Jump to content

epimenidis

Silver members
  • Posts

    914
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by epimenidis

  1. Είσαι το δείγμα των ακατάλληλων υπαλλήλων που διέλυσαν το κράτος. Δεν μπορώ να καταλάβω με τι κριτήρια σε έκαναν επιθεωρήτρια, όταν έχεις κεφάλι χωρίς εγκέφαλο, άρα και άγνοια το πως λειτουργεί το κάθε τι, αλλά και πως γίνεται αυτό με λογική αλληλουχία. Έτσι να δουλεύεις κυρία επιθεωρήτρια και ο κοσμάκης νομίζεις θα σεχει να κάθεσαι στην καρέκλα που σου έδωσε. Χρησιμοποίησα σαν αρχή απλά και χαϊδευτικά λόγια για να μην σε αρχίσω στα καθαρογλωσίδια και δεν θα σε αρχίσω μόνο εγω. Πες μας και σε πιο ΣΕΠΕ εισαι , που ρωτουν καποιοι, για να στειλω μερικους με φορφωτηρες , που λεει το Μαρινάκι, για να σου βαλλουν μυαλό στο κρανίο, μπας και συμορφωθεις. φιλικά
  2. Εισαι νεα οικονομολογος, και φαινεται οτι δεν εχεις καθόλου πειρα. Τι φοβασε για το ΙΚΑ. τΟ ΙΚΑ στον ελεγχο θα βαλει μονο του την αυξηση απο τοτε που περασες τα 2 χρονια. Απο εκει και περα ολα θα πανε στο παραπάνω και ας λεει ο λογιστης οτι δεν κανει τιποτα. Αλλα αποτι φαινεται εντολες εκτελει μεν, αλλα απειρος δε και αυτος δεν ξερει οτι αυτα που ζητας θα ελθουν μονα τους, με τον ελεγχο του ΙΚΑ. Στο τυπικό μερος τουλάχιστον. Γιατι στο ουσιαστικό ειναι θεμα δικό σου , ποτε θα τα σπασεις με τον εργοδότη για να τα διεκδικησεις δικαστικά.
  3. Τίποτα. Του λεμε να ερθει σε επαφη ο πριν με εμας για να μας δωσει οσο περισσορα αρχεια μπορει σε ηλεκτρονικη μορφη. Αυτα για Β.
  4. Όχι μόνο λέει αλήθεια η (Σαρι)Μαρίνα. Όχι μόνο είναι κουκλάρα και μέγιστο θηλυκό. Αλλά είναι και adraki με τα όλα του, που μας τίμα εμάς τους κρητικούς, το ότι είναι συντοπίτισσα μας.
  5. Εσενα δεν σε πιανω με τιποτα. Ειχα απαντησει στο ερωτημα σου απο την αρχη στις πρωτες σελιδες. Χθες παλι σου εγραψα ολοκληρο κατεβατό. Εσυ μπαινεις στην τελευταια σελιδα και δεν βλεπεις τι γραφτηκε στην προηγουμενη πριν μερικες ωρες. Εκτος και αν με δουλευεις.
  6. Συνιστώ ηρεμια. Μ. ΜΑΡΙΑ και εσυ λεβεντισσα Μαρια της ανατολικης Μακεδονιας, επιστρεψτε σας παρακαλώ πάραυτα. Ρε βουντου , παλι καταλαβες σε ποια αναφερομαι απο τα μερη σου;
  7. Επειδή κάτι έψαχνα στο φόρουμ από την εποχή 2005-2006, πρόσεξα κάποιες επιστολές που είχα ανταλλάξει με κάποια πρόσωπα αρκετά κατηρτισμένα επαγγελματικά , αλλά και με αρκετά μεγάλη εγκυκλοπαιδική κατάρτιση. Ένα από αυτά ήταν κάποια κοπέλα με το ψευδώνυμο Μ. ΜΑΡΙΑ αλλά και κάποια άλλη Μαρία από την ανατολική Μακεδονία-Θράκη. Για την δεύτερη Μαρία δεν θέλω και δεν πρέπει να γράψω το ψευδώνυμο. Δεν ξέρω αν μπαίνει με άλλο όνομα. Γνωρίζω όμως τους λόγους για τους οποίους ήταν υποχρεωμένη να αλλάξει όνομα, αν συνεχίζει να μπαίνει στο φόρουμ. Κάνω έκλυση στην Μ. ΜAΡΙΑ να επιστρέψει στο φόρουμ . Αν πρόσεξε οι παλιές νοοτροπίες δεν υπάρχουν τώρα. Επίσης η δεύτερη Μαρία ας μου κάνει σήμα ότι επέστρεψε. Δεν υπάρχει περίπτωση να αποκαλύψω την επιστροφή της.
  8. Φαζέχα συνελθε. Τι επαθες τωρα και 2 μερες, υπερκόπωση; Ναι οπως το γραφει ειναι. Οι αδειες ειναι ενεργός χρόνος και οχι νεκρός.
  9. Δεν παρακολουθείς το θέμα, δεν παρακολουθείς το θέμα. Ότι είχα να πω το είπα στις πρώτες σελίδες. Απλά τώρα έκανα μια παρατήρηση σε αυτά που έγραψε ο φίλος για τον γκρεμό. Για να μην επανέρχομαι στις πρώτες σελίδες. Έγραφα ότι δεν μας σώζει τίποτα και ότι οι εκ του εξωτερικού δανειστές όταν πάρουν χαμπάρι ότι στην Ελλάδα όλα πέθαναν, θα τρέχουν πανικόβλητοι να μας χαρίζουν τα χρέη και να μας δίνουν λεφτά για να συνέρθουμε. Και τότε έγραφα κάνοντας μια ερώτηση. Θα έχουμε την ανάσταση του Λαζάρου η θα παραμείνουμε σε εποχή ανάπτυξης του 19ου αιώνα . Η γνώμη μου έγραψα , ότι θα έχουμε ανάπτυξη 19ου αιώνα. Να προτείνω τι; Τόσο ηλίθιος είμαι για να κάνω προτάσεις, όταν σε παγκόσμιο επίπεδο δεν υπάρχει ένας να προτείνει κάτι. όποιος κάνει σήμερα προτάσεις , γελοιοποιεί τον εαυτό του και χρειάζεται εσπευσμένα εισαγωγή στο πλησιέστερο τρελλάδικο. Τώρα κατάλαβα γιατί την τελευταία 10ετια έκλειναν αράδα τα δημόσια τρελλάδικα. Σου λένε σε μερικά χρόνια η Ελλάδα ένα απέραντο τρελοκομείο θα είναι, γιατί να συντηρούμε τις υπάρχουσες μικρές μονάδες. Εμείς στην Κρήτη ένα είχαμε, στου Σταυρουλακη το χωριό. Το κλεισανε και αυτό. Ε!!! μα τώρα σταματώ , γιατί στην τελευταία πρόταση που έγραψα , χοροπηδά η πολυθρόνα από τα γέλια μου. Επανήλθα τώρα που μπορώ να γράψω χωρίς τρανταχτά γέλια. Σε ένα άλλο θέμα έγραψα το απόγευμα ότι πριν το μεσημέρι στον υπνομου έβλεπα όνειρο τον πρωθυπουργό. Ήμαστε οι δυο μας. Πήγα να του πω για τους αγράμματους που συντάσσουν τις εγκυκλίους στο υπ.οικ. Πριν του το πω , του ανέφερα το ταξχεβεν. Έσκασε στα γέλια. Το ήξερε καλά. Και μου λέει . Είναι πολύ καλοί, αλλά όταν κουβεντιάζουν για τα οικονομικά τα δικά τους γίνεται μπάχαλο. Θα το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.
  10. Βλέπω να τρεχει και η κουτσή Μαρία να ανοιξει γραφειο, για την επιδοτηση. Η σταδιοδρομία θα διαρκει δε, οσο χρονο θελει η επιδότηση.
  11. Τελικό συμπέρασμα από αυτά που γράφτηκαν σε 4 σελίδες, είναι αυτό που έγραψε ο Τζαμάικα, <<Γι΄αυτό σαν κλάδος είμαστε για τον γκρεμό>>. Προσθέτω μόνο , πριν από την λέξη γκρεμό, τις λέξεις << κατακόρυφο μεγάλο>>.
  12. Αυτο που εγραψες τωρα, θελω τον ειδικό κώδικα με τον οποιο το έγραψες για να το καταλάβω. Δεν καταλαβα όμως. Το παιδι αρχισε να ξενύχτια; Τι ψαχνεις αυτην την ώρα στα λημερια του φόρουμ;
  13. Ελληνική παιδεία; Σκοτώστε την... Τα παζάρια με το ΔΝΤ, η φιλόδοξη υπουργός Αννα και η απαξίωση του εκπαιδευτικού Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected] Ελληνική παιδεία; Σκοτώστε την… Όταν βάζουμε στο παζάρι της αποπληρωμής των χρεών την εκπαίδευση των νέων, υποθηκεύουμε την κοινωνία και το μέλλον -Το παζάρι και οι εκπτώσεις για να πληρώσουμε τα χρωστούμενα έχουν ένα όριο, μια κόκκινη γραμμή, η οποία ήδη παραβιάστηκε -Η υπουργός Άννα καθορίζει το πολιτικό της μέλλον και πληγώνει την παιδεία, αφού οι εκπτώσεις και υποχωρήσεις της είναι έναντι του μέλλοντος της χώρας και των επόμενων γενεών -Οι κυνικές παραδοχές της υπουργού Παιδείας για τη θυσία του ελληνικού μέλλοντος στο βωμό των συμβατικών οικονομικών υποχρεώσεων απέναντι στην τρόικα, του ΔΝΤ και της ΕΕ, δείχνουν τις στρεβλές προτεραιότητες στο αξιακό σύστημά μας -Ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι ένας βασικός λόγος που φτάσαμε στην οικονομική κατάρρευση είναι ακριβώς επειδή προηγήθηκε η υποτίμηση της παιδείας, τησ γνώσης, του πολιτισμού… Δεν μας έγινε μάθημα αυτό; -Επιτέλους ας υπερασπιστούμε την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό, ας υπερασπιστούμε το δικαίωμα της Ελλάδας και των Ελλήνων να διαμορφώσουν το αύριο, την κοινωνία και τους υπεύθυνους πολίτες, μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Τελικά, είμαστε μια κοινωνία των εκπτώσεων. Στην ιστορία, τον πολιτισμό, την κοινωνία, την πολιτική. Κοινωνία που εκ-πίπτει, υποχωρεί, κάνει προς τα πίσω, μʼ άλλα λόγια, για να συνεννοούμαστε. Βρεθήκαμε ως χώρα με το μαχαίρι στο λαιμό για τα εθνικά μας χρέη. Ανεξάρτητα αν όλοι χρωστούμε ή όχι, ανεξάρτητα αν είναι δίκιο, που δεν είναι, να πληρώνουμε όλοι, μπήκαμε, θέλαμε δεν θέλαμε, στη διαδικασία να υποθηκεύσουμε τη χώρα, και κυρίως το μέλλον των νέων ανθρώπων, για να πληρώσουμε τα χρωστούμενα. Το αποφάσισαν αυτό οι κυβερνήτες γιατί, είπαν, ότι δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Έπρεπε να πληρώσουμε, γιατί χρωστάμε. Καλά (ο λόγος το λέει…) ως εδώ. Αναγκαστικά έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία αυτή. Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο; Δεν το έμαθα, με πειστικό και επαρκή τουλάχιστο τρόπο. Γιατί συνθηματολογία άκουσα. Καλά λοιπόν… Έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία εξόφλησης. Θα περίμενε όμως κανείς η χώρα, οι κυβερνώντες δηλαδή, ακόμη και απʼ τη δύσκολη αυτή θέση που είμαστε να έχει θέσει ένα όριο. Αυτή τη ρημάδα την «κόκκινη γραμμή», για την οποία ακούμε εδώ και σχεδόν 2 χρόνια. Υποτίθεται ότι πέρα από την κόκκινη γραμμή υπήρχαν μερικά απαράβατα και απαραβίαστα «εδάφη», τα οποία δεν θα έπρεπε με τίποτε να μπουν στο παζάρι των χρωστούμενων. Γιατί πίσω από μια Ελλάδα σχεδόν χρεοκοπημένη οικονομικά, υπάρχουν και ψυχές, υπάρχουν άνθρωποι. Ψυχές, άνθρωποι και μέλλον μπορούν να μπουν στη διαδικασία της οικονομικής συναλλαγής; Μπορεί να παζαρέψει με τον Όλι Ρεν ή τη Μέρκελ την ψυχή των ανθρώπων ένας πρωθυπουργός ή ένας υπουργός Οικονομικών; Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπαίνουν στο παζάρι… Δεν ξεπουλάς, για παράδειγμα, το μέλλον των ανθρώπων σου, επειδή χρωστάς, επειδή έφαγες ή επειδή έκανες κακή οικονομική διαχείριση. Δεν ξεπουλάς, ακόμη, τη νέα γενιά επειδή ο καπιταλισμός, είναι σε κρίση. Δεν θα ξεπεράσεις την ελληνική πολιτική αλλά και την παγκόσμια συστημική καπιταλιστική κρίση με το να θυσιάζεις τους ανθρώπους σου. Και συνήθως θυσιάζεις αυτούς που είναι οι πιο αδύναμοι. Πονά και κοστίζει στο φτωχό κι όχι στον πλούσιο. Και συνήθως ο φτωχός κι αδύνατος είναι αυτός που δεν μπορεί να αποφύγει και να κρυφτεί. Αυτός πληρώνει πάντα, απʼ αυτό που δεν έχει. Ο πλούσιος και ισχυρός, ακόμη κι αν πλήρωνε όσα πρέπει –που δεν το κάνει κι αυτό είναι το πρόβλημα, φοροδιαφυγή το λέμε, και κάνουμε πως δεν ξέρουμε τι είναι και τι την προκαλεί…- δεν πονά, δεν του κοστίζει. Συνήθως όμως δεν του κοστίζει γιατί και δεν πληρώνει και καλύπτεται από την πολιτική εξουσία, με την οποία συναλλάσσεται, της δίνει και του δίνει, της χαρίζει και του χαρίζει… Μπήκαμε λοιπόν στη διαδικασία να πληρώσουμε θυσιάζοντας ανθρώπους. Τους συνταξιούχους, τους νέους επιστήμονες ή εργαζόμενους, που τους κάναμε άνεργους, τους εργαζόμενους, τους πιο αδύναμους οικονομικά μικρομεσαίους. «Λυπάμαι και στενοχωριέμαι», μας λέει συνεχώς κάθε κυβερνητικός που θα ερωτηθεί, «πόσο ακόμη θα πληρώνουν οι αδύναμοι». Λυπάται αλλά συνεχίζει στα ίδια αδιέξοδα... Στη χώρα, ομολογημένο πλέον αυτό, κάνουν κουμάντο όχι μόνο οι πολιτικοί ηγήτορες, αλλά ακόμη κι οι υπάλληλοι του ΔΝΤ και της ΕΕ. Δίνουν εντολές στους εκλεγμένους πολιτικούς! Αποφασίζουν εκείνοι για το μέλλον των Ελλήνων. Διαχειρίζονται όπως θέλουν κι επιθυμούν μια υποθηκευμένη χώρα… Το κακό δεν είναι όμως οι διαθέσεις των πραγματικών «κυβερνώντων», αλλά εκείνων που είναι τυπικά στην εξουσία. Της ελληνικής κυβέρνησης. Όταν διαρκώς δίνεις, πάντα σού ζητάνε περισσότερα… Όταν εμφανίζεσαι διαρκώς υποχωρητικός, πάντα θέλουν κι άλλα. Μέχρι να σου πάρουν και το παντελόνι που φοράς… Εκπτώσεις, εκπτώσεις, εκπτώσεις… Μικροί κι αδύναμοι πολιτικοί, εκπρόσωποι ενός μικρού κι αδύναμου λαού, δέσμιου των πολιτικών και των δικών του πολιτικών επιλογών… Πολιτών που από το παρελθόν έμαθαν ότι για να κάνουν αυτό που τους εξυπηρετεί (τους ίδιους και μόνο, ακόμη και σε βάρος του κοινωνικού συνόλου…) πρέπει να κάνουν συναλλαγή με τον πολιτικό. Έτσι μάθαμε τους πολιτικούς, έτσι μας χόρεψαν και συνεχίζουν να μας χορεύουν… Θλίψη για τα χαμένα όνειρα Αυτές οι σκέψεις που διατύπωσα παραπάνω με κάνουν να θλίβομαι και να οργίζομαι. Για τις χαμένες νέες γενιές, για τα άνεργα παιδιά μας που δεν έχουν καν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στην κοινωνία, για τους γονείς μας που τους κόβουν ακόμη και το φάρμακο ή ψωμί απʼ το τραπέζι. Για το προηγούμενο βόλεμα και τη σημερινή ανοχή μας, για τους εαυτούληδες πολίτες. Και πριν απʼ όλα, φυσικά, οργίζομαι για τους κακούς και μικρούς πολιτικούς μας, εκείνους που έμαθαν και τους μάθαμε να είναι επαγγελματίες της πολιτικής κι όχι υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος, όχι άνθρωποι που αυτο-θυσιάζονται για το κοινό καλό… Που μπαίνουν στην πολιτική και δεν λένε να βγουν. Κι όταν κάποτε βγουν, τότε μαθαίνουμε πόσα κέρδισαν απʼ την πολιτική, την ώρα που ο απλός κόσμος γινόταν όλο και φτωχότερος… Όμως οι εκπτώσεις δεν νομίζετε ότι έχουν ένα όριο, αυτή την κόκκινη γραμμή, σε σχέση μερικά θέματα; Δεν μπορείς να πουλήσεις, για παράδειγμα, την Ακρόπολη ή την Κνωσό, ακόμη κι αν ήξερες ότι ξεπλήρωνες μια και καλή. Δεν μπορείς να υποβαθμίσεις την υγεία, το δημόσιο σύστημα, για να ξεπληρώσεις, αφήνοντας τους Έλληνες να πεθαίνουν στα ράντζα. Και δεν μπορείς, πριν απʼ όλα, να ακυρώσεις την παιδεία σου, αυτή που καθοδήγησε κάποτε τον παγκόσμιο πολιτισμό, τη διαδικασία που σε κράτησε ζωντανό επί χιλιάδες χρόνια, ακόμη και στις πιο μαύρες περιόδους της σκλαβιάς. Δεν μπορείς να την ακυρώσεις. Γιατί η παιδεία είναι αυτή που θα καθορίσει το μέλλον σου. Μπορεί κανείς στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι για να ξεπληρώσει τα χρωστούμενα, βάζει στο παζάρι των αγορών, καπιταλιστικών ή σοσιαλιστικών, το μέλλον της χώρας και των παιδιών; Η Άννα παίζει με την παιδεία… Τα σημειώνω όλα αυτά γιατί άκουσα πριν μερικές ημέρες την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου να λέει ωμά και κυνικά ότι επειδή χρωστάμε, η τρόικα μάς απαγορεύει να έχουμε μια παιδεία όπως αυτή που θέλουμε, όπως αυτή που αξίζει σε ένα λαό που θέλει να σχεδιάσει το μέλλον του. Γιατί αυτό με άλλα λόγια είπε. Τι άλλο παρά μια τέτοια κυνική ομολογία έλλειψης εθνικής κυριαρχίας και παράλληλα στόχευσης και οράματος είναι η αναφορά της κ. Διαμαντοπούλου ότι πράγματι στα σχολειά έχουμε έλλειψη εκπαιδευτικών, αλλά η τρόικα μάς είπε να κάνουμε μια πρόσληψη σε κάθε δέκα αποχωρήσεις; Ότι δεν έχουμε βιβλία, αλλά η τρόικα δεν μας αφήνει να κάνουμε «έξοδα»; Ακούγοντας λοιπόν την υπουργό Παιδείας, πραγματικά ντράπηκα. Ντράπηκα ως πολίτης που οραματίζεται μια χώρα που απλώς θα έχει ένα μέλλον και δεν θα συντρίβεται στις οικονομικές υποχρεώσεις. Που δεν θεωρεί το χρήμα ως την κυρίαρχη αξία του σύγχρονου πολιτισμού. Που, υπό αυτή την έννοια, απορρίπτει τον στρεβλό δυτικό πολιτισμό και τις απάνθρωπες προτεραιότητές του. Που θεωρεί τη γνώση ως την πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση να ανοίξουν κοινωνικοί δρόμοι, που πιστεύει ότι πολίτης δεν είναι απλώς ο ενημερωμένος, αλλά αυτός που έχει γνώση και κρίση. Ντράπηκα και εξοργίστηκα γιατί άκουσα την υπουργό για το μέλλον της χώρας (αυτή είναι η έννοια της παιδείας και κατά το δικό μου αξιακό σύστημα, το υπουργείο Παιδείας θα έπρεπε να είναι ανάμεσα στα πρώτα τη τάξει υπουργεία σε ένα πραγματικά δημοκρατικό, κοινωνικό σύστημα διακυβέρνησης) να λέει ότι δέχτηκε η παιδεία να δοθεί αντιπαροχή για τις δημόσιες οφειλές της Ελλάδας. Δεν θα μπω στη διαδικασία να εξηγήσω γιατί η παιδεία θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα στην κοινωνία. Θα ήταν περιττό, γιατί είναι γνωστή κι ομολογημένη η ανάγκη αυτή. Δυστυχώς όμως είναι ομολογημένη μόνο στις πολιτικές διακηρύξεις. Δεν θα επιχειρηματολογήσω γιατί μια κοινωνία, για να συγκροτηθεί σωστά, για να έχει μέλλον, για να είναι αφυπνισμένη κι όχι βολεμένη σε κάποιους καναπέδες, πρέπει να αρχίζει από την παιδεία. Δεν το ξέρει αυτό η ελληνική πολιτική ζωή; Ούτε θα εξηγήσω άλλα πασίγνωστα, όπως ότι το επίπεδο μιας κοινωνίας κρίνεται από τα σχολεία της. Ούτε θα υποστηρίξω το – αυταπόδεικτο- ότι όταν κλείνει ένα σχολείο, μια φυλακή κτίζεται… Θα υποστηρίξω απλά ότι χωρίς παιδεία μέλλον δεν έχουμε. Δεν έχουμε πολίτες, δηλαδή υπεύθυνους ανθρώπους. Ο πολίτης ή είναι υπεύθυνος ή δεν είναι πολίτης. Δεν υπάρχουν ενεργοί και μη πολίτες, απλώς πολίτες. Ας ξεπληρώσουμε όσα δάνεια θέλουμε. Ας τα ξοφλήσουμε όλα τα χρωστούμενα. Αν δεν έχουμε παιδεία, με την ευρεία έννοια, τότε μια τρύπα στο νερό κάναμε… Άδικα πληρώνουμε δηλαδή… Κι ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι ένας βασικός λόγος που φτάσαμε στην οικονομική κατάρρευση είναι ακριβώς επειδή προηγήθηκε η υποτίμηση της παιδείας, τη γνώσης, του πολιτισμού…Δεν μας έγινε μάθημα αυτό; Κι όμως βρέθηκε μια υπουργός, αρμόδια για το θέμα η ίδια, η πρώτη δηλαδή που θα έπρεπε να υπερασπίζεται την παιδεία μας, να ομολογήσει κυνικά και δημόσια ότι η παιδεία θυσιάζεται για τις κρατικές οφειλές, επειδή αυτό ζήτησε η τρόικα… Αλλά επειδή η κ. Διαμαντοπούλου, επαγγελματίας πολιτικός από τα 26, με πολιτικό μέλλον που σχεδιάζει από τα νιάτα της, έχει φυσικά άριστες σχέσεις με όλα τα μέσα ενημέρωσης, δεν δέχτηκε την παραμικρή κριτική για τις δουλικές της δηλώσεις, ένιωσα την ανάγκη να φωνάξω. Με τη μικρή μου φωνή. Δεν μπορεί να με εκπροσωπεί. Δεν μπορεί να με εκφράζει. Δεν μπορεί να είναι Ελληνίδα υπουργός αυτή, που όχι μόνο παραδέχεται την κυριαρχία του ΔΝΤ, αλλά αποδέχεται ότι μπροστά στο χρήμα η παιδεία και το μέλλον της κοινωνίας και των ανθρώπων της δεν υπολογίζονται. Και δεν διαφώνησε, αφού εφάρμοσε ως πιστή και συνεπής διεκπεραιωτής, τις διεθνείς οικονομικές επιταγές, με αυτή τη βάρβαρη πολιτική. Αν διαφωνούσε δεν θα καλούσε τους εκπαιδευτικούς να γίνουν καλοί καπετάνιοι στη φουρτούνα. Αν ήταν πραγματική πολιτικός, αν δηλαδή πραγματικά υπηρετούσε τα συμφέροντα της χώρας, των πολιτών και του μέλλοντος, όφειλε να παραιτηθεί. Αν δεν μπορούσε να υπερασπιστεί την ελληνική παιδεία και τη γνώση. Δεν το έκανε όμως. Γιατί απλούστατα είναι επαγγελματίας της πολιτικής και σχεδιάζει για τον εαυτό της κι άλλο ακόμη λαμπρό μέλλον… Μπροστά στο δικό της μέλλον, τι είναι η ελληνική παιδεία; Τελικά, τι χρειαζόμαστε τους πολιτικούς διαχειριστές των πραγμάτων της χώρας, αφού το μόνο που κάνουν είναι να εφαρμόζουν τις επιλογές και τις εντολές των πολιτικών και υπηρεσιακών αξιωματούχων απʼ την τρόικα; Ο πολιτικός υποτίθεται ότι είναι οραματιστής, κι όχι διεκπεραιωτής. Αν πρόκειται μόνο εντολές να εκτελεί, δεν τον χρειαζόμαστε. Αυτό ξέρω να το κάνω κι εγώ, ο καθένας, που δεν είμαι πολιτικός… Μην πυροβολείτε τον εκπαιδευτικό… Και μια αναφορά για τους εκπαιδευτικούς. Νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ το ρόλο και τη θέση τους. Επειδή ο λαϊκισμός των κυβερνώντων (όχι μόνο των σημερινών) και των μέσων ενημέρωσης περνά και στον απλό κόσμο, θεωρούμε όλοι μας ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι ευνοημένοι του συστήματος, εκείνοι που εργάζονται όσο το δυνατό λιγότερο, κάθονται τρεις μήνες το χρόνο και πληρώνονται πλουσιοπάροχα… Ναι, το ωράριο του εκπαιδευτικού στο σχολείο είναι λιγότερο από το δικό μου ή το δικό σας, των μη εκπαιδευτικών. Πράγματι κάθεται τρεις μήνες το χρόνο, όσο δεν κάθεται κανείς άλλος. Για σκεφτείτε όμως, τι ευθύνη έχει αυτός ο άνθρωπος. Και για το σήμερα και για το μέλλον. Για το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας, αφού πρέπει να διαμορφώσει τους αυριανούς πολίτες, την προσωπικότητα και τη συνείδησή τους. Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι ο «παιδοφύλακας», εκτός από εκπαιδευτής και επιμορφωτής. Φανταστείτε, για παράδειγμα, μια νηπιαγωγό, την οποία κατηγορούν ότι εργάζεται 3-4 ώρες την ημέρα. Σκεφτήκαμε ότι έχει στην καθημερινή της ευθύνη 20 παιδιά 4-5 ετών, με όσα καλά και όσα «επικίνδυνα» μπορεί να έχει το ασυνείδητο της ηλικίας. Αυτά τα παιδιά θα πρέπει και να τα προφυλάξει από κάθε κίνδυνο, να τα μάθει να σκέφτονται και να μαθαίνουν και να μας τα επιστρέφει σώα στο σπίτι. Και το απόγευμα, εκτός ωραρίου (αυτό δεν το μετράμε, και δεν πληρώνεται) να προετοιμάσει τα όσα θα μάθει στα μικρά το επόμενο τετράωρο. Το ίδιο φυσικά ισχύει για τους δασκάλους ή τους καθηγητές, με τα 30 και 35 παιδιά στο εξάωρο. Κάντε τη σύγκριση με τον κάθε γονιό που έχει στο σπίτι 2 και 3 παιδιά, και θέλει…πλήρες ωράριο για να ανταποκριθεί σωστά! Φυσικά ο εκπαιδευτικός δεν πληρώνεται «πλουσιοπάροχα». Είναι ο πλέον χαμηλόμισθος στον ελληνικό δημόσιο τομέα αλλά και σε σχέση με τους εκπαιδευτικούς της Ευρώπης. Προφανέστατα δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους όλοι οι εκπαιδευτικοί. Πολλοί δεν ξέρουν, δεν μπορούν ή απλώς κουράστηκαν. Ίσως κάποιοι δεν έχουν καν το επίπεδο της γνώσης να ασκούν αυτό το λειτούργημα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Ας μην πυροβολούμε λοιπόν τον Έλληνα εκπαιδευτικό. Ας τον εμπιστευτούμε, γιατί, στο κάτω κάτω, δεν μαθαίνει μόνο γράμματα στα παιδιά μας. Διαμορφώνει μαζί με εμάς τους χαρακτήρες τους. Και συχνά (ειδικά στη σημερινή εποχή) μόνο εκείνος αναλαμβάνει αυτή την ευθύνη γιατί εμείς οι υπόλοιποι γονείς είμαστε χαμένοι στην πολυπλοκότητα της καθημερινότητας και στον αγώνα για το «κουρεμένο» μεροκάματο… Ας δώσουμε λοιπόν την προσοχή μας σε όσα κάθε πολιτική απεργάζεται για το σχολείο και το αύριο κι ας αφήσουμε το δάσκαλο, με την ευρεία έννοια, να κάνει τα παιδιά μας ανθρώπους με γνώση, συνείδηση κι ευθύνη.
  14. Τα κείμενα των κορυφαίων : “Ονειρεύομαι την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού, όπως στην Πομπηία! Μια... “εξτρεμιστική” πραγματεία του Ν. Καζαντζάκη, στα 1926, εναντίον του αστικού κράτους Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected] Ο «ξαφνικός θάνατος» του δυτικού αστικού πολιτισμού, όπως έγινε με την Πομπηία! Μια πολιτικό-φιλοσοφική πραγματεία του Νίκου Καζαντζάκη, εξτρεμιστική «διακήρυξη καταστροφής» του αστικού κράτους, που δημοσίευσε το 1926, με τον τίτλο «Η νέα Πομπηία» Ο «ξαφνικός θάνατος» της Πομπηίας των κατοίκων που ευδαιμονούσαν, και γι αυτό ήταν ανυποψίαστοι και υποτιμούσαν το ενδεχόμενο μιας καταστροφής, στις 24 Αυγούστου του έτους 79 μ.Χ. εμπνέει τον Καζαντζάκη, που οραματίζεται μια ανάλογη, αιφνίδια καταστροφή για τον δυτικό αστικό πολιτισμό. Η επίσκεψή του στα ερείπια της αρχαίας ιταλικής πόλης, στα 1924, του ενέπνευσε εξτρεμιστικές, καταστροφικές για το παγκόσμιο αστικό κράτος στοχεύσεις, που τις διατύπωσε στην πραγματεία του. Το παράδοξο είναι ότι ο Καζαντζάκης «καταστροφολογώντας» επιδιώκει τη λύτρωση ενός ολόκληρου κόσμου, των καταπιεσμένων και πεινασμένων, του προλεταριάτου, που έγινε, όπως λέει, γρανάζι της παγκόσμιας μηχανής της αστικής τάξης που απογύμνωσε τον πολιτισμό από το πνεύμα και την τέχνη Ο Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος Όσβαλντ Σπένγκλερ που είχε εκδώσει το 1919 το έργο του «Η παρακμή της Δύσης», με το οποίο προφήτευε το τέλος του δυτικού αστικού πολιτισμού. Ο Καζαντζάκης πιθανώς επηρεάστηκε από τον Σπένγκλερ στην «εξτρεμιστική», για την εποχή, πολιτικό-φιλοσοφική πραγματεία του 1926 «Η νέα Πομπηία» Θα μπορούσε να θεωρηθεί-με δεδομένες τις συνθήκες της εποχής- ένα κείμενο που θα προσδιόριζε το συντάκτη του ως έναν τρομοκράτη! Μια απειλή για το αστικό σύστημα. Βρισκόμαστε στα 1926 κι ο Νίκος Καζαντζάκης, που περνά τη φιλοκομμουνιστική του περίοδο, προκαλεί τον συντηρητικό πολιτικό και πνευματικό κόσμο δημοσιεύοντας μια πολιτικό-φιλοσοφική μελέτη με τον τίτλο «Η νέα Πομπηία», στην οποία διακηρύττει ότι θα χαιρόταν πολύ να έβλεπε την καταστροφή του αστικού συστήματος και της κυριαρχούσας (και αμέριμνης στην ευδαιμονία της) αστικής τάξης, να συντρίβεται, όπως ακριβώς έγινε η συντριβή της ιταλικής πόλης από την έκρηξη του Βεζούβιου, στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ. Ο «ξαφνικός θάνατος» του δυτικού πολιτισμού, που μετέτρεψε τον άνθρωπο σε γρανάζι του, ήταν το δικό του όραμα. Ένα κείμενο ασφαλώς προκλητικό για την ωμότητα με την οποία ο κορυφαίος διανοητής και συγγραφέας διατυπώνει τις σκέψεις του ενάντια στο υπάρχον πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, αλλά παράλληλα βαθειά ανθρωπιστικό – όπως όλο το έργο του- καθώς μέσα από την οραματική για εκείνον καταστροφή, θα σωθεί ο άνθρωπος – δεσμώτης του βιομηχανοποιημένου συστήματος του δυτικού πολιτισμού. Έχουμε να κάνουμε στην πραγματικότητα με μια κομμουνιστική διακήρυξη του Καζαντζάκη για την καταστροφή της δυτικής αστικής τάξης και του πολιτισμού της, και την απελευθέρωση των φτωχών κι αδικημένων απʼ τα δεσμά τους. Μια «διακήρυξη καταστροφής του δυτικού πολιτισμού», όπως είχε συμβεί με την Πομπηία. Όπως προαναφέραμε, είναι η φιλοκομμουνιστική περίοδός του. Δεν αισθάνεται ακριβώς κομμουνιστής, είναι όμως κοντά στις σοσιαλιστικές ιδέες, που έχει προσεγγίσει από το 1922, όταν βρίσκεται στο Βερολίνο και γνωρίζει την Εβραία σοσιαλίστρια Ραχήλ Λιπστάιν. Είναι τότε που με την πρώτη σύζυγό του Γαλάτεια Αλεξίου ουσιαστικά έχει χάσει κάθε ουσιαστική επαφή, και ο χωρισμός θεωρείται δεδομένος. Με τη Ραχήλ θα συνδεθεί πολιτικά αλλά και ερωτικά. Θα τον επηρεάσει σημαντικά στις ιδεολογικές αναζητήσεις του εκείνη την εποχή. Ήδη τον συγκινεί και το πείραμα του Λένιν στη νεαρή Σοβιετική Ρωσία. Όταν ο Καζαντζάκης θα βρίσκεται στο Βερολίνο θα αρχίσει και τη συγγραφή της «Ασκητικής», της κορυφαίας φιλοσοφικής πραγματείας του, ψήγματα από την οποία διακρίνουμε και στη μελέτη «Η νέα Πομπηία». Οι αναφορές που συναντούμε στο δοκίμιο το οποίο αναδημοσιεύουμε σήμερα στην ουσία είναι οι υπό επεξεργασία σκέψεις, τα «ιδεολογήματα» που σκάρωνε στο νου του και στο χαρτί για την «Ασκητική», από το 1922, όταν πρωτάρχισε το γράψιμό της ως ένα έργο καθαρά θεολογικό, όπως έγραφε από τη Βιέννη στις 9 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς στη Γαλάτεια, σύζυγό του ακόμη. Η «Νέα Πομπηία» θα δημοσιευτεί τον Οκτώβριο του 1926 στην «Αναγέννηση» του μεγάλου παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού, και η «Ασκητική» θα δημοσιευτεί σε μια πρώτη της μορφή μερικούς μήνες αργότερα, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1927 σε συνέχειες επίσης στην «Αναγέννηση». Άρα όταν γράφει την «Πομπηία» έχει και κατασταλαγμένες σκέψεις της «Ασκητικής» που μπορεί να καταθέσει. Η Πομπηία, την οποία έχει επισκεφτεί δυό χρόνια νωρίτερα, εκφράζει εκείνη την εποχή έναν ισχυρό συμβολισμό για τον Καζαντζάκη. Η κατάρρευση μια ευημερούσας πολιτείας, που συντρίβεται και μαζί της χάνονται οι αλαζόνες και ευδαίμονες κάτοικοι, που υποτιμούν ακόμη και τον κίνδυνο του ηφαιστείου το οποίο είναι έτοιμο να σπείρει το θάνατο πάνω από τα κεφάλια τους. Έτσι φιλοδοξεί να δει να χάνεται κι ο δυτικός πολιτισμός, η κυρίαρχη αστική τάξη. Μέσα στη σιγουριά και την ευδαιμονία της. Αργότερα, το 1933, θα ασχοληθεί και πάλι με την καταστροφή της Πομπηίας, διασκευάζοντας το έργο του Έντουαρντ Τζώρτζ Μπούλβερ - Λύττον (Edward George Bulwer-Lytton) «Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας», που κυκλοφόρησε το 1933 από τον εκδοτικό οίκο Ελευθερουδάκη. Οραματιστής της καταστροφής! Ο Καζαντζάκης εμφανίζεται ως ένας «εξτρεμιστής», ένας οραματιστής της απόλυτης καταστροφής του κόσμου της αδικίας, του δυτικού πολιτισμού της μηχανής και του κέρδους, που καταστρέφει τον ίδιο τον άνθρωπο, χρησιμοποιώντας τον ως ένα γρανάζι, το οποίο αντικαθίσταται όταν χαλάσει. Οραματίζεται τη συντέλεια αυτού του πολιτισμού, του δυτικού, μαζί με εκείνους που κερδίζουν και ευδαιμονούν απʼ αυτόν. Όπως έγινε στην Πομπηία. Και χαίρεται ακόμη περισσότερο γιατί αυτοί που κερδοσκοπούν από τα ανθρώπινα γρανάζια δεν αντιλαμβάνονται την καταστροφή που έρχεται και θα χαθούν ανυποψίαστοι και χορτασμένοι, πάνω στη διασκέδαση. Όπως είχε γίνει με τους κατοίκους της Πομπηίας, που έτρωγαν κι έπιναν, χωρίς να καταλαβαίνουν ή να σπουδαιολογούν την καταστροφή που ερχόταν. Ή επειδή νόμιζαν πως η ευδαιμονία τους θα τους έσωζε, θα ήταν πιο ισχυρή από την επερχόμενη συντέλεια. Η Πομπηία – την οποία επισκέφτηκε το 1924 και επέστρεψε μάλλον χαρούμενος για την καταστροφή αυτού που εκπροσωπούσε σʼ έναν παρακμασμενο, κατά τον ίδιο πολιτισμό- είναι ένα σύμβολο για τον Καζαντζάκη. Είναι ο στόχος γιʼαυτό που εκείνη την εποχή πιστεύει. Την ανατροπή του διεφθαρμένου και φθαρμένου ήδη αστικού καθεστώτος. Μην ξεχνάμε ότι αυτή είναι η «κομμουνιστική περίοδος» του διανοητή. Τον έχει συνεπάρει αυτό που συμβαίνει στη Σοβιετική Ρωσία. Στα τέλη του 1927, της επόμενης δηλαδή χρονιάς αυτής που γράφει την «καταστροφολογική» διακήρυξη, θα επισκεφτεί και θα περιδιαβεί τη νεαρή σοσιαλιστική δημοκρατία του Λένιν, όταν πλέον ο ίδιος ο ιδρυτής της θα έχει χαθεί και θα αρχίζει η κυριαρχία του Στάλιν. Θα την επισκεφτεί μαζί με τον, ακόμη, φίλο του κομμουνιστή – τότε κι αργότερα φιλοφασίστα- Ελληνορουμάνο συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι, καλεσμένοι κι οι δύο της σοβιετικής κυβέρνησης, στο γιορτασμό των δεκάχρονων της Οκτωβριανής Επανάστασης. Επιστρέφοντας τον Γενάρη του 1928 θα μιλήσουν κι οι δυό τους για τα όσα θαυμαστά, όπως διέκριναν, συνέβαιναν εκεί. Κι αυτή η εκδήλωση, οργανωμένη από τον Φιλεκπαιδευτικό Όμιλο του πρωτοπόρου παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού, θα γίνει η αιτία να απελαθεί ο Ιστράτι και να διωχθούν ποινικά Καζαντζάκης και Γληνός, ως κομμουνιστές. Όπως στα 1924 που ο Καζαντζάκης συνελήφθη στο Ηράκλειο ως αρχικομμουνιστής. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Καζαντζάκης δοκίμασε, προσέγγισε, τον κομμουνισμό, αλλά ουδέποτε υπήρξε κομμουνιστής. Βαθειά ανθρωπιστής καθώς ήταν όμως, με απόλυτη συναίσθηση του ανθρώπινου χρέους και της ευθύνης, αλλά με απόλυτη απέχθεια και μίσος σε ό,τι προκαλούσε την αδικία, ειδικά στους αδύναμους και στους ανθρώπους του μόχθου, ήταν πολύ φυσικό να τον συγκινήσει και να τον συνεπάρει το πρωτοποριακό εγχείρημα του Λένιν και των μπολσεβίκων. Βέβαια αυτή η συγκίνηση δεν κράτησε για πολύ, καθώς στο ταξίδι του 1927 στη Σοβιετική Ρωσία εντόπισε στοιχεία στρέβλωσης σʼ αυτό που ο ίδιος οραματιζόταν και πίστευε. Στρέβλωση που αναφερόταν κυρίως στα οικονομικά μέσα παραγωγής και στην κομματική γραφειοκρατία, που άρχιζε να κυριαρχεί υπό τον Στάλιν. Η εκδικητική μα και ανθρωπιστική ευχή της καταστροφής! Στο κείμενό του «Η νέα Πομπηία», ο Καζαντζάκης για πρώτη φορά φαίνεται να χαίρεται, να ηδονίζεται για μια καταστροφή. Όχι γενική και αόριστη. Δεν κάνει καταστροφολογία. Δεν είναι μηδενιστικές απόψεις τούτες εδώ. Αναφέρεται στην κατάρρευση του παλιού κόσμου, του πολιτισμού που μετέτρεψε τον άνθρωπο σε τμήμα της μηχανής του, που ανέδειξε την αδικία σε κεντρικό στοιχείο της πολιτικής επιβίωσης του καπιταλισμού. Είναι παραδοξολογία, αλλά η ηδονή μπροστά σε μια καταστροφή που εύχεται, που οραματίζεται, είναι βαθειά ανθρώπινη, συνεπής προς όλη την πορεία του. Ακόμη κι αν εκφράζεται με τόσο αντιφατικό τρόπο. Ο Καζαντζάκης, δια της αναφοράς κάποιου άγνωστου μπροστά στα ερείπια της Πομπηίας, εκφράζει την επιθυμία του για την κατεδάφιση του δυτικού πολιτιστικού προτύπου, που ξέχασε τον άνθρωπο, που τον έχασε απʼ το επίκεντρο του ενδιαφέροντός του: «Έτσι να δώση ο Θεός να περπατήσω στο Παρίσι και στη Λόντρα και να μιλώ ρούσικα στους συντρόφους». Είναι τόσο σκληρή η ευχή, που κι ο ίδιος ανατριχιάζει. Είναι εκδικητική. Αλλά η εκδίκηση είναι εκ μέρους των αδικημένων. Γι αυτό είναι δικαιωμένη, ιερή. Η «εξτρεμιστική» αυτή αναφορά του μοιάζει να «πατάει» πάνω στις αντιλήψεις του σύγχρονού του, Γερμανού ιστορικού και φιλοσόφου Όσβαλντ Σπένγκλερ (Oswald Spengler, 1880 - 1936), ο οποίος από το 1919 είχε περιγράψει την πτώση του δυτικού πολιτισμού, που παραμέρισε τα πνευματικά, την πραγματική ουμανιστική πολιτιστική αντίληψη, ώστε να κυριαρχήσουν τα στοιχεία του τεχνικού πολιτισμού, του κέρδους και της αδικίας. Ο Γερμανός φιλόσοφος είχε «προφητέψει», στο περίφημο έργο του «Η παρακμή της δύσης», το τέλος του πολιτισμού της Δύσης, καθώς, όπως έγραψε, κανένας από τους πολιτισμούς της ιστορίας -τους οποίους προσδιόριζε σε οκτώ- δεν είναι αιώνιος, αλλά καθένας τους έχει ζωή διάρκειας περίπου χιλίων ετών. Ως σημάδια κατάρρευσης είχε εντοπίσει την επικρατούσα δύναμη του χρήματος, την κυριαρχία των μέσων μαζικής ενημέρωσης και την έλλειψη πρωτότυπων διανοουμένων και δημιουργών σε όλους τους τομείς του πολιτισμού και της παιδείας. «Ο τεχνικός πολιτισμός είναι το αδήριτο πεπρωμένο ενός πνευματικού πολιτισμού», συμπέραινε ο Σπένγκλερ. «Με το ξεκίνημα του τεχνικού πολιτισμού σβήνει τελικά το γνήσιο διακοσμητικό στοιχείο και κατά προέκταση η μεγάλη τέχνη γενικά». Σαν Πομπηία, πριν την έκρηξη Επτά χρόνια αργότερα ο Καζαντζάκης ερχόταν να διακηρύξει κάτι ανάλογο: «Όλη η Γης σήμερα μού φαίνεται μια Πομπηία, λίγη ώρα πριν από την έκρηξη», γράφει. «Τι χρησιμεύει μια τέτοια γης με τις άθλιες γυναίκες, με τους άπιστους άντρες, με τις φάμπρικες, με τις αρρώστειες; Γιατί να ζούνε όλοι τούτοι οι έξυπνοι έμποροι, γιατί να μεγαλώνουν όλα τούτα τα παιδιά και να καθήσουν κι αυτά στη θέση, που κάθουνταν οι γονέοι τους, στις ταβέρνες, στις φάμπρικες, στα πορνεία; Όλη τούτη η ύλη εμποδίζει το πνέμα να περάση. Ό,τι πνέμα είχε, το ξόδεψε δημιουργώντας ένα λαμπρό πολιτισμό-ιδέες, θρησκείες, ζωγραφιές, μουσική, πράξη. Τώρα ξεθύμανε. Ας έρθουν οι βάρβαροι να καθαρίσουν το σωρό τούτο, νʼ ανοίξουν καινούργια κοίτη στο πνέμα». Η ηδονή με την οποία «βλέπει» την καταστροφή αυτού του κόσμου προκαλεί κατάπληξη όμως και στον ίδιο τον Καζαντζάκη. Η έκφρασή του, η χαρά του μπροστά στο όραμα που έχει περιδιαβαίνοντας τα ερείπια της Πομπηίας, τον τρομάζει. Το λέει ο ίδιος, περιγράφοντας τη διαπάλη του παλιού και του νέου κόσμου: «Μέσα στο στήθος μου ένοιωσα για πρώτη φορά ένα όρνιο σκληρό, αρπαχτικό, που πεινάει και δεν αγαπάει τους ανθρώπους. Είδα με καθαρό, χαρούμενο μάτι το σημείο του ανθρώπινου ξετυλιμού, όπου έλαχε να γεννηθώ, τη φοβερή τούτη κρίσιμη στιγμή, όπου ένας κόσμος σαπίζει κι είναι έτοιμος να πέση κι ένας άλλος κόσμος, σκοτεινός, άγριος, συντάζεται νʼ ανέβη». Αυτή τη διαπάλη έχει περιγράψει ήδη από τον Φεβρουάριο του 1925, στην «Ομολογία πίστεως», στη γραπτή δηλαδή απολογία του ενώπιον της ανακριτικής αρχής του Ηρακλείου, όταν είχε συλληφθεί ως αρχηγός των κομμουνιστικών ομάδων της πόλης. Τότε ο λόγος του ήταν πιο «διαλλακτικός», αφού φυσικά απευθυνόταν στις αρχές. Ο Καζαντζάκης με την «Ομολογία πίστεως», η οποία συμπληρώθηκε σε σειρά κειμένων του στη «Νέα Εφημερίδα» του Ι. Μουρέλλου (τα είχαμε δημοσιεύσει στο πλαίσιο της στήλης, στις 4 Απριλίου 2011), ουσιαστικά διακήρυττε τότε τη νέα ιδεολογία του, αυτή στην οποία προσχώρησε την περίοδο της παραμονής του στο Βερολίνο, το 1922, σύμφωνα με την οποία ήταν νομοτέλεια να καταρρεύσει το παλιό αστικό καθεστώς, μαζί με την κυρίαρχη αστική τάξη. Τη θέση του στην κοινωνική κυριαρχία θα έπαιρνε η τάξη των εργαζομένων, όπως έγραφε, δηλαδή οι εργάτες, οι αγρότες και οι πνευματικοί παραγωγοί, όπως προσδιόριζε τη σύνθεσή της. Σημείωνε, μάλιστα, ότι αυτή η αναπόφευκτη αλλαγή των πραγμάτων αφορούσε σʼ ολόκληρο τον κόσμο, και φυσικά στα μικρά, όπως ανέφερε, πράγματα της Ελλάδας. Ουσιαστικά, δηλαδή, υιοθετούσε την αντίληψη του Λένιν, που υποστήριξε ότι μετά την επιβολή του σοσιαλισμού ανά κράτος, σʼ ολόκληρο τον πλανήτη θα επικρατήσει νομοτελειακά το νέο παγκόσμιο σύστημα, ο κομμουνισμός. Τώρα μιλάει πλέον καθαρά για βίαιη ανατροπή του αστικού καθεστώτος. Για την καταστροφή του. Μια καταστροφή όμως γόνιμη, μέσα από την οποία θα έλθει το καινούργιο και το δίκαιο. Μάλιστα στην «Πομπηία» κάνει λόγο για πρώτη φορά και για την «προλετάρικη τάξη», η οποία βγαίνει από το σκοτάδι της και ανεβαίνει την ανηφόρα της κυριαρχίας και της δημιουργίας του νέου, του δικού της συστήματος και του πολιτισμού. Την ανηφόρα, το δύσκολο αυτό δρόμο, τον περιγράφει φυσικά και στην «Ασκητική». Χρέος έχει ο άνθρωπος να την ανέβει και να φτάσει στο στόχο. Από την «Ομολογία πίστεως» του Ηρακλείου, τον Φλεβάρη του 1925, έχει διατυπώσει την άποψη ότι η ζωή έχει μια αρχή κι ένα τέλος στην αποστολή του καθενός. Κάποτε η αστική τάξη, γράφει στην «Πομπηία», όπως και στην προηγούμενη «Ομολογία», ήταν αυτή που επαναστάτησε και πήρε τη θέση της ως κυρίαρχης στον κόσμο. Τώρα έκλεισε ο κύκλος της, το χρέος της το έκανε, και θα γκρεμιστεί από τους νέους επαναστατημένους, τους προλετάριους, τους εργάτες. Το σύγχρονο χρέος, το νέο χρέος της των δεδομένων της εποχής- γράφει ο Καζαντζάκης- είναι: «Μίσος, πόλεμος χωρίς έλεος, χωρίς συμβιβασμό, ενάντια στην αστική τάξη. Έκαμαν το χρέος τους, τώρα γινήκαν εμπόδια στο πνέμα». Κι επειδή η επανάσταση αυτή βλέπει ότι δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο αν οι καταπιεσμένοι εργάτες, οι άνθρωποι – γρανάζια της μηχανής του σύγχρονου πολιτισμού που παραμέρισε το πνεύμα και τις ανθρώπινες ανάγκες για να προχωρήσει, ενωθούν, σπάζοντας τα σύνορα των χωρών. Η επανάσταση, η κατάρρευση ενάντια στην κυρίαρχη αστική τάξη, θα γίνει μόνο αν είναι παγκόσμια. Θα γίνει από μια νέα τάξη πιστών, τους Συντρόφους, όπως τους ονομάζει, ξεκαθαρίζοντας την φιλοκομμουνιστική τοποθέτησή του εκείνη την περίοδο. Αυτοί οι Συντρόφοι έχουν κοινές ελπίδες και κοινό μίσος. Και υποτάσσονται στο συλλογικό, βασική προϋπόθεση του οργανωμένου αγώνα. «Πειθαρχούν – σημειώνει- όπως όλοι όσοι πιστεύουν: η προσωπικότητά τους υποτάζεται στο σύνολο. Νοιώθουν, ετοιμάζονται για έφοδο». Το χρέος και ο συνεχής αγώνας Είναι χρέος ο συνεχής αγώνας, διακηρύττει ο διανοητής. Χρέος να ανέβει ο άνθρωπος την ανηφόρα, αφού οι μεγαλύτεροι άθλοι της ανθρωπότητας στη σκέψη, στην τέχνη και στην πράξη τελέστηκαν στο ορμητικό τούτο ανηφόρισμα του ανθρώπου. Χρέος ο αγώνας να απελευθερωθεί ο άνθρωπος. Παράλληλα καλεί τις άλλες κοινωνικές ομάδες, τους διανοούμενους, τους αγρότες, στο δικό τους χρέος ∙ να συνεργαστούν μʼ αυτούς που ονομάζει Συντρόφους, αυτούς που έχουν ως χρέος τη δική τους εξέγερση. Τους προλετάριους. Για να σπάσουν τα γρανάζια της μηχανής του στρεβλού, δυτικού πολιτισμού. Για να κάνουν κι αυτοί το δικό τους κύκλο στην ανθρώπινη ιστορία. «Καμιά αηδία κι απογοήτευση από την συνεργασία μας με τους προλετάριους», συμβουλεύει και προτρέπει, απευθυνόμενους στις «σύμμαχες ομάδες». «Είναι σκοτεινοί, σκληροί, ακάθαρτοι, θέλουν να πάρουν την εξουσία για νʼ αδικήσουν και αυτοί, να γλεντήσουν σαν τους άλλους. Μα τι σημαίνει; Είναι τα σύγχρονα θεοφόρα μεταγωγικά. Θα ξελαγαρίση η βαρειά τούτη ύλη, θα γίνη πνέμα, θα δημιουργήση νέον πολιτισμό- πριχού ξαναγυρίση στο χτήνος». «Σέβας με κυριεύει – γράφει αλλού ο Καζαντζάκης. Μέσα στις μάζες τούτες καθαρά ξεχωρίζω την κραυγή του Αόρατου, που ανεβαίνει. Αν ζούσα άλλους αιώνες, την κραυγή τούτη θα την ξεχώριζα μέσα στις μάζες των νοικοκυραίων, των βιομηχάνων, των εμπόρων, που ανέβαιναν τότε, και θα συμμαχούσα μαζί τους. Μια προσπάθεια αιώνια, ανώτερη από τον άνθρωπο πιάνεται από κορμιά, από γένη, από τάξεις ∙ τις δουλεύει, τις μετουσιώνει όσο μπορεί, κι ύστερα, όταν πια εξαντληθούν, τους αφήνει και πιάνεται από άλλο ακατέργαστο υλικό. Η δύναμη τούτη σπρώχνει το κάθε τι να υψωθή και να καρπίση κι ύστερα το συντρίβη σαν άχρηστο. Αυτή την αιώνια προσπάθεια μέσα από διάφορες εποχές, από πλήθος εναλλαγές και πάθη, χρέος έχουμε να ακολουθούμε, να βοηθούμε, να συνεργαζόμαστε μαζί της. Σήμερα έχει αρπάξει τα πλήθη, που δουλεύουν και πεινούν- τα πλήθη αυτά σήμερα είναι το ακατέργαστο υλικό της». Στη συνέχεια στη σελίδα 14 αναδημοσιεύουμε όλη τη μελέτη του Νίκου Καζαντζάκη, με τον τίτλο «Η νέα Πομπηία», από την «Αναγέννηση» του Οκτωβρίου του 1926. Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ - Η ΝΕΑ ΠΟΜΠΗΪΑ Πρόπερσι, μιάν ανοιξιάτικη μέρα, ένοιωσα απροσδόκητη χαρά πλανώμενος στα ερείπια της Πομπηΐας: Ο ουρανός ήταν αλαφρά συνεφιασμένος, τ΄ανοιξιάτικα χόρτα είχαν σκεπάσει τα κατώφλια και τις αυλές, οι δρόμοι ήταν όπως μου αρέσουν έρημοι κι εγώ γύριζα ολομόναχος στην αδειανή πολιτεία, χτυπώντας το ραβδί μου στις πέτρες, σφυρίζοντας. Τα σπίτια ήταν ανοιχτά, χωρίς πόρτες, χωρίς σκύλους, χωρίς νοικοκύρηδες. Εμπαινα, έβγαινα, ήμουνα ευτυχής. Οι ταβέρνες, οι ναοί, τα θέατρα, τα λουτρά, όλα έρημα. Στους τοίχους κρατούσαν ακόμα, μέσα σε ξέθωρες μπογιές, γυμνές χορεύτρες, ηλίθια ερωτόπουλα, πετεινοί και σκύλοι, θεοί κι αδιάντροπες χτηνοβασίες. Κάποιος ήρθε πλάϊ μου και μου είπε ξαφνικά: “Ετσι να δώση ο Θεός να περπατήσω στο Παρίσι και στη Λόντρα και να μιλώ ρούσικα στους συντρόφους”. Ανατρίχιασα και φοβερό προαίσθημα κυρίεψε την καρδιά μου. Τα κελάρια της Πομπηΐας ήταν γιομάτα· οι γυναίκες ήταν ξετσίπωτες, νιολουσμένες και στείρες· οι άντρες ήταν έμποροι πονηροί, ειρωνικοί και κουρασμένοι. Οι θεοί όλοι-Ελληνες, Αφρικανοί κι Ασιάτες ήταν εκεί μπουλούκι, μαζωμένοι σε δημοκρατικήν αθλιότητα, άπιστοι, δειλοί και μοίραζαν μεταξύ τους, πονηρά χαμογελώντας, τα πρόσφορα και τις ψυχές των ανθρώπων. Ολη η πολιτεία ήταν ξαπλωμένη στα πόδια του Βεζούβιου και χαχάριζε ανέγνοιαστη. Ολη η Γης σήμερα μου φαίνεται μια Πομπηΐα, λίγη ώρα πριν από την έκρηξη. Τι χρησιμεύει μια τέτοια γης με τις άθλιες γυναίκες, με τους άπιστους άντρες, με τις φάμπρικες, με τις αρρώστειες; Γιατί να ζούνε όλοι τούτοι οι έξυπνοι έμποροι, γιατί να μεγαλώσουν όλα τούτα τα παιδιά και να καθήσουν κι αυτά στη θέση, που κάθουνταν οι γονέοι τους, στις ταβέρνες, στις φάμπρικες, στα πορνεία; Ολη τούτη η ύλη εμποδίζει το πνέμα να περάση. Ο,τι πνέμα είχε, το ξόδεψε δημιουργώντας ένα λαμπρό πολιτισμό-ιδέες, θρησκείες, ζωγραφιές, μουσική, πράξη. Τώρα ξεθύμανε. Ας έρθουν οι βάρβαροι να καθαρίσουν το σωρό τούτο, νʼ ανοίξουν καινούργια κοίτη στο πνέμα! Μέσα στο στήθος μου ένοιωσα για πρώτη φορά ένα όρνιο σκληρό, αρπαχτικό, που πεινάει και δεν αγαπάει τους ανθρώπους. Είδα με καθαρό, χαρούμενο μάτι το σημείο του ανθρώπινου ξετυλιμού, όπου έλαχε να γεννηθώ, τη φοβερή τούτη κρίσιμη στιγμή, όπου ένας κόσμος σαπίζει κι είναι έτοιμος να πέση κι ένας άλλος κόσμος, σκοτεινός, άγριος, συντάζεται νʼ ανεβή. Βλέπω τα πλήθη, που υποφέρουν και πεινούν, να χυμούν στο στρωμένο τραπέζι, όπου οι αφεντάδες κάθουνται ναρκωμένοι, δυσκίνητοι από το βαρύ φαγοπότι. Η στιγμή τούτη είναι η πιο γόνιμη και τη γεύομαι αργά, βαθύτατα: Η χίμαιρα φλογίζει τα πρόσωπα, που κάνουν έφοδο· οι άλλοι, εκείνοι που κάθουνται, γρικούν ξάφνου τη βουή και στρέφουνται. Στην αρχή γελούν, ύστερα χλωμιάζουν σκύβουν ανήσυχοι κάτου και διακρίνουν-οι δούλοι τους, οι εργάτες, οι κολίγοι, οι παραμάνες, οι μαγέρισσες, οι δούλες ανεβαίνουν. Ιερή στιγμή! Οι μεγαλύτεροι άθλοι στη σκέψη, στην τέχνη και στην πράξη τελέστηκαν στο ορμητικό τούτο ανηφόρισμα του ανθρώπου. Ευθύς ως στρωθούν στα τραπέζια και τούτοι, θʼ αρχίσουν να παχαίνουν και να ναρκώνουνται. Κι άλλα πλήθη τυραννισμένα θα σηκωθούν πάλι από το χώμα και θα πηγαίνουν πάλι μπροστά η Πείνα, η Χίμαιρα, η Αδικία-οι Αρχηγίνες των ψυχών. Κι έτσι αιώνια, ρυθμικά, ακατάπαυτα. Οταν πολεμώ ν΄ αγκαλιάσω, όσο μπορώ, αλάκερο τον κύκλο της ανθρώπινης ενέργειας και να μαντέψω τον άνεμο, που ανεβάζει και σπρώχνει όλα τούτα τα κύματα των ανθρώπων-δέος με κυριεύει. Πώς μπορώ να βρω ένα ρυθμό μέσα σε όλη τούτη την καταιγίδα, που να σιγάζη τα φοβερά προαισθήματα της καρδιάς μου; Σκύβω, περιορίζω τη ματιά μου στο μικρό τούτο αδιόρατο τόξο του απέραντου κύκλου, στην εποχήν όπου ζω, και μάχομαι να δω καθαρά το σύγχρονο χρέος. Ετσι ίσως μονάχα ο άνθρωπος μπορεί μέσα στην εφήμερη στιγμή της ζωής του να εχτελέση κάτι αθάνατο, γιατί συνεργάζεται με τον αιώνιο ρυθμό. Βαθύτατα νοιώθω: ένας Αγωνιζόμενος ανηφορίζει από την ύλη στα φυτά, στα ζώα, στους ανθρώπους, και μάχεται για λευτεριά. Σε κάθε κρίσιμη εποχή ο Αγωνιζόμενος τούτος παίρνει και νέα όψη. Σήμερα η όψη του είναι τούτη: Είναι αρχηγός της σκοτεινής προλετάρικης τάξης που ανεβαίνει. Μια πίστη καινούρια, που καμιά σχέση δεν έχει με τις αναγνωρισμένες θρησκείες, πνέει απάνου στη γης. Σιγά αδιόρατα, οι επαφές των ανθρώπων αλλάζουν. Η ηθική, η αγωγή, οι δεσμοί έργου και εργάτη, ατόμου και συνόλου, μάχουνται να πάρουν νέαν όψη. Κρίσιμη, οδυνηρή είναι τούτη η στιγμή, που περνούμε. Ο άνθρωπος από κύριος εκατάντησε δούλος της μηχανής. Πιάστηκε στους τροχούς της, δε μπορεί πια να ξεφύγη. Ξαπόλυσε τις δαιμονικές δυνάμεις της ύλης και τώρα δε μπορεί πια να τις υποτάξη στη μυστική ποιότητα, στην ψυχή του. Το πνέμα που λευτέρωσε την ύλη, τώρα υλοποιείται αυτό, γίνεται παράρτημα της μηχανής που εφεύρε, την ακολουθάει σαν ύλη. Πολλοί ονειροπόλοι προτείνουν: - “Η μόνη σωτηρία είναι να γυρίσωμε στην παλιάν απλότητα, να λιγοστέψωμε τις ανάγκες μας, να ξορκίσωμε την πολυπλοκότητα τούτη της ζωής, που δε μας αφήνει μιας στιγμή ελεύτερους. Ετσι μονάχα το κάθε κομμάτι της ύλης, που θα δουλεύη ο άνθρωπος θα γιομίζει ψυχή. Πως δούλευαν στον μεσαίωνα; Η πέτρα, το ξύλο, το μέταλλο ζωντάνευαν, αλάφρωναν, γίνονταν πνέμα κάτου από την υπομονετικήν, ερωτικήν αναπνοή του εργάτη. Ας ακολουθήσωμε και μεις το δρόμο τούτο· ας γυρίσωμε πίσω!”. Ολα ταύτα μου φαίνονται ρωμαντικές, επιπόλαιες λαχτάρες. Νʼ απλοποιήσωμε τη ζωή μας, να γυρίσωμε πίσω στο μεσαίωνα, στις αγάπες των πρώτων χριστιανών ή ακόμα πιο πίσω στην πρωτόγονη κοινοχτημοσύνη και κοινογαμία των άγριων-όλα τούτα είναι φαντασίες ανίκανων ανθρώπων-. Η ζωή ποτέ δε γυρίζει πίσω·
  15. Θα γράψω κάτω από εσένα μιας και είσαι το μόνο άτομο που δεν κάνει όνειρα εδω και δεν ακολουθει την ρήση <<κάνεις που κάνεις όνειρα, κανετα μεγάλα>>, για να αυτοπαρηγορείσαι όπως κάνουν οι περισσότεροι σε αυτό το θέμα. Διάβασα εδω κάπου ότι το 15-20% των καταστημάτων είναι ξενοίκιαστα; Πότε ήταν αυτό; τώρα ή πριν 2 χρόνια; Το τσουναμι έχει κύμα που φτάνει αυτή τη στιγμή στο 70% . Γιατί να το κρυψωμεν άλλωστε όπως έλεγε ο Μητσοτάκης. Επίσης αυτό που έγραψες εσύ εδω μου έκανε εντύπωση. Δηλαδή ότι στα αστικά κέντρα θα επιβιώσουν εταιρείες και οι μοναχικοί θα εξαφανιστούν. Επειδή σκέφτεσαι πάντα λογικά θα σου πω ότι εκεί το πάνε όλοι αυτοί που μας κυβερνούν επειδή έχουν αυτές τις εντολές. Έχουν κάνει όμως λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο. Δεν έχουν υπολογίσει στις παραμέτρους τους την ψυχολογία του Έλληνα. Ο έλληνας ή τέλος πάντων όποιος επιβιώσει επιχειρηματίας δεν θα προτιμήσει τις εταιρείες. Θα προτιμήσει το ένα άτομο, το οποίο ψυχολογικά πλέον νομίζει ότι θα μπορεί να συνεργαστεί σαν άνθρωπος και όχι με μια απρόσωπη εταιρεία εναλλασσόμενων προσώπων. Θα αντισταθεί ο έλληνας στο να μπαίνουν πολλοί και διάφοροι στο μαγαζί του, το ποιον των οποίων είναι δύσκολο να εντοπίσει. Και φυσικά εξακολουθώ να πιστεύω ότι στο εγγυς μέλλον θα πεθάνει το μέλλον, διότι η πολιτική που ακολουθείται είναι άσχετη με την ελληνική πραγματικότητα και οι πολιτικοί που πάνε να την εφαρμόσουν είναι και αυτοί άσχετοι με την ελληνική πραγματικότητα. Που θα πάμε; Όταν δουν τα εκτός της Ελλάδος κέντρα ότι στην Ελλάδα μόνον πτώματα υπάρχουν θα τρέξουν έντρομοι να αλλάξουν την εκβιαστική πολιτική τους έναντι της Ελλάδος και θα τρέχουν να δώσουν το φιλί της ζωής χωρίς να έχουν καμία απαίτηση. Το πρόβλημα όμως που θα δημιουργηθεί τότε θα είναι αν ο νεκρός θα ακολουθησει την τύχη του Λαζάρου ή θα μείνει μακροχρόνια πλέον σε ανάπτυξη του 19ου αιώνα.(εγω πιστευω το δευτερο). Όπως έλεγε κάποιος γνωστός ηθοποιός, <<το μπαλόνι έσκασε. Ένα σκασμένο μπαλόνι μπορεί να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση; Προσπαθούν να μας ξεγελάσουν και να μας πουν ότι μπορεί.>> Ειρήνη γράφοντας τα παραπάνω δεν είχα διαβάσει το κείμενο σου από τη μέση και κάτω. Το διάβασα μετά. Θα πω μόνο. Υποκλίνομαι στο πρόσωπο σου με σεβασμό.
  16. Απόστολε το δευτερο. το δευτερο. Προσπαθω να το επιβαλλω στην περιοχή μου, αλλα υποψιαζομαι οτι κατι μικροι (κατω των 30 ετων) πάνε να εξυπηρετησουν λαμογια, τα οποια δεν εχουν πληρωσει το προηγουμενο. Η πλακα ειναι οτι θα φανε και αυτοι φέσι.
  17. Ρε θα ηρεμήσετε. Καλά το έβαλαν το πρόστιμο. Εάν δεν πήγαινε την κατάσταση τώρα, και την πήγαινε τον Σεπτέμβριο (που θα την πάει πάλι) δεν έτρεχε τίποτα. Εάν πήγαινε έλεγχος πριν τον Σεπτέμβριο (σπάνια) τότε ότι πρόστιμο θα φάει θα είναι το ίδιο που έφαγε τώρα. Οι πιθανότητες όμως να το γλυτώσει το πρόστιμο είναι ίδιες με τις πιθανότητες να μην πάει ο έλεγχος. Μηπως ομως ο πινακας ήταν για νεοπροσλαμβανώμενο;
  18. Βρε κουμπάρε, ήρεμα σου γράφω. Δεν σου έγραψα για να σε πειράξω , ούτε και έχω καμία διάθεση μετά από όλα αυτά που γράφεις σε αυτό το θέμα. Λοιπόν παράτα τα νεύρα πριν μου την βιδώσει και εμένα να γίνουμε μπάχαλο εδω. Ήρεμα σου έγραψα χωρίς καμία πρόθεση να σε θίξω. Άκου παραμύθι. Σε οτι διαβασα σου εγραψα. Δεν θα εγραφα, εάν δεν διαβαζα κατι.
  19. Πριν καιρο, εσυ το εγραφες. Εκτος και αν εσενα αυτη η λεξη σε παει αλλου. Δεν ειχες βεβαια γραψει τοτε αυτην την λεξη, αλλα εμενα εκει με πηγε. Και απο τοτε δεν σε θεωρω οτι εχεις ως πρωτο επαγγελμα του λογιστη φοροτεχνη.
  20. Ρε manageraccount κομπιουτερά, αυτα τα εκλεψες απο εμένα και διεκδικώ πνευματικα δικαιώματα. Οταν τα εγραφα εγω πριν πολλους μηνες κοντεψε να με φατε. Εσυ ο ιδιος μου επιτεθηκες.
×
×
  • Create New...