Jump to content

SOULIS

Silver members
  • Posts

    11,402
  • Joined

  • Days Won

    72

Blog Comments posted by SOULIS

  1. Ο κ. "Ζ", ο κ. "Κ" και ο Φρόιντ

    *Ο Ζ λατρεύει τον Κ και, αντιστρόφως, το ζεύγος Κ επιδεικνύει απεριόριστη αποδοχή, εύνοια και υποστήριξη (πολιτική, πρακτική και συναισθηματική) στον Ζ. Προκύπτει έτσι ένα πλαίσιο όπου ο Ζ λειτουργεί ως alter ego, δηλαδή ως κατοπτρικό είδωλο του Κ. Εχει, με άλλα λόγια, αναπλάσει το εγώ του έτσι, που λειτουργεί σαν «μικρός Κ» στον δικό του χώρο.

    *Τοποθετώντας στο πιλοτήριο της ψυχής του έναν μικρό Κ, ο Ζ καλύπτει συναισθηματικές του ανάγκες μέσα από μια σχέση «τύπου His Master's Voice».

    *Ταυτόχρονα, αντλεί και συγκεκριμένες απολαβές από την ταύτιση με τον Κύριό του: Αυταρέσκεια, φανερή στην όλη του στάση και εμφάνιση. Αίσθηση ότι βρίσκεται «υπεράνω όλων, ανθρώπων και κανόνων», βασισμένη στη βεβαιότητα που του παρέχει η ταύτιση με τον Κ. «Κάνω ό,τι θέλω, επειδή είμαι Εκείνος!». Και, φυσικά, αίγλη, επιρροή και εξωθεσμική ισχύ, ακόμη και εις βάρος των προϊσταμένων των υπουργών.

    *Για πολιτικούς κυρίως λόγους, αίφνης, ο Κ αποσύρει την εύνοιά του από τον Ζ. Αποστασιοποιείται πολιτικά και προσωπικά. Του αφαιρεί όχι μόνο τις έμπρακτες εξουσίες, αλλά και την άδεια αναφοράς στην ιδιαίτερη σχέση τους. Μέχρι που, τελικά, τον «αδειάζει» με τρόπο απόλυτο και μάλιστα δημοσίως!

    *Η απώλεια του εξιδανικευμένου συναισθηματικού τροφοδότη (Κ) βιώνεται από τον Ζ κατά τρόπο τυπικά μελαγχολικό: Απαρηγόρητο αίσθημα προδομένης αγάπης, αδυναμία να αποχαιρετήσει τον χαμένο συναισθηματικό εταίρο, απεγνωσμένη προσπάθεια να τον κρατήσει για πάντα μαζί του, τοποθετώντας τον μέσα του.

    Ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται «ενδοβολή» και αποτελεί κλειδί στη λογική της κατάθλιψης. Το εγώ του Ζ απορροφάται ολοκληρωτικά από τη σκιά του Κ.

    *Το παράπονο, η θλίψη και η οργή του Ζ απέναντι στον προδότη μιας μοναδικής και αναντικατάστατης αγάπης εκδηλώνεται τώρα ως επιθετικότητα και καταστροφικότητα, η οποία στρέφεται, στη φαντασία και με το πέρασμα στην πράξη, εναντίον του ίδιου του Ζ. Αλλωστε, ο ίδιος αντιπροσωπεύει, μέσω ταύτισης, τον ανάξιο πλέον αγάπης Κ! Ο Ζ επιχειρεί, λοιπόν, να καταστρέψει το Εγώ του ως ομοίωμα Εκείνου, σημαδεύοντας τον ενδοβληθέντα Κ, προκειμένου να εκδικηθεί τον προδότη!

    * Και μία κρίσιμη «λεπτομέρεια»: Η απόπειρα αυτοκτονίας ευνοείται και από την οικογενειακή ιστορία του Ζ, που σημαδεύεται από την αυτοκτονία του πατέρα του όταν εκείνος ήταν 4 ετών. Μια πρόσθετη όσο και μοιραία πηγή ταυτίσεων, αλλά και μια προηγούμενη καίρια εγκατάλειψη από κάποιον «που όφειλε να αγαπά τον Ζ», τροφοδοτούν την εξοικείωση με το βίωμα της μελαγχολίας και με τον κώδικα της αυτοκτονίας...

    :unsure:

  2. Ναι τα βλέπω λίγο έως πολύ ανάποδα ...

    Θεόφιλε όχι απλώς τα βλέπεις ανάποδα......

    αλλά τα έκανες σούπα ....κατά την ταπεινή μου γνώμη.

    κι επειδή δεν αμφισβητώ ότι διαβάζεις πολύ.......

    διάβασε και το κομμουνιστικό μανιφέστο.

    Κομμουνιστικό μανιφέστο

    στο οποίο μάλλον δεν έδωσες την ανάλογη σημασία.

  3. Θα διαφωνήσω με τον τρόπο σκέψης σας……..

    Ό κομουνισμός σαν ιδεολογικό σύστημα είχε όραμα αρκετά ισχυρό για να αποτελέσει πόλο έλξης για πολλούς ανθρώπους που ονειρεύτηκαν ένα καλύτερο κόσμο...

    Δεν είχε αλλά έχει.

    Όμως ο παράγοντας άνθρωπος είναι καθοριστικός στην εφαρμογή όλων των συστημάτων.

    Σωστά …εκεί απέτυχε η προσπάθεια του υπαρκτού σοσιαλισμού.

    Ο Κομμουνισμός έδωσε περισσότερα στους

    αντιπάλους του

    παρά στον ίδιο του τον εαυτό.

    Αυτό είναι κατακριτέο?

    χιλιάδες έλληνες κομμουνιστές

    εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν

    για τις ιδέες τους

    την ώρα που η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. τους είχε

    ως αναλώσιμους

    μερικές φορές σκεφτομαι κατι γερους που έδωσαν τα παντα γι αυτη την ιδέα.

    φυλακες εξορίες βασανιστήρια...

    αναρωτιέμαι πως νιωθουν ...

    αν σκεφτονται ποτε πως προδόθηκαν...

    Poppy, αυτό το αίσθημα ίσως να έχει χειρότερη γεύση και από το θάνατο..

    όλοι αυτοί …..αλλά και εμείς οι νεώτεροι …..που θυσιάσαμε κάποια χρόνια ….όχι βέβαια σε φυλακές και εξορίες…

    δεν έχουμε να απολογηθούμε για τα λάθη των ηγεσιών και για τις προδοσίες των άλλων. Είχαν και είχαμε συνειδητά επιλέξει ένα δρόμο…….μια στάση ζωής……και συνεχίζουμε……

    άσχετα με κόμματα και κομματάκια…….

    Αλλιώς ……..

    Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα

    πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

    Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

    όπου μας έβρει μας πατεί.

    Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

    προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα

  4. Οι μοιραίοι

    Στίχοι: Κώστας Βάρναλης

    Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

    Ερμηνευτές: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

    Mες την υπόγεια την ταβέρνα,

    μες σε καπνούς και σε βρισές

    (απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)

    όλ' η παρέα πίναμ' εψές·

    εψές, σαν όλα τα βραδάκια,

    να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

    Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο

    και κάπου εφτυούσε καταγής.

    Ω! πόσο βάσανο μεγάλο

    το βάσανο είναι της ζωής!

    Όσο κι ο νους να τυραννιέται,

    άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

    Ήλιε και θάλασσα γαλάζα

    και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!

    Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,

    γαρούφαλα του δειλινού,

    λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,

    χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

    Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα

    παράλυτος, ίδιο στοιχειό·

    τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα

    στο σπίτι λυώνει από χτικιό·

    στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη

    κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

    ― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

    ― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

    ― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

    ― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

    Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα

    δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

    Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα

    πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

    Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

    όπου μας έβρει μας πατεί.

    Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

    προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

  5. Άνοιξε το παράθυρο

    Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός

    Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

    Ερμηνευτές: Αντώνης Καλογιάννης

    Τα λόγια ήτανε καλά

    καλά και τιμημένα

    μαλαματένιος ο σταυρός

    χωρίς καδένα

    Άνοιξε το παράθυρο να μπει

    δροσιά να μπει του Μάη

    εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού

    κι αλλού η ζωή μας πάει

    Οι βέρες ήτανε χρυσές

    χρυσές κι οι αλυσίδες

    που δέσανε τα νιάτα μας

    πως δεν τις είδες

    Άνοιξε το παράθυρο να μπει

    δροσιά να μπει του Μάη

    εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού

    κι αλλού η ζωή μας πάει

  6. Παραπονιάρικό μου

    Στίχοι: Γιάννης Λελάκης

    Μουσική: Απόστολος Χατζηχρήστος

    Ερμηνευτές: Απόστολος Χατζηχρήστος, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Γιώργος Νταλάρας

    Ό,τι κι αν έχεις στην καρδιά

    να μου το λες μικρό μου

    κι όχι να κάθεσαι να κλαις

    παραπονιάρικό μου

    Και αν σε πίκρανα εγώ

    με τον εγωισμό μου

    συμπάθησέ με και μην κλαις

    παραπονιάρικό μου

    Απόψε θα 'ρθω να στο πω

    πως σ' αγαπώ μικρό μου

    και μην κρυφοστενάζεις πια

    παραπονιάρικό μου

×
×
  • Create New...