Jump to content

mk83

Silver members
  • Content Count

    1,759
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    86

Reputation Activity

  1. Upvote
    mk83 reacted to HARYK for a blog entry, Οι καραμέλες της ζωής μας...   
    Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας...
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
    Έχω πολύ περισσότερο παρελθόν, παρά μέλλον…
    Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες.
    Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
    Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
    Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
    Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
    Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
    Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
    Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.
    Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
    Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
    Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
    Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
    Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
    Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
    Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
    Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
    Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
    Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
    Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
    Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
    Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
    Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
    Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
    Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
    Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼ όσες έχω ήδη "φάει".
    Σκοπός μου είναι, να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
    Εύχομαι και ο δικός σου σκοπός να είναι ο ίδιος, γιατί με κάποιον τρόπο, θα φτάσεις κι εσύ εκεί…
    Mario de Andrade
  2. Upvote
    mk83 reacted to HARYK for a blog entry, Η αλληγορία των βατράχων.   
    Η αλληγορία των βατράχων.
    Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων.
    Στόχος, ν' ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου.
    Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους υποστηρίξουν.
    Ο αγώνας άρχισε.
    Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν :
    "Τι άσκοπος κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν..."
    Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους ίδιους τους, τους εαυτούς...
    Ο κόσμος συνέχιζε το ίδιο:
    "Τι κόπος! Μα γιατί προσπαθούν; Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να το καταφέρουν..."
    Και οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν.
    Μόνο ένας συνέχισε να σκαρφαλώνει.
    Στο τέλος, μόνο αυτός και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή!
    Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε ν' ανέβει στην κορυφή.
    Τότε συνειδητοποίησαν όλοι, πως αυτός ο μόνος, νικητής...
    ...ήταν κουφός!!!
  3. Upvote
    mk83 reacted to HARYK for a blog entry, Να σου πω μια ιστορία;   
    Να σου πω μια ιστορία ;
    Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…
    Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.
    Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
    Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
    Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
    Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
    Μα τι τον κρατάει ;
    Γιατί δεν το σκάει ;
    Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.
    Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαζε γιατί ήταν δαμασμένος.
    Έκανα τότε την προφανή ερώτηση:
    "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν ;"
    Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα-, ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση.
    Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ’ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
    Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι.
    Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ’ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά και τη μεθεπόμενη το ίδιο…
    Ώσπου, μια μέρα, μια φρικτή ημέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
    Αυτός ο Πανίσχυρος και Θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
    Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννηση του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
    Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...
    Έτσι είμαστε λίγο-πολύ όλοι, σαν τον ελέφαντα του τσίρκου.
    Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια πού μας στερούν την ελευθερία.
    Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
    Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.
    Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
    Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα πού επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι’ αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
    Όταν, μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε: "δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
    Ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε εάν μπορούμε, είναι να προσπαθήσουμε πάλι, με όλη μας την ψυχή…
    Με όλη μας την ψυχή!
    The elephant in chains. Jorge Bucay
  4. Upvote
    mk83 reacted to KAROLOS for a blog entry, Ο παλαίμαχος της ζωής και το κομπιουτεράκι…   
    Χθές, ήμουν πάλι από πολύ νωρίς στο γραφείο. Η ώρα πέρασε και κάποια στιγμή σταμάτησα για λίγο να σκαλίζω τα βιβλία μου και κατέβηκα στο απέναντι super market. Έπρεπε να πάρω κάτι για να φάω. Με γρήγορο βήμα μπαίνω στο κατάστημα και πηγαίνω στον πάνω όροφο ώστε να πάρω τα απαραίτητα. Είχε ελάχιστο κόσμο, σχεδόν μόνος μου ήμουν. Πήρα αυτά που χρειαζόμουν και καθώς έφευγα είδα έναν ηλικιωμένο κύριο. Πρέπει να ήταν γύρω στα εβδομήντα, ευθυτενής, με άσπρα μαλλιά. Στο ένα του ρυτιδωμένο χέρι κρατούσε ένα μικρό καλαθάκι με τρία – τέσσερα πράγματα μέσα και στο άλλο ένα χαρτάκι κομμένο από σπιράλ τετράδιο. Από την αριστερή τσέπη του φθαρμένου γκρι σακακιού που φορούσε προεξείχε ένα κομπιουτεράκι. Σάστισα όταν το είδα. Το είχε πάρει μαζί του προφανώς από το σπίτι του για να κάνει τη σούμα πριν πάει στο ταμείο. Ήθελε να είναι σίγουρος πως θα του φτάσουν τα λιγοστά χρήματα που είχε μαζί του. Στάθηκα λίγο σε μια άκρη κάνοντας δήθεν πως έψαχνα κάτι στα ράφια. Με κλεφτές ματιές παρατηρούσα τις κινήσεις του. Ακουμπούσε στο πάτωμα για λίγο το καλάθι και απ΄την τσέπη του παντελονιού του έβγαζε τα λίγα χρήματα που κουβαλούσε και τα ξαναμετρούσε. Έκανε και αθροίσεις. Περήφανος άνθρωπος σκέφτηκα. Δεν ήθελε να φτάσει στο ταμείο και να του πει η υπάλληλος πως τα πράγματα που αγόρασε κόστιζαν παραπάνω από τα χρήματα που είχε.
    Αμέσως στη σκέψη μου ήρθαν οι γονείς μου. Παλαίμαχοι και αυτοί της ζωής, ηλικιωμένοι, με πενιχρή σύνταξη κι όμως τα βγάζουν πέρα. Μήπως κι αυτοί παίρνουν μαζί τους κομπιουτεράκι στο super market και δεν το ξέρω; Μήπως τα ψώνια που κάνουν αποτελούν γι΄αυτούς έναν εφιάλτη; Μήπως τρέμουν την ώρα που βρίσκονται στο ταμείο σκεπτόμενοι ότι δεν θα τους φτάσουν τα χρήματα;
    Έφυγα, δεν άντεξα άλλο να βλέπω αυτό το θέαμα. Χιλιάδες σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό μου όταν επέστρεψα στο γραφείο και έπειτα στο σπίτι το βράδυ. Αυτός ο ηλικιωμένος κύριος ήταν ένας από τους πολλούς ανύμπορους συνταξιούχους που γεμάτοι περηφάνεια προσπαθούν να ζήσουν κάνοντας ακόμη και τώρα στα γεράματα θυσίες.
    Μήπως φταίνει κι αυτοί, σκέφτηκα, για τη σημερινή κατάντια; Μήπως είναι συνυπεύθυνοι γι’ αυτούς που ψήφιζαν τόσα χρόνια οι οποίοι μας έφτασαν ως εδώ; Μήπως όμως τους ξεγέλασαν οι πολιτικάντιδες που ποτέ δεν έλειψαν από τούτη τη χώρα; Όπως και να χει το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.
    Η στενοχώρια μου είναι απερίγραπτη.

  5. Upvote
    mk83 reacted to KAROLOS for a blog entry, Περί φθόνου...   
    Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η αδιαφορία. Ο άνθρωπος που φαίνεται να μας σιχαίνεται στην πραγματικότητα μας ομολογεί έναν κρυφό θαυμασμό. Ο φθόνος δουλεύει στην ίδια κατεύθυνση. Εκεί που σημαδεύει η οργή του φθονερού υπάρχει ένα επίτευγμα.
    Ο φθόνος στους ανθρώπους δείχνει πόσο δυστυχισμένοι νιώθουν και η διαρκής προσοχή τους στο τι κάνουν ή στο τι παύουν να κάνουν οι άλλοι δείχνει το πόσο πλήττουν.
    Αυτό δε σημαίνει ότι δε χρειάζεται να παίρνουμε προφυλάξεις απέναντι στον φθονερό, ο οποίος, τυφλωμένος από το αρνητικό πάθος που τον παρασέρνει, μπορεί να μας δημιουργεί προβλήματα. Δεδομένου ότι με το να μιλάμε για το πρόβλημα δεν επιλύεται τίποτα – ποτέ δε θα παραδεχτεί τη συναισθηματική αυτή δυσλειτουργία -, το πλέον φρόνιμο είναι να αποφύγουμε να κάνουμε τον φθονερό κοινωνό των σχεδίων μας, γιατί η υποσυνείδητη τάση του θα είναι να μας ανακόψει.
  6. Upvote
    mk83 reacted to KAROLOS for a blog entry, Τίποτα δε μας ανήκει ως ιδιοκτησία εκτός από τα όνειρά μας.   
    Τίποτα δε μας ανήκει ως ιδιοκτησία εκτός από τα όνειρά μας!
  7. Upvote
    mk83 reacted to gus for a blog entry, Μείνετε αχόρταγοι. Μείνετε τρελαμένοι.   
    Η ομιλία-ορόσημο του Steve Jobs στο Πανεπιστήμιο Stanford
    Μία σπάνια εμπειρία βίωσαν οι απόφοιτοι του Stanford τον Ιούνιο του 2005. Ενώπιον τους ο Steve Jobs διηγήθηκε τη ζωή τους- μέσα από τρεις ιστορίες- και όλα όσα έμαθε από αυτήν. «Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι» είναι η προτροπή με την οποία έκλεισε ο Steve Jobs την ομιλία του, με τους παρευρισκόμενους να τον χειροκροτούν όρθιοι.
    Διαβάστε την ομιλία και δείτε ένα απόσπασμα
    «Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο. Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο έχω ζήσει σε αποφοίτηση. Σήμερα θέλω αν σας πως τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Μόνο αυτό. Τίποτα σημαντικό. Απλά τρεις ιστορίες.
    Η πρώτη έχει να κάνει με τις ιδέες
    Παράτησα το κολέγιο Reed μετά από 6 μήνες, αλλά παρέμεινα στους διαδρόμους του για 18 μήνες πριν φύγω οριστικά. Γιατί τα παράτησα;
    Όλα ξεκίνησαν πριν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν μια νέα, ανύπαντρη απόφοιτος κολεγίου και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Επιθυμούσε πολύ να υιοθετηθώ από ένα ζευγάρι πανεπιστημιακής μόρφωσης και έτσι κανονίστηκε να ζήσω με έναν δικηγόρο και τη σύζυγο του. Το πρόβλημα ήταν πως όταν γεννήθηκα, εκείνοι αποφάσισαν πως προτιμούσαν ένα κορίτσι. Έτσι, οι θετοί γονείς μου, που ήταν γραμμένοι στη λίστα αναμονής, δέχθηκαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας, που τους ανακοίνωσε: «βρέθηκε ένα αγοράκι; Το θέλετε;». Απάντησαν: «Φυσικά». Η βιολογική μου μητέρα όμως, λίγο αργότερα ανακάλυψε πως η θετή μητέρα μου δεν είχε αποφοιτήσει από κολέγιο και ο θετός πατέρας μου ούτε καν από το λύκειο. Και αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά της υιοθεσίας. Πείστηκε λίγος μήνες αργότερα όταν οι γονείς μου υποσχέθηκαν πως κάποια μέρα θα πήγαινα στο κολέγιο.
    Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, πήγα στο κολέγιο.
    Αλλά αφελώς, επέλεξα ένα κολέγιο που ήταν πανάκριβο, σχεδόν τόσο όσο το Stanford, κάτι που σήμαινε πως όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζόμενων γονιών μου θα πήγαιναν στα δίδακτρα. Έξι μήνες αργότερα δεν μπορούσα να δω κάποια χρησιμότητα. Σε αυτό. Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και το κολέγιο δεν με βοηθούσε προς αυτή την κατάσταση. Επιπλέον, ξόδευα τις οικονομίες των γονιών μου. Κάπως έτσι, τα παράτησα, με την ελπίδα πως όλα θα πήγαιναν καλά.
    Εκείνη την εποχή ήμουν πραγματικά φοβισμένος, αλλά τώρα ξέρω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου. Από τη στιγμή που τα παράτησα, έπαψα να γράφομαι σε ένα σωρό προαπαιτούμενα μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και είχα το δικαίωμα να παρακολουθήσω ως ελεύθερος ακροατής μόνο εκείνα που με ενδιέφεραν.
    Δεν ήταν βέβαια όλα τόσο ρομαντικά: δεν δικαιούμουν δωμάτιο στην εστία κι έτσι κοιμόμουν στο πάτωμα δωματίων φίλων μου· για να φάω μάζευα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα για 5 σεντς το ένα και για να έχω τουλάχιστο ένα αξιοπρεπές γεύμα τη βδομάδα χρειαζόταν να περπατάω κάθε Κυριακή βράδυ 7 μίλια, μέχρι τον κοντινότερο βουδιστικό ναό. Περνούσα καλά.
    Κι ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στο μέλλον. Να σας δώσε ένα παράδειγμα:
    Εκείνη την εποχή το κολέγιο Reed, είχε ίσως ένα από τα καλύτερα μαθήματα καλλιγραφίας στη χώρα. Παντού στο πανεπιστήμιο έβλεπες θαυμάσια πόστερ με καλλιγραφικά γράμματα. . Καθώς είχα εγκαταλείψει τις σπουδές μου και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα, αποφάσισαν να πάω να παρακολουθήσω καλλιγραφία, για να δω πώς κατάφερναν αυτά τα θαύματα. Έμαθα έτσι για τις γραμματοσειρές, για τις αποστάσεις μεταξύ γραμμάτων -ανάλογα με τα γράμματα- έμαθα πολλά για ό,τι κάνει υπέροχη την τυπογραφία. Ήταν ένα θαυμάσιο μάθημα, γεμάτο ιστορία, καλλιτεχνία και καλαισθησία, που πραγματικά με συνεπήρε.
    Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως όλα τούτα θα μου χρησίμευαν πρακτικά κάποια μέρα στη ζωή μου.Δέκα χρόνια αργότερα όμως, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, ξαναθυμήθηκα εκείνο το μάθημα. Και χρησιμοποιήσαμε στο Mac, όλα όσα είχα μάθει. Ήταν ο πρώτος υπολογιστής που διέθετε καλλιγραφία.Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το μάθημα, οι Macintosh δεν θα είχαν ποτέ πολλές γραμματοσειρές ή μεγέθη γραμμάτων. Και από τη στιγμή που τα Windows, το μόνο που έκαναν ήταν να αντιγράψουν τα Mac, μάλλον αυτά δεν θα υπήρχαν σε κανένα υπολογιστή. Aν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα είχα παρακολουθήσει ποτέ μου εκείνο το μάθημα καλλιγραφίας και οι υπολογιστές δεν θα πρόσφεραν τις δυνατότητες καλλιγραφίας που προσφέρουν σήμερα. Φυσικά ήταν αδύνατο να συσχετίσω τις ιδέες όταν ήμουν στο κολέγιο. Δέκα χρόνια αργότερα όμως, ήταν όλα πολύ ξεκάθαρα.
    Θέλω να πω, ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου, να εκτιμήσεις κάτι αφότου συμβεί. Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την κοιτάξεις προς τα πίσω. Χρειάζεται λοιπόν να εμπιστευτείτε πως όλα τα βήματά σας, πως με κάποιο τρόπο σας οδηγούν στο μέλλον σας. Πρέπει να εμπιστευθείτε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό σας, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία. Αυτή η άποψη δεν με απογοήτευσε ποτέ και καθόρισε τη ζωή μου.
    Η δεύτερη ιστορία, μιλάει για αγάπη και απώλεια.
    Ημουν ένας από τους τυχερούς: Βρήκα τι μου άρεσε νωρίς στη ζωή μου. Ο Wos και εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ των γονιών μου όταν ήμουν 20 χρονών. Δουλέψαμε σκληρά και δέκα χρόνια αργότερα η Apple δεν ήταν πια οι δυο μας κι ένα γκαράζ, αλλά μια εταιρία αξίας άνω των 2 δις δολαρίων, με πάνω από 4,000 εργαζόμενους.Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεινα τα 30, είχαμε ρίξει στην αγορά την πιο ωραία μας δημιουργία –τον Macintosh. Και μετά απολύθηκα.
    Πώς μπορεί κάποιος να απολυθεί από μια εταιρία που ίδρυσε; Καθώς μεγάλωνε η Apple σκέφτηκα να προσλάβω κάποιον ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικούμε μαζί την εταιρία και πράγματι, για ένα χρόνο, όλα πήγαιναν πρίμα.
    Μετά όμως, οι απόψεις μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και στο τέλος τσακωθήκαμε. Όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήγε με το μέρος του. Έτσι λοιπόν, στα 30 μου, βρέθηκα έξω από την εταιρία, και μάλιστα με πολύ δημόσιο τρόπο. Ο σκοπός ολόκληρης σχεδόν της ενήλικης ζωής μου είχε πια χαθεί, κι αυτό ήταν τόσο επώδυνο.
    Για αρκετούς μήνες δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Αισθανόμουν πως είχα απογοητεύσει τους συνεργάτες μου, πως η σκυτάλη μου είχε γλιστρήσει από τα χέρια, μόλις μου την παρέδωσαν.
    Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce προσπαθώντας να απολογηθώ για το πώς τα 'χα καταστρέψει όλα με τέτοιο τρόπο. Ήμουν μια πασίγνωστη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω το Λος Αντζελες. Σιγά σιγά όμως, μια αίσθηση γεννήθηκε μέσα μου: εξακολουθούσα να αγαπάω τη δουλειά μου. Ότι κι αν είχε συμβεί στην Apple, αυτό δεν είχε πειραχτεί, ούτε κατ, ελάχιστο.
    Με είχαν απορρίψει, ήμουν όμως ακόμα ερωτευμένος. Έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή. Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά η απόλυσή μου από την Apple ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου είχε συμβεί. Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάριος, αβέβαιος για τα πάντα.
    Απελευθερώθηκα και μπήκα σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου. Την επόμενη πενταετία ξεκίνησα μια εταιρία που τη έλεγαν Next, μια άλλη που τη έλεγαν Pixar και ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.
    Με την Pixar -που είναι σήμερα μια από τις πιο πετυχημένες εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής του κόσμου- δημιουργήσαμε το πρώτο animation film στην ιστορία του κινηματογράφου, το Toy Story.
    Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η Apple αγόρασε την Next και ξαναβρέθηκα στην Apple ενώ η τεχνολογία που είχαμε αναπτύξει στη Next βρέθηκε στην καρδιά της σημερινής αναγέννησης της Apple. Και με τη Laurene, τη γυναίκα μου δημιουργήσαμε μια θαυμάσια οικογένεια.
    Είμαι βέβαιος πως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει αν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Η γεύση του φάρμακου ήταν απαίσια, πιστεύω όμως πως το χρειαζόμουν. Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα. Μην χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα. Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει. Αυτό είναι η μόνη αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα.
    Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σας θα αφιερωθεί στην εργασία σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να θεωρείτε πως κάνετε υπέροχη δουλειά. Κι ο μόνος τρόπος να κάνετε υπέροχη δουλειά είναι να αγαπάτε ότι κάνετε. Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε. Μην βολεύεστε.
    Όπως συμβαίνει και στον αισθηματικό τομέα, όταν έρθει, θα το καταλάβετε. Κι όπως σε κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται καλύτερο όσο περνάει ο χρόνος. Συνεχίστε λοιπόν να ψάχνετε, μέχρι να το βρείτε. Μην επαναπαύεστε, μην συμβιβάζεστε.
    Η τριτη ιστορία, αφορά τον θάνατο.
    Όταν ήμουν 17, διάβασα κάτι που έλεγε πάνω κάτω: «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία». Αυτό μου έκανε εντύπωση κι από τότε, για 33 ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;». Όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολύ καιρό, ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξω. Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν η καλύτερη βοήθεια για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου.
    Όλα τα υπόλοιπα -οι εξωτερικές προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαφανίζονται όταν βρεθούν απέναντι στο θάνατο: το μόνο που απομένει είναι ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε. Είστε ήδη γυμνοί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.
    Εδώ κι ένα χρόνο, μου διέγνωσαν καρκίνο. Πέρασα από εξέταση στις 7:30 το πρωί κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρος στο πάγκρεας. Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες. Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας ευφημισμός των γιατρών για τη προετοιμασία του θανάτου.
    Σημαίνει: προσπάθησε να πεις σε λίγους μήνες όλα όσα ήθελες να πεις στα παιδιά σου σε δέκα χρόνια. Σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι εντάξει για να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερους μπελάδες. Σημαίνει: κάνε τους αποχαιρετισμούς σου.
    Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα. Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας. Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να πανηγυρίζουν, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση.
    Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.
    Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα. Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
    Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν. Και όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα.
    Κανείς δεν του ξέφυγε. Κι έτσι πρέπει να είναι· ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής. Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή. Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο. Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν.
    Συγγνώμη για τον δραματικό μου τόνο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε λοιπόν ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων. Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που λέει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.
    Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή. Και -το σημαντικότερο- να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.
    Αυτά με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι θέλετε στα αλήθεια να γίνετε. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.
    Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια φανταστική έκδοση που λεγόταν «Ο κατάλογος όλης της γης» που υπήρξε μία από της βίβλους της γενιάς μου.
    Την εξέδιδε ένας τύπος που τον λεγόταν Stewart Brand και που ζούσε εδώ κοντά, στο Menlo Park. Ήταν τα τέλη της δεκαετίας του ,60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και η έκδοση, έπρεπε να γίνει με γραφομηχανές, ψαλίδια και φωτογραφικές μηχανές Polaroid. Ήταν ένα είδος έντυπου google, 35 χρόνια πριν βγει το google στο internet: ήταν ιδεαλιστικό, γεμάτο γνώσεις και ωραία εργαλεία. .
    Ο Stewart και οι συνεργάτες του έβγαλαν αρκετά τεύχη του «κατάλογου όλης της Γης» κι όταν φάνηκε πως ξεπερνιόταν, έβγαλαν ένα τελευταίο τεύχος. Είχαμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του '70 και ήμουν στην ηλικία σας.
    Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγροτικού δρόμου την αυγή, του είδους που κάποτε θα βρεθείτε να κάνετε οτοστόπ, αν είστε αρκετά περιπετειώδεις. Από κάτω έγραφε: «μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι». Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της έκδοσης λίγο πριν το κλείσιμο. Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι. Πάντα, ευχόμουν αυτό για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτείτε και ετοιμάζεστε για κάτι καινούριο, το εύχομαι και για εσάς:
    Μείνετε αχόρταγοι. Μείνετε τρελαμένοι.
    Σας ευχαριστώ»
  8. Upvote
    mk83 reacted to ΧΡΥΣΑ for a blog entry, ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ   
    ''...Να μου χάριζαν όλους τους θυσαυρούς του κόσμου δεν θα δινα σ'αντάλλαγμα το γέλιο της καρδιάς μου.
    Μήτε θα θελα σπρωγμένος απ' την αγωνία μου να χάσω τα Δάκρυα μου, για μια άγονη ηρεμία.
    Κι ελπίζω πως ολόκληρη η ζωή μου πάνω στη γή να'ναι Δάκρυα και Γέλιο.
    Δάκρυα που εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου φανερώνουν το μυστικό της ζωής και του μυστηρίου της.
    Γέλιο που με φέρνει κοντά σε σένα.
    Δάκρυα που μ'ενώνουν με σένα.Γέλιο που συμβολίζει την χαρά για την ίδια μου την ύπαρξη,
    Χίλιες φορές ο θάνατος από ευτυχία παρά μια μάταιη ζωή γεμάτη απόγνωση.
    Αιώνια θα ζητώ αγάπη και ομορφιά, και ξέρω τώρα ότι μ'αγαπούσες.
    Όταν έρχεται η νύχτα το λουλούδι διπλώνει τα πέταλα του και κοιμάται με τον Έρωτα, και την αυγή ανοίγει τα χείλη του για να δεχθεί του ήλιου τα φιλιά. Η ζωή των λουλουδιών είναι ελπίδα και ολοκλήρωση.
    Δάκρυα και Γέλιο.
    Το νερό χάνεται και υψώνεται και σύννεφο γίνεται πάνω απ'τους λόφους και τις κοιλάδες.
    Κι όταν συναντά τ'αγέρι,πέφτει στους αγρούς κι ενώνεται με το ρυάκι που κυλάει, για τη θάλασσα...
    Η ζωή των σύννεφων είναι μια ζωή αποχαιρετησμών και μια ζωή συναντήσεων. Δάκρυα και Γέλιο. Έτσι το πνεύμα αποχωρίζεται το κορμί και προχωράει στον κόσμο της θλίψης και τους λόφους της ευτυχίας, μέχρι που συναντά την αύρα του θανάτου, και ξαναγυρίζει στο ξεκίνημα του...τον ατέλειωτο ωκεανό αγάπης κι ομορφιάς που είναι ο Θεός.
    Ο Θεός χώρισε ένα πνεύμα από τον εαυτό του κι έπλασε μ'αυτό την ομορφιά.
    Την πλημμύρισε μ'όλες τις ευλογίες χάρης και καλοσύνης.
    Της έδωσε την κούπα της ευτυχίας κι είπε:
    '' Μην πιεις από αυτή την κούπα παρά μόνο αν ξεχάσεις το παρελθόν και το μέλλον γιατί η Ευτυχία δεν είναι παρά η ΣΤΙΓΜΗ''
    Και της έδωσε και την κούπα της θλίψης και είπε:
    ''Να πιεις από την κούπα αυτή και θα καταλάβεις το νόημα των πρόσκαιρων ΣΤΙΓΜΩΝ της χαράς της ζωής, γιατί η θλίψη πάντα είναι περίσσια...''
    Κι ο Θεός της χάρισε μια άγαπη που θα την εγκατέλειπε για πάντα με τον πρώτο στεναγμό γήινης ικανοποίησης και μια γλύκα που θα έφευγε με την πρώτη γνώση της κολακείας.
    Και της έδωσε Σοφία από τον Ουρανό για να την οδηγήσει στο σωστό Μονοπάτι και τοποθέτησε στα βάθη της καρδιάς της ένα Μάτια που βλέπει το Άορατο και δημιούργησε μέσα της αγάπη και καλοσύνη για ΟΛΑ τα πράγματα.
    Την έντυσε με φορέματα ελπίδας που οι άγγελοι του ουρανού είχαν υφάνει από τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
    Και την σκέπασε με την Σκιά της σύγχισης που είναι η αυγή της ζωής και του φωτός.
    Έπειτα ο Θεός πήρε φωτιά από το καμίνι της οργής και καφτό άνεμο από την έρημο της άγνοιας και κοφτερή άμμο από την ακρογιαλιά του Εγωισμού και χώμα κάτω από τα πόδια των Αιώνων και τ'ανακάτωσε κι έφτιαξε τον Άνθρωπο....
    Έδωσε στον Άνθρωπο μια τυφλή δύναμη που λυσσάει και τον σπρώχνει στην τρέλλα που σβύνει μόνο με την ικανοποίηση του πόθου κι έβαλε μέσα του τη Ζωή που είναι το φάσμα του Θανάτου.
    Κι ο Θεός έκλαψε και γέλασε. Ένιωσε μεγάλη αγάπη και οίκτο για τον άνθρωπο και τον προστάτεψε κάτω από τις συμβουλές Του.
    Φλογερή μου ελπίδα είναι όλη μου η ζωή να είναι γεμάτη από Δάκρυο και Γέλιο...''
    Χαλίλ Γκιμπράν - Δάκρυα & Γέλιο
  9. Upvote
    mk83 reacted to ΧΡΥΣΑ for a blog entry, ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ   
    Πάμπλο Νερούδα - Ἀργοπεθαίνει
    Αργοπεθαίνει
    όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
    όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
    όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
    όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
    όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
    όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
    όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
    όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος δεν ταξιδεύει,
    όποιος δεν διαβάζει,
    όποιος δεν ακούει μουσική,
    όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
    όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
    όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
    Αργοπεθαίνει
    όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
    όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
    Αποφευγουμε τον θανατο σε μικρες δοσεις,οταν θυμομαστε παντοτε οτι για να εισαι ζωντανος χρειαζεται μια προσπαθεια πολυ μεγαλυτερη απο το απλο γεγονος της αναπνοης.
    Μονο η ενθερμη υπομονη θα οδηγησει στην επιτευξημια λαμπρης ευτυχιας.

    Pablo Neruda.

  10. Upvote
    mk83 reacted to ΧΡΥΣΑ for a blog entry, Παραπονο / Οδ.Ελύτης   
    Το παράπονο (Αρβανιτάκη)
    Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
    Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
    Ερμηνευτές: Ελευθερία Αρβανιτάκη
    Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
    γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.
    Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
    το λέω και τ’ ομολογώ.
    Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα.
    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά,
    πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.
  11. Upvote
    mk83 reacted to ΧΡΥΣΑ for a blog entry, Μην ψαχνεις πια αλλου ...εδω ειναι το ταξιδι .... ( Ναι, για σενα το λεω....)   
    Τα Μαθήματα της Ζωής
    Μέσα από κάθε σχέση, ανεξάρτητα το πόσο επιτυχημένη νομίζουμε ότι ήταν, υπάρχουν ευκαιρίες για μάθηση και ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν επιτυχημένες ή αποτυχημένες σχέσεις. Μόνο μέσα από τα στενά και εγωιστικά ανθρώπινα πλαίσια μπορεί να υπάρξει αποτυχία, με την έννοια ότι μια σχέση μπορεί να μην εξυπηρετήσει αυτό που θα επιθυμούσαμε.
    Σκοπός της ζωής και των σχέσεων δεν μπορεί να είναι άλλος από την εξέλιξη, την ανάπτυξη και το να κατανοήσουμε την πληρότητα του εαυτού μας. Η εξέλιξη τείνει από το εγώ στο εμείς, από τον εγωκεντρισμό και την χωριστικότητα, στην αγάπη και την αληθινή επικοινωνία. Το να νιώσουμε, να βιώσουμε και να κατανοήσουμε την ΑΓΑΠΗ είναι ο τελικός και υψηλότερος σκοπός κάθε σχέσης. Δεν μπορούμε να διαβούμε αυτό τον δρόμο της ανάπτυξης χωρίς να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και παίρνουμε τα μαθήματα μας. Ας δούμε ποια είναι μερικά από τα μαθήματα πού μας προσφέρουν οι σχέσεις:


    Κάθε σχέση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να εργαστεί κάποιος με σκοπό να κατανοήσει τον εαυτό του και να εξαγνίσει τις εγωιστικές τάσεις του. Κάθε σχέση μας προσφέρει δυνατότητες για να μάθουμε την θυσία και την συνεργασία.
    Στις σχέσεις μας, ο εγωισμός μας, ο εγωκεντρισμός μας, τα συναισθηματικά και διανοητικά μπλοκαρίσματά μας αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από δυσάρεστες εμπλοκές με τον σύντροφό μας. Τα αρνητικά συναισθήματα που έχουμε σε μια σχέση δεν είναι άλλο παρά μια αντανάκλαση της δικής μας έλλειψης αγάπης και ωριμότητας.

    Κάθε σχέση συμβάλλει στην εξέλιξη μας. Όσο πιο δύσκολη η σχέση, τόσες περισσότερες και οι ευκαιρίες για μάθηση. Μόνο μέσα από την επαφή με τον άλλο, μέσα από τις σχέσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες και τις προσκολλήσεις μας. Έτσι, κάθε σχέση μας βάζει το δίλημμα να υποφέρουμε ή να αναπτυχθούμε. Στην πορεία, καταλαβαίνουμε ότι στην πραγματικότητα μόνο όταν αντιμετωπίσουμε κατάματα τις ανασφάλειες και τα προβλήματα μας μπορούμε να μάθουμε και να εξελιχτούμε. Όσο πιο δύσκολη η σχέση, τόσο μεγαλύτερη η ευκαιρία για ανάπτυξη.
    Κάθε σχέση μας βάζει μπροστά στην πρόκληση να μάθουμε να δίνουμε, αντί να εστιαζόμαστε στο τι παίρνουμε από τον άλλον. Οι περισσότερες σχέσεις αποτυγχάνουν γιατί τα άτομα που μπαίνουν σ΄ αυτήν ζητάνε από τον άλλον να τους καλύψει τις ελλείψεις και τις ανάγκες του. Κρίνουμε τον άλλο σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, και είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν τις επιθυμίες τους ανάγκη και χάνουν τον εαυτό τους μέσα σε μια σχέση. ¨όμως ο σκοπός της σχέσης δεν είναι να έχεις κάποιον άλλον που να μπορεί να σε γεμίσει. Είναι το να έχεις έναν άλλο με τον οποίο να μπορείς να μοιραστείς την πληρότητά σου.
    Κάθε άτομο με το οποίο κάνουμε σχέση είναι το σωστό άτομο για το επίπεδο της εξέλιξής μας. Εμείς στην ουσία προσκαλούμε στην ζωή μας τον σύντροφό μας για να μάθει κάποιο συγκεκριμένο μάθημα που πρέπει να πάρουμε σε εκείνη την φάση της ζωής μας. Όταν λέτε ότι μπλέξατε με λάθος άτομο, στην ουσία ομολογείτε ότι δεν μπορέσατε να διακρίνετε την ευκαιρία για ανάπτυξή σας και νικηθήκατε από τις προσκολλήσεις και τις ανασφάλειές σας.
    Κάθε σχέση μας προσφέρει την ευκαιρία να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε το διαφορετικό, αυτό που βαδίζει παράλληλα με εμάς, αλλά δεν ταυτίζεται με εμάς. Συνεπώς, όσο πιο διαφορετικός είναι ο άλλος, τόσο περισσότερο κέρδος θα έχουμε να μπορέσουμε να τον αποδεχτούμε και να μην τον επικρίνουμε γι΄ αυτό που είναι ή να προσπαθούμε να τον αλλάξουμε.
    Κάθε χωρισμός, κάθε διαζύγιο είναι μια ευκαιρία και μια πρόκληση να μάθουμε να απελευθερώνουμε τον εαυτό μας και τον άλλον. Να μάθουμε να κατανοούμε, να συγχωρούμε και να μαθαίνουμε ότι μέσα σε κάθε τέλος υπάρχουν οι σπόροι για μια καινούργια αρχή. Η ελιά είναι ένας θαυμάσιος καρπός, αλλά για να βγει το πολύτιμο λάδι πρέπει να τριφτεί, να πιεστεί, να συνθλιβεί. Μόνο μέσα από την τριβή με την απώλεια και τον πόνο, την επαφή με τον θάνατο- κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, με την έννοια ότι τελειώνει μια φάση στην ζωή μας- βγαίνει το πολύτιμο λάδι της εμπειρίας της ζωής, αναπτυσσόμαστε και κατανοούμε τον εαυτό μας καλύτερα.
×