Jump to content

xaroula

Silver members
  • Posts

    556
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by xaroula

  1. Η κβαντική Φυσική εξηγεί τη Βιολογία Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ Το λεγόμενο «παράδοξο» του αρχαίου Ελληνα φιλοσόφου Ζήνωνα (490-415) από την Ελέα της Κάτω Ιταλίας, σύμφωνα με το οποίο η κίνηση είναι μια ψευδαίσθηση το οποίο ξένοι επιστήμονες είχαν ονομάσει από το 1977 «κβαντικό παράδοξο του Ζήνωνα», λύθηκε έπειτα από περίπου 2.500 χρόνια από τον επίκουρο καθηγητή του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης και ερευνητή του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας (ΙΤΕ), Γιάννη Κομίνη. Ο καθηγητής Γιάννης Κομίνης Ο καθηγητής Γιάννης Κομίνης Με τη χρήση κβαντικών εξισώσεων ο 37χρονος Ελληνας ερευνητής απαντά σε έναν σύνθετο επιστημονικό γρίφο, που αποτελεί και πολιτιστικό επίτευγμα του 21ου αιώνα με απροσμέτρητες συνέπειες στο μέλλον. Με την εν λόγω ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε χθες στο παγκοσμίου κύρους περιοδικό «Physical Review», για πρώτη φορά στον κόσμο εμφανίζεται στην επιστήμη ένα κβαντικό φαινόμενο να «καθορίζει άμεσα τις δυνατότητες ενός βιολογικού οργανισμού» και συγκεκριμένα των πουλιών, καθορίζοντας τον ακριβή προσανατολισμό τους σε σχέση με το μαγνητικό πεδίο της Γης. Οι εξισώσεις του κ. Κομίνη που παρέχουν την εν λόγω εξήγηση ανοίγουν έναν πολύπλευρο δρόμο στην επιστήμη για την κατανόηση πολλών φαινομένων, όπως της φωτοσύνθεσης, της παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας στην κατανόηση της έμβιας ύλης και του ίδιου του ανθρώπου. * Κύριε Κομίνη, ποια διαδρομή πραγματοποίησε η επιστήμη για να φτάσουμε ώς εδώ; * «Η ιστορία των φυσικών επιστημών βρίθει από συνθέσεις επιστημονικών αντιλήψεων και θεωριών, το αποτέλεσμα των οποίων πολλές φορές ήταν μια επιστημονική αλλά και τεχνολογική επανάσταση. Για παράδειγμα, ηλεκτρικά και μαγνητικά φαινόμενα ήταν γνωστά από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Ελληνες είχαν παρατηρήσει ότι όταν τρίψει κανείς ένα κομμάτι από ήλεκτρο (κεχριμπάρι) σε ένα ύφασμα, τότε το ήλεκτρο έλκει ελαφρά αντικείμενα, όπως ένα μικρό κομμάτι χαρτί. Αυτό είναι ένα ηλεκτρικό φαινόμενο το οποίο σήμερα γνωρίζουμε ότι προέρχεται από τη μεταπήδηση ηλεκτρονίων από το ύφασμα στο υλικό, το οποίο φορτίζεται αρνητικά και έλκει τα θετικά φορτία από ένα άλλο υλικό, όπως το χαρτί. Οι αρχαίοι Κινέζοι γνώριζαν τη χρήση της μαγνητικής πυξίδας στη ναυσιπλοΐα και σήμερα γνωρίζουμε ότι η κίνηση της πυξίδας οφείλεται στη δύναμη που ασκεί το μαγνητικό πεδίο της Γης στο μαγνητισμένο σίδηρο από τον οποίο αποτελείται η βελόνα της πυξίδας». * Πάμε τώρα σε νέες επιστημονικές συνθέσεις; * «Οπως είναι λοιπόν γνωστό, οι φυσικές επιστήμες, είτε για ιστορικούς είτε για πρακτικούς λόγους, έχουν χωριστεί σε διάφορους τομείς, π.χ. φυσική, χημεία, βιολογία. Οι τομείς αυτοί είναι με τη σειρά τους χωρισμένοι σε υποτομείς. Τα τελευταία χρόνια μια άλλη σύνθεση που είναι εν τη γενέσει της είναι η κβαντική βιολογία. Το πρώτο εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι: τι σχέση μπορεί να έχει ο παράξενος κόσμος των κβάντων με την έμβια ύλη; Τι σχέση μπορεί να έχει η κβαντική φυσική, που διέπει τον αόρατο στο ανθρώπινο μάτι υπο-ατομικό μικρόκοσμο, με τους έμβιους οργανισμούς; Φαινομενικά, καμία απολύτως σχέση. Είναι βέβαια γνωστό ότι με την κβαντική φυσική κατανοούμε τη δομή των ατόμων. Η δομή των ατόμων και οι αλληλεπιδράσεις τους οδηγούν στην κατανόηση της δομής των μορίων και των χημικών αντιδράσεων, και αυτές με τη σειρά τους ρυθμίζουν τη συμπεριφορά τεράστιων βιο-μορίων, όπως είναι οι πρωτεΐνες (που αποτελούνται από χιλιάδες άτομα) που είναι η βάση των έμβιων οργανισμών. Με άλλα λόγια, είναι γνωστό ότι η βάση της χημείας είναι η κβαντική φυσική, η βάση της βιολογίας είναι η χημεία και η βιοχημεία, αλλά μέχρι τώρα θεωρούνταν βέβαιο ότι καμία άλλη σχέση δεν υφίσταται μεταξύ κβαντικής φυσικής και βιολογίας εκτός από την προηγούμενη έμμεση συνάφεια, που κυρίως έχει να κάνει με τη δομή της ύλης, από την πιο στοιχειώδη στην πιο σύνθετη μορφή της». * Τα κβαντικά φαινόμενα τι εξηγούν; * «Η φύση όμως έχει τη δυνατότητα να μας εκπλήσσει και να μας δείχνει με απρόσμενο τρόπο ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική απ' ό,τι φανταζόμαστε. Για πρώτη φορά στην επιστήμη ανακαλύφθηκε πρόσφατα ότι υπεισέρχονται κβαντικά φαινόμενα σε ένα σημαντικό βιολογικό σύστημα. Πρόκειται για τις χημικές αντιδράσεις με ζεύγη ιοντικών ριζών. Τα ζεύγη αυτά είναι βιο-μόρια που υπεισέρχονται τόσο στη διαδικασία της φωτοσύνθεσης όσο και στην "έκτη" αίσθηση των αποδημητικών πουλιών. Η αίσθηση αυτή αφορά την ικανότητα των πουλιών αυτών να βρίσκουν με ακρίβεια τον προορισμό τους έπειτα από ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν το μαγνητικό πεδίο της Γης και ο μηχανισμός με τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι γνωστός ως βιοχημική πυξίδα. Η πυξίδα αυτή στηρίζεται ακριβώς στις αντιδράσεις με ζευγάρια ιοντικών ριζών, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στον αμφιβληστροειδή χιτώνα των πουλιών. Οι αντιδράσεις αυτές επηρεάζονται από το μαγνητικό πεδίο και έτσι τα προϊόντα της αντίδρασης φέρουν την πληροφορία για το μαγνητικό πεδίο της Γης». * Η δική σας ανακάλυψη σε τι συνίσταται; * «Η ανακάλυψη, που πραγματοποιήσαμε, δημοσιεύτηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό "Physical Review" και αφορά το γεγονός ότι οι αντιδράσεις αυτές καθορίζονται από κβαντικά φαινόμενα που για πρώτη φορά φαίνεται να εμφανίζονται σε ένα βιολογικό σύστημα. Τόσο οι χημικές αντιδράσεις και τα βιο-μόρια στα οποία λαμβάνουν χώρα όσο και ο μηχανισμός της βιοχημικής πυξίδας ήταν γνωστά στην επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλά χρόνια. Ομως, η φυσική περιγραφή και κατανόηση αυτών των φαινομένων σε κβαντικό επίπεδο ήταν ελλιπής και "αποσιωπούσε" την ύπαρξη και δράση των κβαντικών φαινομένων. Μάλιστα, η δυνατότητα των πουλιών να προσανατολιστούν με μεγάλη ακρίβεια στο μαγνητικό πεδίο της Γης φαίνεται ότι είναι άμεση απόρροια αυτών των κβαντικών "παραδόξων". Το κβαντικό φαινόμενο του Ζήνωνα έχει παρατηρηθεί σε πολλά πειράματα και με πολλές παραλλαγές, ποτέ όμως σε ένα βιοχημικό/βιολογικό σύστημα. Πιο αναλυτικά, αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: το ζεύγος ιοντικών ριζών αποτελείται, πολύ απλά, από δύο μοριακά ιόντα και δύο ελεύθερα ηλεκτρόνια. Τα ηλεκτρόνια αυτά είναι μικροσκοπικοί, κβαντικοί μαγνήτες, οι οποίοι "αισθάνονται" το μαγνητικό πεδίο της Γης, όπως μια πυξίδα. Κάποια στιγμή όμως τα ηλεκτρόνια αυτά μεταπηδούν στα ιόντα και προκύπτει ένα ουδέτερο μόριο, δηλαδή η χημική αντίδραση λαμβάνει τέλος. Η μορφή του ουδέτερου μορίου που προκύπτει εξαρτάται από το τι προσανατολισμό έχουν οι δύο ηλεκτρονικοί μαγνήτες. Τον έλεγχο αυτό τον πραγματοποιούν τα δύο μοριακά ιόντα. Οταν ο έλεγχος αυτός που ασκούν τα ιόντα στα ηλεκτρόνια είναι πολύ "ισχυρός", τότε ακριβώς εμφανίζεται το κβαντικό φαινόμενο του Ζήνωνα και ο χρόνος ζωής της αντίδρασης αυτής παρατείνεται. Αν βέβαια η χημική αυτή αντίδραση λάβει χώρα πολύ γρήγορα, τα προϊόντα θα είναι ανεξάρτητα από το μαγνητικό πεδίο και δεν θα επιβιώσει καμία πληροφορία γι' αυτό. Το κβαντικό φαινόμενο του Ζήνωνα είναι λοιπόν υπεύθυνο για τον χρόνο ζωής της βιοχημικής αυτής αντίδρασης, χρόνος που είναι επαρκής για να δουλέψει ο μηχανισμός της βιοχημικής πυξίδας». * Ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας ανακάλυψης; * «Το ότι ένα κβαντικό φαινόμενο, όπως αυτό που περιγράψαμε, καθορίζει άμεσα τις δυνατότητες ενός βιολογικού οργανισμού είναι γεγονός που για πρώτη φορά εμφανίζεται στην επιστήμη και έρχεται να κλονίσει τα στεγανά μεταξύ παραδοσιακά διαφορετικών και πολύ απόμακρων επιστημονικών τομέων, όπως είναι η κβαντική φυσική και η βιοχημεία ή η βιολογία. Οι συνέπειες της ανακάλυψης αυτής είναι πολύ πιθανό ότι θα είναι πολύπλευρες. Οι ίδιες χημικές αντιδράσεις που εμφανίζονται στη βιοχημική πυξίδα των πουλιών λαμβάνουν χώρα και στη φωτοσύνθεση, το βιοχημικό εργοστάσιο που μετατρέπει την ενέργεια από τον ήλιο σε βιοχημική ενέργεια που τροφοδοτεί τη ζωή στον πλανήτη. Είναι πιθανό η κατανόηση των αντιδράσεων αυτών σε κβαντικό επίπεδο να οδηγήσει σε μια βαθύτερη κατανόηση της φωτοσύνθεσης και σε μια αποδοτικότερη προσομοίωσή της από τον άνθρωπο, καθότι μέχρι τώρα η τεχνητή φωτοσύνθεση δεν έχει καταφέρει να προσεγγίσει τις δυνατότητες της φύσης. Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει σοβαρότατες συνέπειες για την παραγωγή ή αποθήκευση ενέργειας. Ανοίγεται επίσης ο δρόμος για την ανάπτυξη νέων βιο-αισθητήρων, με απρόβλεπτες εφαρμογές στη βιοτεχνολογία. Τέλος, η ανακάλυψη αυτή μπορεί να είναι προπομπός άλλων παρόμοιων ανακαλύψεων σχετικά με την επίδραση των κβαντικών νόμων στην έμβια ύλη, ίσως ακόμα και στον άνθρωπο». * ΠΗΓΉ:ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Υ.Γ Ο Ζήνων γεννήθηκε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. στην Ελέα της Ιταλίας και υπήρξε μαθητής του Παρμενίδη. ο Ζηνωνας έγραψε ένα βιβλίο που συμπεριλάμβανε τα παράδοξα της κίνησης, τα παράδοξα του μεδίμνου και το παράδοξο της θέσης. Ο στόχος των περισσοτέρων παραδειγματικών σκέψεών του ήταν η απόδειξη της ακινησίας των σωμάτων δηλαδή ότι υποστηρίζει η Παρμενίδια θεωρηση.
  2. Ρωτάει η Αλίκη το λαγό: -Ποιο δρόμο να πάρω; -Εξαρτάται πού θες να πας. -Δε με νοιάζει πού να πάω. -Τότε δεν έχει σημασία ποιο δρόμο θα πάρεις!»
  3. Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΟΝΗ ΜΕΝ…ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΕ Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς, που πίστευε πως ήταν σοφός και δίκαιος κι ονειρευόταν να φέρει την ευημερία και την ευτυχία στους υπηκόους του. Ήθελε, όταν διάβαινε τους δρόμους του βασιλείου του με την αστραφτερή του άμαξα, ο λαός να τον επευφημεί και να εκδηλώνει την αγάπη και την αφοσίωσή του με κάθε τρόπο. Έτσι και συνέβαινε. Τόσο μάλιστα σοφό και δίκαιο θεωρούσε τον εαυτό του, που αποφάσισε να αντικαταστήσει τους δικαστές και να δικάζει μόνος του όλες τις σοβαρές υποθέσεις. Όμως τελευταία τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά. Οι χειμώνες άρχισαν να γίνονται δυσκολότεροι, οι φόροι ολοένα και βαρύτεροι, οι νόμοι διαρκώς σκληρότεροι και ο λαός όλο και πιο δυσαρεστημένος. Ο βασιλιάς τελευταία κυβερνούσε δεσποτικά, δίκαζε με αναλγησία και ζούσε μέσα στην πολυτέλεια, μακαρίζοντας τον εαυτό του για τη σοφία με την οποία τον είχε προικίσει ο Θεός, ο οποίος τον είχε επιλέξει για να κυβερνά τους ανθρώπους. Όταν λοιπόν διάβαινε τους δρόμους του βασιλείου του με την αστραφτερή του άμαξα, ο κόσμος τον επευφημούσε κι εκδήλωνε την αγάπη και την αφοσίωσή του με κάθε τρόπο. Ο βασιλιάς έγνεφε από το παράθυρο, όλος μακαριότητα. Δεν γνώριζε όμως πως ανάμεσα στο πλήθος βρίσκονταν εκατοντάδες άντρες της μυστικής του αστυνομίας, οι οποίοι συλλάμβαναν και βασάνιζαν όποιον τολμούσε να μη χειροκροτεί με ενθουσιασμό, ή δεν φώναζε αρκετά δυνατά. Κάποια νύχτα, την ώρα που ο βασιλιάς διοργάνωνε τσιμπούσι για τους πολυαγαπημένους του κόλακες, εμφανίστηκε στην πύλη του παλατιού ένας γέρος τυφλός ζητιάνος. Ήταν καμπουριαστός και στηριζόταν σε ένα μακρύ ραβδί, φορούσε κάπα και κουκούλα, που κρατούσε τα τυφλά του μάτια στη σκιά, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου του. Οι φρουροί, μετά από εντολή του βασιλιά, αφού οι οδοιπόροι έφερναν πάντοτε νέα από τον έξω κόσμο, τον οδήγησαν στη μεγάλη αίθουσα όπου διεξαγόταν η γιορτή και τον έβαλαν σε μια γωνιά κοντά στο μεγάλο τζάκι, δίνοντάς του κρέας και ψωμί για να χορτάσει και κρασί για να μεθύσει και να διασκεδάσει. Εκείνος κάθισε ήρεμα στη γωνιά του, δίχως να πει κουβέντα. Φαινόταν να παρακολουθεί αδιάφορα χωρίς να βλέπει, το γλέντι, τα εύθυμα χαχανητά και τα τραγούδια των μεθυσμένων συνδαιτυμόνων, το λάγνο χορό των παλλακίδων, την οργιαστική μουσική των αυλών και των λαούτων. Ξάφνου, σηκώθηκε και χτύπησε τρεις φορές το ραβδί του στο μωσαϊκό του πατώματος, τόσο δυνατά, που κάθε άλλος ήχος της γιορτής σταμάτησε απότομα. Μέσα στη μεγάλη αίθουσα έπεσε σιωπή και αμηχανία. «Είμαι τυφλός κι όμως βλέπω καλύτερα από εσένα», αντήχησε στεντόρεια η φωνή του γέροντα, «είμαι φτωχός κι όμως εσύ έχεις λιγότερα από μένα, είμαι αμόρφωτος και πάλι εσύ γνωρίζεις πιο λίγα από του λόγου μου, είμαι άκληρος μα το βασίλειό σου είναι πιο μικρό απ’ το δικό μου, βασιλιά μου.» Όλοι έμειναν άναυδοι να κοιτάν τον ξένο, μην μπορώντας να πιστέψουν το παράτολμο θράσος του. Η σαστιμάρα τους έγινε ακόμη μεγαλύτερη, αφού ο γέρος έδειχνε τώρα ψηλός κι ευθυτενής και ανέδιδε έναν αέρα ανυπέρβλητης δύναμης και φυσικής εξουσίας, ενώ τα τυφλά του μάτια γυάλιζαν σαν πυρωμένα κάρβουνα, μέσα απ’ τη σκιά της κουκούλας του. Αγανακτισμένος ο βασιλιάς έδωσε εντολή στους φρουρούς του να συλλάβουν τον ασεβή γέροντα, όμως πριν προφτάσει κάποιος να κινηθεί, εκείνος χτύπησε για μία ακόμη φορά τη ράβδο του στο πάτωμα και τότε όλοι μέσα στην αίθουσα έπεσαν σ’ έναν βαθύ λήθαργο, βαρύ σαν μολύβι... Ο βασιλιάς, βρέθηκε να στέκεται όρθιος μέσα σε μια μεγάλη αίθουσα, γεμάτη με καθρέπτες. Παραζαλισμένος ακόμη από την βαθιά, μαγική του νάρκη, παρατήρησε πως η αίθουσα ήταν αχανής κι ολόκληρη ασφυκτικά γεμάτη από το είδωλό του. Εκατομμύρια αντανακλάσεις του εαυτού του γέμιζαν το χώρο, που έδειχνε να εκτείνεται ως το άπειρο, και τίποτε άλλο δεν μπορούσε να δει εκτός από την αφεντιά του, προφίλ, ανφάς, από την πλάτη, από πάνω ή από κάτω. Κάθε του κίνηση δημιουργούσε ένα πολύχρωμο και βιαστικό πλήθος, που έτρεχε προς όλες τις κατευθύνσεις. Κάποιες αντανακλάσεις έδειχναν χαρούμενες, άλλες θλιμμένες, μερικές γεμάτες οργή κι άλλες εντυπωσιασμένες, σε περίσκεψη ή σε παροξυσμό, ανάλογα με τη γωνία που κάθε φορά κοιτούσε. Η ακουστική του χώρου ήταν τέτοια που με κάθε ήχο που έβγαζε, το πλήθος των ειδώλων του αποκτούσε λαλιά, πολύβουο, πολυάσχολο και ταραχώδες. «Σου αρέσει ο κόσμος σου βασιλιά;» ακούστηκε περιπαικτική η φωνή του γέρου. «Σε διατάζω να με αφήσεις να φύγω τώρα, ειδάλλως η εκδίκησή μου θα είναι τρομερή!!» έκανε ο βασιλιάς με την συνήθεια που είχε να προστάζει. Το πλήθος των ειδώλων άρχισε να βρυχάται απειλητικά. «Δεν ανήκω στον κόσμο σου βασιλιά, ούτε υπόκειμαι στους νόμους σου, οπότε άδικα προσπαθείς να με προστάξεις» ανταπάντησε ο γέρος, όμως η φωνή του έμεινε ξεκάθαρη και χωρίς αντίλαλο. «Το είδωλό μου δεν ανακλάται απ’ τους καθρέπτες, και δεν έχω ηχώ. Δεν μπορείς να με δεις κι αν και ακούς τη φωνή μου, δεν είσαι ικανός να με ακούσεις.» Ο βασιλιάς γύρισε απότομα να κοιτάξει, δημιουργώντας ένα γιγάντιο κύμα από περιστροφικές κινήσεις κεφαλιών που σάρωσαν το χώρο, αλλά μάταια. Ο γέρος δεν φαινόταν πουθενά. «Είμαι τυφλός και γι’ αυτό μπορώ να βγω όποτε θέλω απ’ την αίθουσα. Σου εύχομαι καλή τύχη βασιλιά», ακούστηκε για τελευταία φορά η φωνή του. Εξοργισμένος ο βασιλιάς, άρχισε να βρίζει, ν’ απειλεί και να μαίνεται, προκαλώντας μια τέτοια θηριώδη αναμπουμπούλα, που φοβήθηκε κι αυτός ο ίδιος. Ήταν φανερό πως ο γέρος είχε φύγει από την αίθουσα. Μετά ο βασιλιάς γέλασε με αυταρέσκεια. Ήταν τόσο σοφός, που θα έβρισκε τη λύση στο γρίφο και το σωστό δρόμο που οδηγούσε έξω από το λαβύρινθο. Ήταν απλά θέμα χρόνου και λογικής. Θα αποδείκνυε στον απαίσιο γέρο γητευτή ότι τα έβαλε με λάθος άνθρωπο. Θα έβρισκε την έξοδο και μετά θα γκρέμιζε αυτό το αρρωστημένο κατασκεύασμα και δεν θα ησύχαζε εάν δεν παρέδιδε το μάγο στον πιο μοχθηρό του δήμιο. Κανείς δεν μπορούσε να παίζει έτσι μ’ έναν βασιλιά, όπως του λόγου του. Άρχισε να κινείται προσεκτικά και ψηλαφώντας, ανάμεσα στους επενδυμένους με καθρέπτες διαδρόμους. Μεθοδικά, με προσοχή και με σύστημα, σίγουρος ότι με κάθε βήμα του πλησίαζε την έξοδο. Περιπλανήθηκε, περιπλανήθηκε, ώσπου έχασε την αίσθηση του χώρου και του χρόνου και του φαινόταν πως περπατούσε για χρόνια. Η αίθουσα δεν τελείωνε ποτέ και η έξοδος δεν βρισκόταν πουθενά. Πεινούσε, διψούσε κι ήταν αποκαμωμένος. Κάθισε κάτω νιώθοντας για πρώτη φορά ανήμπορος. Εδώ και κάμποση ώρα είχε χάσει εντελώς την πίστη του στις ικανότητές του. Έβλεπε με τρόμο το θάνατο από πείνα και δίψα να πλησιάζει όλο και πιο κοντά. Άρχισε να λυπάται για τον εαυτό του. Ήταν το αθώο θύμα ενός καταραμένου μαύρου μάγου, που ζήλεψε την ευημερία του βασιλείου του και την ευτυχία των υπηκόων του και τον καταράστηκε σκληρά. Ο Θεός τού ανταπέδωσε με κακό, τα καλά και τις αγαθοεργίες που είχε κάνει, με αδικία τη δικαιοσύνη του. Δεν αξίζει να πιστεύει κανείς σε έναν τέτοιο άδικο και κακό Θεό. Εάν έβγαινε από εδώ, θα γκρέμιζε όλους τους ναούς στο βασίλειο. Ακόμη καλύτερα, θα τους έκανε στάβλους για τα άλογά του, ή πορνεία, ή φυλακές. Άρχισε να κλαίει από οργή και απόγνωση, ενώ τα είδωλά του έβγαζαν φρικιαστικούς θρήνους και οιμωγές. Μαζί με τα δάκρυα ξεχείλισε και η απελπισία, αντάμα και η βία. Σήκωσε το σκήπτρο του και άρχισε να χτυπάει τους καθρέπτες, ελπίζοντας πως αν τους έσπαζε όλους, θα έβρισκε την έξοδο• του κάκου όμως! Οι μαγεμένοι καθρέπτες δεν έδειξαν να υπολογίζουν τα χτυπήματά του. Ένα αλαλάζων πανδαιμόνιο γεννιόταν με κάθε του προσπάθεια, ώσπου στο τέλος δεν άντεξε άλλο και σωριάστηκε στα γόνατα, με τα χέρια στ’ αυτιά του και τα μάτια του ερμητικά κλειστά. Ξαφνικά όλα ηρέμησαν. Οι ήχοι καταλάγιασαν, οι αντανακλάσεις εξαφανίστηκαν. Ήταν η πρώτη φορά, εδώ και -κανείς δεν ξέρει πόσον- καιρό, που δεν έβλεπε πια τον εαυτό του. Ήταν η πρώτη φορά, από τότε που ξεκίνησε τούτο το κακό, που ένιωσε ένα ανθρώπινο συναίσθημα ανακούφισης. Πόσο όμορφα αισθανόταν, χωρίς τον όχλο των ειδώλων του, που παραληρούσε! Παραδόθηκε σ’ έναν λυτρωτικό ύπνο, για πολλές ώρες και ξύπνησε νιώθοντας άλλος άνθρωπος. Δεν βιάστηκε όμως ν’ ανοίξει τα μάτια. Δεν άντεχε να δει ξανά το ίδιο του το βλέμμα, να τον κοιτά πεινασμένο μέσα από κάθε δυνατή κατεύθυνση, πίσω από κάθε πιθανή γωνία. «Κάθε πιθανή γωνία;» αναρωτήθηκε άξαφνα. «Κάθε πιθανή γωνία... Και ο τυφλός μπορεί να βγει όποτε θέλει από δω, χωρίς δυσκολία;» άρχισε να δουλεύει το μυαλό του. Τότε, άξαφνα, όπως ένας αρχαίος σοφός που πετάχτηκε γυμνός απ’ το μπάνιο του, κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει. Άνοιξε με προσοχή τα μάτια, προσπαθώντας να βλέπει όσο το δυνατόν λιγότερο γύρω του. Κοιτούσε χαμηλά, κρατώντας τα δυο του χέρια σε μικρή απόσταση μπροστά στα μάτια του, ώστε να βλέπει μόνο στο πλάι, με τις άκρες των ματιών. Περπατώντας στα τέσσερα, άρχισε ν’ ανιχνεύει το χώρο, ώσπου τελικά βρήκε μια οπτική γωνία, στην οποία δεν φαινόταν καμία του αντανάκλαση. Όταν δεν έβλεπε πια τον εαυτό του, είδε πολύ απλά την έξοδο. Βρισκόταν ακριβώς μπροστά στο σημείο που στεκόταν αρχικά, όταν άκουσε το γέρο να του εύχεται «καλή τύχη». Όταν βγήκε έξω απ’ την αίθουσα, πρόσεξε ότι δεν ήταν μεγαλύτερη από τα ιδιαίτερα διαμερίσματά του στο παλάτι, όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο του. Κούνησε το κεφάλι του χαμογελώντας πικρόχολα. «Αυτός ήταν μέχρι σήμερα ο κόσμος σου βασιλιά» ακούστηκε και πάλι η γνώριμη φωνή. Ο βασιλιάς γύρισε και τον είδε να σαλεύει, μια σκιά μέσα στις σκιές. «Το βασίλειό σου, ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα δωμάτιο κι ο απέραντος κόσμος σου, έβρισκε διαρκώς πάνω σε τοίχους. Ποτέ σου δεν αντίκρισες κανέναν, εκτός απ’ τον εαυτό σου. Όλοι γύρω σου, ο λαός, οι στρατιώτες, οι κόλακες, οι υπουργοί σου, ήταν αντανακλάσεις του ειδώλου σου, καθρέπτης μέσα σε καθρέπτη, αναπαραστάσεις του Εγώ σου. Ήσουν πάντοτε μόνος, ανάμεσα στο συρφετό των πολλαπλών σου ειδώλων. Γι’ αυτά ήταν η σοφία, γι’ αυτά κι η δικαιοσύνη σου, γι’ αυτά η ευημερία κι η ευτυχία. Γι’ αυτά η ματαιότητα, γι’ αυτά κι οι εκδηλώσεις αγάπης κι αφοσίωσης…» Έκανε μια παύση, σαν κάτι να στοχάζονταν. «Χαίρομαι ειλικρινά, που βρήκες την έξοδο προς τον πραγματικό κόσμο βασιλιά» συνέχισε. Ο βασιλιάς δεν ένιωθε πια οργή, ούτε και φόβο για το γέρο. Μέσα του άρχισε να σαλεύει ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα σεβασμού. «Κι αν δεν έβρισκα την έξοδο; Θα με άφηνες να πεθάνω;» ρώτησε με κάποιο παράπονο στη φωνή του. «Κανείς δεν μπαίνει στην Αίθουσα με τους Καθρέπτες εάν δεν είναι ήδη ικανός να βρει την έξοδο. Άλλωστε, ήμουν πίσω σου σε όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας σου, αλλά εσύ ήσουν τόσο απασχολημένος με το να χαζεύεις το είδωλό σου και να σχεδιάζεις τι θα μού ‘κανες εάν μ’ έβρισκες, που φυσικά δεν μπορούσες να με δεις» απάντησε σοβαρά ο γέροντας. «Γύρισε στο παλάτι σου τώρα και να γίνεις καλύτερος κυβερνήτης.» Ο βασιλιάς δεν βρήκε τίποτε να πει, ίσως από ντροπή, ίσως από επίγνωση και γύρισε να φύγει. Όταν είχε κάνει τρία βήματα, κοντοστάθηκε και γύρισε ξανά προς τα πίσω. «Ποιος είσαι;» ρώτησε το γέρο. «Είμαι ο οδηγός σου» αποκρίθηκε αυτός. Τότε, μέσα απ’ τις σκιές, ο βασιλιάς είδε εμβρόντητος να προβάλει, ένα δεκάχρονο αγόρι, λουσμένο στο φεγγαρόφωτο. «Εγώ δεν έχω μορφή. Είναι τα δικά σου μάτια που άλλαξαν και με βλέπουν διαφορετικό» του είπε, σαν να διάβασε τη σκέψη του. «Είθε με τα μάτια αυτά να κυβερνήσεις…» Εκείνη τη στιγμή, η πρώτη ακτίνα της αυγής, αχνόφεξε τον ουρανό. Πίσω της γοργά ο ήλιος καβαλάρης ροβόλησε τις ράχες των βουνών κι ο βασιλιάς αντίκρισε για πρώτη φορά το βασίλειό του.
  4. Κβαντική μηχανική : Η φιλοσοφία της επιστήμης ή η επιστήμη της φιλοσοφίας? Μια θεωρία που ανακαλύφθηκε ή μια θεωρία που σαν έναυσμα είχε αρχαίες φιλοσοφικές αντιλήψεις περί της φύσης της Πραγματικότητας… «Η συνηθισμένη περιγραφή της φύσης, και προπαντός η πεποίθηση αυστηρής νομοτέλειας των φυσικών φαινομένων, βασίζεται στην υπόθεση ότι είναι δυνατή η παρατήρηση των φαινομένων χωρίς την αισθητή αλλοίωσή τους... Επειδή, από την άλλη μεριά, κάθε περιγραφή ενός φυσικού φαινομένου στο χώρο και χρόνο εξαρτάται από την παρατήρηση, προκύπτει ότι η περιγραφή στο χώρο και χρόνο και η κλασική αρχή της αιτιότητας αντιστοιχούν σε συμπληρωματικές απόψεις της πραγματικότητας που αμοιβαία αρνιούνται η μια την άλλη». Βέρνερ Καρλ Χάιζενμπεργκ( βραβείο Νόμπελ Φυσικής1932) Στο παρελθόν η επιστημονική γνώση συμβάδιζε με την κοινή ανθρώπινη λογική η οποία στηρίζεται κατά βάση στις αισθήσεις. Σήμερα πλέον διαφοροποιείται όλο και περισσότερο από αυτή. Η κβαντομηχανική διέπεται από επιστημονικές αρχές που περιγράφουν τη συμπεριφορά μικρών σωματιδίων της ύλης, τα κβάντα . Το κενό σύμφωνα με την κβαντική θεωρία δεν είναι άδειο, αλλά περιέχει εν δυνάμει πολλές μορφές σωματιδίων. Κάθε σωματίδιο είναι μια διέγερση, ένα κύμα ενός θεμελιώδους υποκείμενου πεδίου, όπως π.χ. το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στο κενό και μόνο την ενέργεια του ίδιου του κύματος μπορούμε να ανιχνεύσουμε.Κάποιοι σύγχρονοι θεωρητικοί μιλούν για «ύλη-φάντασμα». Υποστηρίζουν ότι για να υπάρξει οποιοδήποτε μόριο, πρέπει να υπάρχει μια ενεργειακή δόνηση, ένα σχέδιό του σε κάποιο ενεργειακό πεδίο, το οποίο δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε ακόμα. Αυτό το ονομάζουν «ύλη-φάντασμα» ή εικονική ύλη, «κάτι» που εμφανίζεται πριν από την ύπαρξη της φυσικής ύλης. Η σύγχρονη φυσική, προσπαθώντας να μελετήσει αυτό το «κάτι», προχωράει πιο βαθιά μέσα στην ύλη και ανακαλύπτει ότι αυτό που σε εμάς φαίνεται στέρεο δεν είναι παρά ένας κοσμικός ενεργειακός χορός, ο οποίος σε μακροσκοπική αναλογία έχει μερικές φορές ομοιότητες με μόρια, άλλες φορές με κύματα και πεδία. Το βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής θεωρίας είναι η αβεβαιότητα ,η οποία οδηγεί κατευθείαν στη μη προβλεψιμότητα. Οι φυσικοί ήξεραν από καιρό ότι ορισμένες διαδικασίες, όπως η ραδιενέργεια, φαίνονταν τυχαίες και απρόβλεπτες. Ενώ μεγάλος αριθμός ραδιενεργών ατόμων υπακούει στους νόμους της στατιστικής, είναι αδύνατο να προβλεφθεί η ακριβής στιγμή που θα διασπαστεί ένας συγκεκριμένος ατομικός πυρήνας. Αυτή η θεμελιώδης αβεβαιότητα παρουσιάζεται σε όλα τα ατομικά και υποατομικά φαινόμενα. Πριν από την ανακάλυψη της αβεβαιότητας στον κόσμο των ατόμων κατά τις αρχές αυτού του αιώνα, υπήρχε η γενική άποψη ότι όλα τα υλικά αντικείμενα υπακούουν αυστηρά στους νόμους της μηχανικής, τους νόμους που αναγκάζουν τους πλανήτες να κινούνται στις τροχιές τους ή κατευθύνουν την πορεία ενός βλήματος προς το στόχο του. Το άτομο θεωρούνταν μικρογραφία του ηλιακού συστήματος, με τα συστατικά του να γυρίζουν με την ακρίβεια ενός ρολογιού. Αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν πλάνη. Στη δεκαετία του 1920 ανακαλύφθηκε ότι ο κόσμος του ατόμου ήταν μυστηριώδης και χαοτικός. Ένα σωματίδιο, όπως το ηλεκτρόνιο, δεν φαίνεται ν' ακολουθεί καμιά συγκεκριμένη τροχιά. Τη μια στιγμή βρίσκεται εδώ και την επόμενη εκεί. Όχι μόνο τα ηλεκτρόνια αλλά και όλα τα γνωστά υποατομικά σωματίδια, ακόμη και ολόκληρα άτομα, φαίνεται να μη διαγράφουν συγκεκριμένες τροχιές. Μετά από λεπτομερείς παρατηρήσεις διαπιστώθηκε ότι η συνήθης ύλη της καθημερινής εμπειρίας διαλύεται σε μια δίνη φευγαλέων φανταστικών εικόνων. Το ερώτημα ήταν: είναι το άτομο ένα πράγμα ή ένα αφηρημένο κατασκεύασμα της φαντασίας χρήσιμο για την εξήγηση πολυαρίθμων παρατηρήσεων? Αν το άτομο υπάρχει πραγματικά σαν ανεξάρτητο πράγμα, τότε πρέπει το λιγότερο να έχει μια θέση και μια καθορισμένη ταχύτητα. Όμως αυτό το αρνείται η κβαντική θεωρία που πρεσβεύει ότι μπορούμε να ξέρουμε το ένα από αυτά τα δύο, αλλά ποτέ και τα δύο ταυτόχρονα. Σύμφωνα λοιπόν με την Αρχή της Αβεβαιότητας (ή απροσδιοριστίας) του Χάιζενμπεργκ, ενός από τους θεμελιωτές της θεωρίας δεν μπορούμε να ξέρουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός ατόμου ή ηλεκτρονίου ή κάποιου άλλου σωματιδίου. Έχουμε λοιπόν δικαίωμα να λέμε ότι το άτομο είναι ένα πράγμα όταν δεν βρίσκεται κάπου ή δεν έχει νόημα η κίνηση του? Η ερμηνεία της Κοπεγχάγης είναι πιθανώς η πιο διαδεδομένη ερμηνεία της κβαντομηχανικής:Κάθε σωματίδιο υπάρχει ως κύμα( μιλάμε για κύματα πιθανοτήτων)και με την παρατήρηση μετατρέπεται σε σωματίδιο(κυματοσωματιδιακός δυϊσμός). Σύμφωνα με τον Bohr, ο ασαφής και νεφελώδης κόσμος του ατόμου γίνεται συγκεκριμένη σαφής πραγματικότητα τη στιγμή που θα παρατηρηθεί. Όταν το άτομο δεν παρατηρείται δεν είναι πράγμα αλλά φάντασμα, Yλοποιείται μόνο με την παρατήρηση. Και πρέπει να ξέρετε από πριν τι θέλετε να μάθετε. Αν ζητάτε τη θέση του, θα βρείτε ένα άτομο σε κάποια θέση. Αν ζητάτε την κίνηση του, θα βρείτε ένα άτομο με κάποια ταχύτητα. Δεν μπορείτε όμως να βρείτε και τα δύο. Η πραγματικότητα που προκύπτει από την παρατήρηση δεν είναι ανεξάρτητη από τον παρατηρητή ούτε από την εκλογή της στρατηγικής για την εκτέλεση της μέτρησης. Οι παρατηρήσεις μπορούν ν' αποκαλύψουν την πραγματικότητα του ατόμου αλλά πώς μπορούν να τη δημιουργήσουν? Ένα ηλεκτρόνιο θεωρούμενο ως κύμα σκεδάζεται σ' ένα στόχο παρέχοντας κυματισμούς που διαδίδονται δεξιά και αριστερά. Ως τη στιγμή που θα γίνει μια παρατήρηση και θα βρεθεί κατά πού κινήθηκε το ηλεκτρόνιο, είμαστε αναγκασμένοι να υποθέσουμε πως συνυπάρχουν δύο κόσμοι - φαντάσματα (ή ηλεκτρόνια-φαντάσματα) σε υβριδική μη πραγματική κατάσταση. Τη στιγμή της παρατήρησης ένα από τα φαντάσματα εξαφανίζεται, το αντίστοιχο του κύμα καταρρέει και το ηλεκτρόνιο από την προηγούμενη κατάσταση «αναμονής» παρουσιάζεται ως πραγματικό αντικείμενο. Είναι μυστήριο τι ακριβώς κάνει ο παρατηρητής στο ηλεκτρόνιο ώστε αυτό να πραγματοποιήσει αυτή την ξαφνική εμφάνιση. Τι σημαίνει αυτό; Είναι η επίδραση του νου πάνω στην ύλη? Μήπως το Σύμπαν αποτελείται από δύο παράλληλες πραγματικότητες? Εμείς , ως παρατηρητές, εμπλεκόμαστε αποφασιστικά στον καθορισμό της φύσης της πραγματικότητας? Η συνείδηση είναι αυτή που κάνει την υλη υπαρκτή? «Αυτός που δεν συγκλονίστηκε από την κβαντική θεωρία, ασφαλώς δεν την κατάλαβε». Niels Bohr
  5. Σκέψου.....και αν σκεφτείς πρώτα με το αποτέλεσμα και κατα δεύτερον με την αιτία τότε...δεν νομίζω να συμφωνήσεις ούτε εν μέρει.
  6. Αν συμφωνήσω με αυτό που λες.... το βράδυ θα έχω πρόβλημα (με τον εαυτό μου)... ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΕΜΕΙΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΑΣ ΜΗΝ ΑΥΤΟ-ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΑΠΌ ΠΑΝΩ.
  7. ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ...μήπως κρύβει κάτι ακόμη πιο βαθύτερο? Ένας παλιός ινδικός μύθος διηγείται πως κάποτε όλοι οι άνθρωποι ήταν θεοί. Έκαναν όμως τόσο μεγάλη κατάχρηση της θειότητάς τους ώστε ο Βράχμα, ο κύριος των θεών, αποφάσισε να τους αφαιρέσει τη θεϊκή εξουσία και να την κρύψει κάπου όπου θα ήταν αδύνατον να την ξαναβρούν. Το μεγάλο πρόβλημα που ανέκυψε ήταν το να βρεθεί μια κρυψώνα. Όταν οι μικρότεροι θεοί κλήθηκαν σε συμβούλιο για να επιλύσουν το πρόβλημα, πρότειναν: ''Να θάψουμε τη θειότητα του ανθρώπου μέσα στη γη''. Ο Βράχμα όμως απάντησε: ''Όχι, γιατί ο άνθρωπος θα σκάψει και θα τη βρει''. Τότε οι θεοί είπαν: ''Να ρίξουμε λοιπόν τη θειότητα του ανθρώπου στα τρίσβαθα των ωκεανών''. Όμως πάλι ο Βράχμα είχε αντίρρηση: ''Όχι, γιατί αργά η γρήγορα ο άνθρωπος θα εξερευνήσει τα βάθη όλων των ωκεανών και είναι βέβαιο πως θα την ξαναβρεί''. Τότε οι θεοί κατέληξαν: ''Δεν ξέρουμε που να την κρύψουμε γιατί δε φαίνεται να υπάρχει πάνω στη γη ή μέσα στη θάλασσα τόπος στον οποίο δε θα φτάσει κάποτε ο άνθρωπος''. Τέλος, ο Βράχμα είπε: ''Να τι θα κάνουμε με τη θειότητα του ανθρώπου: Θα την κρύψουμε στα τρίσβαθα του ίδιου του του εαυτού, γιατί εκεί είναι το μόνο μέρος όπου δε θα σκεφτεί ποτέ να ψάξει''. Κι ο μύθος τελειώνει ως εξής: ''Από τότε ο άνθρωπος έκανε το γύρω της γης, εξερεύνησε, αναρριχήθηκε, βυθίστηκε, έσκαψε και συνεχίζει αναζητώντας κάτι που βρίσκεται μέσα του''.
  8. Και είχα βάλει υστερόγραφο αλλά το έσβησα.... Κάλλιο αργά παρά ποτέ... Υ.Γ Ο λόγος έχει διττή φύση έτσι εγώ παίρνω την άλλη όψη του... Κατόπιν τούτου επιμένω ότι είμαστε εγκλωβισβένοι, ζαλισμένοι, ναρκωμένοι...και δυστυχώς δεν πρόκειται να γίνει τίποτε.... Σχετικά τώρα με το quote, θα το αγνοήσω για δεύτερη φορά διότι όσο και να με παρακινείς δεν επιθυμώ να το σχολιάσω....
  9. Εγκλωβισμένα κράτη...εγκλωβισμένοι πολίτες...και έτσι χάριν του μεγάλου φοβο-προβλήματος, δεν χρειάζεται ο "δούρειος ίππος".
  10. "Οι παραπλανημένοι είναι δεμένοι με αλυσίδες και τις βρίσκουν ευχάριστες λέγοντας ότι τελικά όλα είναι πραγματικά . Όμως σαφώς πρέπει να βλέπουμε όλα τα πράγματα σαν να είναι ένα μαγικό ξόρκι." ΣΑΡΑΧΑ Ο ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει μόνο τις «εικόνες» των πραγμάτων ως εκ τούτου η έννοια του χρόνου μπορεί να χωριστεί είτε ως κυκλική είτε ως γραμμική. Η κυκλική του έννοια επικράτησε κατά την αρχαιότητα αφού επηρεασμένοι από τις περιοδικές κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, νόμιζαν ότι τα πάντα επαναλαμβάνονται αδιάκοπα. Το ίδιο υποστήριξε αιώνες μετά και ο F. Nietzsche στην «θεωρία της αέναης επιστροφής». Στην καθημερινότητα βέβαια όλοι βιώνουμε υποκειμενικά το γνωστό "βέλος του χρόνου (γραμμική). Το μυστήριο του "βέλους του χρόνου" είναι ότι κινείται πάντα προς μια κατεύθυνση. Ωστόσο, καθημερινά έχουμε μια νέα έναρξη μέσα στην περιοδική κίνηση της ημέρας, γραμμική κίνηση μέσα στην κυκλική( κίνηση μέσα στην κίνηση) ή μήπως το αντίστροφο? Είναι δυνατόν με κάποιο τρόπο να «αντιληφθούμε» την ακινησία? Μήπως η θέση παρατήρησης μας βρίσκεται μέσα σε σπείρα?? κι αν ναι…τότε...σαν παρατηρητές αυτό που βλέπουμε δεν υπάρχει κι αυτό που δεν βλέπουμε υπάρχει? Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό για το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε εμείς είναι μόνο ο "χρόνος παρατήρησης" αυτόν που όλοι αυθόρμητα ορίζουμε ως χρόνο. Στον χωρόχρονο όμως οι τρεις γνωστές διαστάσεις θέσης ενός γεγονότος και ο χρόνος (παρατήρησης) γίνονται ένα, έτσι χάνεται η έννοια της απολυτότητας και από τις δυο πλευρές άρα …. Βιώνουμε τον Χρόνο ή μας βιώνει ο χρόνος? Άρα ο Χρόνος έχει κάποια νοερή φύση (Πρόκλος) Για αυτό τον ονόμασαν Χρόνο ( τον Χρόνο δηλαδή ) , θέλοντας να πουν ότι είναι χορό-νοος, δηλαδή κάτι σαν νους που χορεύει, και συντέμνοντας την λέξη τον ονόμασαν χρόνο, ίσως για να αποκρύψουν την σημασία της.(Πρόκλος) "Τι είναι, λοιπόν, ο χρόνος; Αν δε με ρωτά κανείς, γνωρίζω. Αν, όμως,, θέλω να το εξηγήσω σε κάποιον που με ρωτά, δε γνωρίζω. Αλλά σε κάθε περίπτωση τολμώ να πω πως τούτο γνωρίζω Αν τίποτε δεν τελείωνε, δε θα υπήρχε παρελθόν. Αν τίποτε δεν πλησίαζε, δε θα υπήρχε μέλλον. Αν τίποτε δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε παρόν. Όμως, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει το παρελθόν και το μέλλον, αφού το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη; Από την άλλη, αν το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν κυλούσε, το παρελθόν δε θα ήταν χρόνος αλλά αιωνιότητα Αλλά, αν ήταν το παρόν μόνο χρόνος, γιατί κυλά στο παρελθόν, πώς μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει; Υπάρχει, μόνον γιατί κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει. Tο μόνο, λοιπόν, που μπορούμε να βεβαιώσουμε είναι ότι ο χρόνος οδηγεί στη μη-ύπαρξη." Άγιος Αυγουστίνος "Το αιώνιο και αγέννητο και άφθαρτο στο οποίο κανείς χρόνος δεν επιφέρει καμιά μεταβολή, γιατί ο χρόνος είναι κάτι που κινείται και το συλλαμβάνει κανείς συνδεμένο μονάχα με την κινούμενη ύλη, κάτι αείρρουν και αεικίνητο, όπως ένα αγγείο εντός του οποίου πραγματοποιείται η φθορά και η γένεση. Και οι διάφορες λέξεις, με τις οποίες αναφέρεται το μετά και το πριν και το τώρα, ομολογούν από μόνες τους ότι ο χρόνος δεν έχει αληθινή ύπαρξη. Γιατί είναι μωρό να λέγει κανείς ότι υπάρχει κάτι το οποίο δεν έχει γίνει ύπαρξη ή έχει πάψη κιόλας να είναι ύπαρξη. Κι εκείνο το «παρόν» και το «αυτή τη στιγμή» και το «τώρα» που τα λέμε για να στηρίζουμε το νόημα του χρόνου, αυτά τα καταστρέφει ολότελα ο ίδιος μας ο λόγος, κατά τη διαδοχική αναφορά των λέξεων. Γιατί αυτό το τώρα, αν θέλουμε να το εξετάσουμε, χάνεται χωριζόμενο αναγκαία καθώς μια στιγμή στο παρελθόν και στο μέλλον." Αμμώνιος (Πλούταρχου)
  11. Μονόκερως... «Σαν ένα λιοντάρι που τη βασιλική του δύναμη, ένας περήφανος κι ατίθασος Μονόκερως αψηφά, του τρομερού του εχθρού για ν’ αποφύγει την παράτολμη επίθεση και την οργισμένη βία σ’ ένα δέντρο τον παραφυλάει και σαν τον δει μ’ όλη του τη δύναμη να τρέχει γλιστρά στο πλάι. Και πάνω στα κούτσουρα χτυπιέται για να μην μπορούν το κέρατο να του πάρουν όταν οι εχθροί του βίαιου αυτού ζώου τ’ αποζητούν αν και στον δυνατό το νικητή πλούσια γιορτή προσφέρει..» Οι Mονόκεροι αντιπροσώπευαν πολύ συχνά αρετές όπως η αγνότητα και η ειλικρίνεια. Ήταν πολύ περήφανοι για να πιαστούν ζωντανοί. Σαν σύμβολο του φεγγαριού, το πλάσμα αυτό ανήκε στη Θεά Άρτεμη, που ήταν Θεά της σελήνης και του κυνηγιού. Σύμφωνα με την ινδική παράδοση, γεννήθηκε από μια γαζέλα, που ήπιε το γόνιμο νερό μιας λίμνης. Για το κέρας του πίστευαν πως είχε μαγικές και φαρμακευτικές ιδιότητες. Ήταν λευκό στην βάση του, μαύρο στην μέση και κατέληγε σε μια κόκκινη μυτερή άκρη. Από αυτό έφτιαχναν ένα είδος σκόνης, η οποία εξουδετέρωνε κάθε είδους δηλητήριο, ενώ για το ίδιο το κέρας λένε ότι μάτωνε όταν πλησίαζε σε δηλητηριασμένο φαγητό. Επίσης, σταματούσε τα βέλη, θεράπευε την πανώλη, προστάτευε από τον πυρετό, την επιληψία και την απώλεια μνήμης. Πίστευαν ακόμα πως μπορούσε μέχρι και να αναστήσει έναν νεκρό και για όποιον φορούσε κόσμημα από κέρας μονόκερου, θεωρούσαν πως η μαγική του δύναμη τον προστάτευσε από κάθε κακό. Η πίστη στις θεραπευτικές ιδιότητες του κέρατος προφανώς βασίστηκε σε μια μεσαιωνική ιστορία, κατά την οποία κάποτε μέσα στην νύχτα κάποια από τα ζώα του δάσους μαζεύτηκαν γύρω από μια λιμνούλα για να ξεδιψάσουν αλλά το νερό της λίμνης ήταν δηλητηριασμένο και δεν μπορούσαν να το πιουν. Τότε, για καλή τους τύχη εμφανίστηκε ένας μονόκερως. Πλησίασε την λιμνούλα και σκύβοντας βύθισε το κέρας του μέσα στο νερό και τότε σαν θαύμα αυτό έγινε καθαρό και φρέσκο. Έτσι τα ζώα μπόρεσαν να σβήσουν την δίψα τους. Κάποια άλλη μεσαιωνική ιστορία μιλάει για την σύλληψη ενός μονόκερου από τους κυνηγούς, με την ακούσια μεσολάβηση μιας παρθένας κόρης. Ο μονόκερως ήταν ατίθασος και κατά πολύ πιο γρήγορος από τον ανθρώπους που τον κυνηγούσαν. Μονάχα μια παρθένα κόρη που καθόταν κάτω από ένα δέντρο μέσα στο δάσος, ήρεμη και μοναχική, κατάφερε να τον ημερώσει. Καθώς ο μονόκερως οσφράνθηκε στον αέρα την αθωότητα και την γαλήνη που εξέπεμπε η κόρη, πήγε κοντά της, ακούμπησε το κεφάλι του πάνω στην ποδιά της και αυτή τον αποκοίμισε με τα χάδια της για να γίνει μετά εύκολη λεία για τους κυνηγούς. Κάποιοι πάλι ίσως περισσότερο ρομαντικοί, θεωρούν ότι ο μονόκερως υπάρχει ακόμα στις μακρινές περιοχές και μπορεί να ανακαλυφθεί μόνο από εκείνους που διαθέτουν εξαιρετική ηθική και τιμιότητα.
  12. Μέσω της διαφωνίας, να συμφωνούμε...???
  13. Σκέφτομαι ότι υπάρχει... ή υπάρχει κάτι επειδή το σκέφτομαι? Σε κάποια μικρή, ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια σημαντική θυσία στο θεό Απόλλωνα. Υπήρχε στην περιοχή τους ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια της οποίας το νερό το θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός μεγαλόσωμου κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό. Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη. Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας…
  14. Ποιο να 'ναι αυτό που πονάει περισσότερο? Να ΄ναι η αδυναμία τους? η αδυναμία μας? ή μήπως να 'ναι ότι έχουμε συνηθίσει να είμαστε "βολεμένα αναίσθητοι"?
  15. Είμαστε εξαρτημένες υπάρξεις, όπου κυριαρχεί η αδυσώπητη Ανάγκη. «διαπιστώσω και αγνοήσω»…δύσκολο πράγμα να ξεφύγεις από τον κύκλο της Ανάγκης και του Χρόνου. Nομίζω πως μοναδική ελπίδα, είναι να αποκτήσουμε την συνειδητότητα της στιγμής, να συνεργαστούμε και να φιλιώσουμε με την αναγκαιότητα και έτσι ζώντας την ψευδαίσθηση με επίγνωση, ίσως καταφέρουμε να αντιληφθούμε μια ευρύτερη πραγματικότητα.
  16. Το γίγνεσθαι (τα πάντα ρει ) κατά τον Ηράκλειτο δίνει ονομασία και ύπαρξη στην ακινησία του Παρμενίδη…?? Ο χρόνος… Άραγε το "γίγνεσθαι" του Ηράκλειτου μας βοηθά στο να κατανοούμε το "είναι" του Παρμενίδη? Αν δεν υπήρχε γέννηση , φθορά και θάνατος των πραγμάτων που μας περιβάλλουν θα είχαμε την αντίληψη του χρόνου? Ο χρόνος τελικά είναι μια απόρροια της συνεχούς κίνησης? Ο χρόνος μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτός ως βίωμα αν και είναι μια έννοια αφηρημένη Για τις ανθρώπινες αισθήσεις,o χώρος και o χρόνος είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Χώρος είναι το πλαίσιο μέσα στo οποίο κινούμαστε, σε τρεις διαστάσεις. Ενώ μπορούμε να μετακινηθούμε με ευκολία στο χώρο, στο χρόνο κινούμαστε πάντα προς τα εμπρός. Ο χρόνος είναι λοιπόν μια ακόμη ψευδαίσθηση του νου? Τον βάλαμε σε καλούπια για να οργανώσουμε την κοινωνία και τα του μυαλού μας....? Το βέλος του χρόνου (παρελθόν-μέλλον) είναι μια ανθρώπινη επινόηση , απαραίτητη μόνο για να εξηγήσει τη διαδικασία της βιολογικής μας γήρανσης? Περί χρόνου αντιλήψεις… Κατά τον Αναξαγόρα , ο χρόνος συνοδεύει τον χώρο μέσα στη συνεχή αλλαγή των πραγμάτων, των κραδασμών και των σκέψεων Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος θεωρεί πως ο Θεός δημιουργεί τον αιώνα, τον κόσμο,το χρόνο, τη γένεση. Στα Φυσικά ο Αριστοτέλης παρατηρεί: «Τούτο γάρ εστι ο χρόνος, αριθμός κινήσεως κατά το πρότερον και ύστερον» Οι λόγιοι της εποχής των Νεοπλατωνικών λέγουν ότι ο Χρόνος είναι «εκείνος για τον οποίο τηρείται σιγή. Ο Κύριος που γίνεται γνωστός στις ψυχές μόνο μέσω του Νου. Τον εγκατέστησαν εντός της πατρικής σιγής και τον ανυμνούν σαν πατέρα των πατέρων. Χρόνος και κόσμος άρχισαν μαζί, σαν το ατελές αντιφέγγισμα της αιώνιας ταυτότητας». Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι ο Χρόνος ταυτίζεται με τη δεύτερη όψη της Παγκόσμιας Ψυχής, και τη δράση της στα πεδία της εκδήλωσης ως δημιουργικό πνεύμα. Όπως λέγουν, όταν η Παγκόσμια Ψυχή θέλησε να αποκτήσει κάποια δραστηριότητα, στράφηκε προς την κίνηση και τότε ξεπήδησε ο χρόνος που πρωτύτερα δεν ήταν φανερός. Η δραστηριότητα του χρόνου είναι εμφανής όσο διαρκεί η εκδήλωση των κόσμων, και σαν εξελικτικό πνεύμα που οργανώνει την ύλη, γίνεται έκδηλος σε καθετί υπαρκτό στη φύση. Ο Αέτιος µάς πληροφορεί ότι κατά τον Ηράκλειτο «ο κόσµος γεννιέται όχι σύµφωνα µε τον χρόνο αλλά σύµφωνα με την σκέψη» Κατά τον Ηράκλειτο ο κόσµος δεν γεννιέται κι ο χρόνος δεν είναι χωρισμένος απ την σκέψη. Ο χρόνος είναι δεµένος µε την σκέψη, δηλαδή με τον λόγο. Κατά τον Σέξτο τον Εµπειρικό, ο Ηράκλειτος είχε ταυτίσει το Ον και το Χρόνο. Στην ελληνική μυθολογία ο Χρόνος έχει φτερούγες στην πλάτη, αφού δεν σταματά ποτέ την κίνησή του. Στις μυθικές παραδόσεις η ιστορία της πρώτης γέννησης του χρόνου παίρνει τη μορφή ενός προσωπικού μύθου, του μύθου του θεού Κρόνου – του Kranan των Ινδών ΧΡΟΝΟΣ….. Κίνηση μέσα στην ακινησία? Και συγχρόνως κίνηση μέσα στην ίδια την κίνηση? Ο χρόνος έτσι όπως τον κατανοούμε είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεσή μας και η αντίληψή του εντελώς υποκειμενική μέσα σε ένα υποκειμενικό σύνολο μεταβλητών? Εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε τον περίφημο διαχωρισμό του Ανρί Μπεργκσόν ανάμεσα στον χωροχρόνο και τον καθαρό χρόνο. Ο χωροχρόνος είναι ο χρόνος των ρολογιών μας, μια υβριδική έννοια που προκύπτει από την εισβολή της ιδέας του χώρου στην επικράτεια της καθαρής συνείδησης. Πρόκειται για την εμπειρία του χρόνου, έτσι όπως την οργανώνει ο άνθρωπος στο χώρο, ως ακολουθία χρονικών μονάδων. Στην πραγματικότητα αυτές οι χρονικές μονάδες δεν υπάρχουν, γιατί ο χρόνος είναι μια μελωδία, ένα ποτάμι. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο γεγονός ότι κυλά μέσα από τα χέρια μας σαν νερό , είναι αψηλάφητος, όπως το έθεσε ο άγιος Αυγουστίνος. Δεν υπάρχει σταθερό παρόν. Είτε είναι ήδη παρελθόν ή είναι ακόμη μέλλον. . Συμμερίζεται τον Πλωτίνο, ο οποίος πιστός κι αυτός στην πλατωνική διδασκαλία για τη φύση του χρόνου σημειώνει πως ο χρόνος είναι μια εικόνα της αιωνιότητας. Στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία ο Cant διετείνετο ότι όπως ακριβώς το κόκκινο χρώμα μπορεί να προκαλέσει διαφορετικές εντυπώσεις σε διαφορετικούς παρατηρητές, ενώ είναι ουσιαστική συνιστώσα της θέας, έτσι και ο χρόνος, ενώ είναι ουσιαστική συνιστώσα της νόησής μας, στερείται αντικειμενικής πραγματικότητας: <Ο χρόνος δεν είναι κάτι το αντικειμενικό. Δεν είναι ούτε ουσία, ούτε τυχαίο, ούτε σχέση, αλλά μια υποκειμενική συνθήκη, που οφείλεται αναγκαστικά στη φύση του ανθρώπινου μυαλού».
×
×
  • Create New...