Jump to content

xaroula

Silver members
  • Posts

    556
  • Joined

  • Last visited

Blog Entries posted by xaroula

  1. xaroula
    Και τα οστά των Σοφιστών πριν από πολύ καιρό έγιναν σκόνη
    Και αυτά που είπαν έγιναν σκόνη μαζί τους
    Και η σκόνη θάφτηκε κάτω από τα ερείπια της παρακμάζουσας Αθηνάς μετά την πτώση της….
    Θάφτηκαν τόσο βαθιά και τόσο τελετουργικά,
    με τόσο υποκριτικό ζήλο και τόση κακια
    ώστε μόνο ένας τρελός αιώνες αργότερα
    θα μπορούσε να ανακαλύψει τα ίχνη για να τα ξεσκεπάσει,
    και να δει με φρίκη τι είχε συμβεί.
    ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΙΡΣΙΓΚ
  2. xaroula
    Το τρελοβάπορο
    Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
    κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα - μάινα".
    Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
    φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές.
    Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
    κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό.
    Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
    βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.
    Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
    τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,
    Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε,
    χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.
    Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
    μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.
    Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
    παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.
    Οδυσσέας Ελύτης
  3. xaroula
    Υπάρχει ψηλά εν’ αστέρι
    το πιο λαμπερό τ’ ουρανού
    Μαζί του μιλάω και παίζω
    αν θέλω τα βράδια
    Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
    κι ανοίγει τις πόρτες του νου
    Γλυκά με χαϊδεύει με φως
    και μου δείχνει σημάδια
    Καληνύχτα αστέρι
    να μου γνέφεις πού πας
    να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
    κι από κει να με βλέπεις
    Καληνύχτα αστέρι
    να μου γνέφεις πού πας
    να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
    κι από κει να με βλέπεις
    Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
    κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
    Αυτό που επάνω του χρόνια
    σκυφτός περπατάω
    Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
    το πώς έχω φτάσει ως εκεί
    μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
    μου χαρίζεις και σπάω
    Καληνύχτα αστέρι…
    Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
    καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ’ ουρανού
  4. xaroula
    Η Νόηση αντιπαθεί τον εξαναγκασμό
    Διαρκώς ’της έλεγαν πως δεν πορεύεται σωστά,
    πως βρίσκεται σε λανθασμένους δρόμους,
    κι εκείνη, από διαλλακτικότητα,
    θεώρησε ότι πράγματι,
    υπάρχει πιθανότητα να σφάλλει,
    και άρχισε σιγά-σιγά
    να αισθάνεται ένοχα, μειονεκτικά,
    έχασε κάθε αυτοπεποίθηση, κάθε χαρά.
    Μα πριν τελείως στην αδράνεια βυθιστεί,
    πριν της αμφιβολίας της η φωνή σιγήσει,
    αναρωτιότανε: πώς γίνεται,
    όλοι να θέλουν το καλό της,
    κι εκείνη να μη θέλει να συνεργαστεί .....
    Αντέδρασε τότε σπασμωδικά,
    μιά αλλοπρόσαλλη υιοθέτησε συμπεριφορά,
    ό,τι ’της άρεζε, παρίστανε πως ’το αντιπαθούσε,
    κι ό,τι’ της ήταν απεχθές,
    ’το παίνευε και ’το χειροκροτούσε,
    μα καταλάβαινε
    πως και αυτή η τακτική στην ήττα οδηγούσε,
    και πως με την υποκρισία,
    ό,τι είχε ακόμη αγνό , ’το ξεπουλούσε
    Έλεγε μόνο <<ναι>> , και έκανε υπομονή,
    μα όταν το βράδυ περνούσε το απορριμματοφόρο,
    σκεφτότανε ότι μαζί με τα σκουπίδια,
    ταξίδευε κι η μέρα της προς τη χωματερή.
    Εριφύλη
    Και για την αντιγραφη Βουλα
  5. xaroula
    Κρίνε Εσύ
    Μπορώ να κάτσω εδώ και να σου δώσω όλους τους μεταφυσικούς λόγους που υπάρχουν για να μην κρίνεις. Κι όμως, το να πεις σε κάποιον να μην κρίνει είναι σα να του λες να μην αναπνέει. Μπορείς να κρατήσεις την αναπνοή σου μόνο μέχρι ένα σημείο.
    Το κλειδί είναι να δίνουμε προσοχή, να έχουμε συναίσθηση των κρίσεων μας. Παρατήρησε την αντίδραση που έχεις προς κάποιον. Αυτό είναι το κλειδί. Ακολούθησε το συναίσθημα αυτό. Θα σε οδηγήσει σε κάτι που δεν είσαι διατεθειμένος να αντιμετωπίσεις. Μπορεί να ανακαλύψεις κάτι καινούριο για σένα.
    Σήμερα, όταν κρίνεις κάποιον άλλον, κοίταξε τι είναι αυτό που κρίνεις. Ενδέχεται να είναι καθρέφτης για σένα. Τι σου αποκαλύπτει?
  6. xaroula
    Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ
    Κείμενα για τη γλώσσα και τα λεξικά
    Ετυμολογία : η αλήθεια των λέξεων
    Όσο είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος έχει μια φυσική τάση προς τη γνώση («φύσει τού ειδέναι ορέγεται»), άλλο τόσο αληθεύει ότι όλοι μας έχουμε την τάση να αναζητούμε την προέλευση των λέξεων τής γλώσσας μας, την αρχική τους σημασία. Οι περισσότεροι άνθρωποι, με διάφορες ευκαιρίες, ετυμολογούν ή συνήθως (από έλλειψη ειδικών γνώσεων) παρ-ετυμολογούν λέξεις: υποθέτουν, διερωτώνται ή και αποφαίνονται για την προέλευση αυτής ή εκείνης τής λέξης. Με άλλα λόγια, μιλούν εμπειρικά για το έτυμο μιας λέξης.
    Ήδη από τον 1ο αιώνα π.Χ. παραδίδεται (από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη) ότι έτυμον είναι «η αληθής σημασία μιας λέξεως σύμφωνα με την προέλευσή της». Η λέξη έτυμον ως όρος προέρχεται από το επίθετο έτυμος που σήμαινε «αληθής» και χρησιμοποιείται ήδη στον Όμηρο: «ψεύσομαι, ή έτυμον ερέω;». Η λέξη είναι από την ίδια ρίζα μ' ένα άλλο επίσης ομηρικό επίθετο, το ετεός, που σημαίνει επίσης «αληθινός, γνήσιος». Από αυτό είναι το όνομα Ετεο-κλής (που παραδίδεται ήδη σε πινακίδα τής μυκηναϊκής Γραμμικής γραφής Β) καθώς και άλλα σύνθετα όπως το Ετεό-κρητες (γνήσιοι, αυτόχθονες Κρήτες) στον Όμηρο. Από ένα ομόρριζο επίθετο ετός τής ίδιας σημασίας προήλθε το ρήμα ετάζω που είναι και σήμερα εν χρήσει ως εξ-ετάζω με αρχική σημασία «αναζητώ την αλήθεια - ερευνώ λεπτομερώς». Ολόκληρη λοιπόν η οικογένεια αυτών των λέξεων και ιδιαίτερα η λέξη έτυμον δηλώνουν την αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων, δηλαδή την ιχνηλάτηση τής προέλευσής τους, που ταυτίζεται με τη σημασία εκκίνησης ή προέλευσης τής λέξης, την πρώτη ή αληθινή ή βασική ή ετυμολογική σημασία.
    Αυτή η περιπέτεια τής αναζήτησης τής αλήθειας των λέξεων, δηλαδή η προσπάθεια ετυμολόγησής τους, από τις αρχές τού 19ου αιώνα με την ίδρυση τής επιστήμης τής (ιστορικοσυγκριτικής) Γλωσσολογίας αποκτά επιστημονικό χαρακτήρα, δηλαδή ασκείται με μεθόδους έγκυρης αναγωγής στην αρχική (ή παλαιότερη δυνατή) μορφή και σημασία τής λέξης. Η αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων, μορφικής και σημασιολογικής, γίνεται έκτοτε κατά κανόνα επιστημονικά αξιόπιστη.
    Η αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων (με την έννοια που εξηγήσαμε) είναι ιδιαίτερα ελκυστική στην ετυμολογική έρευνα τής ελληνικής γλώσσας, λόγω τής μακραίωνης παράδοσής της, που επιφυλάσσει εκπλήξεις. Μιλώντας για την αλήθεια, λ.χ., ας δούμε την ετυμολογική της προέλευση. Το επίθετο αληθής (απ' όπου η αλήθεια) προήλθε από το στερητικό α- και -λήθος, το («λήθη») ή την ίδια τη λέξη λήθη: α-ληθής επομένως ήταν αρχικά «αυτός που δεν μπορεί να περάσει στη λήθη, να λησμονηθεί ή να αποκρυβεί», άρα «αυτός που δεν λανθάνει, δεν υποκρύπτεται, αλλά είναι εμφανής, απτός, πραγματικός, αληθινός». Επ' ευκαιρία, ας σημειωθεί ότι η αρχαιότατη (ήδη στον Όμηρο) λέξη αληθής και αλήθεια δεν προέρχεται από την ομόρριζη λέξη λάθος, η οποία εμφανίζεται πολύ αργά (στους μεταγενέστερους χρόνους).
    Η αναζήτηση τής αλήθειας των λέξεων, η ετυμολογία είναι παράλληλα και μια ιστορική αναδρομή στις λέξεις, μια ιστορία των λέξεων. Ο Έλληνας ομιλητής δεν χρειάζεται ειδικές γνώσεις (τις αναγκαίες ιστορικές πληροφορίες μπορεί να τις αναζητήσει) για να καταλάβει λ.χ. ότι η λέξη γραμματική, ενώ αναφέρεται σε ολόκληρη τη δομή τής γλώσσας την οποία έχει σκοπό να περιγράψει, ξεκινάει ως μελέτη και περιγραφή των «γραμμάτων, τού γραπτού λόγου, των γραπτών κειμένων» (και όχι τού προφορικού λόγου). Όπως η ίδια η λέξη σύνταξη είναι φανερό ότι προσδιορίζει τους τρόπους που συν-τάσσονται, που «τίθενται μαζί» οι λέξεις, για να απαρτισθεί λόγος, ομιλία. Οι έννοιες τού κόπου, τής κοπιαστικής εργασίας και μάλιστα τής χειρωνακτικής, που δηλώνονταν στην αρχαία περίοδο τής γλώσσας μας με τις λέξεις πόνος και μόχθος οδήγησαν (με μια υποτιμητική στάση των αρχαίων Αθηναίων προς τη χειρωνακτική κοπιώδη εργασία η οποία αντιστρατεύεται τη σχόλη, τον ελεύθερο χρόνο που οδηγεί σε αξιοποιήσεις, όπως εκείνη τής σχολής και τού σχολείου ως ευκαιριών παιδείας) στις κακόσημες λέξεις πονηρός και μοχθηρός. Όπως και οι σκληρές προσπάθειες που καταβάλλει ο αθλητής, ο διεκδικητής τού έπαθλου, τού βραβείου, τού άθλου, τον εμφανίζουν ως αξιολύπητο ή και ως εξαθλιωμένο, δηλαδή ως άθλιο. Ενώ η ένταση, ο ανταγωνισμός και η διεκδίκηση τής νίκης γεννά τη λέξη αγωνία από το αγών(ας). Το άστυ ξεκινάει ως η κατεξοχήν δήλωση «τού οργανωμένου χώρου κατοικίας», εκεί που μένουν οι αστοί, αναπτύσσοντας και αντίστοιχη νοοτροπία που οδηγεί σε μια ελευθεριότητα στην έκφραση και στην επικοινωνία των αστών, στο αστ-είος (απ' όπου το αστείο) ενώ η λέξη πόλις είναι το κράτος-πόλις, η πολιτική έκφανση τού χώρου διαβίωσης (πολίτης =ο έχων πολιτικά δικαιώματα), ξεκινώντας από τη σημασία «οχυρό, φρούριο», που διαπιστώνεται στην αρχική σημασία τού ακρόπολις (<άκρα πόλις, η υψηλά σε λόφο κτισμένη, η οχυρωμένη πόλη, η πόλη-φρούριο, το οχυρό).
    Ιδιαίτερα δηλωτική από πλευράς «τής αλήθειας», τής αρχικής σημασίας των λέξεων είναι τα ρήματα τα σύνθετα με προθέσεις. Η διαφάνεια που προσδίδει στη λέξη η ποικιλία των προθέσεων φωτίζει, κατά κανόνα, την τελική σημασία και χρήση τής λέξης· αληθινά σε συν-αρπάζει, σε συγ-κλονίζει, σε συν-έχει, σε συνε-παίρνει αλλά και σε συντροφεύει (συν-τροφος), σε συνοδεύει (συν + οδός) και σε συν-τρέχει, έστω κι αν καμιά φορά σε συν-θλίβει, η αγωνία τής αλήθειας με ό,τι αυτό συν-επάγεται.
    Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2 Φεβρουαρίου 2003
  7. xaroula
    ΟΔΥΣΣΕΑΣ Το μεγαλείο του ΝΟΥ μέσα στην περιπλάνηση του.....
    Φθάσαμε σε μια μεγάλη σπηλιά, καταλάβαμε ότι ανήκε σε ένα μεγάλο μονόφθαλμο γίγαντα.
    Όταν μας εντόπισε μας είπε ότι είχε σκοπό να μας φάει όλους, και μένα τελευταίο.
    Άρπαξε δυο από τους συντρόφους μου και τους καταβρόχθισε στο λεπτό.
    Ο φόβος θα είχε παραλύσει τους πάντες αλλά έπρεπε να σκεφθώ μία λύση και την σκέφτηκα.
    Τον περιεργάστηκα, τον παρατήρησα, κατέγραψα τις συνήθειες του και τις αντιδράσεις του, μείωσα το “Εγώ” σε ένα “Κανένα” και περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να αποδράσουμε.
    Μόνο την τελευταία στιγμή του φώναξα πως ήταν ο Οδυσσέας ο βασιλιάς της Ιθάκης που τον τύφλωσε.
    Ουτις......Μήτις....
    Υ.Γ Οι λέξεις έχουν διττή φύση....
  8. xaroula
    "Αυτή και μόνο αυτή είναι η η σίγουρη και σταθερή σου ελπίδα για την ανακάλυψη της αλήθειας, κι άλλη δεν υπάρχει..μόνη ελπίδα σου είναι η ικανότητα να κρίνεις και να ξεχωρίζεις το ψέμμα από την αλήθεια, και σαν τους αργυραμοιβούς να καταλαβαίνεις ποια είναι τα άξια και τα ανόθευτα και ποια τα κύβδιλα. Κι αν τύχει ν' αποκτήσεις τέτοια ικανότητα κι επιδεξιότητα, τότε προχωράς στον έλεγχο όσων λέγονται.
    Ειδεμή να ξέρεις πως τίποτα δεν θα εμποδίσει , να σε σέρνει ο καθένας από την μύτη 'η να τρέχεις σαν το πρόβατο πίσω από το βλαστάρι που θα σου τείνουν."
    Ενα απόσπασμα που γράφτηκε για έναν συγκεκριμμένο λόγο,αλλά προσωπικά πιστεύω πως μπορεί να είναι γενικός οδηγός στην κάθε αναζήτηση μας...
  9. xaroula
    Και θ' ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
    θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
    και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
    θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
    σαν το κόρφο το γυναικείο, σαν το κύμα,
    και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
    να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
    στου Κακού τη σκάλα,
    για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί
    θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
    Τα φτερά,
    τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!
    Κώστας Παλαμάς
  10. xaroula
    ΣΚΕΨΟΥ-ΜΑΖΕΨΕ-ΣΥΝΘΕΣΕ
    Τοτε ξεκαθαριζουν ολα
    Το ζητουμενο ειναι εκει αλλα δεν φθανει μονο να το ψαξεις πρεπει να ξερεις και τον τροπο
  11. xaroula
    Μια φορά κ ένα καιρό κάπου στο χωροχρόνο, υπήρχε μια μικρή ομάδα οντοτήτων που σκοπός της ζωής τους ήταν να φτάσουν από τη μια άκρια ενός μακρόστενου σπιτιού μέχρι την άλλη, κ διασχίζοντας ένα μακρύ διάδρομο με πόρτες, να φτάσουν σε αυτό το δωμάτιο που είχε πολύ καλό φαγητό, ποτό, καναπέδες κ εξαιρετική μουσική. Οι οντότητες ήταν ακριβώς σαν εμάς τους ανθρώπους, με τη μόνη διαφορά ότι αυτές ήξεραν το νόημα της ύπαρξης τους: να φτάσουν στο ΔΩΜΑΤΙΟ.
    Ξεκίνησαν λοιπόν όλες μαζί, κ ανοίγοντας την πρώτη πόρτα, άρχισαν να διασχίζουν το δωμάτιο. Στα μισά της απόστασης άρχισαν να βγαίνουν μέλισσες από τους τοίχους κ να τους τσιμπούν παντού. Έντρομες οι οντότητες άρχισαν να τρέχουν προς την άλλη πόρτα για να γλιτώσουν από τα τσιμπήματα.
    Εν άσχημα τα τσιμπήματα της μέλισσας.
    Περνώντας τη δεύτερη πόρτα λοιπόν, με τρόμο αντίκρισαν κ άλλες μέλισσες να τους περιμένουν στη μέση σχεδόν της απόστασης μέχρι την επόμενη πόρτα. Ήταν πολλές, μικρές κ βούιζαν απειλητικά.
    Οι οντότητες αποφάσισαν να ξεκουραστούν λίγο κ μετά να ξανασηκωθούν κ να προχωρήσουν γενναία μέχρι την επόμενη πόρτα. Γενναίο σχέδιο, νομίζεις; Από πόρτα σε πόρτα ξεκούραση, μετά μέλισσες κ μετά ξανά από την αρχή.
    Μια οντότητα πρόσεξε ένα περίεργο τυπά όπως το πράκτορα Σμιθ του Μάτριξ, να στέκεται δίπλα από μια πόρτα στο πλάι του διαδρόμου. Αμέσως θυμήθηκε ότι ο ίδιος τυπάς ήταν κ στη προηγούμενη φάση, λίγο πριν από τις μέλισσες.
    Ρώτησε τις άλλες οντότητες αν ήξεραν τι ήταν αυτός, αλλά κανένας δεν ήξερε. Κάποιοι δεν τον έβλεπαν καθόλου. Αποφάσισε να πάει κοντά του:
    οντότητα: γεια, τι κάμνεις δαμέ;
    σμιθ: γειά, εβάλαν με δαμέ να λέω του κόσμου που ρωτά, ότι πίσω από αυτή τη πόρτα είναι ένα πανέμορφο σύντομο δρομάκι χωρίς μέλισσες ή κάτι άλλο που να τσιμπά κ οδηγεί απευθείας στο ΔΩΜΑΤΙΟ. Πέρνα αν θέλεις.
    οντότητα: δύο λεπτά να το πώ κ στους άλλους; επιστρέφω!
    Έτσι η οντότητα πήγε να βρει τους άλλους για να τους πει για αυτή τη συνταρακτική ανακάλυψη της.. Όπως πολύ σωστά μαντεύεις τη συνέχεια, κανένας δε τη πίστεψε. Εν βλακεία είπαν, να πιστεύκεις ότι μπορείς να πάεις στο ΔΩΜΑΤΙΟ χωρίς τσιμπήματα.
    Έτσι η οντότητα αποφάσισε ότι θα επήγαινε μόνη. Ο κύριος Σμιθ της άνοιξε την πόρτα κ η οντότητα πολύ σύντομα βρέθηκε στο ΔΩΜΑΤΙΟ.
    copy paste......
  12. xaroula
    Τα παράδοξα είναι μια πολύ λεπτή υπόθεση...
    Εξ ορισμού είναι κάτι που διαταρράσει τις αντιλήψεις μας , παραβιάζει τις παραδεκτές γνώμες μας για το πως είναι (είναι ?)τα πράγματα.
    Τα παράδοξα προκαλούν μια ενστικτώδη αντίδραση, την τάση να τα απορρίψουμε ως λανθασμένα βάσει της άμεσης ανάγκης μας να υπερασπίσουμε τον οικείο κόσμο μας.
    Ετσι τα θεωρούμε λογικές πλάνες.
    "και εκείνο που χρεάζεσαι είναι να μάθεις τα πάντα:
    και την ακλόνητη καρδιά της πειστικής Αλήθειας και τις γνώμες των θνητών στις οποίες δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς αληθινά να το εμπιστευτείς.
    Αλλά ακόμη κι έτσι θα το μάθεις κι αυτό-πως οι πεποιθήσεις που βασίζονται στα εξωτερικά φαινόμενα πρέπει να γίνονται πιστευτές καθώς ταξιδεύουν ως τα πέρατα όλων όσων υπάρχουν."
  13. xaroula
    Υπάρχουν δυο κατηγορίες συμπεριφοράς ως προς την εικόνα που προβάλλουμε στους άλλους μέσω της έκφρασης των συναισθημάτων μας.
    Στην πρώτη κατηγόρια οι άνθρωποι είναι έρμαια των συναισθημάτων τους και έχουν ανάλογες συμπεριφορές και ενέργειες (ανεξέλεγκτη συμπεριφορά). Στα άτομα αυτά ο λόγος ταυτίζεται με το συναίσθημα και είναι οι αποκαλούμενοι από κάποιους «πίθηκοι» (αυθεντικοί –ακατέργαστοι θα ήταν η καλύτερη ορολογία ) πλην όμως δεν έχουν θυσιάσει τον εαυτό τους (έστω και σαν πίθηκοι) .
    Στην δεύτερη κατηγορία, τα άτομα έχουν μάθει να εκφράζουν τα συναισθήματα τους με λόγο και ενέργειες που φιλτράρουν (ελεγχόμενη συμπεριφορά). Αυτήν την ελεγχόμενη συμπεριφορά μπορούμε να την διαχωρίσουμε σε δυο είδη:
    Στο πρώτο είδος ανήκουν άτομα που οι συνέπειες των ενεργειών οδηγούν αποκλειστικά τον λόγο. Τα άτομα αυτά είναι χαμένα από χέρι και θα μείνω μόνο σ’ αυτό χωρίς περαιτέρω ανάλυση (διπρόσωποι μη ταυτόσημοι με τους διπλωμάτες).
    Στο δεύτερο είδος και αυτό που σπανίζει και ψάχνουμε όλοι μας να βρούμε στις συναναστροφές μας (ίσως το «όλοι» να είναι σχετικό-ποιος ξέρει….) ανήκουν άτομα που μέσα από την γενική παιδεία που έχουν πάρει αντιδρούν εν μέρει ενστικτωδώς, εν μέρει δηλαδή αυτολογοκρινόμενοι. Σε αυτά τα άτομα δηλαδή ο λόγος επηρεάζεται και από το συναίσθημα και από τις συνέπειες. Είναι άτομα με καθαρή έκφραση, άμεσοι, με ειλικρινά κόσμιο λόγο και ως έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται , ασχέτως αν έχουν εντελώς διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων με μας, γιατί τα άτομα αυτά έχουν το εξής σημαντικό προσόν: μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτό που σκέφτονται, αυτό και εισπράττεις χωρίς όμως να προσβάλλεσαι ως προσωπικότητα.
    Υ.Γ
    Τα του φωτός στο Φως και τα του σκότους στο Σκότος.(άσχετο-σχετικό)
  14. xaroula
    Η περηφάνια των μικρών ανθρώπων είναι να μιλάνε συνεχώς για τον εαυτό τους, και των μεγάλων ανθρώπων: να μη μιλάνε καθόλου για τον εαυτό τους.
  15. xaroula
    Ο παράδεισος
    Δύο άνθρωποι είχαν χαθεί μέσα στην έρημο για μέρες και κινδύνευαν να πεθάνουν από την δίψα και την ασιτία. Κάποια στιγμή όμως, βρέθηκαν μπροστά σ’ έναν ψηλό τοίχο. Πίσω από τον τοίχο έρχονταν ήχοι νερού που κυλά, πουλιών να τραγουδούν και πάνω από τον τοίχο ξεπρόβαλαν κλωνάρια δέντρων, φορτωμένα με καρπούς.
    Ο ένας κατάφερε με δυσκολία να σκαρφαλώσει και να περάσει πάνω από τον τοίχο, μέσα στον κήπο.
    Ο άλλος, έκανε μεταβολή και ξαναμπήκε στην έρημο, ψάχνοντας γι άλλους χαμένους ταξιδιώτες, για να τους βοηθήσει να βρουν τον δρόμο τους στον κήπο.
  16. xaroula
    Και εκείνο που χρειάζεσαι είναι να μάθεις τα πάντα και την ακλόνητη καρδιά της πειστικής Αλήθειας και τις γνώμες των θνητών στις οποίες δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς αληθινά να το εμπιστευτείς. Αλλά ακόμη κι έτσι , θα το μάθεις κι αυτό - πως οι πεποιθήσεις που βασίζονται στα εξωτερικά φαινόμενα πρέπει να γίνονται πιστευτές καθώς ταξιδεύουν ως τα πέρατα όλων όσων υπάρχουν.
  17. xaroula
    Ο ανθρωπος φωναζει μονο οταν δεν καταλαβαινει,οποιος φωναξε δεν καταλαβε τιποτε
    Ο ανθρωπος ειναι δυσκολο ον που δημιουργειται απο τα προβληματα του
    Αυτο το"εγω"μεσα στο "εσυ" δεν ειναι παρα η αντανακλαση στον καθρεφτη, η αναποδη εικονα των λουλουδιων στο νερο
    Αν δεν μπεις στον καθρεφτη δεν θα καταφερεις να μαζεψεις το οτιδηποτε και δεν θα κανεις τιποτε αλλο απο το να οικτοιρεις τον εαυτο σου,οταν θα εχεις πια ολοκληρωτικα χαθει
    Στα προβληματα στις ταραχες ο ανθρωπος ειναι μονος
    Οταν μπεις μεσα μονος σου πρεπει να βγεις
    Ηγλωσσα ειναι σαν μπαλα απο ζυμη μεσα απο την οποια περνανε φρασεις
    Μολις εγκαταλειψεις τις φρασεις ειναι σαν να μπηκες σ'ενα τελμα απο το οποιο δεν μπορεις πια να βγεις
    Ερπεις στη γλωσσα σερνοντας τις σκεψεις σου που βαραινουν Θα ηθελες να εχεις εναν κατευθυντηριο μιτο,ο οποιος θα σε βοηθουσε να βγεις,αλλα οσο ερπεις τοσο κουραζεσαι ,σε δενει σφιχτα ο μιτος της γλωσσας
    Σαν μεταξοσκωληκας που υφαινει την κλωστη του, κατασκευαζεις εναν ιστο γυρω σου, που σε κλεινει σε ολο και βαθυτερα σκοταδια
    Το ασθενες φως στο βαθος της καρδιας σου μειωνεται οσο παει και στην ακρη του ιστου δεν υπαρχει παρα μονο το χαος
    Οταν χανονται οι εικονες χανεται και ο χωρος
    Οταν χανεται ο ηχος χανεται η γλωσσα
    Ψελλιζεις αθορυβα δεν ξερεις πια τι διηγεισαι
    Στην ιδια την καρδια της συνηδεισης σωζεται ακομα λιγη επιθυμια αλλα αν αυτο το υπολοιπο επιθυμιας δεν υπαρχει πια φτανεις στη νιρβανα
    Γκαο Ξινγκγιαν
  18. xaroula
    Οι αισθησεις μας μας περιοριζουν ,το κεντρικο νευρικο μας συστημα μας περιοριζει ,οι προσωπικες και πολιτιστικες μας κατηγοριες μας περιοριζουν ,η γλωσσα μας περιοριζει και περα απ'ολες αυτες τις επιλογες οι νομοι της επιστημης μας κανουν να επιλεξουμε πληροφοριες που θεωρουμε ΣΑΝ αληθινες κι αυτο επισης μας ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ
    ΟΡΕΝΣΤΑΙΝ
  19. xaroula
    ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ:
    ""Σπάνια είναι συνετό να αντιμετωπίζουμε τις προκαταλήψεις και τα πάθη κατά μέτωπο.
    αντίθετα ,καλύτερα είναι να δείχνουμε ότι συμμορφωνόμαστε με αυτά, ώστε να κερδίσουμε χρόνο για να παλέψουμε.
    Πρέπει κανείς να ξέρει πως να πλέει με ενάντιο άνεμο και να κάνει μανούβρες ώσπου να βρεί εναν ευνοικό ανεμο"
×
×
  • Create New...