Jump to content

tzimdim

Silver members
  • Posts

    294
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by tzimdim

  1. Μου ζητάει ένας πελάτης τις εκκαθαριστικές ΦΠΑ 2008 & 2009. Προσπαθώ να τις βρώ αλλά δεν βρίσκω το παλιό μονοπάτι στην ιστοσελίδα του taxis.Υπάρχει τρόπος να τις βρώ και να τις εκτυπώσω?.
  2. Δεν ξέρω με τι κόσμο δουλεύεις επαγγελματικά συνάδελφε.Εγώ σε πληροφορώ ότι από τις 600 δηλώσεις εισοδήματος που συντάσσω ετησίως, οι 400 αφορούν τέτοιον κόσμο. Βιομηχανικούς εργάτες, εμπορουπάλληλους, εποχιακούς στον τουρισμό, αγρότες,και συνταξιούχους ΙΚΑ-ΟΓΑ κυρίως, Κι αυτό που διαπιστώνω είναι μια από τα ίδια που περιέγραψα. (25,00 - 30,00 € έπαιρναν πρίν 10 χρόνια τα ίδια και λιγότερα παίρνουν σήμερα) Δεν νομίζω να μην είναι αρκετό το δείγμα ώστε να μην αποτελεί το δείκτη του μέσου Έλληνα.Σήμερα τείνουν να προλεταροποιηθούν και τμήματα μικροαστών που δεν ανήκαν πρίν σε τέτοιες κατηγορίες.Δεν κλείνουν μικρά μαγαζάκια πελατών σου?.Μπόρεσαν αυτοί τα καλά χρόνια να αποκτήσουν πλούτη ώστε να μπορούν να επιβιώσουν στην κρίση, ή βγαίνουν στα συσσίτια?. Ισα βάρκα ίσα πανιά ήταν τόσα χρόνια, δανείζονταν χρήματα για να μην κλείσουν και σήμερα φεύγουν κυνηγημένοι.Σε κοινωνία του 1/5 περνάμε σιγά σιγά. Βαλθήκατε με το ζόρι να δικαιώσετε τον Πάγκαλο (όλοι μαζί τα φάγαμε?).Δεν είναι έτσι.Η φάρα του Πάγκαλου τα έφαγε, αυτή οφείλει να τα πληρώσει.
  3. Για να σε "φτιάξω" σου περιγράφω το εξής. Το καλοκαίρι είχα πάει λίγες μέρες στο χωριό. Ο φουρνάρης μοιράζει το ψωμί με το φορτηγάκι και κορνάρει σε κάθε γειτονιά να βγούν οι γυναίκες να ψωνίσουν. Ρωτάει η μάνα μου " θές ένα κουλούρι"....πάρε τη λέω εγώ. Ερχεται σε λίγο με δυό ψωμιά. "Που είναι ρε μάνα το κουλούρι" την ρωτάω. "Αχ παιδάκι μου μια στάλα κουλούρι το πουλαέι όσο το φωμί, λυπήθηκα να το αγοράσω", μου απαντάει "θα κόψω μια τομάτα και λίγο τυρί να φας". Πές μου τώρα εσυ Στέφανε ποιός είναι πιο ικανός στα οικονομικά, η μάνα μου ή ο Γιωργάκης με όλο το επιτελείο του?. Σε πληροφορώ κατηγορηματικά η μάνα μου, όπως και όλες οι μάνες της χώρας.
  4. Συμμορία ληστών το ΠΑΣΟΚ Σε αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου - του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα. Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα. Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία. Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση - και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η κάθε μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί στη χώρα μας π.χ. μηχανικούς ή γιατρούς με 30 ή και περισσότερα χρόνια προϋπηρεσίας και τους αμείβει με 2.300 ή 3.000 ευρώ ή και περισσότερα, έχει το δικαίωμα από τον Γ. Παπανδρέου να τους μειώσει το μισθό και να τους ρίξει ακόμη και στα... 740 ευρώ! Εννοείται ότι η τεράστια μάζα των εργαζομένων που δουλεύει με 1.000 ή 1.500 ή 2.000 ευρώ μεικτά ταχύτατα θα βουλιάξει προς τα 740 ευρώ! Μεικτά, για να μην ξεχνιόμαστε. Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι ευνόητο, δεν υπάρχει ούτε καν το πρόσχημα ότι τα κέρδη από τη μείωση των μισθών πάνε στα κρατικά ταμεία και από εκεί στους ξένους τοκογλύφους που δανείζουν την κυβέρνηση. Στην περίπτωση των ιδιωτών όλα τα λεφτά που εξοικονομούνται από τη μείωση των μισθών πάνε ολόκληρα στην τσέπη του εργοδότη - και χάνονται κι από πάνω τεράστια ποσά που αντιστοιχούν στις ασφαλιστικές εισφορές των ποσών που περικόπτονται από τους μισθούς και θα πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ χάνει και απευθείας το κράτος φορολογικά έσοδα εξαιτίας των μισθών που περικόπτονται και που είναι τα μόνα σίγουρα φορολογικά έσοδα, αφού κόβονται απευθείας από την πηγή χωρίς να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα στο κεφάλαιο, στους Αμερικάνους και στην ΕΕ με την πρώτη ευκαιρία, ελπίζοντας να τον ανταμείψουν με τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ για τις υπηρεσίες του. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανένας δεν έχει βάλει ακόμη θέμα στη Σοσιαλιστική Διεθνή να τον καθαιρέσουν από πρόεδρο, αφού έχει αποδειχθεί με τη διακυβέρνηση του... ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού, ώστε να πάψει τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου να αποτελεί «κινητό διασυρμό» της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας. Έχει πλάτες ο Γιωργάκης - Τσολάκογλου που αποδεικνύεται «Ντίλινγκερ του κεφαλαίου»! Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται (!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν. Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Ζαξ. Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία! Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς; Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος. Πηγή: Γ. Δελαστίκ - "Πριν"
  5. ΧΡΥΣΑ τί λες για οικογενεικό ραντεβού την ΤΕΤΑΡΤΗ στα γουναράδικα??. (εννοώ στην ΚΑΜΑΡΑ).
  6. Δίνω μια γεύση από γραφόμενα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ (δεν είναι ο ΚΑΖΑΚΟΣ που ανάφερε ο συνάδελφος ). Πρόκειται για την απάντηση του στα όσα είπε πρόσφατα ο Αλέκος Παπαδόπουλος. του Δημήτρη Καζάκη Οικονομολόγου – Αναλυτή Η πολιτική και το καθεστώς εκποίησης των πάντων υπέρ των δανειστών της χώρας και των διεθνών αγορών δεν μπορεί να συνεχιστεί μέσα στα πλαίσια ακόμη κι αυτού του σαθρού κοινοβουλευτισμού που υπάρχει σήμερα. Η επικείμενη επίσημη πτώχευση της χώρας έχει ως πολιτική προϋπόθεση την μετάβαση σ’ ένα καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας και περιορισμένου κοινοβουλευτισμού, όπου οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού θα βρίσκονται υπό την αίρεση ανώτερων, «εθνικών» και άλλων σκοπιμοτήτων, που θα καθορίζουν αποκλειστικά οι κυβερνώντες και οι διεθνείς επιτηρητές της Ελλάδας. Αυτό ήταν εν ολίγοις το πολιτικό πρόγραμμα που διατύπωσε ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος μιλώντας στο ΕΛΙΑΜΕΠ την περασμένη Τρίτη 23/11. Ένα πολιτικό πρόγραμμα που χαροποίησε ιδιαίτερα τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου, τα μεγάλα συμφέροντα που συνωστίζονται γύρω από την εφαρμογή της επιβαλλόμενης πολιτικής, αλλά και τον λεγόμενο «εξωτερικό παράγοντα». Ο κ. Α. Παπαδόπουλος που η ελληνική κοινωνία και πολιτική τον γνώρισε από την καλή και την ανάποδη επί των κυβερνήσεων Σημίτη, ανήκει σε εκείνη την περίεργη κάστα των πολιτικών που διακρίνονται για την απάθεια και την απέχθειά τους απέναντι σε κάθε έννοια λαϊκού συμφέροντος. Αποτέλεσε και αποτελεί ένα από τα πλέον τυπικά είδη πολιτικών διαχειριστών της εξουσίας που οδήγησαν στη σημερινή χρεοκοπία. Και σαν να μην έφταναν όλα όσα έχει προσφέρει στην καταβαράθρωση αυτού του τόπου, τώρα στα στερνά του φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο ενός νέου Παπαδόπουλου. Όχι σε μια δευτεροκλασάτη χούντα των συνταγματαρχών, όπως ο συνονόματός του της επάρατης επταετίας, αλλά σε μια σύγχρονη μεταμοντέρνα αλλά εξίσου αδίστακτη δικτατορία υπέρ των διεθνών αγορών, τραπεζιτών και κερδοσκόπων που έχουν θέσει τη χώρα και το λαός της υπό καθεστώς πτώχευσης. Όπως κάθε ανάλογο πολιτικό πρόγραμμα που από τον 19ο αιώνα επαγγέλλεται ούτε λίγο, ούτε πολύ την κατάλυση ακόμη και της τυπικής δημοκρατίας, έτσι και το πρόγραμμα του νέου Παπαδόπουλου έχει δυο κύριες αφετηρίες: αφενός την κυνική περιγραφή της υπάρχουσας κατάστασης και αφετέρου την αναγωγή των πάντων στο φαύλο πολιτικό καθεστώς που πρέπει να αλλάξει άρδην. Στην ομιλία του κ. Παπαδόπουλου υπήρχε και ένα επιπλέον στοιχείο, το κατεπείγον του όλου πράγματος: «Το 2011 θα είναι μια ιδιαιτέρως αποκαλυπτική χρονιά. Θα διαμορφωθούν νέες πραγματικότητες στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.» Έτσι άρχισε την ομιλία του. Τι ανησυχεί τον νέο Παπαδόπουλο; Μήπως η μαζική εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού; Μήπως η απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας; Μήπως το καθεστώς της απόλυτης κυβερνητικής αυθαιρεσίας που έφερε το μνημόνιο; Τίποτε από όλα αυτά. «Το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος, εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού, να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας. Τ’ αδιέξοδα και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομία είναι “σε αργό θάνατο” θα καταδείξουν την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.» Και για να μην αφήσει κανένα ίχνος παρεξήγησης συνεχίζει: «Εκτιμώ ότι κάτω από το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα, θ’ αρχίσει να ομιλεί και να καθοδηγεί και πάλι τη χώρα η εκπαιδευμένη πλέον φύση αυτού του λαϊκισμού. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κλπ.» Με άλλα λόγια ο νέος Παπαδόπουλος τρέμει μην τυχόν και η δοτή κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου, κάτω από την πίεση του περίφημου πολιτικού κόστους, δηλαδή της λαϊκής κατακραυγής, αρχίσει και χαλαρώνει στην άσκηση της έξωθεν διατεταγμένης πολιτικής της. Αυτός είναι ο μεγάλος καημός του νέου Παπαδόπουλου. «Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θ’ αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης. Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του. Να γνωρίζουν πάντως εκείνοι που καλλιεργούν αφελώς την ιδέα της δημοσιονομικής χαλάρωσης και προσαρμογής σε βάθος χρόνου ότι ακόμα κι αν το ανεχόταν η τρόικα, οι αγορές θα αντιδρούσαν βίαια.» Το βασικό πρόβλημα για τον νέο Παπαδόπουλο είναι η αδυναμία της «πολιτικής ελίτ» να αντέξει την πίεση της κοινωνίας και το βάρος των αντιδράσεων, της οργής και της μαζικής δυσαρέσκειας. Γι’ αυτό και προειδοποιεί ανοιχτά τους συναδέλφους του ότι «ακόμα κι αν το ανεχόταν η τρόικα, οι αγορές θα αντιδρούσαν βίαια.» Με τον τρόπο αυτό ξεκαθάρισε στο όνομα ποιων συμφερόντων μιλά και για ποιους δουλεύει. Όπως σε όλα τα πολιτικά διαγγέλματα επίδοξων δικτατόρων, έτσι και στην περίπτωση του νέου Παπαδόπουλου, την κύρια ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση έχει – ποιος άλλος; – η ίδια η κοινωνία: «Η κοινωνία μας είναι έντονα μικροαστικοποιημένη στην συντριπτική της πλειοψηφία, κατακερματισμένη και με καταργημένες τις ιεραρχίες της, με σχολάζουσες έως και ανύπαρκτες τις πρωτοπόρες εκείνες μειοψηφίες που θ’ άνοιγαν τους καινούριους δρόμους και χωρίς κινητήριες εσωτερικές δυνάμεις. Είναι έτοιμη η κοινωνία μας σήμερα να παραδοθεί στον ανεξέλεγκτο μικροαστικό λαϊκισμό, που αντιδρά ως άθροισμα ατομικών συμπεριφορών και όχι ως συντεταγμένη κοινωνική δύναμη.» Η θεωρία του κοινωνικού κατακερματισμού, που ο νέος Παπαδόπουλος ονομάζει «μικροαστικοποιημένη κοινωνία», ήταν το αγαπημένου μοτίβο του ιταλικού φασισμού κατά την άνοδό του στη δεκαετία του ’20, που δανείστηκε από τους παλιούς εκπροσώπους της μεσαιωνικής απολυταρχίας. Έτσι ήξεραν πάντα να διαβάζουν οι σκοταδιστές και οι αντιδραστικοί την κατάσταση της κοινωνίας: οι αντιθέσεις που την διέπουν, οι εντάσεις, οι συγκρούσεις, οι αντιπαραθέσεις ήταν ανέκαθεν για όλους αυτούς η πηγή του κακού. Δεν είχαν αντικειμενική βάση στην ίδια την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, στην καταπίεση και την εκμετάλλευση των πλατιών εργατικών στρωμάτων, αλλά ήταν προϊόν εξατομικευμένων συμφερόντων, δημαγωγικών πρακτικών και κακόβουλων επιλογών που δεν επέτρεπαν στην κοινωνία να αποτελέσει «συντεταγμένη δύναμη», όπως λέει κι ο νέος Παπαδόπουλος. Επομένως η δημοκρατία, ιδιαίτερα εκείνη που θεμελιώνεται στη λαϊκή κυριαρχία, ήταν ανέκαθεν ένα άκρως επικίνδυνο πολίτευμα γιατί έφερνε στο φως, στην επιφάνεια, με τον πιο ανοιχτό και ξεκάθαρο τρόπο αυτές τις κοινωνικές αντιθέσεις ώστε μέσα από τη διαπάλη τους να δοθεί λύση. Αντίθετα όσοι ανέκαθεν έτρεμαν την κοινωνία και τις συγκρούσεις που αναπαράγει λόγω της ταξικής της φύσης, είχαν έτοιμο το φάρμακο: παλιά την απολυταρχία του μονάρχη ως μετουσίωση της «ενότητας» και της «συνοχής», ενώ αργότερα την απολυταρχία της πολιτικής δικτατορίας. Αυτός είναι ο λόγος που ο νέος Παπαδόπουλος ανησυχεί τόσο για τις «καταργημένες ιεραρχίες» της κοινωνίας και μιλά για «ανύπαρκτες τις πρωτοπόρες εκείνες μειοψηφίες», που τα παλιά χρόνια ονομάζονταν φύρερ και με τον βούρδουλα ήξεραν πώς να πειθαρχούν τις «μικροαστικοποιημένες κοινωνίες». Σε μια Ελλάδα που μετά από 36 συναπτά έτη μεταπολίτευσης ο λαός της δεν έχει ακόμη κατακτήσει τη δημοκρατία και στη θέση της βιώνει την εκάστοτε κυβερνητική απολυταρχία με κοινοβουλευτικό μανδύα, οι αναφορές για κοινωνικές ιεραρχίες και πρωτοπόρες μειοψηφίες πρέπει να μας ανησυχήσουν σοβαρά και να ξυπνήσουν τα κοιμισμένα δημοκρατικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Κι όπως πάντα βασικός μοχλός για την φασίζουσα ανάγνωση του προβλήματος είναι η κυνική ομολογία της αλήθειας: «Στο λαό μέχρι σήμερα δεν καλλιεργήθηκε η εθνική αυτογνωσία. Δεν του έχουν μιλήσει ακόμη για τη δεινή θέση της χώρας και την προοπτική της. Επέλεξε, παραδείγματος χάριν, ο λαϊκισμός που καταδυναστεύει τη χώρα δεκαετίες να του αποκρύψει την φοβερή αλήθεια ότι τελούμε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Αντίθετα, του μιλάνε και διαπληκτίζονται για ένα κάποιο “χαρτί”, το “μνημόνιο”, θέλοντας συνειδητά κάτω από το βάρος συνολικών ενοχών τους να ελαχιστοποιήσουν ή να ξορκίσουν ότι ο διεθνής οικονομικός έλεγχος έχει ήδη επιβληθεί από τον περασμένο Μάιο. Και το λαϊκίστικο πνεύμα δε σταματά μάλιστα εδώ. Παρουσιάζει τον διεθνή οικονομικό έλεγχο ως μια συνήθη απλή επιτήρηση ρουτίνας, η οποία μάλιστα θα αρθεί πολύ σύντομα. Και αυτά τα λένε όλα τα κόμματα, ισχυριζόμενα μάλιστα ότι έχουν δήθεν έτοιμες λύσεις για να εξέλθουμε από την κρίση και να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση. Δεν επιτρέπουν δηλαδή στο λαό να κατανοήσει το βάθος του προβλήματος, αφήνοντάς τον να πιστεύει απλώς ότι «κάτι κακό συμβαίνει, γι’ αυτό κάνε υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει». Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί “υπό χρεοστάσιο” από τον περασμένο Μάιο, όταν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές αρνήθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν με συνέπεια να επέμβει ένας πολυμερής διεθνής οικονομικός έλεγχος και να μας χορηγήσει ένα διακρατικό δάνειο προκειμένου να εξοφλήσουμε τους δανειστές μας. Το δίλημμα αντίθετα είναι αν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι, και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τις εθνικών διαστάσεων αποφάσεις που θα λάβουμε.» Προσέξτε τη λογική του νέου Παπαδόπουλου. Δεν έχει καμμιά σημασία πώς φτάσαμε ως εδώ. Ποιος μας έφτασε εδώ; Ποιος ευθύνεται για την σημερινή κατάντια και την υπαγωγή στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο; Για όλα αυτά δεν φταίνε οι κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που αδιαφορώντας για την κατάσταση του λαού και της χώρας κυριολεκτικά λεηλάτησαν κράτος, οικονομία και κοινωνία. Όχι βέβαια. Αυτό που έχει σημασία για τον νέο Παπαδόπουλο είναι το πώς θα υπερασπιστεί με τον καλύτερο τρόπο το σημερινό καθεστώς της χρεοκοπίας και του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Κι έτσι η απάντηση που έρχεται να δώσει στην επιχείρηση αποπροσανατολισμού από μεριάς της κυβέρνησης δεν είναι το πώς θα γλυτώσει η χώρα και ο λαός από αυτή την κατάσταση, αλλά το πώς θα υποταχτεί σ’ αυτήν αδιαμαρτύρητα και χωρίς αυταπάτες. Ας τελειώνουμε με τις αυταπάτες και τα κατά συνθήκη ψέματα της κυβέρνησης, η χώρα τελεί υπό καθεστώς χρεοκοπίας και Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο όχι προσωρινά, αλλά επ’ αόριστο. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που έρχεται να υπηρετήσει ο νέος Παπαδόπουλος. Αυτή είναι η «εθνική αυτογνωσία» που θέλει να φέρει ο πολιτικός λόγος του, η «εθνική αυτογνωσία» του πιο άθλιου καθεστώτος υποτέλειας που έχει γνωρίσει στην ιστορία της η Ελλάδα, της υποδούλωσης του λαού της και μετατροπής της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Γι’ αυτό και ο νέος Παπαδόπουλος μπορεί να μιλά με την ειλικρίνεια που λείπει από την κυβέρνηση: «Το 2011 προβλέπω ότι θα είναι μια εφιαλτική χρονιά. Θα καταπέσουν μύθοι και λεοντές. Οι επικοινωνιακές τεχνικές δεν θα φτάνουν πια να συγκαλύψουν δισταγμούς, φοβίες και αμηχανίες. Θα φανεί με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο ότι η χώρα βιώνει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, τον θανατηφόρο συνδυασμό υψηλού κόστους δανεισμού και ύφεσης.» Όμως πρόκειται για την ειλικρίνεια του δωσίλογου, για τον κυνισμό του απατεώνα, για την αλαζονεία και το θράσος του επίδοξου δικτάτορα. Δεν του καίγεται καρφί για το τι θα υποστεί ο λαός και η χώρα, αυτό που τον νοιάζει είναι να προωθηθούν με τρόπο ξεκάθαρο, ευθύ και σίγουρο οι επιταγές εκποίησης της δημόσιας περιουσίας υπέρ των διεθνών τοκογλύφων. «Συνεπώς, η αποκλιμάκωση του ελλείμματος της χώρας τα επόμενα χρόνια κάτω από τις σημερινές συνθήκες διαχείρισης της οικονομίας είναι ανέφικτη. Για να το πετύχουμε πρέπει να καλυφθούν μεγάλα κομμάτια πληρωμής τόκων. Και για να γίνει αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή πολύ περισσότερα έσοδα από τις δαπάνες. Επειδή όμως, λόγω ύφεσης, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε έσοδα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το ν’ απαλλαγεί η ελληνική οικονομία από μεγάλα τμήματα του δημόσιου τομέα και κρατικές δραστηριότητες που την επιβαρύνουν.» Το μεγάλο φαγοπότι έχει ξεκινήσει και ο νέος Παπαδόπουλος βιάζεται να εξασφαλίσει ότι όλα μα όλα θα βγουν στο σφυρί. «Σύμφωνα με μελέτες, το 30% περίπου του σημερινού κράτους είναι περιττό. Γι’ αυτό πέρα από τις καθολικές αποκρατικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων προτείνω όλως ενδεικτικά την άμεση κατάργηση τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, δημοτικών επιχειρήσεων, ατροφικών νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, άεργων διπλωματικών αντιπροσωπειών, στρατοπέδων, συγχώνευση μητροπόλεων, κατάργηση απολιθωμένων κρατικών υπηρεσιών, αποκεντρωμένων υπηρεσιών και γενικών γραμματειών διαφόρων υπουργείων. Περιορισμό του μεγάλου αριθμού στρατηγών, ναυάρχων, πτεράρχων και ταξιάρχων των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, περιορισμό του πολυάριθμου διδακτικού προσωπικού με αύξηση των ωρών διδασκαλίας, δραστική περικοπή κατά 70% τουλάχιστον των πολυάριθμων Γενικών Διευθυντών και Διευθυντών υπουργείων και οργανισμών, δραστική μείωση του μεγάλου αριθμού των αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και τέλος εξορθολογισμό ή κατάργηση και άλλων πολυάριθμων αφανών δημοσίων καταλυμάτων, τα οποία περιθάλπουν χρόνια τώρα τον κρατικό ανορθολογισμό.» Δεν γνωρίζουμε που βρήκε ο εν λόγω κύριος τις «μελέτες» που δήθεν αποδεικνύουν ότι το 30% του δημόσιου τομέα είναι περιττό. Μάλλον εκεί απ’ όπου αντιγράφει και το πολιτικό του πρόγραμμα. Όπως και να έχει το μέγεθος και το εύρος της ιδιωτικοποίησης που περιγράφει ξεπερνά κάθε προηγούμενο Θατσερισμού και Ριγκανισμού. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης που θα συναντήσει κανείς μόνο στις «μπανανίες» της Λατινικής Αμερικής, όπως π.χ. στη Χιλή του Πινοσέτ, ή στις ισοπεδωμένες χώρες από το ΔΝΤ της Αφρικής. Στην ουσία πρόκειται για την ανοιχτή μετατροπή του κράτους σε επιχειρηματικό εργαλείο της οικονομικής ολιγαρχίας, το οποίο απέναντι στην κοινωνία ξέρει μόνο πώς να λειτουργεί κατασταλτικά και φοροεισπρακτικά. Κάθε έννοια κοινωνικού και δημόσιου αγαθού παραδίδεται στην ασυδοσία της αγοράς. «Όλα θα κριθούν το 2011. Τότε θα φανεί αν θα επιβεβαιωθεί ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι το πιθανότερο ότι θα επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 15,4% στο 10,4% το 2010, γιατί εκεί θα πάει απολογιστικά. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Για να το πας από το 10,4% στο 7,4% την επόμενη χρονιά και πολύ περισσότερο όσο πηγαίνεις προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα αν όχι αδύνατα. Και αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση, είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνεις είναι περιορισμένης και ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην οικονομική ακινησία και το λαό στη φτώχεια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η θέση μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες περικοπές τεράστιας έκτασης και βάθους στον δημόσιο τομέα, αλλά και σε εξορθολογισμό των δομών και του προσανατολισμού του, τομές που απαιτούν σκληρές συγκρούσεις με συντεχνιακά κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα. Μόνο μέσα από την ήττα του παραπολιτικού αυτού κατεστημένου μπορούν να δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ξανά ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.» Είναι χαρακτηριστικό ότι η αγορά και οι κυρίαρχες δυνάμεις της δεν φέρουν υπάρχουν πουθενά. Σαν να μην ελέγχεται η αγορά από τραστ, καρτέλ και ιδιωτικά μονοπώλια. Σαν μην έχουν οδηγήσει στην παραγωγική αποσάθρωση οι πολιτικές των ανοιχτών και ελεύθερων αγορών που εφαρμόστηκαν τόσα χρόνια. Σαν να μην υπάρχει ένα προκλητικό καθεστώς ιδιαίτερων φορολογικών και άλλων προνομίων για τις πολυεθνικές και τους ντόπιους μεταπράτες τους. Σαν να μην έχει μετατραπεί η Ελλάδα σε παράδεισο αγυρτείας και απάτης μέσα από την χρηματιστική αγορά. Σαν να μην έχουμε ένα κράτος έρμαιο των Siemens, των μεγαλοεργολάβων, των ποικίλων επενδυτών και επιχειρηματικών συμφερόντων που συνυφαίνονται κάθε φορά με την εκάστοτε κυβέρνηση. Για όλα αυτά δεν έχει να πει τίποτε ο νέος Παπαδόπουλος. Πρώτα και κύρια γιατί όλες αυτές τις καταστάσεις τις υπηρέτησε και τις υπηρετεί πιστά. Μιλά εκ μέρους των πιο ασύδοτων και κερδοσκοπικών συμφερόντων της αγοράς που ξέρουν πολύ καλά ότι η πολιτική της «δημοσιονομικής προσαρμογής» του μνημονίου έχει αποτύχει. Γι’ αυτό και απαιτούν να επιταχυνθεί το ξεπούλημα χωρίς προφάσεις και αναστολές. Ο μόνος κίνδυνος που αναγνωρίζει είναι τα γνωστά «συντεχνιακά κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα», που όπως πάντα πρόκειται για τις διάφορες κατηγορίες των εργαζομένων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Άλλωστε όπως είναι γνωστό από την εποχή του φασισμού, η κοινωνία απαρτίζεται από συντεχνίες που μόνο η σιδερένια πυγμή του κράτους μπορεί να επιβάλει την «εθνική αυτογνωσία», την οποία πρεσβεύει και ο νέος Παπαδόπουλος. Και για να μην έχουμε καμιά αυταπάτη περί τίνος πρόκειται ο εν λόγω κύριος μας το ξεκαθαρίζει: «Μια στρατηγική βάθους πρέπει να την εγγυώνται ορισμένες αρχές που πρέπει να τηρούνται απαραιτήτως: α) Η χώρα πρέπει ν’ αποκτήσει εθνικό προσανατολισμό. Αρκετά τυραννιέται χρόνια τώρα με τη διαμάχη των δυνάμεων της “καθ’ ημάς ανατολής”, με τις δυνάμεις εκείνες που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και στη λειτουργία της ως σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Δυστυχώς, αυτά τα δύο ρεύματα δεν συναντήθηκαν ποτέ ούτε τ’ άφησαν ώστε να κάνουν έστω και μια μείξη ελληνικής ιδιοτυπίας. β) Επειδή στόχος είναι η διάσωση της χώρας, δεν ισχύουν τα διάφορα “δεν”, τα όρια, οι “κόκκινες γραμμές” και κάθε είδους αυτοδεσμεύσεις, οι οποίες μάλιστα πολλάκις αναιρούνται από τον Διεθνή Έλεγχο, προσθέτοντας αναξιοπιστία. Η λήψη των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να είναι χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις. γ) Οι περιστάσεις απαιτούν “μεταρρυθμίσεις-σοκ”. Συθέμελες αλλαγές σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής της χώρας.» Εδώ έχουμε ένα ιδιαίτερο ιδεολογικοπολιτικό μίγμα της παλιάς εθνικοφροσύνης που ήθελε πάντα τον «εθνικό προσανατολισμό» της χώρας ταυτισμένο με τα κυρίαρχα συμφέροντα του εκάστοτε καθεστώτος ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και υποτέλειας, μέσα από την οπτική της σημερινής ισοπέδωσης της χώρας και του λαού της για να μετατραπεί σε «σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος». Αυτό αποκαλείται «διάσωση της χώρας». Διάσωση από ποιόν; Μα φυσικά από τις συντεχνίες, δηλαδή τον εργαζόμενο λαό. Για μια ακόμη φορά, εσωτερικός είναι ο εχθρός και γι’ αυτό «η λήψη των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να είναι χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις.» Ο λαός μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα: να υποταχτεί στην μοίρα του και να μην ζητά δεσμεύσεις, όρια και κόκκινες γραμμές από ένα πολιτικό σύστημα που οφείλει να αναγνωρίζει και να υπηρετεί μόνο ένα αφεντικό, το Διεθνή Έλεγχο. Γι’ αυτό και ετοιμαστείτε για «μεταρρυθμίσεις-σοκ». Δεν είναι τυχαίο που και ο νέος Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί τον ίδιο σχεδόν όρο με τον ΣΕΒ που στο υπόμνημά του στις 17/11 ζητά κι αυτός «μέτρα-σοκ». Ούτε βέβαια είναι σύμπτωση το γεγονός ότι με το ίδιο πνεύμα μίλησε και στην ιδρυτική της Δημοκρατικής Συμμαχίας στις 21/11 και η κ. Μπακογιάννη. Η σύγχρονη νεοσυντηρητική ακροδεξιά οργανώνεται για να στηρίξει την εκτροπή που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα για περάσει η επίσημη πτώχευση και εκποίηση της χώρας. Με ποιον τρόπο θα πρέπει να επιβληθεί αυτή η εκτροπή; Ο νέος Παπαδόπουλος έχει τη δική του απάντηση: «Θα ζήσουμε για πολλά χρόνια υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Δεν πρέπει η χώρα ν’ αφεθεί να σέρνεται και ο λαός να βαυκαλίζεται με αυταπάτες και ψεύδη που του καλλιεργούν καθημερινά οι κατεστημένοι της χώρας. Οι περιστάσεις απαιτούν έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς έχει γίνει συζήτηση για οικουμενικά σχήματα και κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται το ίδιο έναν ισχυρό κλονισμό πριν επιχειρήσει αξιόπιστα να καθοδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση. Προτείνω μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης”, στην ουσία δηλ. ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω μ’ ΕΚΛΟΓΕΣ – . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου και θα κινείται πέραν αυτού. Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός. Μόνο με αυτή την προϋπόθεση μπορεί να επιτευχθεί εθνικό consensus. Μόνο έτσι μπορούν να ληφθούν αποφάσεις εθνικών διαστάσεων. Μόνο έτσι δεν θα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας με ψευτοσυναινέσεις, ημίμετρα και αλυσιτελείς δήθεν μεταρρυθμίσεις. Μόνο έτσι μπορούν να διασφαλιστούν κοινωνικές συμμαχίες και ισχυρές πολιτικές νομιμοποιήσεις.» Αυτό που προτείνει ο νέος Παπαδόπουλος είναι μια επιχείρηση κατάλυσης του κοινοβουλευτισμού μέσα από εκλογές και διακομματική πολιτική συναίνεση. Στην ουσία προτείνει εκλογές για να καταργηθούν οι εκλογές, για να νομιμοποιηθεί η βίαιη κατάλυση κάθε διαμαρτυρίας, διαφωνίας και έμπρακτης αμφισβήτησης. Ο λαός θα κληθεί στις εκλογές για να του επιβληθεί μια «εθνική συμφωνία», που για τουλάχιστον μια πενταετία δεν θα έχει ούτε καν το τυπικό δικαίωμα να αμφισβητήσει, πολύ περισσότερο να αλλάξει ή να ανατρέψει. Η πρότασή του μοιάζει σε πολλά με την προετοιμασία για την επιβολή της 4ης Αυγούστου. Μόνο που σήμερα η πολιτική συναίνεση που χρειάζεται για να φέρει τους νέους Μεταξάδες στην εξουσία δεν έχει ανάγκη τον βασιλιά, όπως τότε, γιατί έχει ήδη το Διεθνή Έλεγχο εν δράσει. Δεν γνωρίζουμε αν ο ίδιος ο κ. Α. Παπαδόπουλος θα κληθεί να εφαρμόσει αυτά που προτείνει. Το σίγουρο είναι ότι η δημοκρατία στη χώρα έχει τεθεί και τυπικά υπό αίρεση ήδη από την εποχή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Όποιος αρνείται να αντιληφθεί τον καθ’ όλα υπαρκτό κίνδυνο τότε, αν δεν είναι συνένοχος, τότε είναι άξιος της τύχης του. 26/11/2010
  7. Δημήτρη δεν μπορώ να καταλάβω το αυτομαστίγωμα και την απελπισία που διατυπώνεις. Είμαστε κοντοχωριανοί. Οι γονείς μου στα νιάτα τους ήταν αγρότες, καπνοπαραγωγοί.Θυμάμαι τον εαυτό μου από τη τρίτη δημοτικού να πηγαίνω τις διακοπές του Πάσχα στην φυτεία, ενώ λαχταρούσα 15 μέρες να τεμπελιάζω μην έχοντας σχολείο. Τα καλοκαίρια όλες τις μέρες στο σπάσιμο και στο αρμάθιασμα του καπνού. Ξύπνημα στις τρις τα μεσάνυχτα και δουλειά μέχρι την δύση του ηλίου. Πριν πάρω ανάσα έφτανε ο Σεπτέμβρης, αντε πάλι σχολείο. Τέλειωσα το λύκειο το 1981 και πέρασα στην ΑΒΣΘ(Βιομηχανική σχολή Θεσ/νίκης). Μού έδωσε 10 χιλιάρικα η αδερφή μου να βρώ σπίτι και να το εξοπλίσω (κρεββάτι , γραφείο καρέκλα κλπ). Πήγα στο μπιτ παζάρ αγόρασα μεταχειρισμένα και έμεινα και ρέστος.Πριν εγγραφώ στη σχολή θεώρησα σημαντικότερο να βρώ δουλειά. Βρήκα χαμάλης στο Καλοχώρι στην Yalco. Αργότερα στο τρίτο έτος βρήκα δουλεια σε εργοστάσιο σαν βοηθός λογιστή. Έφυγα φαντάρος, έγινα πατέρας στο στρατό και ξαναγύρισα στην ίδια δουλειά. Έμεινα μέχρι το 1996 όταν και αποφάσισα να φύγω λόγω παρακμής της επιχείρησης. Βρήκα πέντε μαγαζιά να τους κρατάω τα βιβλία και πολλά βράδυα κοστολογούσα κοσμήματα και έβγαζα τιμές σε μιά εισαγωγική εταιρία. Οταν χτύπησε η καμπάνα γιατί για δεύτερο μήνα δεν μπορούσα να πληρώνω το νοίκι σηκωθήκαμε και ήρθαμε στο χωριό της γυναίκας μου στην Λεπτοκαρυά, το 1998. Ανοιξα γραφείο χωρίς να έχω πελάτες για 4 χρόνια και πηγαινοερχόμουνα επιμένοντας στην Θεσσαλονίκη για δουλειά. Νύχτα έπαιρνα το τρένο των Αθηνών, το σούρουπο επέστρεφα. Από το 2002 άρχισε το γραφείο να δίνει μεροκάματο και ξεθάρεψα. Είχα βγάλει στεγαστικό με τα ένσημα από τον ΟΕΚ, μου έδωσε ο πεθερός μου 100 μέτρα οικόπεδο και έχτισα ένα σπίτι 80 τμ, που θα το πληρώνω ως το 2024. Φέτος ο γιός μου πέρασε και σπουδάζει στο ΤΕΙ Σίνδου. Μετά από τόσα χρόνια ξανά ενοίκιο στην Θεσσααλονίκη. Τα πράγματα διαλύονται η αγορά που συντηρεί τα γραφεία μας κλείνει. Τι θα κάνουμε αύριο, πώς θα στηρίξουμε τις υποχρεώσεις και τα παιδιά μας?. Αισθάνομαι ότι δέν έκλεψα ποτέ ούτε έβγαλα αεριτζίδικα χρήματα στα χρόνια της φούσκας που περάσαμε. Αντίθετα θυμάμαι τον εαυτό μου μια ζωή να δουλεύει και να πληρώνει, όπως και ο πατέρας μου, όπως και εκατομμύρια εργαζόμενοι σ΄αυτήν την χώρα που πάντα ήταν αμάν-αμάν αμήν-αμήν. Αυτά που γράφεις ισχύουν για την γραφειοκρατική νομεγκλατούρα και τους παρατρεχάμενους των μεγάλων κομμάτων που είχαν το θράσος να βουτάν με χέρια και με πόδια στο τσουβάλι με τα δανεικά λεφτά ή να ορίζουν μόνοι τους την δική τους μισθοδοσία στα δημόσια πόστα. Ο ρέμπελος παρασιτικός καπιταλισμός φυσικά και έπρεπε να δημιουργήσει συνενόχους. Πώς αλλιώς θα επιβίωνε?. Δεν σου φαίνεται περίεργο γιατί δεν χώνουν έναν στην φυλακή έτσι για εκτόνωση της λαικής οργής. Δεν το κάνουν γιατί είναι όλοι μπλεγμένοι στο ίδιο κουβάρι. Αν τα χώσεις σε έναν, αυτός θα τα χώσει σε άλλους και όλοι μαζί θα χορεύουν καλαματιανό. Ομερτά νομίζω το λένε αυτό. Ντουπεκί ψιλοκομένο μέχρι εκεί που θα τους πάρει. Σε λίγα χρόνια οι μίζες της Siemens θα φαίνοντα πασατέμπος μπροστά στη μίζα του ΔΝΤ. Φορτώνουν χρέη στον Ελληνικό λαό για να κοναμάνε από το χρέος. Και ποιός σου είπε ότι δεν υπάρχει πολιτική λύση!. Σιγοψυθιρίζεται και φυσικά δεν θα την πεί η Τρέμη στα τηλεπαράθυρα. Κατάργηση της πληρωμής του χρέους και μονομερής διαγραφή του. Να βγάλουμε από την καμπούρα των παιδιών μας 400 δις θηλειά. Πώς αλλιώς θα γυρίσει ο τροχός?. Και μην μου ανταπαντήσεις ότι έτσι θα βγούμε απ΄την ΟΝΕ θα απομονωθούμε και θα χρεοκοπήσουμε. Το συγχρονο ράιχ θα χρεοκοπήσει. Μπορεί ο Ελληνικός λαός να βάλει τάξη στο σπίτι του όταν το αποφασίσει πραγματικά. Να αρχίσει να δουλεύει και να παράγει γιατι μας πέταξαν στα μπάζα και στην αγρανάπαυση οι Ευρωπαίοι δανειστές-εταίροι μας!!!!!.
  8. Δυό πράγματα σφήνωσαν στο μυαλό μου από τα όσα δήλωσε προχθές ο Στρός Κάν. Πρώτο : η Ελλάδα κάνει τα πρώτα βήματα, το πρόγραμμα της Τρόικα βρίσκεται στην αρχή , και Δεύτερο : δε γίνεται διαφορετικά...θα πρέπει να θυσιαστεί μια γεννιά σ ΄αυτή τη χώρα. Εφαρμόζουν χωρίς πόλεμο τη μέθοδο επίθεσης στην Γιουγκοσλαυία και στο Ιράκ. "Σοκ και Δέος" την ονομάζουν. Πράγματι θα συμφωνήσω ότι έχουμε δεχτεί από την πρώτη μέρα που κυβερνάει ο ΓΑΠ αλλελάπηλα κοινωνικά σφυροκοπήματα και είμαστε ζαλισμένοι σαν κοτόπουλα. Ας μην ξεχνάμε ότι την 5η Μαίου που βγήκε ο κόσμος στο δρόμο και περικύκλωσε με άγριες διαθέσεις την βουλή, έκαψαν τέσσερις ανθρώπους ζωντανούς στην Marfin. Τσιμουδιά για το γεγονός.Θαφτηκε. Δεν σας φαίνεται περίεργο?. Οπως και νάχει φόβισαν τον κόσμο και δεν αντιδράει αναλόγως μέχρι και σήμερα. Έτσι λοιπόν αποθρασύνθηκαν και μας λένε ότι στηρίζουμε το πρόγραμμα της Τρόικα και γι αυτό τους ξαναφηφίσαμε στις δημοτικές (άσχετα αν αποχή-άκυρα ξεπερνούσαν το 50% πανελλαδικά). Άρα λοιπόν τους άνοιξε η όρεξη να συνεχίσουν. Έτσι προχθές με το πολυνομοσχέδιο αποφάσισαν να βομβαρδίσουν και τα ερρείπια της κοινωνίας κατ εντολήν 5 τραπεζιτών , 10 βιομηχάνων και 5 καναλαρχών-μεγαλοεργολάβων- αεριτζίδων που στήνουν μπάρες και εισπράτουν αέρα κοπανιστό στις εθνικές οδούς. Το επόμενο δίμηνο ξανά μανά χέρι στο ασφαλιστικό και στις συντάξεις (κατάργηση επικουρικών, μείωση βασικών, αύξηση ορίων στα 67 χρόνια). Τα παπαγαλάκια μετά τα Χριστούγεννα θα αρχίζουν να προετοιμάζοιυν την κοινωνία γι΄αυτό. Αφού μειώνονται οι μισθοί θα πρέπει να μειωθούν και οι συντάξεις θα μας ξαναπούνε. Ολα αυτά δε σημαίνουν ότι το παιχνίδι έχει κριθεί επειδή οι εργαζόμενοι δεν έχουν πολιτικούς φορείς και συνδικάτα να αντιδράσουν. Ή καλλίτερα επειδή τα συνδικάτα έχουν χρεοκοπήσει και ξεπουληθεί, ή επειδή τα αριστερά κόμματα κοιμούνται όρθια ή δεν θέλουν να συγκρουστούν. Όσο το καπάκι πιέζει τη χύτρα τόσο μεγαλύτερη θα είναι η έκρηξη. Είναι νόμος της φύσης και καμιά Τρόικα και κανένας ΓΑΠ δεν μπορεί να τον παραβιάσει. Θα εξαφανιστούν όλοι τους και δεν θα ξαναπατήσουν στην Ελλάδα. Αυτό που προβληματίζει υπόκωφα την κοινωνία είναι το μετά. Μετά από αυτούς τι κάνουμε. Σ΄αυτό δεν υπάρχει μέχρι στιγμής πολιτικός ορίζοντας. Το μετά θα προκύψει και θα αντρωθεί μέσα από νέες εμπειρίες που θα γεννήσει η αυτοοργάνωση της κοινωνίας μπροστά στην υπεράσπιση της ζωής της.Είναι αναποφευκτη η δημιουργία ενός σύγχρονου ΕΑΜ που θα ιδρύσει κράτος εν κράτει από τους κάτω με όλα τα όργανα εξουσίας,και διαχείρησης του κράτους των πολιτών, απέναντι στο αστικό κράτος. Ποιός θα μεριμνά για τους άνεργους και τους πεινασμένους?. Σίγουρα όχι ο ΟΑΕΔ ή η εκκλησία. Ποιός θα προστατεύει τους ασθενείς από την εγκατάλειψη της δημόσιας υγέιας?. Σίγουρα όχι ο Λομβέρδος. Ποιός θα προστατεύει το λαό από τα καρτέλ και τους τραπεζίτες?. Σίγουρα όχι ο Χρυσοχοίδης ή η Κατσέλη. Ποιός θα προστατεύει τις γειτονιές από την καθημερινή βία, τις κλοπές και τις αλητοσυμμορίες?. Σίγουρα όχι ο Παπουτσής ή οι Χρυσαυγίτες. Ο Ελληνικός λαός θα καταλάβει γρήγορα ότι δεν μπορεί να περιμένει λύσεις στα προβλήματα του από κρατικαδίαιτους αυτόκλητους σωτήρες, αλλά μονάχα από τα δίχτυα αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης που θα υποχρεωθεί να δημιουργήσει. Σε τέτοια πορεία θα αναδείξει αποφασιστικούς ηγέτες μέσα από ανατρεπτική δράση, θα ζωντανέψει την πάλη τα μαθήματ και τα παθήματα προηγούμενων γεννεών και θα ανακτήσει την χαμένη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και την ζωή του καταστέφοντας όλο αυτό το σάπιο οικοδόμημα που μας περιβάλλει. Δεν είμαστε μακρυά, οι ανάγκες επιβίωσης μας οδηγούν εκεί.
  9. 843: Mαθήματα ιστορίας από το 1ο Μνημόνιο της Ελλάδας Τρίτη, 23 Νοέμβριος 2010 01:28 Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να αποπληρώσει στην τραπεζική ελίτ της Ευρώπη χρεολύσια και τόκους δανείων που είχε λάβει τα προηγούμενα χρόνια. Δυστυχώς, πέρα από τους επαχθείς όρους των δανείων αυτών, τα χρήματα δεν είχαν διοχετευθεί ώστε να δημιουργηθούν υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης, στο παλάτι και στους Βαυαρούς συμβούλους. Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Προκειμένου να συγκεντρωθούν τα χρήματα για την αποπληρωμή των τόκων και κάτω από την πίεση των κυρώσεων η κυβέρνηση έλαβε μέτρα λιτότητας την άνοιξη του 1843 τα οποία όμως φάνηκε πως δεν απέδιδαν και ότι δε θα ήταν αρκετά για να συγκεντρωθεί το απαιτούμενο κεφάλαιο και έτσι τον Ιούνιο του 1843 η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά και αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα έπρεπε να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει υπέρ των δανειστών της μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών. Προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους αλλά και των ποσών που εισπράττονται. Τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου ήταν τα ακόλουθα: Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν κατά 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ένστολων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού. Το αποτέλεσμα των εξαιρετικά σκληρών αυτών μέτρων ήταν οι δανειστές να πάρουν, όντως, ένα μέρος των χρημάτων τους αλλά η χώρα να οδηγηθεί σε μία βαθιά και πολυετή ύφεση η οποία οδήγησε στην εξαθλίωση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, θεωρείται από πολλούς ιστορικούς μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα. (ευχαριστώ για τις πολύτιμες πληροφορίες και την καταλυτική συμβολή της στη συγγραφή του άρθρου την κα Μάρθα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, διδάκτωρ Ιστορίας). Πάνος Παναγιώτου χρηματιστηριακός τεχνικός ανάλυτής διευθυντής GSTA/EKTA – [email protected]Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
  10. Στέφανε μην το δένεις κόμπο! Ο εγκληματίας γενικά δεν πνίγεται μόνο γι αυτά που έκανε, αλλά κυρίως γι αυτά που πρόκειται να κάνει έως ότου ολοκληρώσει το έργο του!. Του κόβονται τα γόνατα στην κυριολεξία και νιώθει αμήχανος.Κάτι τέτοιο συνέβηκε και πήραν τα βουνά,αντί να βαδίσουν στην εθνική οδό. Το κίνημα της μη πληρωμής διοδίων δεν είναι 20 γραφικά άτομα που περνάν τις Κυριακές τους ανοίγοντας τις μπάρες στα κατα τόπους διόδια.Το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ διαμορφώνεται εκ των πραγμάτων έστω και εμβρυακά μέχρι τώρα σαν πολιτική θέση και θα απαιτήσει κάτι αντίστοιχο και για το δημόσιο χρέος, όταν σε λίγους μήνες θα μας παρουσιάζουν την περίφημη αναδιάρθρωση σαν σωτηρία.
  11. Φυγάδεψαν τον πρωθυπουργό..μέσω Δομοκού! Πρωτοφανής διασυρμός ενός πρωθυπουργού που κρύφτηκε μετά την προεκλογική φιέστα στη Λάρισα.Φοβήθηκε να αντικρύσει τους καθημερινούς πολίτες στα μάτια και πήρε τα βουνά!Τι απέκρυψαν οι Αρχές και δεν αποκάλυψαν τα συμβατικά ΜΜΕ για την περιπλάνησή του από χωρίου εις χωρίον στην ορεινή κεντρική Ελλάδα χθές Κυριακή. Δείτε ολόκληρο το αποκαλυπτικό βίντεο: Εναν άνευ προηγουμένου αυτοεξευτελισμό υπέστη την Κυριακή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επιστρέφοντας οδικά από τη Λάρισα.Φοβήθηκε να κυττάξει στα μάτια τους πολίτες που είχαν ανοίξει τα διόδια της Πελασγίας και έντρομος ζήτησε από τους υπεύθυνους να γυρίσει στην Αθήνα μέσω του ορεινού Δομοκού.Το αποκαλυπτικό βίντεο ξεσκεπάζει την κυβερνητική γύμνια, με τους πάνοπλους άνδρες της επίλεκτης ΟΠΚΕ και των δυνάμεων ασφαλείας να περιμένουν τον πρωθυπουργό στα ανοιχτά διόδια για να τον προστατέψουν από τους.. πολίτες, ενώ αυτός έχει τραπεί σε φυγή παίρνοντας κυριολεκτικά τα βουνά.. ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ Πολίτες των Επιτροπών Αγώνα Εργαζομένων και Ανέργων που διαδηλώνουν κατά των Διοδίων ανοίγοντας τον σταθμό Πελασγίας προκειμένου να περνούν ελεύθερα οι οδηγοί την Κυριακή το μεσημέρι,έχουν περάσει άλλη μία ημέρα αγώνα στο δρόμο.Ξαφνικά ο χώρος κατακλύζεται από ενστολες δυνάμεις της Αστυνομίας,δυνάμεις της κρατικής ασφάλειας που σε λίγο πλαισιώνονται από πάνοπλους άνδρες της επίλεκτης ΟΠΚΕ. Ο επικεφαλής κρατικής ασφάλειας Κεντρικής Ελλάδας και ο Αστυνομικός Διευθυντής Φθιώτιδας, πληροφορούν τους πολίτες ότι θα πρέπει να απομακρυνθούν από το χώρο διότι πρόκειται να περάσει ο πρωθυπουργός,επιστρέφοντας από τη Λάρισα. Οι πολίτες μέλη των Επιτροπών Αγώνα Εργαζομένων και Ανέργων απορρίπτουν κάθε περίπτωση απομάκρυνσής τους και δηλώνουν ότι είναι μία ευκαιρία για τον πρωθυπουργό να συνειδητοποιήσει παιρνώντας, την ογκούμενη αγανάκτηση του κόσμου για τα χαράτσια των διοδίων που απλά είναι μέρος της λαίλαπας που περιλαμβάνει την περικοπή μισθών και συντάξεων και τη ληστρική επιδρομή του κράτους και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων εναντίον του λαικού εισοδήματος που μεταφράζεται σε αβάσταχτη ακρίβεια,ανεργία,λουκέτα και οικονομικό χάος. Οι υπεύθυνοι επιμένουν και οι πολίτες αρνούνται κάθετα να απομακρυνθούν.Η ώρα περνάει, αλλά ο έλληνας πρωθυπουργός δέν εμφανίζεται.. ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του SC, όταν οι υπεύθυνοι της ακολουθίας του πληροφορούν τον πρωθυπουργό ότι στο δρόμο πρός την Αθήνα θα συναντήσει αναγκαστικά πολίτες που διαμαρτύρονται,ζητάει να μήν περάσει από το σημείο της συγκέντρωσης προκειμένου να αποφύγει τη συνάντηση αυτή.Οι υπεύθυνοι ασφαλείας του προτείνουν να αλλάξει κατεύθυνση και να γυρίσει στην Αθήνα μέσω Δομοκού. Το ταξίδι της ντροπιαστικής επιστροφής του ελληνα πρωθυπουργού και της περιπλάνησης του στην ορεινή κεντρική Ελλάδα, μόλις έχει αρχίσει..
  12. Άρχισε η σταδιακή παύση πληρωμών Όλα δείχνουν ότι η αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους όχι μόνο έχει ξεκινήσει, αλλά βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης περί του αντιθέτου. Αυτή η αναδιαπραγμάτευση γίνεται υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ και κυρίως της ΕΚΤ, η οποία αγωνίζεται να απεξαρτήσει τις βασικές ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως τις Γαλλικές) από το ελληνικό χρέος, έτσι ώστε μια επιμήκυνση του χρόνου εξυπηρέτησης των ομολογιακών δανείων της Ελλάδας να μην επηρεάσει την ήδη εύθραυστη κατάστασή τους. Η αναδιαπραγμάτευση συνοδεύεται ήδη από μια σταδιακή παύση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου προς προμηθευτές και εργαζόμενους. Με ανακοίνωσή του το δημόσιο δήλωσε ότι αδυνατεί να εξοφλήσει μετρητοίς τις υποχρεώσεις του προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων και προτείνει μια ρύθμιση των χρεών, ύψους 5,36 δισ. ευρώ, με εκδόσεις ομολόγων zero coupon (χωρίς κουπόνι), διάρκειας δύο έως τεσσάρων ετών, ανάλογα με την παλαιότητα των οφειλών (τα χρέη του 2007 θα εξοφληθούν με ομόλογα διετούς διάρκειας, του 2008 με τίτλους τριετούς διάρκειας και του 2009 με ομόλογα τετραετούς διάρκειας). Κουπόνια αντί χρήματος Σύμφωνα με πληροφορίες, με ομόλογα χωρίς κουπόνι, τριετούς ή τετραετούς διάρκειας, προσανατολίζεται να εξοφλήσει το δημόσιο και τις τρέχουσες υποχρεώσεις του προς στις κατασκευαστικές εταιρείες, που έχουν ήδη εκτελέσει δημόσια έργα. Ανάλογες σκέψεις έχουν γίνει και για τις οφειλές προς μελετητές και εργολάβους δημοσίων έργων, οι οποίοι κατέχουν ανεξόφλητους λογαριασμούς από το 2007. Η τακτική αυτή της «εξόφλησης» με ομόλογα αντί ρευστού έχει ακολουθήσει η κυβέρνηση και με τα ασφαλιστικά ταμεία με τραγικά έως σήμερα αποτελέσματα. Ενώ η προσπάθεια να χρηματοδοτηθεί το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία δόθηκαν στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για να βρεθούν τα 900 εκατ. ευρώ και να δοθεί το εφάπαξ σε 20.000 συνταξιούχους του δημοσίου, εγκαινιάζει μια πολύ επικίνδυνη πρακτική. Δεν βρισκόμαστε μακριά από την στιγμή που οι οφειλές του κράτους προς εργαζόμενους και συνταξιούχους θα υπολογίζονται ή και θα καταβάλλονται σε ομόλογα. Ενώ ο υπουργός εργασίας Α. Λοβέρδος άφησε να εννοηθεί ότι από το 2011 θα δίνουν επικουρικές συντάξεις μόνο τα ταμεία που έχουν χρήματα. Δηλαδή δεν θα δίνουν επικουρικές συντάξεις τα περισσότερα ταμεία που έχουν ήδη λεηλατηθεί από κυβερνήσεις, διοικήσεις και αετονύχηδες της αγοράς. Απλήρωτοι εργαζόμενοι Ταυτόχρονα το φαινόμενο των απλήρωτων εργαζομένων της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ δεν είναι τυχαίο, ούτε παροδικό. Η καταβολή των δεδουλευμένων του Ιουνίου αυτών των εργαζομένων μέσα στον Ιούλιο δεν έχει να κάνει μόνο με τις λογιστικές αλχημείες του υπουργείου οικονομικών που θέλησε να εμφανίσει μια πλασματική δημοσιονομική εικόνα του πρώτου εξαμήνου μεταθέτοντας πολλές πληρωμές μετά τον Ιούνιο, αλλά και για να δηλώσει ο υπουργός οικονομικών ότι το δημόσιο δεν θα εγγυάται πλέον το δανεισμό των δημόσιων επιχειρήσεων. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ρευστότητα στο ταμείο τους για να πληρώσουν μισθούς δεν θα μπορούν να την αντλήσουν από τις τράπεζες. Κάτι που έκαναν μέχρι σήμερα με την εγγύηση του δημοσίου. Έτσι πολύ σύντομα οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ, στον ΟΣΕ και σε άλλες δημόσιες επιχειρήσεις θα βρεθούν μπροστά στο δυσάρεστο ενδεχόμενο να μην μπορούν να πληρωθούν. Όλα αυτά, μαζί με την τραγική κατάσταση των μεγάλων τραπεζών όπου οι λαϊκές αποταμιεύσεις – όσες έχουν απομείνει στα ταμεία των τραπεζών – έχουν γίνει «προίκα» για τους πολυπόθητους γάμους ανάμεσα στους τραπεζικούς κολοσσούς, υποδηλώνουν μια κλιμακούμενη παύση πληρωμών «τριτοκοσμικού» τύπου. Τόσο η τρόικα, όσο και η κυβέρνηση ελπίζουν να γενικεύσουν αυτή την παύση πληρωμών προς το τέλος του έτους, όπου η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας (η οποία υπολογίζεται στο τέλος του έτους να έχει ξεπεράσει τους 1,2 εκατ. ανέργους) και η εφαρμογή των νέων εργασιακών ρυθμίσεων στον ιδιωτικό τομέα, θα έχουν καταβάλει τις όποιες αντιδράσεις των εργαζόμενων και θα έχουν φέρει την απόγνωση στην κοινωνία. Πιστεύουν ότι το «σώζων ευατόν σωθήτω» που θεωρούν ότι θα κυριαρχήσει στα εργαζόμενα νοικοκυριά από το Σεπτέμβρη, θα τους δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε μερική ή ολική δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων και σε γενίκευση της παύσης πληρωμών προς δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους για κάποιο χρονικό διάστημα. Το χρέος στο διηνεκές Με τον τρόπο αυτό ελπίζουν ότι θα εμφανίσουν ως «μάνα εξ ουρανού» την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέσα από την διεξαγόμενη αναδιαπραγμάτευση. Η αναδιάρθρωση αυτή θα αφορά στην επιμήκυνση του χρονικού διαστήματος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους κατά 10 με 20 χρόνια. Έτσι θα ανακοινωθεί επίσημα ότι η Ελλάδα γλύτωσε τη χρεωκοπία και το ελληνικό χρέος θα μεταβληθεί σε «χρέος στο διηνεκές» (perpetual debt). Δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει τελικά «κούρεμα» ή όχι, δηλαδή μείωση της τρέχουσας αξίας του χρέους. Αυτό εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την κατάσταση των ευρωπαϊκών τραπεζών και της ευρωζώνης. Το σίγουρο είναι ότι η επιμήκυνση θα δώσει μια «περίοδο χάριτος» στην Ελλάδα έως ότου ξεκινήσει πάλι να εξυπηρετεί τα χρέη της. Τα δεδομένα αυτά θα επιτρέψουν στην Ελληνική κυβέρνηση – όποια κι αν είναι αυτή – να ισχυριστεί ότι η χημειοθεραπεία πέτυχε και να εμφανίσει την τυπική λήξη της παύσης των πληρωμών και τη διάσωση των τραπεζών, έστω κι αν κάποιες από τις καταθέσεις έχουν γίνει καπνός, ως απαρχή μιας νέας περιόδου ευημερίας της χώρας. Μόνιμα τα μέτρα Φυσικά τα μέτρα που έχουν υιοθετηθεί δεν θα παρθούν πίσω, ούτε θα λήξει η περίοδος άγριας λιτότητας που έχει εγκαινιαστεί. Αντίθετα η εξυπηρέτηση του αναδιαρθρωμένου χρέους θα μεταβληθεί σε τέτοιο άβατο της πολιτικής, όπου θα πρέπει να θυσιαστούν τα πάντα προκειμένου δήθεν να μην επανέλθει η χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας. Ακόμη και οι δημοκρατικές ελευθερίες. Κάθε τι που διαταράσσει την εξυπηρέτηση του χρέους θα καταδικαστεί και θα διωχθεί βάναυσα. Άλλωστε οι δηλώσεις του κ. Παπανδρέου, του κ. Πάγκαλου και λοιπών αξιωματούχων εναντίον του ΚΚΕ ότι επιχειρεί δήθεν με τη βία να ανατρέψει το Σύνταγμα της χώρας (αυτό δηλαδή που οι ίδιοι ποδοπάτησαν υιοθετώντας το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση), ότι επιδιώκει νεκρούς, κοκ, προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή απαγορεύσεων στην ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αναγκαστικός Νόμος 509 που έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και κάθε άλλη «συνοδοιπορούσα» οργάνωση έφερε τον τίτλο «Περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του Πολιτεύματος, του Κοινωνικού Καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Όποιος νομίζει ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά από τις εποχές αυτές θα βρεθεί προ εκπλήξεως. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας του ΔΝΤ, οι δημοκρατικές ελευθερίες μπήκαν στο «γύψο». Χρυσάφι στους πιστωτές Βέβαια το κόστος αυτής της αναδιαπραγμάτευσης και αναδιάρθρωσης του χρέους θα είναι πολλαπλάσιο από το σημερινό. Βλέπετε δεν μπορεί να γίνει αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους προς όφελος του οφειλέτη. Είναι Γίνεται πάντα προς όφελος του δανειστή. Αυτός είναι που φεύγει από την διαπραγμάτευση με τα περισσότερα, με μεγαλύτερες αποζημιώσεις, μεγαλύτερα επιτόκια, περισσότερες εγγυήσεις. Πολύ περισσότερο όταν απέναντι στον οφειλέτη δεν βρίσκεται ένα πλήθος επενδυτών-κατόχων ομολόγων της διεθνούς αγοράς, όπου ένα κράτος θα μπορούσε να τους χειριστεί, αλλά κυρίως μεγάλα ισχυρά υπερκρατικά τραπεζικά συγκροτήματα της ΕΕ, που έχουν με το μέρος τους την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ, τις ίδιες τις διαδικασίες της ευρωζώνης, καθώς και το δικό τους νόμισμα, το ευρώ. Πρόκειται για μια κατάσταση εντελώς αδιέξοδη για τον οφειλέτη. Με αυτή την έννοια η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη θέση που έχει βρεθεί ποτέ κράτος σε διαδικασία διαπραγμάτευσης δημόσιου χρέους. Δεν έχει κανένα περιθώριο ελιγμών, καμμιά ελευθερία κινήσεων, διότι βρίσκεται υπό καθεστώς υποτέλειας σε έναν υπερκρατικό μηχανισμό, αυτόν της ευρωζώνης, ο οποίος όχι μόνο δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εθνική κυριαρχία, αλλά έχει δημιουργηθεί για να διευκολύνει και να προστατεύει τις μεγάλες τράπεζες. Δηλαδή τους δανειστές του ελληνικού δημοσίου. Τι τύχη μπορεί να έχει το ελληνικό κράτος σε μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους του μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, δηλαδή υπό την απόλυτη επικυριαρχία των δανειστών του; Ακόμη κι αν συνέβαινε να μην βρισκόταν υπό καθεστώς κηδεμονίας του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ. Η αναδιαπραγμάτευση Όσοι τάσσονται υπέρ της αναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους με ή χωρίς παύση πληρωμών θα πρέπει να εξηγήσουν σε τι διαφέρει η πρότασή τους με αυτό που προετοιμάζεται από την τρόικα και την κυβέρνηση. Όχι σε επίπεδο προθέσεων, αλλά σε επίπεδο στυγνής πραγματικότητας. Κι αυτό γιατί σε όλους μπορεί να αρέσει η ιδέα να τα βρούμε με τους δανειστές μας, ήσυχα και ωραία, να πετύχουμε μια καλή συμφωνία με χαμηλότερα επιτόκια και βάρη εξυπηρέτησης για την Ελλάδα, αλλά είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ή πρόκειται για μια φαντασίωση κατά το γνωστό αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν… θα ήταν πατίνι. Πώς είναι δυνατό να πετύχει μια τέτοια συμφωνία η χώρα όταν βρίσκεται αιχμάλωτη του ευρώ, της ευρωζώνης, της ΕΕ και του ΔΝΤ; Όταν δεν διαθέτει ούτε ένα διαπραγματευτικό όπλο για να αποσπάσει παραχωρήσεις από τους δανειστές της. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αρκεί η απειλή ότι θα χάσουν οι δανειστές τα λεφτά τους για να τους καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν οι δανειστές του ελληνικού κράτους ήταν ένα πλήθος μικρών και μεσαίων ομολογιούχων της διεθνούς αγοράς, αυτή η απειλή ίσως – λέμε ίσως – να έπιανε. Όμως έχουμε να κάνουμε κυρίως με τραπεζικούς κολοσσούς της ευρωζώνης και διαχειριστές κεφαλαίων από τα πιο ισχυρά επενδυτικά κεφάλαια παγκοσμίως. Κι όχι μόνο αυτό. Έχουν τα μέσα να εξαφανίσουν την ελληνική οικονομία μέσα σε λίγες ώρες. Δεν έχουν π.χ. παρά να βάλουν την ΕΚΤ να στερήσει την ελληνική οικονομία από το αναγκαίο κυκλοφορούν χρήμα σε ευρώ που έχει ανάγκη για τις συναλλαγές της. Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία είναι ζήτημα αν μπορεί να αντέξει ένα 24ωρο. Αλλά κι αυτό να μην γίνει, μόνο η διακοπή των ενέσεων ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες αρκεί για να βουλιάξει την ελληνική οικονομία μέσα σε λίγες ώρες. Γιατί οι δανειστές μας να συμφωνήσουν σε μια ευνοϊκή για τη χώρα ρύθμιση όταν έχουν όλα τα ατού; Μήπως γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν τα λεφτά τους; Μα η Ελλάδα έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ μόνο και μόνο για να μην φτάσει στο σημείο να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών της. Δεν της επιτρέπουν να πτωχεύσει, εκτός κι αν τους συμφέρει. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Αν ήθελε κανείς να είναι συνεπής όταν προτείνει αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα έπρεπε να ξεκινά με την έξοδο όχι μόνο από την ευρωζώνη, αλλά και από την ΕΕ, προκειμένου να ανακτήσει η Ελλάδα την εθνική της κυριαρχία και να έχει τουλάχιστον ελευθερία κινήσεων στη διαπραγμάτευση. Όμως αν προσέξει κανείς τις προτάσεις αναδιαπραγμάτευσης που κυκλοφορούν όχι μόνο δεν θέτουν τέτοιο ζήτημα, αλλά το αγνοούν παντελώς μιλώντας με φανταστικά σενάρια για «το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας» και ότι δήθεν η «ελληνική κρίση χρέους είναι ιδιάζουσα με έναν τρόπο που δίνει στην Ελλάδα ορισμένα εξαιρετικά και σπάνια νομικά πλεονεκτήματα.» Λες και η Ελλάδα δεν είναι χώρα του ευρώ και της ΕΕ, λες και δεν έχει υπογράψει τη περίφημη δανειακή σύμβαση με την οποία παραιτείται από κάθε ασυλία και αναγνωρίζει ως δίκαιο διακανονισμού το αγγλικό. Όλες αυτές οι φαντασιοπληξίες αν δεν προέρχονται από άσχετους που επενδύουν στην άγνοια του αναγνωστικού τους κοινού, πηγάζουν σίγουρα από κύκλους που έχουν σκοπό την προετοιμασία του εδάφους, την εξοικείωση του κοινού με την ιδέα της αναδιαπραγμάτευσης με ότι συνεπάγεται για το λαό και τη χώρα. Το κυρίαρχο δίλημμα Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα το κυρίαρχο δίλλημα που θα διατρέχει τις αντιπαραθέσεις γύρω από το χρέος είναι, αναδιαπραγμάτευση ή άρνηση του χρέους; Κι αυτό γιατί όταν σήμερα μιλάμε για απάντηση στο δημόσιο χρέος και κάποιοι προτάσσουν ως μετριοπαθές μέτρο την αναδιαπραγμάτευση του χρέους με ή χωρίς παύση πληρωμών, έναντι της πιο ριζοσπαστικής υποτίθεται λύσης της μη αναγνώρισης και της άρνησης της πληρωμής του χρέους, όπως προτείνει ο γράφων, στην καλύτερη περίπτωση δεν ξέρουν γιατί μιλάνε. Τα λέμε όλα αυτά γιατί το χρέος της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται με αναδιαπραγμάτευση, όπως κι αν την εννοεί κανείς. Είναι τέτοιο το χρέος και βρίσκεται σε τέτοια χέρια που δεν ξεμπερδεύει εύκολα κανείς με απειλές και διαπραγματεύσεις, ακόμη κι αν δεχτεί ότι αυτοί που το προτείνουν έχουν τις καλύτερες των προθέσεων. Κάθε προσπάθεια, απ’ όπου κι αν προέρχεται, να θολώσει το ζήτημα, να προτάξει ως μετριοπαθές μέτρο την αναδιαπραγμάτευση έναντι της άρνησης του χρέους, είναι πραγματικά εγκληματική. Ιδίως σε μια περίοδο όπου διεξάγεται ήδη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους από τους επικυρίαρχους. Μόνο η μη αναγνώριση και η άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, η άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους, μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον λαό και την χώρα να ορθοποδήσει. Άρνηση του χρέους Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Άρνηση πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της.. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» τους έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους. Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν πρέπει να αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Αρκεί να γίνει στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και όχι του δανειστή-οφειλέτη. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν πρέπει να είναι ο λαός και η χώρα. 6/7/2010 Δημήτρης Καζάκης δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 8/7/2010
  13. Δεν μας δανείζουν για να σώσουν την Ελλάδα, αλλά κυρίως τις Γαλλογερμανικές τράπεζες που κρατούν το ελληνικό χρέος.Υπο διαφορετικές συνθήκες, σκασίλα τους αν χρεωκοπήσουμε. Η παγκοσμιοποιημένη όμως επέκταση του χρηματιστικού κεφαλαίου έχει προκαλέσει τέτοια πλοκή και δέσιμο, που αρκεί μια Ελλάδα (2,7% του Ευπωπαικού ΑΕΠ) να γκρεμίσει την παγκόσμια αγορά. Δεν είναι τυχαίο που την τελευταία πινελιά στο σχέδιο "διάσωσης" την έβαλαν από κοινού Ομπάμα και Μέρκελ.. Στην ουσία αγοράζουν χρόνο, ενώ τα πράγματα τρέχουν και βγάζουν στον αφρό μεγαλύτερα προβλήματα χρέους σε όλη την Μεσόγειο τουλάχιστον.Το σχέδιο ξεκίνησε τον Απρίλιο με 45δις, τον Μαίο έγιναν 110δις και το επόμενο δεκαήμερο 750δις.Η Ευρωπαική κεντρική τράπεζα από υποτιθέμενο εργαλείο νομισματικής και πιστωτικής πολιτικής μετατρέπεται σε σκουπιδοτενεκέ αποβλήτων ομολόγων. Να δούμε πως θα είναι τα πράγματα σε δυό μήνες όταν ο Τρισέ θα ξεσκαρτάρει τα funds και τις Ευρωπαικές τράπεζες από τα Ελληνικά ομόλογα.Ενα είναι σίγουρο και το ξέρουμε. Κάθε μήνα θα ζητάν ένα κομμάτι από τη ζωή μας.Το Ευρωπαικό σχέδιο αφαίρεσης 300 δις σε δύο χρόνια από τη ζωή των λαών της Ευρωζώνης είναι η αρχή. Δεν ανέχονται πλέον τα κράτη να παρέχουν κάθε είδους δημόσια αγαθά και σχεδιάζουν να μετατρέψουν τους εργαζόμενους από τάξη σε αγέλη, αφαΙρώντας όλες τις μεταπολεμικές παραχωρήσεις του κεφαλαίου προς τους εργαζόμενους. Σε τέτοιες συνθήκες όπου και η τελευταία αυταπάτη μελλοντικής ανάπτυξης και επαναφοράς της αγοράς σε νορμάλ ρυθμούς, θεωρείται φρούδα, η μόνη ρεαλιστική απάντηση είναι η άρνηση αποπληρωμής του χρέους και η διαγραφή του. Αυτό όμως έχει σημασία από ποιον θα γίνει και υπέρ ποιας τάξης. Διαγραφή χρέους έκαναν οι αστικές κυβερνήσεις της Αργεντινής. Ο λαός της όμως βούτηξε το κεφάλι στους σκουπιδοτενεκέδες και υποφέρει 10 χρόνια. Αν αναθερμάνθηκε μετά το 2005 οφείλεται στην πλασματική πιστωτική ανάπτυξη της τότε περιόδου, όταν υπήρχε ζήτηση αγροτικών προιόντων (σόγια).Και η κ. Χριστίνα με τα πανάκριβα κοσμήματα που το παίζει διώκτης του ΔΝΤ άρχισε να αποληρώνει ένα κομμάτι του χρέους για να ξαναενταχθεί στις αγορές ομολόγων. Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι το σχέδιο του Παπανδρέου και της Τρόικας ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Προτιμούμε την μονομερή διαγραφή του χρέους από μια κυβέρνηση εργαζομένων που ταυτόχρονα θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες εμποδίζοντας την φυγή των κεφαλαίων που απόμειναν, καθώς και τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας (ενέργεια, επικοινωνίες, μεταφορές, βαριά βιομηχανία, αλυσίδες σούπερ μάρκετ κλπ) και φυσικά χωρίς ένα ευρώ αποζημίωση. Είναι αδιανόητο να πεινάσει ο εργαζόμενος λαός.Ολοι οι πόροι της οικονομίας θα απελευθερωθούν από τα δεσμά του κεφαλαίου και έχοντας λύσει την θηλιά του δημόσιου χρέους θα απαλλαχτούν στη συνέχεια τα νοικοκυριά και οι μικρές επιχειρήσεις από το ιδιωτικό τους χρέος στο ληστρικό εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Θα πάρουν μπρός οι σταματημένες μηχανές που σκουριάζουν, θα λάβει τέλος η αγρανάπαυση, θα αρχίσουμε επιτέλους να παράγουμε αγαθά σε μια κοινωνικοποιημένη οικονομία. Έτσι θα στηθούμε στα πόδια μας και θα ανακτήσουμε τα δημόσια αγαθά που μας αφαιρούν (υγεία, παιδεία κλπ). Εννοείται ότι για αυτήν την πολιτική δεν θα ζητήσουμε την γνώμη του eurogroup και του κολλεγίου των επιτρόπων της ΕΕ. Με το καλημέρα είμαστε έξω από την ΕΕ και το ευρώ. Βάζουμε μια φωτιά και λέμε στους Ευρωπαικούς λαούς, κάντε και σεις το ίδιο γιατί απλά δεν έχετε άλλη λύση. Θα ζήσουμε την ανατροπή της ΕΕ από τα κάτω και την ανασύνθεση της σε σοσιαλιστική βάση. Αν αυτά που γράφω ακούγονταν παλαιότερο όνειρο ρομαντικών κομμουνιστών, δείξτε μου κάτι ρελιστικότερο στις συνθήκες που επικρατούν. Μετά τον Δεκέμβρη του 2008 και την 5η Μαίου 2010 όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους στην Ελλάδα. Στα χρηματιστήρια των μητροπολέων από το ένα monitor βλέπουν τους δείκτες και από το άλλο τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Έτσι τα έφερε η ιστορία οι λαοί του κόσμου να περιμένουν το εναρκτήριο λάκτισμα από αυτή τη χώρα. (TZIMDIM)
  14. Για να δούμε εάν υπάρχουν προβλήματα στις ΑΠΔ θα πρέπει να δούμε μία-μία τις επιχειρήσεις στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες ?. Δεν στέλνει πλέον το ΙΚΑ e-mail για λάθη?.
  15. Δημήτρη διάβασε κάτι απίθανο, αδιανόητο και απαράδεκτο. Ετυχε τις προηγούμενες ημέρες να συντάξω την δήλωση φόρου ενός συμβασιούχου εργαζόμενου 4ωρης απασχόλησης στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Ο άνθρωπος είναι 58 χρονών, διέκοψε το για 9 υπόλοιπους μήνες επίδομα ανεργίας των 500 ευρώ, προκειμένου να εργαστεί με 420,00€ στο δήμο, για να συγκεντρώσει ένσημα για συνταξιοδότηση. Οι αθεόφοβοι του λογιστηρίου του Δήμου τον ασφαλίζουν για 21-22 ημέρες.
  16. Λίγο χρωματάκι ζητήσαμε και σεις κρεμάσατε την παλέτα του ζωγράφου και όλα τα χρώματα του κόσμου.Γι αυτό μας παίρνεται τα μυαλά. Τι λέτε να το δοκιμάσουμε και στην οθόνη?.
  17. Συντάχθηκε απο: Epicurus2day Κυριακή, 09 Μάιος 2010 19:09 "Οι γνωστοί - άγνωστοι αλήτες έκαψαν 3 συμπολίτες μας" κλπ κλπ. Από την 1η μέρα της διαδικτυακής ασημαντότητας του Επίκουρου έχουν καταδικαστεί οι κάθε μορφής ενέργειες που οδηγούν στην ανέχεια, την εξαθλίωση. Πόσο μάλλον τον θάνατο. Παρεμπιπτόντως, κατά καιρούς πολλοί επιτέθηκαν φανερά ή υπογείως αλλά δεν πειράζει. Σημασία έχει ότι ο σκοπός του γράφοντος δεν είναι να περάσει γραμμή. Ούτε να εισπράξει διαφημιστικά έσοδα. Mε χιλιάδες επισκέπτες σε κάθε ανάρτηση δεν θα ήταν δύσκολο. Ούτε κόμμα πουλάμε ούτε μούρη. Δύσκολο να το πιστέψουν όσοι έμαθαν να δίνουν πέντε και να ζητάνε είκοσι. Ξέρετε ότι από την αρχή, επίσης, έχει γίνει τεράστια προσπάθεια τεκμηρίωσης των γραφομένων η οποία έχει καταλήξει σε μονομανία, σχεδόν. Θα ήταν βλακώδες λοιπόν, τώρα, να υιοθετηθούν κρίσεις περί προβοκάτσιας, στημένων επεισοδίων, κλπ. που οδηγούν ακόμα και στην απώλεια ζωής. Θα γίνει όμως κάτι άλλο. Θα γίνει - ως συνήθως - μια απόπειρα να πλησιάσουμε όσο το δυνατόν εγγύτερα στα αίτια, στην πραγματικότητα. Κσι τα αίτια είναι πολύ μεγάλα για να ισχυρίζεται κάποιος ότι "αυτοί οι τύποι είναι αλήτες" ή προβοκάτορες ή ότι είναι οι ίδιοι που εδώ και 30 χρόνια κάθε 17η Νοεμβρίου σπάγανε και καίγανε πέριξ του Πολυτεχνείου. Καμία σχέση. Έπειτα, αυτοί "οι τύποι" είναι η εικόνα. Το δάσος όμως, είναι μια ολόκληρη κοινωνία. Ή, όπως εξαρχής υποστηρίξαμε, η υδρόγειος. Φαίνεται όμως, πως οι θάνατοι ΩΣ ΓΕΓΟΝΟΣ (όχι ως πράξη) την προκειμένη στιγμή, εξυπηρετούν πολλά και πολλούς. (Και) Στην χώρα αυτή ιστορία γράφουν τα συμφέροντα. Αυτή τη στιγμή εξάλλου, στο ελληνικό διαδίκτυο υπάρχουν φωνές αξιόλογες. που έμαθαν και προσπαθούν να μιλάνε με στοιχεία Από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Συν τω χρόνω ας ελπίσουμε να παραχθεί και η πολιτική βούληση για ουσιαστικές αλλαγές. Πολιτική από τους πολίτες, εννοώ, όχι τους πολιτικούς. Μπαίνουμε σε μια εποχή που τα στεγανά προηγούμενων δεκαετιών καταρρέουν. Διεθνώς, αυτό που εισπράττει κάποιος, είναι οργή και δυσπιστία για το καθιερωμένο. Αυτό που κάποιοι λένε και 'σύστημα'. Ανάγκα και θεοί πείθονται. Μια πρώτη μεγάλη νίκη είναι το γεγονός ότι οι ανησυχίες, οι βάσιμες ανησυχίες, δεν ήταν τελικά ανεδαφικές, τόσα χρόνια. Κατακτάμε το αυτονόητο και αυτό είναι ΒΗΜΑ πολιτισμού. Πάνω απ'όλα όμως, αναλαμβάνουμε τη μέγιστη υποχρέωση να στοιχειοθετούμε αυτό που λέμε. Και να δικαιολογούμε τις πράξεις μας. Στο πλαίσιο αυτό, αν η αντίδραση μας είναι ο θάνατος κάποιου άλλου, ή η διακινδύνευση της ζωής του, η πράξη μας είναι αδικαιολόγητη. Ακόμα κι αν παλεύουμε για την ελευθερία μας, η ΖΩΗ είναι ΤΟ υπέρτατο αγαθό. Παρόλαυτά, δεν μπορώ να μην ενδώσω στον πειρασμό να ρωτήσω το εξής: Γιατί ΟΥΔΕΙΣ δεν θεωρεί ως ηθικούς αυτουργούς του μοιραίου γεγονότος της περασμένης εβδομάδας, αυτούς οι οποίοι, ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ότι θα επρόκειτο για την πιο μαζική διαδήλωση των τελευταίων ετών, ότι από τον Δεκέμβριο 2008, το "αντάρτικο δρόμου/πόλης" έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις και ότι, σε τελική ανάλυση θίγονται τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων από τα οδυνηρά μέτρα που ελήφθησαν, άρα και αυτά των τραπεζικών υπαλλήλων, εντούτοις αδιαφόρησε και "επέτρεψε" την λειτουργία των τραπεζών την συγκεκριμένη ημέρα ΚΑΙ ώρα; Και όταν εκεί κατέφτασε εκ των υστέρων, ο πολύς κ. Ανδρέας, των μηνύσεων και των μεγαλοστομιών, εν γένει, γιουχαΐστηκε αγρίως, εξ όσων γνωρίζω από μη φέροντας την αμαρτωλή κουκούλα. Τα συμβαίνοντα έχουν πολλά πρόσωπα: είναι προϊόντα μιας βαθιάς κοινωνικής αναταραχής. Έχουν την βάση τους σε αυτό που λέμε sentiment. Πρόκειται επίσης για ένα σαράκι που κατατρώγει τις σάρκες της κοινωνίας αυτής και άλλων πολλών, για χρόνια. Δεν συνέβη το 2007. Και είναι οικονομοκεντρικό. Ξεκάθαρα. Δεν είναι συνεπώς ανεδαφικό το γεγονός (αντιθέτως μάλιστα) ότι το οικονομικό παρόν μας, πυρήνας της κοινωνικής οργής, είναι αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής και ανευθυνότητας κυρίως ενός ανθρώπου, ενός μεγάλου λαοπλάνου, δημαγωγού, που το αεροπλάνο έφερε στην Ελλάδα, ως κάποιον από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους διεθνώς. Ένας χαρισματικός άνθρωπος ο οποίος ευτέλισε λυπηρά, στον μέγιστο βαθμό την έννοια πολιτική, αξιοκρατία, αξιοπιστία, ανέδειξε την διαφθορά και την διγλωσσία και αδιαφόρησε εν τοις πράγμασιν για τους θεσμούς, πλασάροντας τον εαυτό του ως τον μέγιστο αναμορφωτή. Και άλλα πολλά. Λατρεύτηκε όμως γιατί χάιδεψε μαεστρικά τα αυτιά, τις τσέπες και τα πάθη μας. Και η ιστορία τα φέρνει, η πολιτική του η οποία τάχα θα έφερνε την αλλαγή και την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των κοινωνικά αδυνάτων, "ο λαός στην εξουσία", να προκαλεί τώρα την μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας εις βάρος αυτών που δήθεν προστάτευσε. Θα μπορούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου να "αγνοεί" τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του στην οικονομία; Τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ και ΕΘΝΙΚΕΣ συνέπειες, εννοώ. Έχοντας λάβει διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Νομική Σχολή) το 1940, από το Χάρβαρντ (Μ.Α. Μάστερ Οικονομικών) το 1942 και Ph.D. Οικονομικών το 1943, ειδίκευση στην Οικονομική Θεωρία και Μέθοδο, στη Βιομηχανική Οργάνωση, στη Θεωρία και Μέθοδο της Οικονομικής Πολιτικής και Προγραμματισμού, στα Συγκριτικά Οικονομικά Συστήματα, στην Οικονομική Ανάπτυξη και επίσης Honoris Causa, διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Γιορκ(Καναδάς), το φημισμένο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας (Πολωνία), το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (Ιταλία)... Έχοντας υπάρξει μέλος της Αμερικανικής και Αγγλικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών και μέλος της Οικονομετρικής Εταιρείας... Έχοντας υπηρετήσει ως ακαδημαϊκός στις εξής θέσεις κατά χρονική σειρά: Υφηγητής, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Bretton Woods όπου ιδρύθηκε η Διεθνής Τράπεζα (World Bank) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF), Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών, Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν, Τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, Faculty Research Fellow Αμερικανικού Συμβουλίου Κοινωνικών Ερευνών, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Κοσμήτορας της Οικονομικής Σχολής του Berkeley California, Σύμβουλος στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, Δ/νση Antitrust (Department of Justice, Antitrust Division), Guggenheim και Fulbright Fellow, Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Καναδά και εν τέλει (1970-71) Καθηγητής στο Πανεπιστήμιου του Michigan, Ann Arbor (Visiting Professor). ...η απάντηση είναι, ότι και φυσικά αυτός ο άνθρωπος ήξερε, όσο λίγοι τι έκανε. Και υπηρέτησε το Αμερικάνικο σύστημα τα μάλα. Ήταν αυθεντία. Αυθεντία σημαίνει ότι θα μπορούσε σήμερα να πάρει την χώρα στη τωρινή της κατάσταση και να την οδηγήσει στην λαμπρή την οποία βρισκόταν όταν την ανέλαβε, όχι το αντίθετο... Διότι λαμπρή ήταν τότε η θέση της Ελλάδας σε σχέση με τώρα. Και θα σας το αποδείξω με στοιχεία. Η λοκομοτίβα σήμερα Γερμανία, της κυρίας Μέρκελ και των λοιπών γραβατωμένων νεο-συντηρητικών, η οποία τάχα είναι η ηγέτης αυτού του συνοθυλεύματος που καλείται Ευρωπαϊκή (Τραπεζική) Ένωση παρουσιάζει τα εξής δημοσιονομικά στοιχεία: ΧΡΕΟΣ προς ΑΕΠ 77% ΑΝΕΡΓΙΑ 7,8% ΑΝΑΠΤΥΞΗ 0,3% ΕΛΛΕΙΜΜΑ -0,35% συνεχώς αρνητικό δε (άρα αυξανόμενο ΧΡΕΟΣ) χρόνια πολλά, τώρα Ποια η θέση της Ελλάδας τότε (1980); ΧΡΕΟΣ προς ΑΕΠ 24,3% ΑΝΕΡΓΙΑ 4% ΑΝΑΠΤΥΞΗ -0,3% (λόγω της πετρελαϊκής κρίσης) - πηγή ΕΛΛΕΙΜΜΑ -1,2% Από την αντιπαραβολή των στοιχείων η Ελλάδα είχε το 1980 το 1/3 του χρέους προς ΑΕΠ που έχει η ΗΓΕΤΗΣ Γερμανία σήμερα, το 1/2 της ανεργίας που έχει η ΗΓΕΤΗΣ Γερμανία σήμερα, και ελάχιστη διαφοροποίηση ως προς το Έλλειμμα και την Ανάπτυξη. Συγκριτικά η Ελλάδα ήταν σε πολλαπλάσια καλύτερη θέση ΤΟΤΕ από την ΗΓΕΤΙΔΑ Γερμανία ΣΗΜΕΡΑ. Αν μάλιστα δείτε τον πίνακα (πηγή ΔΝΤ) με τα κρατικά χρέη (τα οποία είναι η πηγή του προβλήματος) των πιο ανεπτυγμένων οικονομιών παγκόσμια ΣΗΜΕΡΑ, του λεγόμενου G7, θα δείτε ότι η Ελλάδα τότε ήταν σε καλύτερη θέση από όλους τους ηγέτες του κόσμου σήμερα. Θα δείτε επίσης ότι οι ανεπτυγμένη Ιταλία είναι στην ίδια θέση με την Ελλάδα και η Ιαπωνία σε τρισχειρότερη. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό το πόσο ΤΕΧΝΗΤΗ είναι η κρίση της Ελλάδας. Τι άλλο να πεις; Άρα η θέση της Ελλάδα τότε, άμα τη αναλήψει από τον οραματιστή κ. οικονομολόγο ήταν η μέρα με τη νύχτα (που μας παρέδωσε). Ήταν δε άκρως ανταγωνιστική και το μόνο που έλειπε από την οικονομία τότε ήταν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο τεράστιος, παράλογος και αχρείαστος δανεισμός είναι ως φαινόμενο τόσο ύποπτος και τόσο κραυγαλέα αντεθνικός και δυσώδης που καμία δικαιολογία δεν μπορεί να τον δικαιώσει. Δεν χρειάζεται ούτε γνώσεις οικονομικές να έχεις, ούτε βαθυστόχαστος οραματιστής να είσαι, για να δεις με κοινό νου, το έγκλημα και την πραγματικότητα. Προς τούτο,από την αντίσταση στα χρόνια του ΠΑΚ, την αντιπολίτευση στα Μεταδικτατορικά χρόνια και ως Κυβέρνηση στην δεκαετία του '80, θέλω, ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση σας, να παρακολουθήσετε τα στοιχεία. Διότι, 30 χρόνια τώρα, ο Ανδρέας Παπανδρέου προστατεύθηκε και εξυμνήθηκε διότι "έφερε το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα και τεράστιες θεσμικές αλλαγές, ενώ βοήθησε τον απλό άνθρωπο". Τα σφάλματα του 'ξεχάστηκαν' ακόμη και από τους ίδιους του τους αντιπάλους. Και κάποια στιγμή, οι "ελπίδες του έθνους" αλληλοκοιτάζονται με δέος... Με την ψυχραιμία των δεκαετιών που παρήλθαν, ας δούμε τι ακόμα συνέβη. Αντλώ τα στοιχεία από το βιβλίο του Νικ. Καραβίτη "Δημόσιο Χρέος και Έλλειμμα". Ο Καραβίτης είναι ακαδημαϊκός, καθηγητής της Παντείου και το βιβλίο του κυκλοφόρησε το 2008. Κοιτάμε αρχικά την ιστορία των Δημόσιων Δαπανών στην Ελλάδα. Με ψυχρά στοιχεία και νούμερα, μακριά από μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Το 1960 η Ελλάδα έδιδε μηδέν (0) σε τόκους, ως ποσοστό των δαπανών της. Το ποσοστό των δαπανών που αποδίδαμε σε τόκους ανήλθε σε 2,6% κατά την πτώση της Χούντας. Και σε 5,7% άμα τη αναλήψει της εξουσίας από τον "Ανδρέα". Τα τελευταία 50 χρόνια, το υψηλότερο ποσοστό των δημοσίων δαπανών που κατέληγε σε εξόφληση των ΤΟΚΩΝ από τα δανεικά μας μόνο, καταγράφεται 10 χρόνια μετά. Με την ολοκλήρωση της διακυβέρνησης από τον κ. οικονομολόγο εξ Αμερικής, οι τόκοι εκρήγνυνται. Στην διετία 1982-3 ο κ. Παπανδρέου υπερδιπλασίασε τις κοινωνικές δαπάνες σε μία νύκτα (τα υψηλότερα ποσοστά όμως, για τις κοινωνικές δαπάνες καταγράφηκαν αργότερα). Ο λαός πίνει νερό στο όνομα του λαοπρόβλητου. Ο συνδυασμός της γοητευτικής ρητορίας και του σκορπίσματος δημόσιου (δανεικού) χρήματος ήταν καταλυτικός. Παρόλαυτά,ας μην παραβλέπουμε, ότι ο κ. οικονομολόγος, είχε την (δημοσιονομική) δυνατότητα να πράξει ό,τι έπραξε. Διότι το χρέος ήταν μόλις στο 40% του ΑΕΠ το 1983 (ήδη, βέβαια, σε 2 χρόνια διακυβέρνησης από 24% του ΑΕΠ είχε ανέλθει σχεδόν στο διπλάσιο). Μικροπολιτικά και βραχυπρόθεσμα αυτό βοήθησε σημαντικά στην "δημόσια εικόνα" του κ.οραματιστή, καθώς, 40% αύξηση σε μισθούς και συντάξεις είναι μάνα εξ ουρανού για οποιονδήποτε κυβερνήτη, για το "σήμερα" και το "τώρα" του. Το θέμα είναι τι επιπτώσεις έχει σε βάθος χρόνου. Πλέον δεν μας είναι άγνωστες. Τις βιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο. Την ίδια περίοδο επίσης, λόγω της υπερδιόγκωσης του χρέους, το νόμισμα μας υποτιμάται συνολικά κατά 30%. Και συνακόλουθα, η αξία των αγαθών και των καταθέσεων, η αξία των εισαγωγών κλπ. Αν μιλήσουμε για κρατική ανάπτυξη πάντως, την τελευταία 50ετία σύμφωνα με τον Καραβίτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των κρατικών επενδύσεων καταγράφεται στις αρχές του '60 και στα χρόνια της χούντας. Αυτό και μόνο είναι απαξιωτικό για το πολιτικοικονομικό μας σύστημα. Οι κοινωνικές δαπάνες, τασικά αυξανόμενες ήδη από την αρχή της Μεταπολίτευσης. Ακολουθούν 2 ακόμα πίνακες που καταδεικνύουν την κατάντια και στοιχειοθετούν τα προλεχθέντα. Η Ελλάδα φτάνει από το 0% του 1960 να αναλώνει το 25% και πλέον των δαπανών της το 1994, σε τόκους. Δανειζόταν, δανειζόταν και δανειζόταν. Για να διορίζουν, να τρώνε, να τρώνε, να τρώνε. Ούτε για ανάπτυξη ούτε για επενδύσεις. Για πελατειακούς σκοπούς και μόνο. Είναι ενδεικτικός ο παρακάτω πίνακας. Δείχνει την ανάπτυξη του εθνικού-επαρχιακού δικτύου κατά την εικοσαετία 1968-1988. Σχεδόν ΜΗΔΕΝΙΚΗ για δεκαετίες. Ένα παράδειγμα, σχετικά ασφαλές βεβαίως για την ανάπτυξη ειδικά μιας χώρας όπου το αυτοκίνητο υπήρξε ανέκαθεν το εθνικό μέσο μεταφοράς. Και για μια εποχή που σύμφωνα με τα στοιχεία περί τους 2500 Έλληνες έχαναν κάθε χρόνο την ζωή τους σε τροχαία ατυχήματα σε ένα αναχρονιστικό και επικίνδυνο δίκτυο. Αυτές ο πρακτικές και αυτές οι απώλειες ζωής δεν είναι καταδικαστέες; Αυτό θα το λέγατε "αλητεία" κύριοι; Πάρακάτω: O δανεισμός της χώρας την ίδια περίοδο εκτοξεύτηκε. Ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν δανείστηκε τόσο (% του ΑΕΠ). Περαιτέρω, η πορεία του Δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ από το βιβλίο του Καραβίτη είναι ενδεικτική, απόλυτη και αδιάψευστη. Λέει ότι κάποιος (όποιος και να ήταν αυτός, ακόμα κι αν δεν ξέραμε ποιος) ήρθε, άλωσε τα δημόσια ταμεία και έκτοτε το Δημόσιο Χρέος παραπαίει και φυσικά μαζί του πλέον και ολόκληρη η χώρα. Βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί λοιπόν, τι έγινε σε αυτά τα 14 χρόνια. Εκτόξευση δανεισμού. Εκτόξευση των τόκων για αποπληρωμή του δανεισμού. Εκτόξευση του δημοσίου χρέους. Αποστέρηση των χρημάτων για δημόσιες δαπάνες για να αποπληρώνεται ο δανεισμός αυτός.Καθίζηση της δημοσιονομικής εικόνας. Το χρέος αυξήθηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ 4 φορές περίπου σε μια δεκαετία. Επειδή όμως αυξήθηκε και το ΑΕΠ ενδιάμεσα, η ονομαστική αύξηση του χρέους ήταν πολλαπλάσια. Πού πήγαν τα λεφτά; Δεν είναι "αλητεία" να καθιστάς την χώρα σου, τόσο σύντομα και τόσο αδυσώπητα ένα υπερδανεισμένο "τσουλάκι" στο διεθνές πιστωτικό κατεστημένο; Και μάλιστα άνευ λόγου και αιτίας; Αυτό, κύριοι, δεν είναι "αλητεία"; Η Παπανδρεϊκή δημαγωγία ήταν τέτοια την εποχή εκείνη που ενώ από την μία λχ οι προσλήψεις στο δημόσιο υπερδιπλασιάζονταν, οι παροχές και τα ρουσφέτια όπως και τα σκάνδαλα ήταν στην ημερήσια διάταξη (ειδικά στην δεύτερη τετραετία), ο ίδιος ο εμπρηστής δήλωνε πυροσβεστικά «Ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα». Συνεπώς έλεγε, το δημόσιο χρέος που ΕΓΩ δημιούργησα θα σας αφανίσει. Κοιτώντας μόνο τον πίνακα με το έλλειμμα, βλέπει κανείς τα τρομερά ελλείμματα των Προϋπολογισμών της δεκαετίας του '80 και απορεί... Δεν ντρεπόμαστε καθόλου; Αν συνυπολογιστεί σε όλα τούτα, η τεράστια τρύπα του λεγόμενου πακέτου Ντελόρ, της Ευρω-βοήθειας ύψους 1,5 τρις δρχ που κανείς δεν ξέρει που πήγε, το φαγοπότι εξελίσσεται σε πανηγύρι Διονυσιακού χαρακτήρα. Αυτό το φαγοπότι που έστησε και ανέδειξε 'νέους" οικονομικούς παράγοντες (αυτή ήταν η αναδιανομή του πλούτου, τελικά) και το οποίο ΣΤΕΡΗΣΕ την χώρα από τεράστια έργα υποδομής και αναπτυξιακά, τα οποία ήρθαν 25 χρόνια μετά και όταν η χώρα ήταν ήδη σε δεινή θέση. Και πόσοι έφαγαν και από δαύτα... Αναφέρομαι στην Ολυμπιάδα του 2004. Ο λύκος φυλούσε λοιπόν τα πρόβατα και κανείς, ούτε λαός, ούτε αντιπολίτευση, ούτε ουδείς άλλος, μπόρεσε να αντισταθεί ή να το αποτρέψει. Από την άποψη αυτή είμαστε όλοι ιστορικά συνυπεύθυνοι. Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας, ίδια σε ατέλειωτες κακόγουστες επαναλήψεις: Κάποιοι παρέπαιαν σε ψευτοδιλήματα και κάποιοι εξήπταν τα πάθη. Σε συνθήκες παραισθήσεων και φανατισμού, λογική δεν υπάρχει και όφελος δεν βγαίνει. Ο βαθμός της υπαιτιότητας και οι επιπτώσεις των εγκληματικών αυτών πράξεων είναι τέτοιες που νομίζω δεν χρειάζονται ειδικότερο σχολιασμό. Στο επόμενο διάγραμμα του Καραβίτη βλέπετε ότι στις δημόσιες δαπάνες επικάθισε "ξαφνικά" ΑΚΡΙΒΩΣ από το 1980, ένα τεράστιο καρκίνωμα το οποίο ισοδυναμεί με έναν αργό θάνατο. Αυτό της δαπάνης για αποπληρωμή των τόκων (ΜΟΝΟ των τόκων) από τα δανεικά που σκόρπισε ο κ.οικονομολόγος στους ημετέρους. Τα χρήματα αυτά είναι 4 φορές περισσότερα από τα χρήματα για επενδύσεις, μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Είναι τόσα όσα πηγαίνουν σε κοινωνικές δαπάνες. Να το πούμε απλά: Θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να ξοδεύουμε άλλα τόσα σε σύγχρονα δίκτυα υποδομής, σύγχρονα σχολεία, νοσοκομεία, να έχουμε μια άριστα οργανωμένη διοίκηση, ένα αληθινά υγιές κράτος πρόνοιας και ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο φευ, βούλιαξε με υπέρογκα ελλείμματα ακριβώς τότε, όταν η περιουσία των ταμείων έγινε πλιάτσικο, προς όφελος των κλαδικών όταν εθνικοποιήθηκαν (έγιναν κρατικές) επιχειρήσεις οι οποίες αργότερα έγιναν άντρο λεηλασίας για τον κομματικό στρατό κάθε εξουσίας έκτοτε, όταν στο απωγειο του βουλιάγματος των δημόσιων οικονομικών ο κ. οικονομολόγος έκραζε στο μπαλκόνι "Τσοβόλα δώστα όλα" και ο λαός στους δρόμους, παραληρούσε για τον κοινωνικά ευαίσθητο αρχηγό του. ΠΟΤΕ η Ελλάδα δεν μπόρεσε έκτοτε να σηκώσει κεφάλι όσο αφορά την οικονομική της ανεξαρτησία (και όπως θα αποδειχθεί και την εθνική της, πρωτίστως). Αντιθέτως έφτασε 2 φορές στις πύλες του ΔΝΤ, μια το 1985 και μία το 1992. Ο κ. οικονομολόγος, ο οποίος αγνόησε την Βουλή καθόλο το διάστημα της διακυβέρνησης του (κάθε φορά που έμπαινε μέσα ανοίγανε σαμπάνιες), ο οποίος πεισματικά αντιστάθηκε στην ελευθερία των ηλεκτρονικών μέσων, ο οποίος αρνήθηκε τον όποιο τηλεοπτικό διάλογο και έστησε το πιο κίτρινο κουκλοθέατρο που υπήρξε ποτέ εν Ελλάδι και ονομάστηκε Αυριανισμός ("η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό" σύμφωνα με τον υπότιλο της, τότε, και η οποία εσχάτως στήριξε λυσσαλέα τον Καραμανλή το νεώτερο - βλ. δημοσιογραφικά ανεμολόγια, "νέοι οικονομικοί παράγοντες"), ο οποίος βούλιαξε αυτό που αποκαλείται "ευρύτερος δημόσιος τομέας" καθιστώντας όλες τις ΔΕΚΟ προβληματικές. δηλ. ζημιογόνες, αυτός ο άνθρωπος εξυψώθηκε, διότι έκανε καλό μπαλκόνι (όπως λέμε κρεβάτι), έδωσε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε για να κρατηθεί στην εξουσία, άλλαξε τελευταία στιγμή τον εκλογικό νόμο όταν έβλεπε ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα επανεκλογής του το 1989, οδηγώντας την χώρα σε 3ετή ακυβερνησία και χάος, επιμηκύνοντας τον δημοσιονομικό μας μαρασμό, καταλήγοντας σοσιαλιστικά να κόβει βόλτες με το κότερο του Λούβαρη στο Αιγαίο παρέα με την γκόμενα του (δικαίωμα του το τελευταίο)...κλπ κλπ. Στην δεκαετία εκείνη ανδρώθηκαν και καθιερώθηκαν πολλά από τα φυντάνια που σήμερα διαφεντεύουν, τάχα, "τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων μας"... Ένας εξ αυτών ο πατριώτης Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος απλά τότε δια της TV Press και του πλούσιου συγγραφικού του έργου, προλείαινε το έδαφος της πολιτικής του εκτόξευσης. Αβάσταχτη ελαφρότητα. Το "ΠΑΣΟΚ του ΑΝΔΡΕΑ" ήρθε στην εξουσία το 1981... "Για να εξαλείψει την γραφειοκρατία" ενώ βούλιαξε το κράτος από τις προσλήψεις και δημιούργησε την πιο αργοκίνητη και συνάμα ξεδιάντροπη δημόσια διοίκηση "Για να σταματήσει την ακρίβεια" όταν υποτίμησε 30% το νόμισμα και όταν ο μέσος πληθωρισμός την δεκαετία του 1970 ήταν 12%, ενώ τη δεκαετία του 1980 ανήλθε στο 20%, "Για να προστατεύσει τους μικρομεσαίους" Το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα εκφρασμένο σε δολάρια ΗΠΑ αυξήθηκε από 13.443$ το 1981 σε 14.148$ το 1989 δηλαδή σωρευτική αύξηση 5,2%. Ουσιαστικά απομειώθηκε περαιτέρω, λόγω των υποτιμήσεων και του υψηλότατου πληθωρισμού. Μία δραχμή το 1980 "άξιζε" 70 λεπτά το 1990, lλόγω της υποτίμησης) και τελικά γύρω στο μισό, λόγω του πληθωρισμού. Οι Έλληνες έχασαν τα μισά τους χρήματα χωρίς να το καταλάβουν. Επίσης, το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα απέκλινε σε σχέση με αυτό των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσής των 15. Πιο συγκεκριμένα, το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. της Ελλάδας από το 63,8% του κοινοτικού μέσου όρου το 1981, υποχώρησε στο 55,6% το 1989. Η ανεργία από περίποιυ 4% ανήλθε σε 8%. "Για να ανοίξει τους ορίζοντες της παιδείας". Ουδέν σχόλιον. "Για να κατοχυρώσει την εθνική μας ανεξαρτησία". Επί τούτου: Η υποτέλεια στην οποία έχει οδηγηθεί από καιρού η χώρα και στην οποία σύρεται πλέον επισήμως ανερυθρίαστα με ανυπολόγιστες συνέπειες είναι προϊόν της πολιτικής αυτής. Η πολιτική που ασκήθηκε τότε και συνεχίστηκε ως επί το πλείστον χάριν της πολιτικής σκοπιμότητας και της ακατάπαυστης διασπάθισης του δημοσίου χρήματος έκτοτε, συνιστά μέγιστη εθνική μειοδοσία. Δείτε και παρακάτω. Η ιστορία της Ελλάδας όμως, είναι γεμάτη από μειοδότες και σωτήρες. Από ρουφιάνους, λαοπρόβλητους, ουρανοκατέβατους και εθνάρχες. Και πάντα την "έξωθεν χείρα". Πολλοί εξ αυτών 'κοσμούν' τις πλατείες μας, τα οδόσημα μας, ακόμη και τα βιβλία ιστορίας μας. Το έργο της εξωτερικής "βοήθειας" έχει επαναληφθεί τόσες φορές στην Ελληνική ιστορία, που είναι τραγικό. Μετά ταύτα, που λένε,ο Πρωθυπουργός μας σήμερα, που σαν τον μπαμπάκα του θα άλλαζε τα πάντα σε 100 ημέρες, έρχεται τώρα και λέει στο "Εθνικό Συμβούλιο του Κινήματος" (δηλ. τις δημόσιες πεαραστάσεις με κοινό που στήνουν για τα ΜΜΕ τα κόμματα) : "Συντρόφισσες και σύντροφοι, [σημ. αυτό παραπέμπει στο Σοσιαλιστικό χαρακτήρα του ανδρός] Όταν κληθήκαμε, πριν από πέντε μήνες, να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας, ουδείς από εμάς μπορούσε να φανταστεί τι μας περίμενε. Γνωρίζαμε ότι είχαμε βαθιά προβλήματα, αλλά σήμερα πλέον, αυτή η κατάσταση της χώρας είναι γνωστή σε όλους. Η χώρα μας είναι πρώτη παγκόσμια είδηση και με εμάς ασχολούνται όλα τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όλοι οι διεθνείς Οργανισμοί. Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησε πίσω της η προηγούμενη κυβέρνηση. Αυτή είναι η υπηρεσία που προσέφερε στον τόπο και τους πολίτες, αφήνοντας τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης, με ένα έλλειμμα διπλάσιο από αυτό που επίσημα ανακοίνωνε. Αλλά ακόμα χειρότερα, με το μεγαλύτερο έλλειμμα, το έλλειμμα αξιοπιστίας, που είναι το μεγαλύτερο που είχαμε στην πρόσφατη ιστορία μας. Με μεγάλους κινδύνους. Με τον κίνδυνο να μην μπορέσει η χώρα να δανειστεί, ή να δανείζεται με επιτόκια τοκογλυφικά. Με ένα κράτος διαλυμένο από την οικονομική και κομματική λεηλασία. Και όταν προεκλογικά έλεγα ότι «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», το εννοούσα απόλυτα. Δεν είχα όμως ποτέ διανοηθεί ότι, η χώρα μας βρισκόταν τόσο εκτεθειμένη, τόσο ευάλωτη, τόσο απροστάτευτη. Δεν είχα ποτέ διανοηθεί ότι, η χώρα που μπήκε στην ΟΝΕ με το σπαθί της, που έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε., παρά τις δυσκολίες και τις αντιρρήσεις, που έγινε ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια, και πολιτικά και οικονομικά, που οργάνωσε τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα αντιμετώπιζε τόσο βαθιά καχυποψία, ανυποληψία, ακόμα και χλεύη, εταίρων, ακόμα και φίλων. Νομίζω ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να διανοηθεί, με πόση ανευθυνότητα, με πόση εγκληματική αμέλεια, με πόση ελαφρότητα οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας διαχειρίστηκαν επί 5 χρόνια τη χώρα, το όνομά της, τα κρατικά Ταμεία, τη Δημόσια Διοίκηση. Γιατί κανείς μας στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αντιληφθεί διαφορετικά την πολιτική και την άσκησή της, την άσκηση της δημόσιας εξουσίας, παρά μόνον ως προσφορά στη χώρα. Αυτή είναι η δική μας αντίληψη: η ανιδιοτελής αφοσίωση στην πατρίδα μας και στους πολίτες." Αυτός ο μυστακοφόρος καπιτάλ αλά σοσιαλίστα, που "δεν ήξερε", είναι εκεί ψηλά μαζί με την αυλή του, στη θύρα της εξουσίας μια 25αριά χρόνια γεμάτα. * Υφυπουργός Πολιτισμού (Ιούλιος 1985 - Φεβρουάριος 1987) * Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1988 - 1989) [επωμίστηκε την αλλαγή στην παιδεία] * Υφυπουργός Εξωτερικών (Οκτώβριος 1993 - Ιούλιος 1994) * Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ιούλιος 1994 - Σεπτέμβριος 1996) [συνέχισε την αλλαγή στην παιδεία] * Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (Σεπτέμβριος 1996 - Φεβρουάριος 1999) * Υπουργός Εξωτερικών (Φεβρουάριος 1999 - Φεβρουάριος 2004) Όπως - και ας μην το ξεχνάμε - ο χαριτωμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκ των πιο αφοσιωμένων Παπανδρεϊκών, ο κ. Κάρολος Παπούλιας. Ο οποίος λέει, ζήτησε τιμωρία των υπευθύνων από τον κ. Παπανδρέου. Προφανώς θα κάνουν μία τίμια απογραφή. Επίσης μια ενδελεχή έρευνα στα οικονομικά των κομμάτων και των πολιτικών της τελευταίας 30ετίας. Άλλωστε η Siemens εσχάτως, κατέδειξε αυτήν την αποφασιστικότητα των δημόσιων αυτών λειτουργών/υπηρετών της χώρας. Θα παραιτηθούν και θα θέσουν τους εαυτούς τους ενώπιον της Δικαιοσύνης, ίσως. Ενδεχομένως επίσης, θα παραιτηθούν και από την ασυλία την οποία απολαμβάνουν. Και επίσης θα επιμηκύνουν την παραγραφή των αδικημάτων, δια νόμου ίσως. Αλλά, ίσως και να μην χρειάζεται. Διότι η διόγκωση του ελλείμματος και του χρέους, η κατασπατάληση των εθνικών πόρων, η εκχώρηση εθνικής περιουσίας, η απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, είναι σύνθετο διαρκές έγκλημα. Και στα διαρκή εγκλήματα η παραγραφή διακόπτεται. Και επίσης στα διαρκή εγκλήματα συναυτουργοί θεωρούνται και όσοι έπραξαν αλλά και όσοι παρέλειψαν να πράξουν. Η ουσία είναι ότι αυτά είναι ουτοπικά. Αυτό που μπορεί να γίνει τη σήμερον, είναι να έχεις 2-3 βαρβάτες εφημερίδες και 2-3 βαρβάτους σταθμούς διευθυνόμενες από τους ευνοημένους της "αναδιανομής του πλούτου", να πιπιλάνε καραμέλες και γλυφιτζούρια στα χείλη του κόσμου. Σαν και το επόμενο. Οι λεγόμενοι φτύσε - γλείψε. Μια φωτογραφία αποφασιστικότητας η οποία παραπέμπει και στο ότι τα χέρια των 2 ανδρών είναι και καθαρά. Ο ένας, ο "Γιώργος", είναι ο γνήσιος απόγονος του άλλου, του "Ανδρέα" και άρα σοσιαλιστής εξ αίματος και οραματιστής από κούνια. Μεγαλειώδες δημοσίευμα. Και δεν είναι το μόνο εδώ και καιρό, από αυτούς που χρόνια τώρα έτρωγαν τα λυσακά τους με απείρως πιο ασήμαντα θέματα. Αυτός ο εν αγνοία διατελών, τόσο προικισμένος από ρίζα πολιτικός, με το συνάφι των αδιάφθορων δίπλα του, που και αυτοί έπεσαν από τα σύννεφα, δήλωνε την πρωτοφανή έκπληξη του για τα δημόσια οικονομικά, εκεί, στους "συντρόφους". Διότι, στους άλλους, στους αληθινούς συντρόφους, στο συνέδριο του Economist πρόσφατα (η ομιλία βρίσκεται εθνικά υπερήφανη στον ιστοτόπο του πρωθυπουργικού γραφείου) είπε ξεκάθαρα: "Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα." Τι εννοεί ο κ. Παπανδρέου με το "παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση", φράση βγαλμένη απευθείας από τις λαμπρότερες ονειρώξεις των "συνωμοσιολόγων - καταστροφολόγων"; Αυτή είναι η πρώτη φορά που εν ενεργεία πρωθυπουργός κάνει αυτήν την δήλωση, δημόσια. Αυτό είναι πολύ χειρότερο από το πολυθρύλητο "ευχαριστώ" στις ΗΠΑ. Αυτό ισοδυναμεί με "λυπηθείτε μας" μην πω κάτι άλλο, διότι πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός με τις λέξεις. Ποιο ΜΜΕ έβγαλε τον αυτή την σαφέστατη τοποτέθητηση του "Γιώργου" παραέξω; Περαιτέρω, ο νέος πρωθυπουργός του "Πάμε" και του "Λεφτά υπάρχουν",ο υιός του κ. οικονομολόγου, 6 μήνες από την ανάληψη της εξουσίας, κάνει τον εξής απολογισμό αποφασιστικός και υπερήφανος, στο ίδιο συνέδριο: "Όσον αφορά τα δημοσιονομικά θέματα, ήδη προχωρήσαμε, για να μειωθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά 4% το 2010, στη λήψη μέτρων, όπως αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ, αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης, αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στη βενζίνη, αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα τσιγάρα, βάλαμε ειδικό φόρο κατανάλωσης στο ρεύμα, αυξήσαμε τον ειδικό φόρο στα προϊόντα πολυτελείας, αυτοκίνητα, σκάφη κλπ. (...) Μειώσεις των ονομαστικών μισθών και των συντάξεων στο δημόσιο τομέα- εξαιρετικά οδυνηρό μέτρο. Μείωση κατά 12% των επιδομάτων, μείωση κατά 60% του 14ου μισθού, που αντιστοιχεί σε μείωση κατά περίπου 8% του ονομαστικού μισθού, μείωση σχεδόν κατά 10% των πραγματικών μισθών των μελών της γενικής κυβέρνησης. Μείωση κατά 7% του ονομαστικού μισθού και κατά 60% του 14ου μισθού, που αντιστοιχεί σε μείωση κατά περίπου 11% του ονομαστικού μισθού και σχεδόν 13% του πραγματικού μισθού των υπαλλήλων δημοσίων οργανισμών. Τέθηκε ανώτατο όριο, που σημαίνει μείωση μισθών, στις αμοιβές των επικεφαλής των Ανεξάρτητων Αρχών και στους Προέδρους και Διευθύνοντες Συμβούλους των δημοσίων Οργανισμών. Μείωση κατά 50% στις αμοιβές των μελών Διοικητικών Συμβουλίων των δημοσίων Οργανισμών. Κατάργηση του μπόνους στις δημόσιες επιχειρήσεις. Κατάργηση όλων των επιπλέον αμοιβών για συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων σε ειδικές επιτροπές και ομάδες εργασίας. Μείωση κατά 30% των υπερωριών. Πάγωμα των συντάξεων σε όλο τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και μείωση των συντάξεων των συνταξιούχων της ΔΕΗ και του ΟΤΕ. Πάγωμα των προσλήψεων το 2010, με εξαίρεση μόνο την υγεία, την παιδεία και την ασφάλεια. Δεν θα προσληφθούν 10.000 άτομα που έχουν επιτύχει στη διαδικασία πρόσληψης του ΑΣΕΠ και για τα οποία θα ισχύσει ο κανόνας 5 προς 1: για κάθε πέντε που θα φεύγουν, θα προσλαμβάνεται μόνο ένας νέος δημόσιος υπάλληλος από το 2011. Θα περιοριστούν και θα απολυθούν οι συμβασιούχοι προσωρινής απασχόλησης. Μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Διαρθρωτικές αλλαγές και στον τομέα της διαφάνειας και της διαχείρισης των δημοσίων οικονομικών." Έχω την εντύπωση ότι αυτές οι ανακοινώσεις καταχειροκροτήθηκαν. Πλην τούτων όμως, τι επίπτωση μπορεί να έχουν όλα αυτά τα μέτρα; Σχεδόν καμία. Θα σταθώ μόνο στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Και θα πω και πάλι ότι αφορά όλα τα Δημόσια Έργα πνοής, την καθημερινότητα μας, την Υγεία, την Ασφάλεια, την Παιδεία. Και ότι η συμμετοχή του Κράτους σε αυτό, είναι, βάσει Προϋπολογισμού 200-300 εκατ. Και άλλα 4 δις έρχονται από δανεικά και τα υπόλοιπα από την ΕΕ. Πως είναι δυνατόν ένα από τα πιο ζωτικά κομμάτια, αυτής της έκτασης και της συμμετοχής (αμελητέα ως προς τα δανεικά μας) να πετσοκόβεται; Ποιος σοαιαλιστής δεν θα είχε μπει μπροστά για να αποφύγει τουλάχιστον το ζωτικό και ελάχιστο για τον λαό του; Σοσιαλιστής... Αλλά γιατί τα μέτρα δεν θα έχουν αποτέλεσμα; Όπως σημειώθηκε στην ανάρτηση Ελλάς (Ελλήνων "ΑΝ λοιπόν έχει γίνει αντιληπτή η κρατούσα κατάσταση, όπου τα έσοδα μας είναι περίπου 54 δις Ευρώ και αντίστοιχα α. ΜΟΝΟ οι τόκοι για τα δανεικά του παρελθόντος που πρέπει να πληρωθούν το 2010 είναι 12,95 διις Ευρώ = 5,3% του ΑΕΠ β. Μισθοί και συντάξεις ανέρχονται σε 26,38 δις Ευρώ γ. Ασφάλιση, Περίθαλψη, Κοιν. Προστασία ανέρχονται σε 16,48 δις Ευρώ δ. Λειτουργικές Δαπάνες σε 9,76 δις Ευρώ [Πιστεύει κάποιος ότι από αυτές τις απόλυτα αναγκαίες δαπάνες μπορεί κάτι να περικοπεί;] ...ανερχονται συνολικά σε 65,60 δις Ευρώ. ...άρα, βρέξει - χιονίσει, το Ελληνικό Κράτος είναι μέσα κατ' ελάχιστον (65,60-53,6=) 12 δις Ευρώ περίπου για το 2010 (και σε κάθε φορολογικό έτος, φυσικά). Ένα το κρατούμενο. Τώρα, τα έσοδα αυτά, τα 53,6 δις, από που προέρχονται; 23,7 δις είναι Άμεσοι Φόροι και - άκουσον!άκουσον! - 30,5 δις Έμμεσοι Φόροι. Δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο εισπράττει 35% περισσότερα από την έμμεση φορολογία απ' ό,τι από την άμεση! (θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έτσι, η φορολόγηση εν τοις πράγμασιν είναι διπλάσια...) (...) Aν θέλαμε να έχουμε ένα νοικοκυρεμένο κράτος, ακόμα και αν είχαμε μηδενικό δανεισμό, με τις υπάρχουσες υποχρεώσεις όπως αναλύθηκαν παραπάνω, το Ελληνικό Δημόσιο, με βάση τα έσοδα του, δεν έχει χρήματα να κάνει ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ, από το να πληρώνει 2 από τα 3 (ΔΥΟ από τα ΤΡΙΑ): (ή) 1. τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους, (ή) 2. τις δαπάνες περίθαλψης και πρόνοιας (ή) 3. τα λειτουργικά του έξοδα" και "Αυτό συνεπώς, επιγραμματικά και απλουστευτικά, είναι το "δίλημμα". Φυσικά, ούτε απάντηση υπάρχει, ούτε λύση. Και φυσικά, υπάρχει και ένα τεράστιο δημόσιο χρέος από πίσω, που μεγαλώνει και μεγαλώνει και μεγαλώνει... Υπάρχει δε η μέγιστη ηλιθιότητα του μεγέθους "ΑΕΠ προς ΧΡΕΟΣ". Διότι το ΑΕΠ, βασίζεται στην παραγωγικότητα. Και η παραγωγή βασίζεται κατεξοχήν στην πίστωση. (...) Άρα το ΑΕΠ, λογικά, δεν (θα μπορούσε να) μεγαλώνει δια παντός. Όπως και συμβαίνει. Διότι το ΑΕΠ, σε περιόδους ύφεσης ή κρίσης, μειώνεται. Το χρέος, σε όλες τις περιόδους αυξάνεται. ΑΥΤΗ είναι η μέγιστη "μαγκιά" των Banksters. Αυτή είναι η λού(μ)πα του παγκόσμιου πιστωτικού συστήματος." Ακόμα βέβαια και εάν το συνωμοσιολογικό site epicurus2day δεν τα έλεγε, τα λέει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου 'Επί του Απολογισμού των εσόδων και εξόδων του Κράτους έτους 2008 και του Γενικού Ισολογισμού της 31ης Δεκεμβρίου 2008, σύμφωνα με το άρθρο 98 παρ. 1 περ. ε΄ σε συνδυασμό με το άρθρο 79 παρ. 7 του Συντάγματος' η οποία συνόδεψε τον Προϋπολογισμό του 2010. Στην έκθεση αναφέρεται (σελ.32): "Για πληρωμές χρεωλυσίων και εξοφλήσεων δανείων καταβλήθηκαν €51.920.872.364,31, που αντιπροσωπεύουν το 44% των δαπανών του Τακτικού Προϋπολογισμού και το 21,71% του ΑΕΠ, έναντι 43,66% των δαπανών του Τακτικού Προϋπολογισμού και 20,56% του ΑΕΠ του οικονομικού έτους 2008." . Απλά πράγματα. Συνωμότες και καταστροφολόγοι και στο Ελεγκτικό Συνέδριο; Δείτε και που πάνε οι τόκοι: Άρα λοιπόν, έχουμε και Δάνεια Ενόπλων Δυνάμεων, έχουμε και Δάνεια της Τράπεζας της Ελλάδος και Δάνεια Εξωτερικού, απ'όλα τα καλά. Το πιο τραγικό όμως δεν αναφέρεται καν. Οι πληρωμές αυτες για τοκοχρεωλύσια, δηλαδή για αποπληρωμή δανείων του παρελθόντος, ύψους 51,9 δις Ευρώ, είναι κατά 300 εκατ. Ευρώ περισσότερα από ΟΛΑ τα έσοδα του Ελληνικού Κράτους. Ό,τι εισπράττει το κράτος το δίνει για να εξοφλεί δανειακές υποχρεώσεις. Και του λείπουν και 300 εκατ. Όσα "συνεισφέρει" δηλαδή για επενδύσεις στο Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων. Ό,τι κάνει δηλαδή το Ελληνικό Κράτος είναι ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ με τα οποία το υποχρέωσε να ζει ο κ. οικονομολόγος τότε. ΔΕΝ υπάρχει Ελληνικό Κράτος. ΔΕΝ υπάρχει Ελληνική οικονομία. Αντιληπτό; Επίσης: Σε σχετικό πίνακα στην παραπάνω έκθεση αναφέρεται ο κωδικός "Πιστωτικά Έσοδα". Το 2008 ήταν 65 δις Ευρώ. 15 δις παραπάνω από τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ έσοδα. Τι είναι τα πιστωτικά έσοδα; Μια ωραία καλυμμένη έκφραση για τα ΔΑΝΕΙΑ. Εϊναι τα δανεικά. Άρα; Να το επαναλάβω: ΑΡΑ; ΠΡΟΣΟΧΗ λοιπόν. Κανείς από τους μεγαλοαναλυτές και μεγαλοτσανακογλείφτες δεν βγάζει ένα μπακαλοτέφτερο να κάνει τους υπολογισμούς και να δει ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν. Ή ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να το πράξει. Και δεν απαντάται η ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ερώτηση: Μπορεί να μειωθεί το δημόσιο χρέος; Η απάντηση συνοδευόμενη από κλαυσίγελω είναι Ο-Χ-Ι. Ό,τι και να μας ανακοινώνεται είναι τραγικά ηλίθιο να πιστεύει κάποιος ότι είναι στην σωστή κατεύθυνση. Η σωστή κατεύθυνση θα ήταν η ΜΕΙΩΣΗ του δημοσίου χρέους. Αυτό ΑΠΟΚΛΕΊΕΤΑΙ με τις παρούσες "πολιτικές" και μεθοδεύσεις. Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση όσα μέτρα κι αν λάβει ο Jefrey. Θα έπρεπε να αυξηθεί η άμεση φορολογία κατά 50% (να πληρώνουμε 60-70% φόρους) για να έχουμε "ίσα βάρκα ίσα νερά" τα έσοδα μας με τις ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ δαπάνες. Δηλαδή να πληρώνουμε μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη, πρόνοια και λειτουργικά έξοδα. Πόσο μάλλον με το ΣΥΝΟΛΟ των δαπανών του Προϋπολογισμού. Αν έπρεπε να τις συμπεριλάβουμε όλες, λύση δεν υφίσταται. Θα ήμασταν μονίμως ελλειμματικοί Και επειδή σχεδόν όλες οι δαπάνες είναι αναγκαίες, λύση δεν υπάρχει. Απλούστατα. Άρα αφού ΔΕΝ γίνεται να επέλθει εξυγίανση, ακόμα και με αυτή την λαίλαπα, τι γίνεται; Αυτό που γίνεται είναι ότι ανοίγουν οι κερδοσκοπικές κερκόπορτες για κάποιους "φίλους". Στις 13.12.2008 σημειωνόταν (Ζωή Κλεμμένη): "Φέτος, η συνάντηση της "Λέσχης" (σημ. Bildeberg), έγινε στο Chantilly της Virginia των ΗΠΑ μεταξύ 5 έως 8 Ιουνίου. Εκεί συνευρέθηκαν για να συζητήσουν για τις επικείμενες θερινές διακοπές τους, περί τα 140 άτομα, μεταξύ των οποίων και 5 Έλληνες. (Δείτε την λίστα από εδώ). Ο υπουργός Οικονομικών μας κ. Αλογοσκούφης πέρασε για 4η συνεχόμενη φορά την πόρτα τα τελευταία χρόνια. Είναι μια μεγάλη εθνική επιτυχία. Ειδικά αν φανταστείς ότι στο αεροπλάνο δεν ήταν μόνος να κοιτά τα σύννεφα από το παράθυρο αλλά μαζί του ήταν η κ. Άννα Διαμαντοπούλου του ΠΑΣΟΚ, αυτή για 4η φορά τα τελευταία 5 χρόνια. Αυτή θα ταξίδεψε για τον σοσιαλισμό. Συμπτωματικά ήταν και η Επίτροπος της Ελλάδας στην Ε.Ε. Το θέμα είναι γιατί την καλούν, τόσο συχνά. Μάλλον γιατί η αντίθετη φωνή, η δυναμική, η ανεξάρτητη, η σοσιαλιστική βρε παιδί μου, τους ιντριγκάρει. Άλλωστε αυτό είχε υποστηρίξει και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Ν. Αθανασάκης, όταν ο \"Γιώργος\" παραβρέθηκε για 4η φορά (...) εκεί το 2005. Πιο πριν εκλήθη όταν τύχαινε να είναι - συμπτωματικά - υπουργός εξωτερικών της χώρας «Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου δεν έχουν τον φόβο μήπως αλλοιωθούν από την επαφή με διαφορετικές απόψεις. Έχουν, αντιθέτως, τη δύναμη να αναμετρώνται με αυτές, με βάση τις γνωστές θέσεις οι οποίες διατυπώνονται, ούτως ή άλλως, σε κάθε περίπτωση." Με τρομάζει αυτή η δύναμη του Γιώργου και του ΠΑΣΟΚ. Τιτάνια... Τυχαία και συμπτωματικά πέρασε να πει για τις διακοπές και τα νέα του και ο πρωθυπουργός μας Κώστας Καραμανλής, εν έτει 1998 ως νεοεκλεγείς πρόεδρος της ΝΔ. Τυχαία είπε να πει ένα γεια και η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, συμπτωματικά λίγο πριν γίνει υπουργός εξωτερικών, το 2003. Πριν γίνουν Πρόεδρος των ΗΠΑ και Πρωθυπουργός της Βρετανίας, πήγαν και ο Μπιλ Κλίντον (η εξαπατημένη Χίλαρι είναι τώρα ΥπΕξ στη "νέα διακυβέρνηση") και ο Τόνι Μπλαιρ - ο ειρηνιστής. Τι έκαναν πριν εκεί; Ανάμεσα σε 140 άτομα, 2 \"άσημοι¨; Fame Story η Μπίλντεμπεργκ. Εκτροφείο ταλέντων. Μόνο που εκεί δεν ψηφίζει το κοινό. Εκεί και ο πολύς Θεόδωρος Πάγκαλος (ως υπουργός εξωτερικών), η πιο ασυμβίβαστη δημόσια φιγούρα μετά τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, πήγε από εκεί 3 φορές." Παρατηρείται, ότι σε όλο το διάστημα της Μεταπολίτευσης, υπάρχουν άνθρωποι ένθεν κακείθεν, των οποίων η συνυπευθυνότητα είναι αυτό που τους ενώνει. Ας θυμηθούμε 16 χρόνια πριν ένα spot της "φιλελεύθερης παράταξης" για να μπούμε στο κλίμα και να δούμε και τις προφανείς επιρροές του έξωθεν image making. Μια δεκαετία αργότερα, η ΝΔ θριαμβολογεί για το οικονομκό της έργο (κουβέντα για Δημόσιο Χρέος) Στο ίδιο γαλάζιο περιβάλλον, ερχόμενοι σε πιο σύγχρονη περίοδο, ανατρέχουμε στα όσα πρόσφατα, στις 28.4.2010, ανέφερε ο πρώην υπουργός Οικονομικών κ. Αλογοσκούφης, στην ομιλία του στο LSE. Καταρχάς, ο Αλογοσκούφης παραθέτει 3 λόγους για τους οποίους φτάσαμε ως εδώ: α. Το Δημόσιο Χρέος β. Την "ξαφνική αναθεώρηση του ελλείμματος" από τη νέα κυβέρνηση γ. Την μη έγκαιρη λήψη μέτρων για αποτροπή της κατάστασης από τη νέα κυβέρνηση Όσο αφορά το β. είναι ουσιαστικά ένας ευφημισμός. Αντί δηλαδή να πει ο Αλογοσκούφης, ότι το πραγματικό έλλειμμα το έκρυβα (κρύβαμε) τόσα χρόνια και ήρθε το ΠΑΣΟΚ και ανακοίνωσε την πραγματικότητα λέει ό,τι λέει. Θυμίζω ότι στην ανάρτηση του περασμένου Νοεμβρίου "Game(s) Over" παρατίθενται αναλυτικά από τα επίσημα κείμενα των προϋπολογισμών της τελευταίας δεκαετίας, οι δηλώσεις των Υπουργών Οικονομικών με τις οποίες άναφέρονται διθυραμβικά στα πεπραγμένα τους στην Οικονομία. Ψεύδη; Ναι. Θυμίζω επίσης ότι ο ίδιος ο Αλογοσκούφης κατακεραύνωνε την προηγούμενη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για απόκρυψη στοιχείων προκειμένου να εισέλθουμε στην ΟΝΕ. Ψεύδη και εκεί; Ναι. Κοινώς: Πλαστογράφοι μετά χρήσεως άπαντες οι εμπλεκόμενοι. Αυταπόδεικτα. Όσο αφορά το γ. είναι βλακώδες μην πως κάτι άλλο μια κυβέρνηση να ελάμβανε μέτρα που δεν υπάρχουν για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα 30ετίας που κανείς από αυτούς δεν τόλμησε να ακουμπήσει. Για πόσο ηλίθιους πρέπει να μας περνάνε, το έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν. Άρα οι Ευαγγελιστές είναι 3, ο εξής ένας. Το Δημόσιο Χρέος. Παρακάτω: Ο Αλογοσκούφης λέει σε διάφορα σημεία της ομιλίας " Ίσως δεν είναι η πρώτη κρίση της ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, αλλά ασφαλώς έχει εξελιχθεί στην πιο σοβαρή και εκτεταμένη που ο κόσμος έχει βιώσει ςπό την Μεγάλη Ύφεση (It may not be the first financial crisis of the new global economy, but it certainly has developed into the most severe and widespread crisis that the world has experienced since the great depression.) "Οι ανεπτυγμένες οικονομίες δεν είχαν απορροφηθεί επαρκώς στο σύστημα της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ (The emerging economies had not been integrated adequately to the system of global economic governance) "Δεν πρόκειται για το κρατικό χρέος μιας αναπτυσσόμενης οικονομίας, όπως προηγουμένως, αλλάγια την καρδιά της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ (It is not about the sovereign debt of an emerging economy, like previous episodes, but about the core of the global economy) "Οι νομισματικές πολιτικές και οι απαντήσεις από τις Κεντρικές Τράπεζες πρέπει να συνεχίσουν να συντονίζονται σε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ (Monetary policies and central bank responses must continue to be coordinated at a global level) "Καμία χώρα από μόνη της δεν μπορεί να βγει από το πρόβλημα. Αν πρέπει να γίνει χρήση δημοσιονομικών πολιτικών για την ενδυνάμωση της ανάκαμψης (της ποιάς, αυτό πρέπει να γίνει σε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ (No country in isolation can spend its way out of trouble. If we were to use fiscal policies to strengthen the recovery, this has to be coordinated at a global level) Και καταλήγει ευχόιμενος "να ενισχυθεί η συγκυρία για ένα ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΜΠΟΡΙΟY και την αποφυγή του προστατευτισμού" (so as to strengthen the momentum for an open global trading system and avoid protectionism.) Βλέπετε κάποιες ομοιότητες με τα προαναφερόμενα; Ας τύχουν της ανάλογης αξιολόγησης από τον αναγννώστη. "Συνωμοσιολογικά", πάντα. Υπάρχουν συνεπώς σαφείς αποχρώσες ενδείξεις και περιστασιακά και αποδείξεις, ότι * Η σοσιαλιστική διακυβέρνηση ήταν το βούλιαγμα ενός καλόπλωου καραβιού σε 2-3 δεκαετίες με "φιλελεύθερο" (ούριο) άνεμο. * Ήταν η εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, όπως στοιχειοθετείται παρακάτω * Ήταν ο εκμαυλισμός κάθε έννοιας ηθικής στον Δημόσιο βίο και την Διοίκηση * Ήταν η συνωμοσία ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος εις βάρος του εθνικού συμφέροντος * Ήταν το απόλυτο θέατρο του παραλόγου με τους πιο επικίνδυνους ηθοποιούς και το πιο κοιμισμένο κοινό Υπό αυτούς τους όρους, ήταν αναπόφευκτο και νομοτελειακό. Θα κλείσω μόνο με τούτα, τα μέγιστης σημασίας, διαλαμβανόμενα από μια επισήμανση ενός σχολιαστή της προηγούμενης ανάρτησης. Ότι τα δανεικά που λαμβάνει η Ελλάδα εν προκειμένω ως πακέτο - "μηχανισμό στήριξης", θα ασφαλίζονται με εμπράγματες και άλλες ασώματες ΔΗΜΟΣΙΕΣ εγγυήσεις. Πρακτικά ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει να αποπληρώσει αυτά τα δάνεια που ισοδυναμούν με το μισό ΑΕΠ μας και το 1/3 του χρέους μας, το οποίο το βρίσκω εξαιρετικά πιθανό ΕΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟ, οποιοσδήποτε από τους πιστωτές μας θα μπορεί αύριο να έρθει και να κατάσχει δημόσια περιουσία (γη, συμμετοχή σε οργανισμούς, διαθέσιμα, οτιδήποτε). Τούτο αποτελεί την μεγαλύτερη υποκρυπτόμενη εκποίηση εθνικού πλούτου της Ελληνικής ιστορίας, ένα πλιάτσικο της εθνικής μας κυριαρχίας. Οι επικίνδυνοι που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν φαίνεται τελικά ότι τα κατάφεραν. Δεν θα πρεπε να βγαίνουν οι άνθρωποι στους δρόμους μόνο για τα αντιλαϊκά μέτρα. Αυτά είναι προαποφασισμένα και εν πολλοίς τίποτα μπροστά στο άλλο, το μέγιστο (δεν έχω άλλη λέξη) αυτό σκάνδαλο που ουδείς αντιλαμβάνεται τι προεκτάσεις έχει. Ουδείς αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα ξεπουλιέται σαν πόρνη. Καταρχήν. ας δούμε γιατί μας αγάπησαν. Γιατί μας "βοηθούν". Το παρακάτω είναι από την Ελευθεροτυπία της 24.4 Αρχικά βλέπουμε στο δημοσίευμα ότι ΔΕΝ ξέρουμε τι ομόλογα έχει ποιος. Όπως ΔΕΝ ξέρουμε πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και άλλα πολλά. Έλεγχος ουδείς. Επίσης ότι οι αγαπησιάρηδες, αν έκανα σωστά τους υπολογισμούς έχουν ομόλογα μας αξίας γύρω στα 400 δις. Και επίσης τα κεσάτια μας είναι συνολικά από 640 έως 805 δις. Αν το δημοσίευμα είναι έγκυρο: Πρώτη ερώτηση: Πως το χρέος μας είναι 300 δις και τα ομόλογα μας 640-805 δις; Τα ομόλογα είναι χρέος. Δεύτερη ερώτηση: Αν χρεοκοπούσαμε ποιος θα έτρωγε την χασούρα; Νοικοκυριά 8 δις, τα υπόλοιπα οι mega-men. Σε γράφημα των NY Times πρόσφατα, παρατίθεται η διαπλοκή όλων με όλους στο Δημόσιο Χρέος εκάστου, δηλαδή των PIΙGS, της Ελλάδας, της Ισπανίίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Το μόνο που θέλω να σημειώσω, διότι τα άλλα μιλάνε από μόνα τους, είναι ότι η Ιταλία που έχει $1,4 τρις χρέος και πάνω από 100% (αλλά αυτή δεν είναι - και καλά - Ελλάδα), χρωστά στην Γαλλία πάνω από $500 δις, το οποίο ισοδυναμεί με το 20% του Γαλλικού ΑΕΠ. Φυσικά αυτά, για τον τακτικό αναγνώστη του Επίκουρου, δεν είναι τίποτα το νέο, αφού έχουν επισημανθεί από πολύ καιρό. Πέραν τούτου σε σύντομη ανάρτηση προ καιρού, επαναφέραμε το παράδειγμα της Αυστρίας κατά την β' φάση της Μεγάλης Ύφεσης, η οποία δημιούργησε το domino effect τότε, σε μια κατά πολύ λιγότερο παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Για να αποδειχτεί ότι η "η ρήση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι η ιστορία ΔΕΝ επαναλαμβάνεται είναι εξίσου ισοδύναμες"... Ας πάμε παρακάτω. Σε σχετικό ρεπορτάζ του capital που έκανε τον γύρω του Διαδικτύου, σημειώθηκε εσχάτως: "Το συμβόλαιο για το διμερές δάνειο της Γερμανίας προς την Ελλάδα όπως και τα αντίστοιχα των άλλων χωρών της ευρωζώνης έχει σταλεί από την Κομισιόν και είναι ήδη στα χέρια των υπουργών οικονομικών. Τα δάνεια αυτά δεν θα συνοδεύονται από εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου με την μορφή ομολογιακών δανείων, όπως διευκρίνισε στο Capital.gr αρμόδιο στέλεχος της Επιτροπής, διαψεύδοντας σχετικές πληροφορίες τραπεζικών αναλυτών. Τα διμερή δάνεια θα είναι στηριγμένα στη νομοθεσία της χώρας που θα δώσει το δάνειο και στην βάση αυτής της νομοθεσίας θα λειτουργήσουν και οι εγγυήσεις της αποπληρωμής τους. Αυτό σημαίνει όπως εξήγησε στο Capital.gr αρμόδιο κυβερνητικό στέλεχος ότι η χώρα που δέχεται το δάνειο το εγγυάται με τις κινητές και ακίνητες αξίες που διαθέτει εντός και εκτός της επικράτειάς της." ΥΠΟΘΗΚΕΥΟΥΜΕ την χώρα μας; Μέχρι να δημοσιευτούν οι συμβάσεις, ας κρατήσουμε μια επιφύλαξη. Αν ναι, τότε το επιχείρημα περί εκποίσης εθνικών/κυριαρχικών δικαιωμάτων καθίσταται αποδειχθέν συμπέρασμα. Όπως και ότι ο πρωθυπουργός της Bildeberg, o πρωθυπουργός που είδε τις προάλλες μυστικά τον 3ο fund manager του κόσμου κ.Sorros και δεν ξέρω και πόσους άλλους, ο γιος του Ανδρέα, ο επί 25 χρόνια συνεργός στην απαξίωση της εθνικής μας περιουσίας και κυριαρχίας ως μέλος των κυβερνήσεων και της "πολιτικής ζωής", ο οποίος άλλωστε τον περασμένο Δεκέμβριο δήλωσε ότι πρέπει να παραδώσουμε μέρος της Εθνικής μας κυριαρχίας και εμφανίστηκε σαν μαριονέτα στην Βουλή μιλώντας για πατριωτική ευθύνη και κουραφέξαλα, που έχει δώσει αμνηστία στα απερχόμενα κοράκια με τα οποία τάχα κονταροχτυπιόταν προεκλογικά και ο οποίος ήλθε συστημένος, καταπώς φαίνεται να εκπληρώσει συγκεκριμένους στόχους και ο οποίος δήθεν τόσο καιρό μάχονταν για να μην περιέλθουμε στο αδιέξοδο αυτό, ποιος ξέρει τι διαπραγματευόταν πίσω από τις κλειστές θύρες και που θα βρίσκεται όταν οι ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ της υπογραφής αυτών των συμβάσεων εμφανιστούν στην πραγματικότητα μας... ΕΚΠΕΜΠΕΤΑΙ SOS. Ως εδώ. Υπάρχουν σοβαρές πλέον υποψίες τέλεσης βαρύτατων αδικημάτων εκ δόλου. Θεωρώ πως ήταν στάχτη στα μάτια ο 13ος και 14ος μισθός και οι "μάχες γιαλατζί" που έδιδαν οι πολιτικοί μας ξιφομάχοι. Θέση μάχης θα ήταν πχ αυτό που ακούστηκε, η "αναδιάρθρωση του χρέους". "Αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει όλα τα χρέη που καλύπτονται από τη διαδικασία αναδιάρθρωσης, μειώνονται ή καταργούνται Η αναδιάρθρωση χρέους αποτελεί μία μορφή χρεοκοπίας, μόνο που συμβαίνει κατόπιν συμφωνίας. Ένας τρόπος είναι αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν "haircut" - δηλαδή μείωση της αξίας των κεφαλαίων που έχουν στα χέρια τους οι δανειστές μίας χώρας, ή και μίας επιχείρησης. Μια άλλη μορφή είναι ο χρονικός επαναπροσδιορισμός ενός χρέους κατά τον οποίο τα δάνεια μικρής και μέσης χρονικής διάρκειας, θα μετατραπούν σε δάνεια με μεγάλο χρονικό ορίζοντα εξόφλησης. Αυτό θα μεταθέσει τις υποχρεώσεις πληρωμών μιας χώρας στο μέλλον." Ξεκινώντας από το τελευταίο περί μετάθεσης των δανείων στο μέλλον, είναι ό,τι έκανε ο Αλογοσκούφης και έχουμε από καιρό επισημάνει με στοιχεία. Αποδεικνύει δε ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη από καιρό (όπως σχεδόν όλες). Κατά τ'αλλα "δεν ήξεραν - δεν φαντάζονταν" είναι για να μπορεί ο γιος να κάνει ωραιότατα image making θέματα, όπως αυτό στο περιοδικό TIME όπου αναφέρει στον τίτλο "Γιώργος Παπανδρέου: Ο ;Έλληνας Στοχαστής". Ήμαρτον, λυπηθείτε μας. Πώς να ξεχάσεις τον Orwell... Συνεπώς, ας δούμε χάριν της συζήτησης, τι είναι η "αναδιάρθωση"; Χάρισμα, φίλοι, πολύ απλό. Έχει το Ελλάντα 300 δις και δεν μπορεί να τα πληρώσει; Ας φάνε οι πιστωτές την χασούρα. Αντί να την χρεοκοπήσουν ας τις χαρίσουν τα μισά - όχι να της δανείζουν άλλα τόσα. Αντί να την πατούν με την μπότα στο κεφάλι, ας την αφήσουν να βγει η μισή στον αφρό. Αλλά, φυσικά, "αυτά δεν γίνονται". Διότι τότε ο Στοχαστής θα ήταν απλά ο στόχος. Ένας καλός φίλος πρόσφατα, βλέποντας προφανώς την εμμονή μου στον Orwell με παρέπεμψε στον Huxley. O Orwell μιλά για την αυθεντική καταπίεση η οποία μασκαρεύεται σε ευημερία. O Huxley για την ψεύτικη ευημερία που μασκαρεύεται με ηδονικά ένστικτα (πορνό, ναρκωτικά, super market, δανεικά, styling και μόδα, ΤV, άρτος και θέαμα) και εν τέλει αποκρύπτει την καταπίεση. Δυο όψεις του ίδιου ραγισμένου νομίσματος που βιώνουμε σήμερα. Θα επιμείνω όμως στον όρο doublespeak του Orwell και εν προκειμένω την διγλωσσία. Πως περνούν τα μηνύματα. Αμέσως βγαίνει η ταμπέλα. "Μηχανισμός στήριξης". Αντιλαμβάνεται ο πάσα εις ότι πρόκειται για κάτι υποστηρικτικό βρε αδελφέ, κάτι που θα μας κρατήσει ζωντανούς, θα μας αναγεννήσει, θα μας κάνει δυνατούς και λοιπές ιλαρότητες. Στην ουσία είναι ο μηχανισμός βύθισης. (Μας) χρωστάς 300 δις και δεν έχεις πως να τα ξοφλήσεις, ε; No problem. Πάρε άλλα 120 δις για να μην μπορείς να ξοφλήσεις ούτε αυτά σύντομα. Αλλά θα μας δώσεις κάτιτις για εξασφάλιση. Ουσιαστικά δώσαμε ως κράτος το κατιτίς για να εξαγοράσουμε χρόνο. Δεν θέλω να πιστέψω ότι δώσαμε το κατιτίς = εθνική περιουσία για να προλάβουν να φύγουν οι Στοχαστές από την πίσω πόρτα. Αφού ακόμα αυτή η χώρα έχει ασημικά πάντως και αφού και άλλοι κρατάνε τα φουσκωμένα κόκκινα μπαλόνια μας που τους δώσαμε στο Διεθνές ανταλλακτήριο αέρα, δεν μπορεί ακόμα να χρεοκοπήσει. Βέβαια το ζήτημα είναι ότι η χώρα θα είναι υποθηκευμένη/ενεχυριασμένη, όλη η δημόσια περιουσία της, με δανεικά κι αγύριστα. Ας μου εξηγήσει κάποιος, ΠΩΣ θα αποπληρωθούν αυτά τα δάνεια; Με τα 26δις άμεσους φόρους που εισπράττει το κράτος ετησίως; Με 12δις μόνο για αποπληρωμή τόκων ΣΗΜΕΡΑ; Με τον υφιστάμενο δανεισμό το σύνολο των φορολογικών εσόδων θα πρέπει ΑΥΡΙΟ να πηγαίνουν σε αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων όπως και πρωτύτερα καταδείχτηκε. Δηλαδή θα πληρώνουμε και θα επενδύουμε σανό. Με ποια οικονομική/λογιστική μέθοδο/μοντέλο θα λειτουργήσει αυτή η φόρμουλα; ΠΩΣ; ΔΕΝ υπάρχει τρόπος. Είμαστε προ τετελεσμένων. Μπορείς με 200 Ευρώ μισθό το μήνα να ξεπληρώσεις δάνειο για σπίτι στην Εκάλη; Αν η απάντηση είναι προφανώς "ΟΧΙ" τότε προφανώς 172 άνθρωποι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και συνολικά το Ελληνικό Κοινοβούλιο κατ' επέκταση είναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ ανίδεοι ή επικίνδυνοι. ΠΡΟΚΑΛΩ τον οποιονδήποτε να αποδείξει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ότι "υπάρχει λύση" ή "σχέδιο". Επίσης όμως ζητώ ως ένας από όλους τους Έλληνες, να δημοσιευτούν ΑΜΕΣΑ οι διμερείς συμβάσεις που θα υπογράψουν εν ονόματι του ελληνικού λαού αυτοί οι πολιτικά λίγοι, οι σοσιαλιστές, του "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" που λέγανε τότε, μαζί με την Ντόρα Μητσοτάκη. Ναι, αυτοί, που τώρα αποτελειώνουν ό,τι αφήσανε όρθιο. Καταλαβαίνει ο κάθε Έλληνας τι συμβαίνει; Έχει πάρει ΧΑΜΠΑΡΙ; Από την άλλη, ας μην περιμένετε ένας κλητήρας εκ Δύσεως να έρθει μια μέρα να μας κατάσχει το Αεροδρόμιο ή κάποιο νησάκι. Τα ανταλλάγματα προφανώς θα είναι άλλα (ελπίζω, τουλάχιστον). Αλλά, τα 'εκβιαστικά επιχειρήματα' πολλαπλάσια. Κάθε φορά εφεξής που αυτό το κράτος θα επιχειρεί παντελώς ανυπόληπτο διπλωματικές αντιπαραθέσεις, θα επικρέμεται η δαμόκλειος σπάθη της αναξιοπιστίας του και η αδυναμία του να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του. Με τι διαπραγματευτική δύναμη θα πορευόμαστε εφεξής; Προς όφελος, τίνων, τελικά; Που θα οδηγηθούμε; Σε κάποιους γείτονες τρέχουν ήδη τα σάλια. Γράφαμε παλιότερα για το πόσο σημαντικό είναι να αντιληφθεί ο απλός άνθρωπος τον τρόπο λειτουργίας του νομισματικού συστήματος. Την αξία του εκδοτικού προνομίου, δηλαδή της έκδοσης και της κυκλοφορίας του χρήματος. Το πόσο σημαντικό είναι να ελέγχει κάποιος το νόμισμα. Το πόσο δραματικά επηρεάζει τα πάντα στην ζωή μας, αυτή η παράμετρος. Δεν ξελαρυγγιαζόμασταν αναίτια από αυτό το Site, για τα δεινά στα οποία έχει οδηγήσει τον κόσμο η οικονομική τρομοκρατία. Οι συνέπειες είναι εδώ στην Ελλάδα, ορατές πια. Όπως και το πόσο αδερφικά συνδεδεμένοι είναι οι πολιτικοί καριέρας απανταχού γης, με το οικονομικό Διοικητήριο. Όμως, για χιλιοστή φορά, η Ελλάδα ΔΕΝ είναι το πρόβλημα. Η κρίση της Ελλάδας είναι false flag και τεχνητή. Θα ακολουθήσουν κι άλλες. Μην αυταπατώμεθα ότι τα θύματα θα είναι μόνο τα ψαράκια. Τα θύματα θα είναι και κάποιοι καρχαρίες. Το Αμερικάνικο έλλειμμα, με βάση τα δικά τους στοιχεία είναι $74 τρις. Αυτούς ποιος θα τους (δια)σώσει; Οι Αρειανοί; Τέλος, κάποιοι αγριεύονται, επειδή το ύφος είναι μόνιμα καταγγελτικό, λένε, δεν υπάρχει ιδεολογία, λείπουν οι προτάσεις. Μα και βέβαια υπάρχει ιδεολογία. Και προτάσεις. Ιδεολογία βασικά, μπορεί να είναι οτιδήποτε μπορεί να γεννήσει ένα βιώσιμο αίσθημα βάσιμης ελπίδας για το μέλλον. Η ιδεολογία θέλει έμπνευση και πίστη. Όμως ο χαρακτήρας των αναρτήσεων δεν είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι ενημερωτικός και με διάθεση να δημιουργήσει προβληματισμό. Αφύπνιση, θα τολμούσα να πω. Δεν θα καλύψω εγώ το ψυχο-πνευματικό-κοινωνικο-πολιτικό σουρωτήρι της περιρρέουσας πραγματικότητας. Πέντε σκέψεις με στοιχεία και δυο προβληματισμοί και όσοι κατάλαβαν, ή ενδιαφέρονται, ευπρόσδεκτοι. Μια αρκούδα έχει τεράστια δύναμη, αλλά πως να την εμπνεύσεις όταν βρίσκεται σε χειμερία νάρκη; Είναι αστείο. Προφανώς και η ελεύθερη αγορά, ή καλύτερα, η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία στην οικονομική ζωή εν γένει, είναι επιθυμητή. Η ελευθερία γενικά. Ελευθερία έκφρασης, του να τραγουδάς, να κρίνεις, να δημιουργείς, να πολιτευέσαι, να επικοινωνείς, να αυτοεξοριστείς ενδεχομένως, αλλά πάντα, σε τελική ανάλυση, η ελευθερία να ζήσεις. Δεν γεννηθήκαμε οφειλέτες. Να χρωστάμε γενικά και να πληρώνουμε εσαεί. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όσοι βλέπουν κάποια χρόνια να έχουν περάσει αντιλαμβάνονται μονομιάς το υπονοούμενο, υποπτεύομαι. Οι νεώτεροι ή οι ρομαντικοί, θέλουν και την ιδεολογία και το όραμα, να το πιστέψουν. Η πορεία προς τον πραγματισμό είναι ευθέως ανάλογη με την πορεία της ίδιας της ζωής. Όσο η ζωή προχωρά ο πραγματισμός μεγαλώνει. Όσο για τις προτάσεις, μία ήταν εξαρχής η πρόταση, η οποία αποτέλεσε και ερώτημα μας. ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΟΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. Το εκδοτικό προνόμιο στους φορείς εξουσίας, τα κράτη. Σε αυτούς που ανήκει. Στους εκλεγμένους και όχι τους διορισμένους. Τους εμφανείς και όχι τους αφανείς. Τους κρινόμενους και όχι τους υποχόνδριους. Ακούστηκε αυτό πουθενά; Διαβάστηκε ποτέ σε κάποιο σχολείο η ιστορία του οικονομικού συστήματος; Η μονεταριστική του βάση; Το πιο σημαντικό πράγμα μετά την οριοθέτηση των συνόρων και την κοινή γλώσσα σε ένα δημοκρατικό έθνος, είναι η οικονομική του λειτουργία. Διότι το σύστημα είναι χτισμένο στην ύλη. Η ανθρώπινη αξία, ισοδυναμεί με την υλική στον κόσμο που ζούμε Η κατοχή του χρήματος, ο αυτοσκοπός που μας έχουν ορίσει, το καρότο και το μαστίγιο, απ' το πρώτο μας το γάλα. Αυτή πρέπει να ελέγχεται από το κράτος, τελεία και παύλα. Για να ξέρουμε τι τρώμε. Τα κράτη δεν μπορούν αενάως να οφείλουν, να χρωστάνε. Από αυτήν την άποψη, εμείς συνιστούμε τα κράτη. Δεν είμαστε μέτοχοι, είμαστε συμμέτοχοι. Συνεπώς, συνοφειλέτες. Η έννοια της "αλητείας" λοιπόν πρέπει να λάβει την σωστή της διάσταση. Έχει γραφεί και παλιότερα "Αυτοί μασαάνε τα διαμάντια και φτύνουνε γυαλί, αυτό είναι τρέλα, αυτοί μπερδεύουνε την βία με την δύναμη, την αλητεία με την μιζέρια, αυτό είναι τρέλα". Για τέλος ας αφεθούμε στην μουσική της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Ο χορός του θανάτου. Το μόνο που είναι θλιβερό, είναι τα διαψευσμένα οράματα ενός ολόκληρου λαού, μιας κοινωνίας αν προτιμάτε.
×
×
  • Create New...