ got a reaction from mk83 for a blog entry, Παραπονο / Οδ.Ελύτης   
    Το παράπονο (Αρβανιτάκη)
    Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
    Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
    Ερμηνευτές: Ελευθερία Αρβανιτάκη
    Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
    γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.
    Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
    το λέω και τ’ ομολογώ.
    Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα.
    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά,
    πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.
  7. Upvote
    ΧΡΥΣΑ got a reaction from mk83 for a blog entry, Μην ψαχνεις πια αλλου ...εδω ειναι το ταξιδι .... ( Ναι, για σενα το λεω....)   
    Τα Μαθήματα της Ζωής
    Μέσα από κάθε σχέση, ανεξάρτητα το πόσο επιτυχημένη νομίζουμε ότι ήταν, υπάρχουν ευκαιρίες για μάθηση και ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν επιτυχημένες ή αποτυχημένες σχέσεις. Μόνο μέσα από τα στενά και εγωιστικά ανθρώπινα πλαίσια μπορεί να υπάρξει αποτυχία, με την έννοια ότι μια σχέση μπορεί να μην εξυπηρετήσει αυτό που θα επιθυμούσαμε.
    Σκοπός της ζωής και των σχέσεων δεν μπορεί να είναι άλλος από την εξέλιξη, την ανάπτυξη και το να κατανοήσουμε την πληρότητα του εαυτού μας. Η εξέλιξη τείνει από το εγώ στο εμείς, από τον εγωκεντρισμό και την χωριστικότητα, στην αγάπη και την αληθινή επικοινωνία. Το να νιώσουμε, να βιώσουμε και να κατανοήσουμε την ΑΓΑΠΗ είναι ο τελικός και υψηλότερος σκοπός κάθε σχέσης. Δεν μπορούμε να διαβούμε αυτό τον δρόμο της ανάπτυξης χωρίς να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και παίρνουμε τα μαθήματα μας. Ας δούμε ποια είναι μερικά από τα μαθήματα πού μας προσφέρουν οι σχέσεις:


    Κάθε σχέση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να εργαστεί κάποιος με σκοπό να κατανοήσει τον εαυτό του και να εξαγνίσει τις εγωιστικές τάσεις του. Κάθε σχέση μας προσφέρει δυνατότητες για να μάθουμε την θυσία και την συνεργασία.
    Στις σχέσεις μας, ο εγωισμός μας, ο εγωκεντρισμός μας, τα συναισθηματικά και διανοητικά μπλοκαρίσματά μας αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από δυσάρεστες εμπλοκές με τον σύντροφό μας. Τα αρνητικά συναισθήματα που έχουμε σε μια σχέση δεν είναι άλλο παρά μια αντανάκλαση της δικής μας έλλειψης αγάπης και ωριμότητας.

    Κάθε σχέση συμβάλλει στην εξέλιξη μας. Όσο πιο δύσκολη η σχέση, τόσες περισσότερες και οι ευκαιρίες για μάθηση. Μόνο μέσα από την επαφή με τον άλλο, μέσα από τις σχέσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες και τις προσκολλήσεις μας. Έτσι, κάθε σχέση μας βάζει το δίλημμα να υποφέρουμε ή να αναπτυχθούμε. Στην πορεία, καταλαβαίνουμε ότι στην πραγματικότητα μόνο όταν αντιμετωπίσουμε κατάματα τις ανασφάλειες και τα προβλήματα μας μπορούμε να μάθουμε και να εξελιχτούμε. Όσο πιο δύσκολη η σχέση, τόσο μεγαλύτερη η ευκαιρία για ανάπτυξη.
    Κάθε σχέση μας βάζει μπροστά στην πρόκληση να μάθουμε να δίνουμε, αντί να εστιαζόμαστε στο τι παίρνουμε από τον άλλον. Οι περισσότερες σχέσεις αποτυγχάνουν γιατί τα άτομα που μπαίνουν σ΄ αυτήν ζητάνε από τον άλλον να τους καλύψει τις ελλείψεις και τις ανάγκες του. Κρίνουμε τον άλλο σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, και είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν τις επιθυμίες τους ανάγκη και χάνουν τον εαυτό τους μέσα σε μια σχέση. ¨όμως ο σκοπός της σχέσης δεν είναι να έχεις κάποιον άλλον που να μπορεί να σε γεμίσει. Είναι το να έχεις έναν άλλο με τον οποίο να μπορείς να μοιραστείς την πληρότητά σου.
    Κάθε άτομο με το οποίο κάνουμε σχέση είναι το σωστό άτομο για το επίπεδο της εξέλιξής μας. Εμείς στην ουσία προσκαλούμε στην ζωή μας τον σύντροφό μας για να μάθει κάποιο συγκεκριμένο μάθημα που πρέπει να πάρουμε σε εκείνη την φάση της ζωής μας. Όταν λέτε ότι μπλέξατε με λάθος άτομο, στην ουσία ομολογείτε ότι δεν μπορέσατε να διακρίνετε την ευκαιρία για ανάπτυξή σας και νικηθήκατε από τις προσκολλήσεις και τις ανασφάλειές σας.
    Κάθε σχέση μας προσφέρει την ευκαιρία να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε το διαφορετικό, αυτό που βαδίζει παράλληλα με εμάς, αλλά δεν ταυτίζεται με εμάς. Συνεπώς, όσο πιο διαφορετικός είναι ο άλλος, τόσο περισσότερο κέρδος θα έχουμε να μπορέσουμε να τον αποδεχτούμε και να μην τον επικρίνουμε γι΄ αυτό που είναι ή να προσπαθούμε να τον αλλάξουμε.
    Κάθε χωρισμός, κάθε διαζύγιο είναι μια ευκαιρία και μια πρόκληση να μάθουμε να απελευθερώνουμε τον εαυτό μας και τον άλλον. Να μάθουμε να κατανοούμε, να συγχωρούμε και να μαθαίνουμε ότι μέσα σε κάθε τέλος υπάρχουν οι σπόροι για μια καινούργια αρχή. Η ελιά είναι ένας θαυμάσιος καρπός, αλλά για να βγει το πολύτιμο λάδι πρέπει να τριφτεί, να πιεστεί, να συνθλιβεί. Μόνο μέσα από την τριβή με την απώλεια και τον πόνο, την επαφή με τον θάνατο- κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, με την έννοια ότι τελειώνει μια φάση στην ζωή μας- βγαίνει το πολύτιμο λάδι της εμπειρίας της ζωής, αναπτυσσόμαστε και κατανοούμε τον εαυτό μας καλύτερα.
×