Jump to content

xaroula

Silver members
  • Posts

    556
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by xaroula

  1. ............ Ο Αετός είναι ο μακροβιότερος από τα Αρπακτικά πτηνά. Μπορεί να ζήσει μέχρι 70 χρόνια! Αλλά για να φθάσει σε αυτή την ηλικία πρέπει να πάρει μια σκληρή απόφαση. Στα 40 του. Τα μακριά & ευέλικτα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν τη λεία του για να τραφεί. Το μακρύ & κοφτερό ράμφος του γίνεται πολύ κυρτό. Τα υπερήλικα & βαριά φτερά του, που οφείλονται στα πυκνά πούπουλα, κολλάνε στο στήθος του & τον δυσκολεύουν στο πέταγμα. Του μένουν ,λοιπόν, δύο επιλογές: να πεθάνει ή να περάσει μια επώδυνη διαδικασία αλλαγής που διαρκεί 150 μέρες. Η διαδικασία απαιτεί να πετάξει στην κορυφή ενός βουνού και να παραμείνει στη φωλιά του. Εκεί ο Αετός χτυπάει το ράμφος του σε ένα βράχο μέχρι να το αποκόψει. Αφού το αποκόψει, ο Αετός θα περιμένει να φυτρώσει καινούργιο και έπειτα θα αποκόψει τα νύχια του. Αφού φυτρώσουν τα καινούργια του νύχια, ο Αετός αρχίζει να μαδάει τα γερασμένα του φτερά. Μετά από πέντε μήνες, ο Αετός πραγματοποιεί τη διάσημη πτήση της Αναγέννησής του και ζει… Ακόμη 30 χρόνια
  2. Mες την υπόγεια την ταβέρνα, μες σε καπνούς και σε βρισές (απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα) όλ' η παρέα πίναμ' εψές· εψές, σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια. Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής. Ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής! Όσο κι ο νους να τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται. Ήλιε και θάλασσα γαλάζα και βάθος τ' άσωτ' ουρανού! Ω! της αβγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλα του δειλινού, λάμπετε, σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας! Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος, ίδιο στοιχειό· τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα στο σπίτι λυώνει από χτικιό· στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι. ― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! ― Φταίει ο Θεός που μας μισεί! ― Φταίει το κεφάλι το κακό μας! ― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί! Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα. Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας έβρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
  3. Η ΛΙΠΟΤΑΞΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ Έτσι χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα σπαρτιάτικα - ενώ καλοπερνούν τα ψέματα και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό. Τρέφονται με τις ανάγκες μας ανώτερες κι από βασιλικό πολτό. Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι πως να διαφύγεις και από που. Και μόνο φόβοι δίνανε στους φόβους σου κουράγιο εκεί αμετακίνητη να μένεις στου ανέμου τα μουγκρίσματα τη νύχτα όσο ξέσκιζε των δέντρων τα κλαδιά τα ώτα και τα χρόνια. Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα, σπαρτιάτικα, με νυχτωμένου δάσους τον μέλανα ζωμό δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι να διαφύγω από που. Κι εγώ όπως εσύ ποτέ δε διανοήθηκα σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα να κοιμηθώ ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο για να κρατιέται ζεστουλό. Μάνα, λες να είναι κληρονομική η πραγματικότης; ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ Για την κολλητή μου την Ελιξοία....
  4. Η λιποταξία της Χιονάτης Έτσι χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα σπαρτιάτικα - ενώ καλοπερνούν τα ψέματα και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό. Τρέφονται με τις ανάγκες μας ανώτερες κι από βασιλικό πολτό. Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι πως να διαφύγεις και από που. Και μόνο φόβοι δίνανε στους φόβους σου κουράγιο εκεί αμετακίνητη να μένεις στου ανέμου τα μουγκρίσματα τη νύχτα όσο ξέσκιζε των δέντρων τα κλαδιά τα ώτα και τα χρόνια. Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα, σπαρτιάτικα, με νυχτωμένου δάσους τον μέλανα ζωμό δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι να διαφύγω από που. Κι εγώ όπως εσύ ποτέ δε διανοήθηκα σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα να κοιμηθώ ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο για να κρατιέται ζεστουλό. Μάνα, λες να είναι κληρονομική η πραγματικότης; (Κική Δημουλά) Αφιερωμένο στην κολλητή μου.
  5. Καλά κάνεις και διαφωνείς, άποψή σου και ως έτσι , σεβαστή ....αλλά το "ηθικό ανεβασμένο" αναφερόταν αλλού...Ο Θανάσης το κατάλαβε και μου είναι αρκετό!!!
  6. Η αλεπού μιας άλλης εποχής Η πονηρή αλεπού όταν περνάει από ύποπτα μέρη, μαζεύει κοντά - κοντά τα πόδια της και τα κάνει ένα. Ο λόγος είναι τούτος: Άμα βαδίζει και με τα τέσσερα είναι εκτεθειμένη σε τέσσερις κινδύνους. Κάνει λοιπόν, τα τέσσερά πόδια της ένα, άρα περιορίζει και τους κινδύνους της σε ένα. Την πονηριά της όμως αυτή, την πληρώνει κάποτε πολύ ακριβά. Αν πέσει σε παγίδα, πέφτει και με τα τέσσερα. Από εδώ βγήκε και η παροιμία “Η πονηρή αλεπού πιάνεται και από τα τέσσερα”. copy
  7. Δικά σου τα πινέλα, δικά σου και τα χρώματα....ελεύθερη βούληση είναι αυτή!
  8. ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ ΤΟΝ ΚΑΜΒΑ ΣΟΥ Κάποτε ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο. Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου,υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές. Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να επιθυμίσεις κάτι, κι αυτό αμέσως γίνεται. Δεν μεσολαβεί κενό ανάμεσα στην επιθυμία και την εκπλήρωση της. Ο άνθρωπος κουρασμένος αποκοιμήθηκε κάτω από το δέντρο των ευχών. Οταν ξύπνησε, ένιωσε πολύ πεινασμένος και είπε “Πώς πεινάω! Αχ και να έβρισκα λίγο φαγητό!” Αμέσως από το πουθενά, το φαγητό φάνηκε να πετάει στον αέρα.Πολύ νόστιμο φαγητό. Πεινούσε τόσο πολύ, που δεν έδωσε προσοχή από που ερχόταν το φαγητό. Οταν πεινάς δε το φιλοσοφείς. Ενιωθε ικανοποιημένος. Μια άλλη σκέψη γεννήθηκε μέσα του. “Ας είχα κάτι να πιω….” Αμέσως εμφανίστηκε ένα θαυμάσιο κρασί. Πίνοντας ήρεμα το κρασί ,στη σκιά του δέντρου,άρχισε να αναρωτιέται. “Μα τι γίνεται; Τι συμβαίνει; Ονειρεύομαι ή μήπως υπάρχουν φαντάσματα γύρω μου και παίζουν παιχνίδια;” Και τότε εμφανίστηκαν τα φαντάσματα. Και ήταν άγρια, τρομερά. Αρχισε να τρέμει και του γεννήθηκε η σκέψη “Τώρα θα με σκοτώσουν” Και τον σκότωσαν.
  9. Εξαιρετικά ευρηματικός και ο δικός σου τρόπος να μας "πεις" κάτι για σένα....
  10. Υπάρχει ψηλά εν’ αστέρι το πιο λαμπερό τ’ ουρανού Μαζί του μιλάω και παίζω αν θέλω τα βράδια Αν νιώθω μονάχος το ξέρει κι ανοίγει τις πόρτες του νου Γλυκά με χαϊδεύει με φως και μου δείχνει σημάδια Καληνύχτα αστέρι να μου γνέφεις πού πας να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό κι από κει να με βλέπεις Καληνύχτα αστέρι να μου γνέφεις πού πας να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό κι από κει να με βλέπεις Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί Αυτό που επάνω του χρόνια σκυφτός περπατάω Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις το πώς έχω φτάσει ως εκεί μια νύχτα του Οκτώβρη το φως μου χαρίζεις και σπάω Καληνύχτα αστέρι… Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ’ ουρανού
  11. Η ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ Μόνος μέσα στη σιγή Μεταξύ των μαθητών άναψε η λογομαχία για τα αίτια των ανθρώπινων βασάνων. Μερικοί έλεγαν πως η αιτία είναι ο εγωισμός. Οι άλλοι θεωρούσαν πως φταίει η έλλειψη γνώσεων. Οι τρίτοι έλεγαν ότι ο άνθρωπος υποφέρει γιατί δεν είναι ικανός να ξεχωρίζει το ψέμα απ’ την αλήθεια. Στο τέλος πήγαν στον Δάσκαλο ο οποίος είπε: – Ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν έμαθε να μένει μόνος μέσα στη σιγή.
  12. Επέλεξες να απαντήσεις μέσω της πλαγίας οδού, ελεύθερη βούληση είναι αυτή.... Το πάντοτε που παρέθεσες με καλύπτει πλήρως... Αν τελικά ελεύθερη βούληση είναι το δικαίωμα της επιλογής, τότε υπάρχουν κάποια standard δεδομένα...τα if και τα then!
  13. Το ίδιο ασύμβατη, είναι σαφώς, και η παραδοχή της ελεύθερης βούλησης μέσα στην κοινωνία(κανόνες) «ενώ λειτουργεί απόλυτα στο πρακτικό επίπεδο, η εννοιολογική της ερµηνεία παραµένει εν πολλοίς µετέωρη» Μήπως λέω( κάνει και ζέστη) και η κοινωνία αποτελεί ένα είδος "ειμαρμένης"? και η "ελεύθερη βούληση" έχει ένα καθορισμένο πεδίο τιμών? Θεωρείς ότι κινείσαι με ελεύθερη βούληση? αν ναι, πρέπει τότε να δούμε, το τι εσύ θεωρείς τελικά ελεύθερη βούληση....
  14. Η ΦΙΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ. Ένας άνδρας, το άλογο κι ο σκύλος του, περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη. Όμως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει το θνητό κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την νέα κατάσταση. Ο δρόμος ήτανε πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.. Καλημέρα. Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος; Εδώ είναι ο παράδεισος, απάντησε ο φύλακας. Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε. Τότε ο φύλακας του δείχνει την πηγή, λέγοντας του: Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε. Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης. Λυπάμαι πολύ, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα. Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, αφού διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν. Λέει ο διαβάτης: Καλημέρα. Ο άνδρας έγνεψε με το κεφάλι του σαν απάντηση. Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ. Λέει ο άνδρας δείχνοντας το μέρος: Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε. Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και σβήσανε τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα. Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του είπε εκείνος. Με την ευκαιρία, πώς λέγεται αυτό το μέρος; Παράδεισος. Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε, ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος. Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση. Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος. Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα. Σε καμία περίπτωση, στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, γιατί εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!
  15. Κώστα, για να μην με μεταφράζεις σωστά, ή η κατάστασή μου χειροτέρεψε και πρέπει να το κοιτάξω.. ή με διάβασες σε λάθος στιγμή. Ελπίζουμε στα παιδιά μας, μα και αυτά ελπίζουν σε μας! Άρα...
×
×
  • Create New...