Jump to content

xaroula

Silver members
  • Posts

    556
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by xaroula

  1. Σχόλιο που δεν επιθυμώ την δημοσιευση του. Κωνσταντίνε, για μένα το πιο σημαντικό είναι το εργο που θα αφήσω και πάνω σε αυτό θα αυτοκριθώ. Αν το έργο αυτό ειναι ωφέλιμο για τους άλλους έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ο καθημερινός βραδινός ύπνος είναι σαν ένας μικρός θάνατος και η καθε μέρα που ζούμε μια μικρογραφία της ζωής μας. Σημαντικό για μένα είναι να κρίνω πριν τον καθημερινό "θάνατο" την μικρογραφία μου. Η γέννηση, η ζωή , ο θάνατος είναι αποκλειστικά προσωπικά βιώματα και όταν έρθει η στιγμή τότε ανελέητος κριτής εκείνη την ύστατη ώρα είναι ο εαυτός μας. Στην κρίσιμη ερώτηση θέλω να είμαι θετική. Αρα παράγω έργο κατά την διάρκεια της ζωής μου τέτοιο που να με κάνει να είμαι "όρθια" απέναντι σε μένα. Υ.Γ Οι άνθρωποι που πραγματικά έμειναν στην Ιστορία και στην μνήμη μας με τον όποιον τρόπο είναι αυτοί που επεδίωξαν το ανωτέρω όπως και με ότι τους εξέφραζε, άνθρωποι που έκαναν ότι έκαναν ορμώμενοι από δική τους εσώτερη "ανάγκη" και όχι για το "θεαθήναι"(αποψή μου). Τέλος ας μην ξεχνάμε πάντα την πολλαπλή υποκειμενικότητα μέσα στην μία αντικειμενικότητα. Πολλές φορές οι σκέψεις μου είναι ασαφείς, ζητώ την καταννόηση σου, αφού αδυνατώ να με αναλύσω για πολλούς λόγους (ακούσιους και μη).
  2. Οι δούλοι δημιουργούν τους αφέντες και “οι κυβερνώντες” εξωτερικά που έχουμε "καθρεπτίζουν" το εσωτερικό μας επίπεδο...όπερ....???!!!
  3. Χρόνια Πολλά συνάδελφε και πάνω απ' όλα πρώτα υγεία.
  4. Χρόνια Πολλά και από 'μένα με υγεία και δημιουργικότητα.....
  5. "Το μοναδικό που έχει σημασία για τον άνθρωπο είναι το έργο που θα αφήσει πίσω του" Σύμφωνοι....αφού θα ξεκαθαρίσουμε πρώτα για ποιον είναι σημαντικό...τότε μπορούμε να μιλήσουμε και για την δόξα. Κρίνοντας από την τελευταία πρόταση ο συγγραφέας έχει ξεκαθαρίσει το ζητούμενο μας...?? Ας μην ξεχνάμε την διττή φύση των λέξεων...
  6. ΜΠΟΡΩ!!!!???? O αλυσοδεμένος ελέφαντας. "Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!" "Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός. "Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!" Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε: "Να σου πω μια ιστορία..." Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται: Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, τουόγκου και της δύναμής του... Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει; Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;" Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριοτου ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν' ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σε ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός. Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ' όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. "Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο - πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε. Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω." Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: "Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή! Αφιερωμένο σε όλους όσοι παραμένουμε δεμένοι σε μικρά ή μεγάλα παλούκια και μη συναισθανόμενοι την τρομερή μας δύναμη, δειλιάζουμε και δεν κάνουμε ένα βήμα μπροστά...
  7. Θανάση μας αδίκησες και τους δύο!!! Και εντάξει αυτό ας το παραβλέψουμε...εποχή είναι....αλλά να παραβλέπουμε και την "μετάφραση" πολύ πάει... Η εθελοτυφλία έγινε της μόδας!
  8. Οι σύντροφοι στον Άδη νήπιοι, οι κατά βους Υπερίονος Ηελίοιο ήσθιον΄αυτάρ ο τοισιν αφείλετο νόστιμον ήμαρ. ΟΔΥΣΣΕΙΑ Αφού μας μέναν τα παξιμάδια τι κακοκεφαλιά να φάμε στην ακρογιαλιά του Ήλιου τ' αργά γελάδια που το καθένα κι ένα κάστρο για να το πολεμάς σαράντα χρόνους και να πας να γίνεις ήρωας και άστρο! Πεινούσαμε στης γης την πλάτη, σα φάγαμε καλά πέσαμε εδώ στα χαμηλά ανίδεοι και χορτάτοι. Γιώργος Σεφέρης, Στροφή, 1931 Ο καθένας ας το "μεταφράσει" όπως θέλει...έτσι κι αλλιώς αυτό είναι ποίηση....
  9. Και αφού εξηγήσαμε την λέξη α-γράμματος....τώρα ας μιλήσουμε για το τι παθαίνει η μπαταρία του αυτοκινήτου όταν το θέτουμε σε ακινησία...
  10. Κι όμως..μόλις έκανες!! Καλή συνέχεια στις αναζητήσεις σου..
  11. Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ Κείμενα για τη γλώσσα και τα λεξικά Ετυμολογία : η αλήθεια των λέξεων Όσο είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος έχει μια φυσική τάση προς τη γνώση («φύσει τού ειδέναι ορέγεται»), άλλο τόσο αληθεύει ότι όλοι μας έχουμε την τάση να αναζητούμε την προέλευση των λέξεων τής γλώσσας μας, την αρχική τους σημασία. Οι περισσότεροι άνθρωποι, με διάφορες ευκαιρίες, ετυμολογούν ή συνήθως (από έλλειψη ειδικών γνώσεων) παρ-ετυμολογούν λέξεις: υποθέτουν, διερωτώνται ή και αποφαίνονται για την προέλευση αυτής ή εκείνης τής λέξης. Με άλλα λόγια, μιλούν εμπειρικά για το έτυμο μιας λέξης. Ήδη από τον 1ο αιώνα π.Χ. παραδίδεται (από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη) ότι έτυμον είναι «η αληθής σημασία μιας λέξεως σύμφωνα με την προέλευσή της». Η λέξη έτυμον ως όρος προέρχεται από το επίθετο έτυμος που σήμαινε «αληθής» και χρησιμοποιείται ήδη στον Όμηρο: «ψεύσομαι, ή έτυμον ερέω;». Η λέξη είναι από την ίδια ρίζα μ' ένα άλλο επίσης ομηρικό επίθετο, το ετεός, που σημαίνει επίσης «αληθινός, γνήσιος». Από αυτό είναι το όνομα Ετεο-κλής (που παραδίδεται ήδη σε πινακίδα τής μυκηναϊκής Γραμμικής γραφής Β) καθώς και άλλα σύνθετα όπως το Ετεό-κρητες (γνήσιοι, αυτόχθονες Κρήτες) στον Όμηρο. Από ένα ομόρριζο επίθετο ετός τής ίδιας σημασίας προήλθε το ρήμα ετάζω που είναι και σήμερα εν χρήσει ως εξ-ετάζω με αρχική σημασία «αναζητώ την αλήθεια - ερευνώ λεπτομερώς». Ολόκληρη λοιπόν η οικογένεια αυτών των λέξεων και ιδιαίτερα η λέξη έτυμον δηλώνουν την αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων, δηλαδή την ιχνηλάτηση τής προέλευσής τους, που ταυτίζεται με τη σημασία εκκίνησης ή προέλευσης τής λέξης, την πρώτη ή αληθινή ή βασική ή ετυμολογική σημασία. Αυτή η περιπέτεια τής αναζήτησης τής αλήθειας των λέξεων, δηλαδή η προσπάθεια ετυμολόγησής τους, από τις αρχές τού 19ου αιώνα με την ίδρυση τής επιστήμης τής (ιστορικοσυγκριτικής) Γλωσσολογίας αποκτά επιστημονικό χαρακτήρα, δηλαδή ασκείται με μεθόδους έγκυρης αναγωγής στην αρχική (ή παλαιότερη δυνατή) μορφή και σημασία τής λέξης. Η αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων, μορφικής και σημασιολογικής, γίνεται έκτοτε κατά κανόνα επιστημονικά αξιόπιστη. Η αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων (με την έννοια που εξηγήσαμε) είναι ιδιαίτερα ελκυστική στην ετυμολογική έρευνα τής ελληνικής γλώσσας, λόγω τής μακραίωνης παράδοσής της, που επιφυλάσσει εκπλήξεις. Μιλώντας για την αλήθεια, λ.χ., ας δούμε την ετυμολογική της προέλευση. Το επίθετο αληθής (απ' όπου η αλήθεια) προήλθε από το στερητικό α- και -λήθος, το («λήθη») ή την ίδια τη λέξη λήθη: α-ληθής επομένως ήταν αρχικά «αυτός που δεν μπορεί να περάσει στη λήθη, να λησμονηθεί ή να αποκρυβεί», άρα «αυτός που δεν λανθάνει, δεν υποκρύπτεται, αλλά είναι εμφανής, απτός, πραγματικός, αληθινός». Επ' ευκαιρία, ας σημειωθεί ότι η αρχαιότατη (ήδη στον Όμηρο) λέξη αληθής και αλήθεια δεν προέρχεται από την ομόρριζη λέξη λάθος, η οποία εμφανίζεται πολύ αργά (στους μεταγενέστερους χρόνους). Η αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων, η ετυμολογία είναι παράλληλα και μια ιστορική αναδρομή στις λέξεις, μια ιστορία των λέξεων. Ο Έλληνας ομιλητής δεν χρειάζεται ειδικές γνώσεις (τις αναγκαίες ιστορικές πληροφορίες μπορεί να τις αναζητήσει) για να καταλάβει λ.χ. ότι η λέξη γραμματική, ενώ αναφέρεται σε ολόκληρη τη δομή τής γλώσσας την οποία έχει σκοπό να περιγράψει, ξεκινάει ως μελέτη και περιγραφή των «γραμμάτων, τού γραπτού λόγου, των γραπτών κειμένων» (και όχι τού προφορικού λόγου). Όπως η ίδια η λέξη σύνταξη είναι φανερό ότι προσδιορίζει τους τρόπους που συν-τάσσονται, που «τίθενται μαζί» οι λέξεις, για να απαρτισθεί λόγος, ομιλία. Οι έννοιες τού κόπου, τής κοπιαστικής εργασίας και μάλιστα τής χειρωνακτικής, που δηλώνονταν στην αρχαία περίοδο τής γλώσσας μας με τις λέξεις πόνος και μόχθος οδήγησαν (με μια υποτιμητική στάση των αρχαίων Αθηναίων προς τη χειρωνακτική κοπιώδη εργασία η οποία αντιστρατεύεται τη σχόλη, τον ελεύθερο χρόνο που οδηγεί σε αξιοποιήσεις, όπως εκείνη τής σχολής και τού σχολείου ως ευκαιριών παιδείας) στις κακόσημες λέξεις πονηρός και μοχθηρός. Όπως και οι σκληρές προσπάθειες που καταβάλλει ο αθλητής, ο διεκδικητής τού έπαθλου, τού βραβείου, τού άθλου, τον εμφανίζουν ως αξιολύπητο ή και ως εξαθλιωμένο, δηλαδή ως άθλιο. Ενώ η ένταση, ο ανταγωνισμός και η διεκδίκηση τής νίκης γεννά τη λέξη αγωνία από το αγών(ας). Το άστυ ξεκινάει ως η κατεξοχήν δήλωση «τού οργανωμένου χώρου κατοικίας», εκεί που μένουν οι αστοί, αναπτύσσοντας και αντίστοιχη νοοτροπία που οδηγεί σε μια ελευθεριότητα στην έκφραση και στην επικοινωνία των αστών, στο αστ-είος (απ' όπου το αστείο) ενώ η λέξη πόλις είναι το κράτος-πόλις, η πολιτική έκφανση τού χώρου διαβίωσης (πολίτης =ο έχων πολιτικά δικαιώματα), ξεκινώντας από τη σημασία «οχυρό, φρούριο», που διαπιστώνεται στην αρχική σημασία τού ακρόπολις (<άκρα πόλις, η υψηλά σε λόφο κτισμένη, η οχυρωμένη πόλη, η πόλη-φρούριο, το οχυρό). Ιδιαίτερα δηλωτική από πλευράς «τής αλήθειας», τής αρχικής σημασίας των λέξεων είναι τα ρήματα τα σύνθετα με προθέσεις. Η διαφάνεια που προσδίδει στη λέξη η ποικιλία των προθέσεων φωτίζει, κατά κανόνα, την τελική σημασία και χρήση τής λέξης· αληθινά σε συν-αρπάζει, σε συγ-κλονίζει, σε συν-έχει, σε συνε-παίρνει αλλά και σε συντροφεύει (συν-τροφος), σε συνοδεύει (συν + οδός) και σε συν-τρέχει, έστω κι αν καμιά φορά σε συν-θλίβει, η αγωνία τής αλήθειας με ό,τι αυτό συν-επάγεται. Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2 Φεβρουαρίου 2003
  12. Αυτό που προυπάρχει και συνυπάρχει Η Συζήτηση των Κυμάτων Ήταν ένα μικρό κύμα, πολύ λυπημένο και που μονολογούσε: «πόσο δυστυχισμένο είμαι… τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο… γιατί να είναι η ζωή τόσο σκληρή;» Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από τα δύο» Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά: «Πως;! Δεν είμαι κύμα;! Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είμαι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;» Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται: «Αυτό που καλείς "κύμα" δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς από την μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου»
  13. Κωνσταντίνε αυτό δεν είναι για δημοσίευση... Βλέπω ότι λογοκρίθηκε μέρος της απάντησης μου , με την δημοσίευσή της ως quote...αν έγινε εκ παραδρομής που εκεί καταλήγω,(δεν έχεις λόγο και δεν σε θεωρώ τέτοιο άτομο) έχει καλώς.....ειδάλλως θα ' θελα όταν κάτι δικό μου το λογοκρίνεις, να το απορρίπτεις όλο. Είχε σχέση με το θέμα σου διότι όταν ένας συκοφάντης αποδεικνύεται εύπιστος τότε κατέχει καλά την τέχνη της υποκρισίας... κι εγώ θα ήθελα την γνώμη σου σχετικά με την διαφορά υποκριτή- ψεύτη. Αυτά και μιλάω καλοπροαίρετα αλλά συνάμα θέλω να είμαι πιότερο εντάξει με τον εαυτό μου και να κοιτώ κατάματα το ειδωλό μου, μην παρεξηγηθείς, θα μας αδικούσες.
  14. 1)Ποιο το κίνητρο 2)Ποια η συμβολή η δική μας με τις πράξεις μας, ώστε η συκοφαντία να θεωρείται έξυπνη 3)Γιατί μας απασχολεί το απείκασμα των ανοήτων Αφού απαντήσουμε σε αυτά, η ενόχληση θα πάψει να υφίσταται με λογικές διαδικασίες. Θα επέλθει δηλαδή μέσα μας η κάθαρση, με την εξάλειψη των παραγόντων. Επίπονη διαδικασία , πλην όμως είναι αναγκαία.
  15. Κωνσταντίνε, αν κάποιος αυτοκριθεί ως προς τα nickname, θα ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό του.... Αυτήν την ανάλυση-συζήτηση είχα αυτήν την εβδομάδα, με την κολλητή μου...
  16. "Χώμα, νερό, φωτιά και φως πηδούν, τα τέσσερα άλογά σου, και συ κρατάς, ω νου, στη φούχτα σου τα στέρεα χαλινάρια, και συγκερνάς τη γαύρα δύναμη με του μυαλού την έγνοια." Οδύσσεια Γνώση →έξω→νους═ροή…t Αυτογνωσία→ έσω→σιωπή═ακινησία….∞.
  17. Νυν ευπλόηκα ότε νεναυάγηκα Ο ΝΟΥΣ Κάποτε, ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο. Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου, υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές. Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να επιθυμήσεις κάτι, κι αυτό, αμέσως, γίνεται. Ο άνθρωπος ήταν κουρασμένος και αποκοιμήθηκε κάτω από το δέντρο των ευχών. Όταν ξύπνησε ένιωσε πολύ πεινασμένος και είπε :<<Πώς πεινάω! Αχ, και να έβρισκα λίγο φαγητό!>> Και αμέσως από το πουθενά ,το φαγητό φάνηκε να πετάει στον αέρα. Πολύ νόστιμο φαγητό. Πεινούσε τόσο πολύ, που δεν έδωσε σημασία από που ερχόταν το φαγητό. Όταν πεινάς, δεν το φιλοσοφείς. Άρχισε αμέσως να τρώει και το φαι ήταν τόσο νόστιμο...Τώρα ένιωθε ικανοποιημένος. Μια άλλη σκέψη γεννήθηκε μέσα του: <<Ας είχα κάτι να πιω....>>Αμέσως εμφανίστηκε ένα θαυμάσιο κρασί. Πίνοντας ήρεμα το κρασί, στη σκιά του δέντρου, άρχισε να αναρωτιέται : <<Μα τι γίνεται? Τι συμβαίνει? Ονειρεύομαι ή μήπως υπάρχουν φαντάσματα γύρω μου, που μου παίζουν παιχνίδια?>> Και τότε εμφανίστηκαν τα φαντάσματα.....Άρχισε να τρέμει και του γεννήθηκε η σκέψη: <<Τώρα σίγουρα θα με σκοτώσουν.....>> Και τον σκότωσαν!!!
  18. Και επειδή νιώθω πως αιωρούνται πολλά και μαζί με αυτά και οι απαντήσεις μου να αναλυθώ... Τα πράγματα βάσει λογικής ειναι απλά. ή οι καινούργιες αλλαγές απαιτούν από το σύστημα απαραίτητα τη συμπλήρωση υποχρεωτικών πεδίων ή απλά είναι μια απαίτηση ιδρυτών για συμμάζεμα. Κατανοητά και τα δύο και με τίποτε δεν μας οδηγούν σε συλλογή προσωπικών στοιχείων για οποιοσδήποτε άλλους σκοπούς, ας μην γελιόμαστε ήδη είμαστε γνωστοί(σε αυτούς ....τους άλλους) και χωρίς αυτά. Για την επαλήθευση αμφιβάλλω και προβληματίζομαι.... Ψυχραιμία...ηρεμία....και αντίδραση εκεί που πρέπει και όταν πρέπει , και πάνω απ' όλα σκέψη με την λογική και όχι με το θυμικό!
  19. Κρίνε εσύ Μια φορά κι ένα καιρό, ένας Βραχμάνος κίνησε να πάει σ’ ένα προσκύνημα. Στο δρόμο του, είδε μια τίγρη κλειδωμένη μέσα σ’ ένα κλουβί να ξαπλώνει νωχελικά. Βλέποντας το καημένο το θηρίο το λυπήθηκε, που ήταν αιχμάλωτο. Αλλά μετά, σκεφτόμενος τι μεγάλο κίνδυνο θα αποτελούσαν τα άγρια ζώα αν δεν ήατν φυλακισμένα, αποφάσισε να συνεχίσει την πορεία του. “Ω Βραχμάνε, ω ευγενή Βραχμάνε,” τον κάλεσε η τίγρη, που είχε διακρίνει τη συμπάθεια στο βλέμμα του άγιου περιπλανητή, “λυπήσου με. Ελευθέρωσέ με προτού φύγεις. Είμαι διψασμένη και θέλω να πάω σ’ εκείνο το ρυάκι να πιω νερό.” “Δεν θα τολμούσα να σε αφήσω ελεύθερη,” είπε ο Βραχμανός, κατευθύνοντας τα βήματά του πίσω στο κλουβί. “Όχι, δεν θα τολμούσα να σε αφήσω ελεύθερη, επειδή θα με έτρωγες προτού να πας για να πιεις νερό στο ρυάκι. Όχι, φοβάμαι…” “Ω άγιε βασιλιά, ω αληθινά αφοσιωμένε πατέρα,” ικέτευσε η τίγρη με δάκρυα στα μάτια, “σε παρακαλώ, λυπήσου με. Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ πολύ, δείξε οίκτο για μένα. Δε θα μπορούσα να είμαι τόσο αγνώμων ώστε να σε φάω ως αντάλλαγμα για την καλοσύνη σου. Ω, πως μπόρεσες να σκεφτείς κάτι τέτοιο;” Ο Βραχμάνος συγκινήθηκε πολύ από την ικεσία της τίγρης, και έτσι ξεκλειδώνοντας την πόρτα την άφησε ελεύθερη. Μετά, βιάστηκε να συνεχίσει το δρόμο του μια και η τίγρη τον είχε ήδη καθυστερήσει. Αλλά, προς μεγάλη του κατάπληξη, εκείνη πετάχτηκε μπροστά του και, κόβωντάς του το δρόμο, φώναξε: “Μείνε, ω παντογνώστη, μείνε. Είχες υποψίες και φοβόσουνα ότι θα μπορούσα να σε φάω αν με άφηνες έξω από το κλουβί. Μ’ αυτό τον τρόπο, όμως, έβαλες την ιδέα της τροφής στο κεφάλι μου. Έτσι, θα σε φάω και θα ικανοποιήσω την πείνα μου, προτού πάω για να σβήσω τη δίψα μου. Οι γιατροί λένε ότι δεν είναι καλό να πίνεις με άδειο στομάχι.” “Ω, μα υποσχέθηκες ότι δε θα μου έκανες κακό να σε ελευθέρωνα από το κλουβί!” είπε ο Βραχμάνος τρέμοντας από φόβο. “Είσαι ένα αχάριστο κάθαρμα;” “Είτε υποσχέθηκα είτε όχι,” απάντησε η τίγρη με μια αινιγματική έκφραση στο πρόσωπο, “είμαι πεινασμένη, και πρέπει να σε φάω. Εξάλλου, δεν μπορώ να αγνοήσω τη συμβουλή του γιατρού και να πάω να πιω με άδειο στομάχι.” Ο καημένος ο Βραχμάνος τώρα, στεκόταν τρέμοντας, ανίκανος να αρθρώσει λέξη, ενώ η τίγρης, ανυπόμονη για το κολατσιό της, τον πλησίασε με μικρά πηδηματάκια. Τότε ο Βραχμάνος σκέφτηκε ότι καλό θα ήταν να προσπαθήσει να εξασφαλίσει ακόμη λίγο χρόνο για τη ζωή του από τον εχθρό, αν αυτό ήταν δυνατόν. “Άκουσε, φίλη μου,” είπε στην τίγρη, ευγενικά αλλά με σταθερή φωνή. “Βρισκόσουνα σε άμεσο και συνεχή πόνο κλειδωμένη σ’ εκείνο το κελί. Σε ελευθέρωσα επειδή μου υποσχέθηκες ότι δε θα μου έκανες κακό, όταν θα ήσουν λεύτερη. Αλλά τώρα, θες να με φας. Ας ζητήσουμε από πέντε δικαστές να μας πούνε αν είναι δίκαιο το να με φας.” “Πολύ καλά,” συμφώνησε η τίγρη απρόθυμα, και συνόδευσε το Βραχμάνο προς το μέρος όπου στεκόταν ένα δέντρο Ινδοσυκής, μελαγχολικό και με γένια, σα δικαστής. “Ω σοφό γέρικο δέντρο, άκουσε και κρίνε,” παρακάλεσε ο Βραχμανός με ενωμένα τα χέρια, γονατισμένος μπροστά του. “Μπες στο θέμα,” είπε το δέντρο με γεροντική αξιοπρέπεια. “Αυτή η τίγρη,” είπε ο Βραχμάνος, “ήταν κλεισμένη σ’ ένα κλουβί. Με είδε καθώς περνούσα και με ικέτευσε να την απελευθερώσω μια και διψούσε και ήθελε να πάει σ’ ένα κοντινό ρυάκι και να πιει νερό. Φοβόμουν ότι θα με σκότωνε αν άνοιγα την πόρτα του κλουβιού. Αλλά ορκίστηκε ότι δε θα της περνούσε ποτέ απ’ το μυαλό να με σκοτώσει. Έτσι την άφησα ελεύθερη, και τώρα θέλει να με φάει. Πες μου, ω σοφό, είναι δίκαιο να το κάνει αυτό;” “Οι άνθρωποι έρχονται συχνά για να ξαποστάσουν κάτω από τη δροσερή σκιά των πράσινων κλαδιών μου,” είπε το δέντρο, “αλλά το χειμώνα, επειδή δεν χρειάζονται την προστασία μου κόβουν τα κλαδιά μου και καίνε τη φυλλωσιά μου σαν καύσιμο στις φωτιές τους. Ας αφήσουμε την τίγρη να φάει τον άνθρωπο, αφού το ανθρώπινο είδος πάσχει από κακοήθεια κι αγνωμοσύνη.” “Ω σοφέ δικαστή, αληθή τα λόγια σου!” αναφώνησε η τίγρη και πήδηξε προς το μέρος του Βραχμάνου, λέγοντας: “Λοιπόν, σοφέ, η σάρκα σου μυρίζει ωραία!” “Περίμενε, περίμενε, φίλε μου, υπάρχουν ακόμη τέσσερις δικαστές που πρέπει να συμβουλευτούμε ακόμη”, είπε ο Βραχμάνος. Και απευθύνθηκε στο περιστέρι που είχε τη φωλιά του στο άλσος: “Ω ευγενικό και τρυφερό περιστέρι, άκουσε και κρίνε.” “Μπες στο θέμα,” είπε το περιστέρι αγαπησιάρικα. Ο Βραχμάνος του αφηγήθηκε την ιστορία πως η τίγρη ικέτευσε να αφεθεί ελεύθερη και υποσχέθηκε να μην του κάνει κακό, αλλά να που τώρα ήθελε να τον φάει. “Οι άνθρωποι αγαπούν το πυρόξανθο χρώμα της φυλής μου,” είπε το περιστέρι, “και θαυμάζουν τη μουσική μας. Αλλά, κάθε φορά που μας βλέπουν μας πετάνε πέτρες ή απλώνουν δίχτυα για να μας πιάσουν. Οι άνθρωποι είναι στ’ αλήθεια τα πιο αγνώμονα όντα στη γη, ενώ τα ζώα είναι ευγενή. Ας αφήσουμε τους ευγενείς να επικρατήσουν.” “Λοιπόν;” ρώτησε η τίγρη, θριαμβευτικά. “Έλα, ας πάμε να ρωτήσουμε τη γνώμη εκείνου του βοδιού,” είπε ο Βραχμάνος σκεφτόμενος ότι το οικόσιτο ζώο θα μπορούσε να εκφέρει γνώμη υπέρ του. Η τίγρη τον ακολούθησε, περήφανη για την ευγένεια που της είχε αποδώσει το περιστέρι. “Ω ιερό βόδι! Ω άγιε σύντροφε της άγιάς μας αγελάδας! Άκουσέ με και απόδωσε σε μένα την πιο λελογισμένη σου κρίση,” είπε ο Βραχμάνος πλησιάζοντας το μοσχάρι. “Ήμουνα στο δρόμο καθ’ οδόν για ένα προσκύνημα όταν συνάντησα αυτή την τίγρη, κλεισμένη σ’ ένα κλουβί. Με ικέτευσε να την απελευθερώσω γιατί όπως είπε διψούσε. Φοβόμουνα ότι θα μπορούσε να με σκοτώσει, αλλά με διαβεβαίωσε ότι αν την άφηνα ελεύθερη θα ήμουν ασφαλής. Έτσι, άνοιξα το κλουβί. Αλλά, όπως ξεκίνησα για να συνεχίσω το ταξίδι μου, ήρθε και μου είπε ότι πρέπει να με φάει προτού σβήσει τη δίψα της.” “Με τιμάς αποκαλώντας με άγιο και ιερό,” είπε το βόδι. “Αλλά, το κάνεις αυτό την ώρα της ανάγκης σου. Αυτόι είναι οι τρόποι της φυλής σου. Όταν ήμουνα νέο και δυνατό και δούλευα για τον αδελφό σου τον αγρότη, με τάιζε και με αντιμετώπιζε με φροντίδα. Τώρα που είμαι γέρικο και ανίκανο, με εγκατέλειψε στην ερημιά για να συντηρήσω μονάχο τον εαυτό μου όσο καλύτερα μπορώ. Γι’ αυτό νιώθω, ότι αν οι άνθρωποι είναι αγνώμονες, τα ζώα θα έπρεπε να τους πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα.” “Πεινάω για τη σάρκα σου, ω σοφέ. Πεινάω!” κραύγασε η τίγρη τρέχοντας προς το μέρος του Βραχμάνου. “Περίμενε, περίμενε, υπάρχουν ακόμη δύο δικαστές με τους οποίους πρέπει να μιλήσουμε,” είπε ο Βραχμάνος, αν και δεν έλπιζε ότι θα βρισκόταν κανείς για να αναγνωρίσει την αξία της πράξης του. “Να ο δρόμος. Άσε με να ζητήσω τη γνώμη του.” Κι έτσι αφηγήθηκε ολόκληρη την ιστορία στο δρόμο. “Καλέ μου άνθρωπε,” του απάντησε αυτός, “πως μπορείς να περιμένεις από μένα να αποδώσω δικαιοσύνη; Κοίταξέ με. Είμαι χρήσιμος σε όλους, σε πλούσιους και φτωχούς, σε ανθρώπους, ζώα και πουλιά. Αν και όλοι με ποδοπατάνε δε μου δίνουν τίποτα άλλο από στάχτες και τα σκουπίδια τους, και μόνο φλούδια από σπόρια για να φάω.” Ο Βραχμάνος βούλιαξε στην απελπισία. Παρ’ όλα αυτά μια ισχνή ελπίδα γεννήθηκε μέσα του, όταν είδε το τσακάλι να έρχεται προς το μέρος τους. Αυτό, ίσως, να τον υποστήριζε. “Ω, Θείε μου Τσακάλι, άκουσέ με και απόδωσε δικαιοσύνη!” ικέτευσε. “Πες μου ολόκληρη την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος,” είπε το τσακάλι. Ο Βραχμάνος αφηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν με κάθε λεπτομέρεια. “Ω, πόσο ηλίθιο εκ μέρους μου, αλλά μου διέφυγε η ουσία ολόκληρης της ιστορίας. Θα μπορούσες σε παρακαλώ να μου την αφηγηθείς ξανά απ’ την αρχή;” Ο Βραχμάνος είπε ξανά την ιστορία. “Είναι πολύ παράξενο,” είπε το τσακάλι κουνώντας το κεφάλι του, “όλα φαίνονται να μπαίνουν απ’ το ένα αυτί και να βγαίνουν απ’ το άλλο. Τώρα, για να δούμε ακριβώς πως έγιναν τα γεγονότα. Εσύ, αγαπητέ Βραχμάνε, ήσουνα, νομίζω, μέσα στο κλουβί και η τίγρη περνούσε…” “Όχι, όχι” διέκοψε η τίγρη, “είσαι ηλίθιο! Εγώ ήμουνα στο κλουβί.” “Και βέβαια!” αναφώνησε το τσακάλι υποκρινόμενο το ηλίθιο. “Ναι! Εγώ ήμουνα στο κλουβί -ω, όχι δεν ήμουνα- ωιμέ, ωιμέ! Τι έπαθε το μυαλό μου; Για να δω, το κλουβί ήταν μέσα στην τίγρη και ο Βραχμάνος περνούσε -όχι, όχι, πάλι δεν τα λέω σωστά… Λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι, συνεχίστε το δρόμο σας και ρωτήστε κάποιον άλλο, γιατί εγώ αποκλείεται να καταλάβω τι μου λέτε!” “Θα καταλάβεις!” φώναξε η τίγρη εξαγριωμένη από την ηλιθιότητα του τσακαλιού. “Θα σε αναγκάσω να καταλάβεις!” “Κοίτα εδώ. Είμαι η τίγρη.” “Ναι,” είπε το τσακάλι. “Κι αυτός είναι ο Βραχμάνος.” “Ναι,” συμφώνησε το τσακάλι. “Και αυτό είναι το κλουβί.” “Κι εγώ ήμουνα μέσα στο κλουβί. Κατάλαβες;” “Ναι, όχι. Δηλαδή θα ήθελα να μπορούσα να το δω πιο ξεκάθαρα.” “Είσαι ηλίθιο! Απόλυτα ηλίθιο!” κραύγασε η τίγρη. “Ναι, ίσως και να είμαι,” είπε το τσακάλι. “Αλλά θα ήθελα να ήξερα πως μπήκες στο κλουβί!” “Πως; Ε, μα με το συνηθισμένο τρόπο, βέβαια, βρε βλάκα!” Λέγοντας αυτό πήδηξε μέσα στο κλουβί και φώναξε: “Μ’ αυτό τον τρόπο. Τώρα καταλαβαίνεις;” “Απόλυτα!” διαβεβαίωσε το τσακάλι. Και τότε, κινούμενο γρήγορα, έκλεισε την πόρτα, φυλακίζοντας μέσα την τίγρη. Ο Βραχμάνος ευχαρίστησε το τσακάλι για τη βοήθεια και συνέχισε το δρόμο του..
×
×
  • Create New...