Jump to content

spirosvii

Silver members
  • Content Count

    917
  • Joined

  • Last visited


Reputation Activity

  1. Upvote
    spirosvii reacted to SophiaL for a blog entry, περί αξιοπρέπειας   
    Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα.
    Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό.
    Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να στο αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα.
    Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης.
    Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου.
    Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής.
    Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο.
    Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

    Είμαστε – οι περισσότεροι τουλάχιστον – πλάσματα της διάθεσης ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ’ αυτό.
    Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη.
    Υπάρχουν όμως μερικοί που δεν είναι πιασμένοι σ’ αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται όταν η θέληση παύει να δρα.
    Τα χρήματα πραγματικά καταστρέφουν τους ανθρώπους. Οι πλούσιοι έχουν μια ιδιαίτερη αλαζονεία. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σε κάθε χώρα, οι πλούσιοι έχουν γύρω τους εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οποιονδήποτε, ακόμα και τους θεούς, και μπορούν πράγματι ν’ αγοράσουν τους δικούς τους θεούς. Αυτή η ατμόσφαιρα όμως δεν υπάρχει μόνο στον πλούτο, αλλά και στις ικανότητες, τα ταλέντα, που μπορεί να έχει κανείς. Οι ικανότητες δίνουν στον άνθρωπο μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας. Τον κάνουν να νιώθει επίσης ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, ότι είναι διαφορετικός. Όλα αυτά του δίνουν μια αίσθηση υπεροχής: κάθεται ικανοποιημένος και κοιτάζει τους άλλους να πασχίζουν και να ντροπιάζονται• δεν έχει συναίσθηση της δικής του άγνοιας και σε τι σκοτάδι βρίσκεται ο νους του.
    Τα λεφτά και οι ικανότητες προσφέρουν μια πολύ καλή φυγή απ’ αυτό το σκοτάδι. Αλλά και η φυγή είναι ένα είδος αντίστασης που γεννάει τα δικά της προβλήματα.
    Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία.
    Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.
    Krishnamurti
  2. Upvote
    spirosvii reacted to HARYK for a blog entry, Αξίζει να είσαι καλός;   
    Αξίζει να είσαι καλός; (1)
    (…) Στην άκρη των τραπεζιών της ταβέρνας, να ο Μανώλης, μικροσκοπικός βοηθός των σερβιτόρων, ολοπρόθυμος να βοηθήσει. Τρέχει μέσα-έξω αδιάκοπα.
    Οι πελάτες σ’ ένα από τα τραπέζια, πιάνουν κουβέντα με το συμπαθητικό αγόρι. Μαθαίνουν το όνομά του, από που έρχεται, πόσο χρονών είναι, αν πηγαίνει σχολείο και κάποιος ξανοίγεται και τον ρωτάει αν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά και τ’ αφεντικά.
    Πριν καν απαντήσει, ο διπλανός τον ρωτάει:
    -Μανωλιό, είσαι καλός; Δεν εννοώ στη δουλειά, αυτό το βλέπω. Καλός χαρακτήρας εννοώ.
    Το παιδί κοκκίνισε. Δεν περίμενε τέτοια ερώτηση. Έπειτα όμως, συνήλθε και κάπως δειλά απάντησε στο ερώτημα.
    -Νομίζω πως είμαι καλός. Ώρες-ώρες, όμως, μου έρχεται η σκέψη, ότι δεν πρέπει… Χρειάζεται δηλαδή, να είσαι και κακός.
    -Γιατί το λες αυτό;
    -Να, είπε. Θέλω να είμαι κάποτε-κάποτε κακός, για να μην με κοροϊδεύουν και με περνάνε για χαζό. Κάποιος τις προάλλες, με είπε "κουτορνίθι", γιατί βοήθησα, έτσι, από καλοσύνη τον λαντζέρη, που είχε ένα σωρό λαμαρίνες να πλύνει. Κακό είναι να δίνεις ένα χέρι σε κάποιον που κουράζεται;
    Ο πελάτης που είχε κάνει την τελευταία ερώτηση "έπεσε" σε συλλογή. Έφερε στο νου του εκείνη τη στιγμή όλα τα καλά παιδιά της πατρίδας μας, που, τόσο νωρίς, μπαίνουν στον αγώνα της ζωής. Σαν αυτόν τον Μανώλη, δοκιμάζουν αναγκαστικά την περιφρόνηση, την εκμετάλλευση, την αδικία, την ειρωνεία και το κακό παράδειγμα των ανθρώπων, που, τις περισσότερες φορές, το περνούν για εξυπνάδα.
    Δύσκολη θέση, Μανώλη, μονολόγησε. Και πιο δυνατά:
    -Κατάλαβα. Και από πάνω πίκρα και άσχημα λόγια, βρισιές, πειράγματα, συκοφαντίες και που είσαι ακόμα.
    Κοίταξε κατάματα τον μικρό σερβιτόρο και αποφάσισε να ρωτήσει.
    -Για σένα, τι είναι πιο εύκολο; Να είσαι καλό και ήσυχο παιδί και εργατικό, ή κακό, καταφερτζής κ.λ.π.;
    -Το δεύτερο είναι πιο εύκολο. Γίνεσαι ένα με τους άλλους.
    -Και αν όλοι γίνουμε κακοί, τι θα γίνει τότε;
    -Τότε κύριε… Τότε ο ένας θα φάει τον άλλο. Και τότε αλίμονο!
    -Καλό συμπέρασμα, Μανώλη. Κράτησέ το. Φρόντιζε μόνο να μείνεις καλός και κάθε μέρα να γίνεσαι καλύτερος. Και αν μερικοί σε βάζουν στο "κοτέτσι", με τα "κουτορνίθια", κάποιοι άλλοι θα σε βοηθήσουν και κυρίως θα σε εκτιμήσουν, γιατί το "καλός" είναι, στους δύσκολους καιρούς, σπάνιο είδος ανθρώπων. Μην ξεχνάς ότι ο καλός έχει μαζί του και μέσα του τον Θεό. Αυτός οδηγεί τα βήματά μας στο καλό και μας προφυλάσσει από το κακό. Αλλά, μην ξεχνάς και κάτι άλλο. Αν δεν προσέχεις, το καλό και το κακό λίγο απέχουν και εκεί που είσαι μια χαρά άνθρωπος, σιγά-σιγά και χωρίς να το καταλάβεις, θα βρεθείς στα δίχτυα του κακού, με τους κακούς παρέα. Και άντε να ξεμπλέξεις, έπειτα.
    Έφυγε τρέχοντας και ενδυναμωμένος ο Μανώλης. Τον φώναξαν οι πελάτες, από το πέρα τραπέζι…
    _____________
    (1) Από την "Ζωή του παιδιού" της 30.3.2012. Αφιερώνεται στην δύστυχη Πατρίδα μας, όπου σήμερα προβάλλεται το κακό, ενώ το καλό αποτελεί αντικείμενο χλεύης… Αφιερώνεται όμως και στους γονείς-συνδρομητές μας, ως αντικείμενο διδαχής.
    Δελτίο Εργατικής Νομοθεσίας (ΔΕΝ) 2013, τεύχος 1618.
  3. Upvote
    spirosvii reacted to HARYK for a blog entry, Οι καραμέλες της ζωής μας...   
    Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας...
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
    Έχω πολύ περισσότερο παρελθόν, παρά μέλλον…
    Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες.
    Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
    Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
    Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
    Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
    Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
    Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
    Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.
    Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
    Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
    Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
    Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
    Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
    Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
    Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
    Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
    Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
    Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
    Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
    Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
    Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
    Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
    Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
    Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
    Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼ όσες έχω ήδη "φάει".
    Σκοπός μου είναι, να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
    Εύχομαι και ο δικός σου σκοπός να είναι ο ίδιος, γιατί με κάποιον τρόπο, θα φτάσεις κι εσύ εκεί…
    Mario de Andrade
  4. Upvote
    spirosvii reacted to HARYK for a blog entry, Η αλληγορία των βατράχων.   
    Η αλληγορία των βατράχων.
    Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων.
    Στόχος, ν' ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου.
    Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους υποστηρίξουν.
    Ο αγώνας άρχισε.
    Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν :
    "Τι άσκοπος κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν..."
    Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους ίδιους τους, τους εαυτούς...
    Ο κόσμος συνέχιζε το ίδιο:
    "Τι κόπος! Μα γιατί προσπαθούν; Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να το καταφέρουν..."
    Και οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν.
    Μόνο ένας συνέχισε να σκαρφαλώνει.
    Στο τέλος, μόνο αυτός και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή!
    Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε ν' ανέβει στην κορυφή.
    Τότε συνειδητοποίησαν όλοι, πως αυτός ο μόνος, νικητής...
    ...ήταν κουφός!!!
  5. Upvote
    spirosvii reacted to HARYK for a blog entry, Να σου πω μια ιστορία;   
    Να σου πω μια ιστορία ;
    Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…
    Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.
    Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
    Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
    Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
    Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
    Μα τι τον κρατάει ;
    Γιατί δεν το σκάει ;
    Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.
    Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαζε γιατί ήταν δαμασμένος.
    Έκανα τότε την προφανή ερώτηση:
    "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν ;"
    Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα-, ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση.
    Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ’ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
    Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι.
    Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ’ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά και τη μεθεπόμενη το ίδιο…
    Ώσπου, μια μέρα, μια φρικτή ημέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
    Αυτός ο Πανίσχυρος και Θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
    Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννηση του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
    Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...
    Έτσι είμαστε λίγο-πολύ όλοι, σαν τον ελέφαντα του τσίρκου.
    Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια πού μας στερούν την ελευθερία.
    Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
    Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.
    Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
    Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα πού επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι’ αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
    Όταν, μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε: "δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
    Ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε εάν μπορούμε, είναι να προσπαθήσουμε πάλι, με όλη μας την ψυχή…
    Με όλη μας την ψυχή!
    The elephant in chains. Jorge Bucay
×