Jump to content

235711

Silver members
  • Content Count

    933
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Everything posted by 235711

  1. 1) .. κ πως θα οριστεί αυτός ο διαφορετικός συντελεστής ανά επιχείρηση; Θα πρέπει να ληφθούν υπόψη κ τα έξοδα (έξοδα όμως που θέλαμε εξ αρχής να μην τα λάβουμε υπόψη) κ με την βοήθεια οικονομετρικής μελέτης να προκύψει ο συντελεστής φόρου ανά κατηγορία επιχείρησης. Αλλά από την στιγμή που αναφέρεσαι σε μεγάλες επιχειρήσεις που συνήθως έχουν πολλαπλές δραστηριότητες μάλλον μπερδεύεται το πράγμα. Αλήθεια (σχετικά άσχετο) τι ευθύνη έχουν όλοι αυτοί οι ελεγκτές των μεγάλων επιχειρήσεων για τα φορολογικά κολπάκια των εταιριών; Μάλλον ότι ευθύνη είχε κ η εταιρεία που επέβλεπε τα του Δήμου Θεσσαλονίκης. 2) Προσπαθώ με επιχειρήματα να τεκμηριώσω την άποψη μου αποφεύγοντας χαρακτηρισμούς . Ειλικρινά δεν πιστεύω οτι έχω το αλάθητο και οι υγιείς αντιπαραθέσεις των σκέψεων (κ όχι των σκεπτόμενων) δοκιμάζουν τις σκέψεις κ εν τέλει τις πάνε παραπέρα. 3) Σίγουρα ...αλλά και δανείων και τιμών αγαθών ( τα αρνητικά επιτόκια πάνε αγκαζέ με τον αντιπληθωρισμό, που αυτόν άλλωστε θέλουν να τιθασεύσουν -τώρα γιατί τόσος πόνος και καημός να μην υπάρχει αντιπληθωρισμός ... ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω-) 4) Θα το ήθελα πολύ, δεν νομίζω όμως οτι θα ευδοκιμήσει μια τέτοια πρόταση 5) Το ερώτημα που τέθηκε κ παλιότερα είναι τελικά μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς τράπεζες ναι ή όχι. Ήδη οι τράπεζες απολαμβάνουν προμήθειες μέσω των πληρωμών που κάνουμε προς το δημόσιο, αλλά από την άλλη ανοίγει το παιχνίδι και για νέους παίκτες (πχ vivapayments). Η απο-υλοποίηση του χρήματος θα έχει σαν αποτέλεσμα την επιτάχυνση των συναλλαγών κάτι το οποίο, κ σύμφωνα με την ποσοτική θεωρία του χρήματος θα οδηγήσει στην αύξηση των συναλλαγών και επομένως κ του ΑΕΠ (βλέπε τον τύπο M*V=P*Q), μέσα από αυτό το πρίσμα αν μη τι άλλο αυξάνεται ο παρανομαστής του λόγου χρέους προς ΑΕΠ , με αποτέλεσμα να μειωθεί εν τέλει αυτός ο λόγος. Φυσικά έπονται όλα τα θετικά που συνεπάγεται η αύξηση του ΑΕΠ. Παράλληλα μειώνεται η φοροδιαφυγή (έστω η μίκρο) και αυξάνονται τα έσοδα από ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος ( αυτό το παράδοξο με την αύξηση του τουρισμού στα νησιά αλλά την μείωση των εσόδων στο ΦΠΑ ... κάτι έχει να μας πει) Καλό βράδυ
  2. Ειλικρινά γιατί τα επίσημα (γιατί ανεπίσημα ήδη υπάρχουν) αρνητικά επιτόκια είναι κάτι κακό?!?!?!? ίσα - ίσα θα ήταν ένα ακόμα όπλο στην χάραξη οικονομικής πολιτικής. Αναφορικά με τις απόψεις κάποιων τραπεζιτών για την οικονομία.... Οι απόψεις τους δεν χαίρουν (από την πλευρά μου) καμίας εκτίμησης, στον βαθμό που αυτοί είναι που έριξαν στον γκρεμό την οικονομία παγκοσμίως. Άλλωστε έχουν ειπωθεί πολλά στο παρελθόν.... πχ. Το άλογο θα μείνει για πάντα, ενώ το αυτοκίνητο είναι μόνο ένας νεωτερισμός, μια φούσκα. Ένας τραπεζίτης στις αρχές του 20ου αιώνα. Η άμαξα χωρίς άλογα είναι προς το παρόν μια πολυτέλεια για τους πλουσίους. Αν και η τιμή της πιθανότατα θα μειωθεί στο μέλλον, δεν θα γίνει ποτέ τόσο δημοφιλής όσο τα ποδήλατα. Από άρθρο στο Literary Digest το 1899 πηγή: http://www.gnomikologikon.gr/catquotes.php?categ=3220 Τώρα για την φορολογία επί του τζίρου... Έχω την αίσθηση οτι με την πρόοδο της λογιστικής επιστήμης καταφέραμε να φύγουμε από την εποχή της δεκάτης. Στην συνέχεια περάσαμε στον ΣΚΚ (δηλαδή ποτέ ζημία, πάντα κέρδη) Τα τελευταία χρόνια παλεύουμε να δηλώνουν οι επιχειρήσεις αυτά που κερδίζουν ή ζημιώνονται.... Επί του πρακτικού δεν νομίζω οτι ένας ιατρός που έχει ίδιο τζίρο με έναν έμπορο αυτοκινήτου θα πρέπει να πληρώνουν τον ίδιο φόρο... (ακραίο το παράδειγμα αλλά χάρη αντίθεσης)
  3. 1) Όπως ανέφερα κ στην αρχική μου τοποθέτηση οι προμήθειες μπορούν να μειωθούν, πόσο μάλλον στην προοπτική καθολικής επιβολής της χρήσης πλαστικού χρήματος. Άσε που με το φορολογικό μας, όντας έξοδα το πραγματικό κόστος πέφτει στο μισό... 2) Όντως δεν θα διαφωνήσω... προφανώς δεν θα πρέπει να έχουμε smartphones, μέσω των οποίων ξέρουν ακριβώς που βρισκόμαστε κ που πατάμε, ούτε εκπτωτικές κάρτες σουπερμαρκετ - loyalty cards και φυσικά να σταματήσουμε να ποστάρουμε στα δίκτυα (αντί)κοινωνικής δικτύωσης τι ώρα αφοδεύσαμε.... Η ιστορία των προσωπικών δεδομένων είναι μεγάλη και πονεμένη ιστορία .... 3) Δανία 4) Σίγουρα η χρήση πλαστικού χρήματος δεν θα κάνει κακό στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, αν θα κάνει καλό; Με δεδομένο οτι στην Ελλάδα βασικό πρόβλημα αποτελεί η μικροφοροδιαφυγή πιστεύω οτι ναι θα βοηθήσει ( γιατί πιστεύετε οτι οι γιατροί σήκωσαν μπαϊράκι;;; 5) Σε άλλη τοποθέτηση μου είχα προτάξει την ανάγκη για κατάργηση του απορρήτου των τραπεζικών λογαριασμών ( υπό όρους φυσικά) αλλά κ την κατάργηση-τιθάσευση των off shore, αλλά κ πάλι είναι άλλο θέμα. 6) 5-6 τρόπους από τους 1002; Ποιοι θα ήταν αυτοί; Σίγουρα ένας είναι κ η χρήση πλαστικού χρήματος. Σίγουρα η χρήση του πλ. χρήματος δεν θα εξαλείψει την φοροδιαφυγή, αλλά θα την μειώσει, κατά συνέπεια θα θέσει τις βάσεις για μια πιο υγιεί ανταγωνισμό. Γιατί ο μάγκας ο συνάδελφος που δεν κόβει ... πως να το κάνουμε είναι πιο ανταγωνιστικός από εμένα που κόβω... αλλά βελτίωση ανταγωνιστικότητας με τέτοια τερτίπια δεν γίνεται... 7) Μα ο ορισμός της πιστωτικής κάρτας είναι το τεφτέρι. Αγοράζω σήμερα κ πληρώνω τον άλλο μήνα ή όποτε έχω, διασφαλίζοντας όμως κ τον πωλητή ... γιατί αλλιώς στο αγελαδοκούρεμα.... 8) Αν δεν έχεις συναλλαγές δεν έχεις κ προμήθειες (αναφέρομαι στο επόμενο ποστ) Προσωπικά εφαρμόζω το σύστημα της εξόφλησης της αμοιβής με πιστωτική. Δεν έχει την αποδοχή που θα ήθελα, όμως εκεί που έχει, δεν νιώθω χαμένος, γιατί ασχολούμαι με την δουλειά μου κ όχι με το να κυνηγάω τις εισπράξεις Αυτά προς το παρόν. Καλή συνέχεια.
  4. ts ts πάλι πονοκεφαλιάζουμε για το καλό των επαγγελματιών?! Βέβαια από την στιγμή που έχουμε λύσει τα του οίκου μας ας ασχοληθούμε κ με αυτούς τους καημένους.... Μόνο που οι "καημένοι" μόνο στον λογιστή ξέρουν να γκρινιάζουν... μιας κ αυτός είναι ο μαντατοφόρος των κακών ως άλλος Ερμής. Μετά ξεθυμαίνουν κ μούγκα στην στρούγκα παραπέρα.... Οι φαρμακοποιοί έχουν καταφέρει να ρίξουν την προμήθεια στο 0,8% σε συνεργασία με συγκεκριμένη τράπεζα!!! Οι γιατροί που γκρινιάζουν δεν έχουν ΦΠΑ οπότε το κόστος τους είναι μικρότερο από τους άλλους κ εν τέλει ας κάνουν ένα καλό deal. Στο χωριό μου υπάρχει κάποια κακιά συνήθεια που λέγετε κοστολόγηση.... οπότε το όποιο κόστος λογίζεται, υπολογίζεται και αποδίδεται Σε μια αγορά που σε όλους επιβάλλεται η χρήση κάρτας, όλοι θα έχουν το ίδιο κόστος άρα η όποια στρέβλωση της αγοράς παύει να υπάρχει. Η χρήση κάρτας εξαλείφει άλλα επιχειρηματικά κόστη (ασφάλειας, διαχειριστικά, χρηματαποστολές, ελλείμματα ταμείου, κλοπές, ) Το πλαστικό - άυλο χρήμα ήρθε για να μείνει ... αυτό που (πρέπει να) συζητάμε είναι το πότε κ το πως Καλή Κυριακή σ' όλους
  5. «Δεν μπορούμε να μιλάμε για σταθερό φορολογικό σύστημα, παρά μόνον εάν οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις διατηρούν το δικαίωμα να αποφασίζουν για αυτό» Αλήθεια τότε που αποφάσιζαν οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις (προ μνημονίων) είχαμε σταθερό φορολογικό σύστημα;;; Από όσο θυμάμαι όχι... Από την στιγμή που μας δόθηκε η ευκαιρία να πράξουμε τα δέοντα (ως χώρα) και δεν το κάναμε, τώρα υπάρχει η επιλογή της αποδέσμευσης από μία ένωση (που οικειοθελώς ενταχθήκαμε) ή της υποταγής στις έξωθεν εντολές. Άλλωστε πάντα υπήρχαν εκείνοι που έλεγαν πως μια χούντα θα μας σώσει... έλαχε αυτή να μην είναι των συνταγματαρχών αλλά των τροϊκανών. Είναι οι βάρβαροι που μας έλειπαν και τους ανοίξαμε τις πόρτες για να τους καλωσορίσουμε, που στρώσαμε το τραπέζι για να τους φιλέψουμε. και λίγες ακόμα σκέψεις... Ο Σαίξπηρ είχε γράψει: «Σε τι μπορείς να ορκιστείς τώρα;», ρώτησε η βασίλισσα Ελισάβετ το βασιλιά Ριχάρδο. «Στο μέλλον!» «Το πρόσβαλες στο παρελθόν. Μην ορκίζεσαι στο μέλλον, γιατί το καταχράστηκες, πριν το χρησιμοποιήσεις μ’ ένα κακοχρησιμοποιημένο παρελθόν» Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Ριχάρδος Γ’, 4η Πράξη Αλλά ας κλείσω με κάτι πιο αισιόδοξο από τον Henry Miller: "Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του." Τι μένει εν τέλει; Η δράση, η πράξη! Ας είναι όσο μικρή θέλει . Ας είναι όσο μεγάλη θέλει. Από την στιγμή που όσα ήταν να ειπωθούν έχουν ήδη ειπωθεί ...ας μην τα πάρουμε από την αρχή (παρόλο που κάποιοι δεν άκουγαν) αλλά ας μετουσιώσουμε τα λόγια σε πράξη. ΥΓ Το τέλος της Πολιτικής ίσως θα μπορούσε να εκληφθεί ως η ολοκλήρωση της, άλλωστε εννοιολογικά η λέξη τέλος εμπεριέχει και την έννοια της τελείωσης.
  6. Δες και αυτό.... http://www.seve.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&&page=588&newsid=1230 Τώρα για να ολοκληρώσουμε το θέμα των ΚΑΔ. Τι θα έκανα εγώ. Θα δήλωνα τα ΚΑΔ που προανέφερα, εάν η ΔΟΥ είχε κάτι καλύτερο να προτείνει θα το συζητούσα... ΥΓ Γιατί υπάρχουν ΚΑΔ λιανικής και όχι χονδρικής; ΙΜΗΟ Επειδή τα πράγματα στην χονδρική είναι πιο ξεκάθαρα σε σχέση με την λιανική. Διότι εάν περάσεις κάποιο όριο πωλήσεων σε λιανική ανά χώρα θα χρειαστεί να βγάλεις ΑΦΜ κ σε εκείνη την χώρα.... Οπότε για να μπορούν να έχουν κάποιο καλύτερο έλεγχο βγάλανε αυτούς του ΚΑΔ.
  7. "...η ιστορική πραγματικότητα μας ξεπερνά. Εκείνη είναι που μας καθορίζει καθώς εμείς προσπαθούμε να την καθορίσουμε." Νομίζω οτι τελικά εδώ ακουμπάμε τον πυρήνα της συζήτησης μας. Τι καθορίζει την ιστορικά πραγματικότητα; Οι ανθρώπινες πράξεις και η "ετερογονία των σκοπών"; Η' οι συλλογικότητες; Κάνοντας μια αντίστιξη στην οικονομία: Τι καθορίζει το οικονομικό γίγνεσθαι; Η μικροοικονομία; ή Η μακροοικονομία; Εύκολα κάποιος θα έλεγε οτι από την στιγμή που η μάκρο είναι "άθροισμα" της μίκρο μπορούμε να καταλήξουμε οτι η μικροοικονομία είναι αυτή που έχει τον πρώτο ρόλο. Παρόλα αυτά όμως δεν νομίζω οτι είναι κάτι τόσο απλοϊκό (όσο κ αν το ήθελα...) Θαρρώ οτι οι αλληλεπιδράσεις, οι διασυνδέσεις και οι σχέσεις των ατόμων είναι αυτές που μετουσιώνουν το μίκρο σε μάκρο και ως εκ τούτου εκεί να "κρύβεται" το μυστικό. (βλέπε κ βιβλίο "Συνδεδεμένοι" http://www.biblionet.gr/book/151484/Christakis,_Nicholas_%CE%91./%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B4%CE%B5%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9 )
  8. Πιστεύω ο συνάδελφος έχει δίκιο. Οι συμβολαιογραφικές γνώσεις μου δεν είναι τόσες πολλές. Παρόλα αυτά εάν έχει υπογράψει στην αρχική πράξη εμείς ( οι λογιστές ) δηλώνουμε την επικαρπία κανονικά στο Ε9 της συζύγου. Τώρα για τα του συμβολαιογράφου... ας πράξει τα δέοντα ο συμβολαιογράφος με τον φορολογούμενο.
  9. Ο ethos θέλει να καταδείξει οτι ο τρόπος εμπορίας δεν καθορίζει τον ΚΑΔ. Ο ΚΑΔ προσδιορίζεται από το αντικείμενο εργασιών Εν προκειμένω: 46.42.12 Χονδρικό εμπόριο υποδημάτων, 46.42.11 Χονδρικό εμπόριο ιματισμού (ενδυμάτων) Τώρα για το θέμα του eshop θα πρέπει να προσέξεις εάν έχει πάρε-δώσε με εξωτερικό (αν πουλάει μέσω internet στο εξωτερικό).....
  10. "3. Το Ε9 Για το Ε9 μετά τις τόσες παρατάσεις τι να πούμε, το μάθαμε καλά?…. Θα το δούμε πάλι όμως μπροστά μας??. Μια που θα συμπεριλαμβάνεται στο Περιουσιολόγιο??? Σίγουρα και εκεί θα θέλει τσεκάρισμα… Και ο νόμος είναι δρακόντειος, ότι δεν θα αναγράφεται θα ΄΄ δημεύεται και θα κατάσχετε ΄΄ ….? Τέλος αναφέρω τη παρακάτω περίπτωση που τη συναντάμε στην ελληνική οικογένεια. Αν ο σύζυγος στο συμβόλαιο δωρεάς ορίζει ότι μετά τον θάνατό του η επικαρπία μεταβιβάζεται στη σύζυγο, πρέπει η σύζυγος να είναι συμβαλλόμενη στο συμβόλαιο.. Αν δεν είναι, τότε το παιδί δηλώνει πλήρη κυριότητα. Πρέπει λοιπόν στη περίπτωση αυτή για να πάει η επικαρπία στη σύζυγο, η σύζυγος να αποδεχθεί την επικαρπία και να γίνουν συμβόλαια??… Μάλλον φόρος δεν βγαίνει, αλλά έχει έξοδα….." Αναφορικά με αυτή την εύστοχη παρατήρηση θα ήθελα να συμπληρώσω οτι εάν έχει υπογράψει η σύζυγος στο αρχικό συμβόλαιο δωρεάς τότε δεν χρειάζεται νέα συμβολαιογραφική πράξη και φυσικά δηλώνει η σύζυγος την επικαρπία (μιας και ουσιαστικά στην αρχική πράξη έχει κάνει αποδεκτή την δωρεά)
  11. ...και κάνοντας μια στροφή σε πιο τεχνοκρατικά χωράφια... Λαμβάνοντας κατά νου την αρχή Pareto, ότι δηλαδή με το 20% της προσπάθειας μπορεί να έχουμε το 80% του αποτελέσματος ( ή και την θεωρία του χάους) , πράγματι μικρές πράξεις μπορούν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινή μας ζωή. Αυτό καταρχήν είναι σημαντικό... αλλά ακόμα πιο σημαντική είναι η δυναμική που μπορεί να δώσει στο άτομο προκειμένου να τολμήσει πιο βαθιές τομές και ακόμα πιο ουσιαστικές παρεμβάσεις. Άλλωστε όπως διδάσκουν και στην διαχείριση χρόνου - project θα πρέπει τον ελέφαντα να τον τεμαχίσουμε... ή αν προτιμάτε σε λιγότερο βάρβαρη εκδοχή να τον κάνουμε ποντικάκια
  12. - Οι βάρβαροι είναι μέσα μας, άρα παντού και ως εκ τούτου πουθενά από την στιγμή που δεν μπορούν να ετεροκαθοριστούν. - Ο κόσμος είναι τρελός, άδικος, κακός, αδυσώπητος..... και εγώ πιο τρελός που θαρρώ οτι είναι λογικός, δίκαιος, καλός, ευαίσθητος.... για να επιβιώσω.
  13. Καλημέρα σε όλους, Παίρνοντας λαβή από τα γραφόμενα του Θεόφιλου... "Είναι σαν να προσπαθούμε να φτιάξουμε τα μπαλκόνια μας με πράσινο ενώ γύρω μας καίγεται το δάσος" - Είναι ένας τρόπο για να διαφυλαχθεί ο σπόρος, για να ξαναφυτέψουμε το δάσος "Είναι σαν τα ψίχουλα (βλέπε επίδομα προς τις ασθενέστερες ομάδες, με το αιτιολογικό ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ) όταν σ’ έχουν καταστήσει ανήμπορο να ζήσεις. Είναι σαν να σου λένε μείνε άνεργος αλλά από τώρα και στο εξής θα μας πληρώνεις τα τριπλάσια από όσα πλήρωνες όταν δούλευες. Και εμείς να προσπαθούμε να αναδείξουμε το θέμα με το επίδομα ανεργίας αν θα το παίρνουμε και κάτω από ποιες προϋποθέσεις και αν εν τέλει αυτό θα είναι αρκετό για να μπορούμε να επιβιώσουμε στοιχειωδώς. Ενώ την ίδια στιγμή οι στρατιές των ανέργων πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο." - Το ζητούμενο είναι η ανασύσταση του κοινωνικού ιστού και της ανθρώπινης αλληλεγγύης, σε συνδυασμό πάντα με την διάλυση των ψευδαισθήσεων που μας θέλουν να γυρίζουμε και να ζούμε στην καταναλωτική ψευδοευημερία, που συντηρούνταν με δανεικά (και αγύριστα?). Αυτό μπορεί να λάβει χώρα με αλλαγή ατομικών συμπεριφορών και καθημερινών πρακτικών. "Είναι σαν να έχει καταστραφεί γύρω μας το οικονομικό περιβάλλον, λες και έπεσε πυρηνική βόμβα και εμείς να μιλάμε για επενδύσεις και την παραγωγικότητα και την ανάδειξη ευκαιριών μέσα από την κρίση, προτείνοντάς μας να πουλάμε ειδικές μάσκες για την προστασία του πληθυσμού." - Όντως όταν έχει πέσει πυρηνική βόμβα, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να εγκαταλείψεις το πεδίο και αυτό άλλωστε πράττουν πολλοί! Όσοι μένουν όμως (από συνήθεια; από παράλογη αισιοδοξία πρέπει να επιβιώσουν ακόμα και με μυθεύματα ( ας μην τα υποτιμούμε, πάντα βοηθούσαν και πάντα θα βοηθούν, είτε είναι συλλογικά είτε είναι προσωπικά) και που ξες μπορεί να λειτουργήσουν ως άλλος αυτοεπιβεβαιούμενος μύθος "Είναι σαν το πρόγραμμα καταπολέμησης της φτώχειας της Ευρωπαικής Ένωσης την ίδια στιγμή που σαν οδοστρωτήρας μας έχει ισοπεδώσει.. και συνεχίζει να το κάνει. Και το παράδοξο ξέρεις ποιο είναι ότι αυτό το πρόγραμμα δεν απευθύνεται καν στους φτωχούς. Μπορείς να το ψάξεις και θα καταλάβεις τι εννοώ." - Είναι μια ακόμα Πολιτική που πιστεύει οτι αυτός είναι ο σωστός ο δρόμος. Ένα ακόμα άρθρο πίστης, έχουμε δοκιμάσει και άλλα (επί ΠΑΣΟΚ) ας δοκιμάσουμε και αυτό. Με αφορμή και τα εκλογικά αποτελέσματα, ίσως είναι η πρώτη φορά που ο ελληνικός λαός επενδύει σε μια προ-οπτική και δεν λακίζει με την πρώτη αναποδιά δίνοντας έτσι άφεση αμαρτιών εν τέλη στους πρώην άλλα και στους νυν. Πιστεύει στον Αλέξη και δίνει τα ρέστα του, έτσι ώστε να μην υπάρχουν αργότερα ψευδοδικαιολογίες από κανέναν' ούτε από τους κυβερνώντες ούτε από τον λαό, έτσι ώστε να έχουν, οι κυβερνώντες, όλο τον πολιτικό χρόνο να υλοποιήσουν το όραμα τους και ο λαός να απολαύσει τους καρπούς. "Είναι σαν την ομάδα παρέμβασης λογιστών που προσπαθεί (δεν απαξιώνω, αξιόλογη προσπάθεια και με ουσιαστικές παρεμβάσεις το έργο της αλλά..) αλλά γύρω μας καιγόμαστε από την λαίλαπα πράξεων νομοθετικού περιεχομένου των μνημονίων" - Προσπαθεί και καλά κάνει, ας είναι ο σπόρος για κάτι καλύτερο. Εν τέλει το ζητούμενο είναι το πως γυρίζει ο τροχός της ιστορίας καλύτερα( γιατί έτσι και αλλιώς γυρίζει) με καλύτερους ανθρώπους ή με καλύτερα συστήματα; Καλημέρα και πάλι Υ.Γ. Μήπως οι βάρβαροι είναι μέσα μας;
  14. Το τέλος των ψευδαισθήσεων; "Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει" που λέει και ο Καζαντζάκης. Μα να θέτε να συμπληρώσω οτι οι ιδέες αυτές που κουβαλάμε είναι αυτές μπορούν στο μπόι μας είτε να δώσουν μια δυο στάλες μποι παραπάνω είτε να παν μια δυο στάλες παρακάτω. Είναι μια σχέση διαλεκτική, όπως φρονώ όλα σε τούτη την πλάση. Και ερχόμαστε στο προκείμενο, που θαρρώ οτι δεν είναι άλλο από τον προσδιορισμό του νοήματος, του πρέποντος, του δέοντος, του ηθικού; Έννοιες συγκοινωνούντες που εν τέλει παλεύουν να καταδείξουν αυτό που θα μας πα παραπέρα, ως άτομα, ως κοινωνία, ως ανθρωπότητα. Και κάπου εδώ έρχονται οι ιδέες ως άλλα φίλτρα οπτικά που καθορίζουν την οπτική του καθενός μας. Το προσωπικό μας πρίσμα προδιαγράφει και την αντίληψη μας για το δέον (βλέπε και την ιστορία των 6 τυφλών κ του ελέφαντα: https://docs.google.com/document/d/1nQyNRnY80i8VPKys_MQJwnwmxF76rHcAKY7fyypEoAI/edit) Και όλα αυτά έρχονται να συμπυκνωθούν ,στο δια ταύτα, στην απόφαση. Εδώ θα μου επιτρέψετε να σας κουράσω λίγο με την παράθεση ενός δύσκολου αλλά και ουσιαστικού κειμένου: Στο Ισχύς και Απόφαση ο Κονδύλης ορίζει την απόφαση (de-cisio, Entscheidung http://www.etymonline.com/index.php?term=decide ) «ως την πράξη ή τη διαδικασία αποκοπής ή αποχωρισμού, από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση». Στο ίδιο βιβλίο στον επίλογο αναφέρει: “Το περιεχόμενο της απόφασης, το οποίο προσδιορίζει λεπτομερέστερα το Δέον και επιτάσσει στο υποκείμενο τη συμπεριφορά του, επαφίεται λοιπόν, παρ” όλη την επήρεια των αμυντικών μηχανισμών της κοινωνίας, στο γούστο του ίδιου αυτού υποκειμένου -και λέγοντας εδώ «γούστο» δεν εννοούμε αστάθμητες επίνοιες και αρέσκειες, αλλά τις βαθύτερες κλίσεις και προσδοκίες της ύπαρξης, δηλαδή κάτι πολύ σοβαρό, παρά τα όσα υποδηλώνει η τρέχουσα χρήση της λέξης. Ακόμα και η απόφαση να μην υποκύψει κανείς στο άμεσο δέλεαρ του γούστου είναι ζήτημα («λεπτότερου» ή «ανώτερου») γούστου. Η διαφορά έγκειται απλώς στο αν κάποιος είναι διατεθειμένος να μετατρέψει ή όχι το γούστο του σε περισσότερο ή λιγότερο περιεκτική θεωρία για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Οφείλει πάντως να το κάμει οπωσδήποτε αν θέλει να συμμετάσχει στο παιγνίδι του κοινωνικού αγώνα για ισχύ. Με το γεγονός, ότι οι αξιολογήσεις και οι νοηματοδοσίες, οι ηθικές δεοντολογίες και καθηκοντολογίες αποτελούν σε έσχατη ανάλυση ζητήματα γούστου, μπορεί να συμφιλιωθεί μονάχα όποιος παραμένει ως παρατηρητής στο περιθώριο. Το ίδιο αυτό γεγονός όμως δεν μπορούν και δεν επιτρέπεται να το αναγνωρίσουν όσοι ενδιαφέρονται, με οποιαδήποτε (κατά κανόνα ηθικά) πρόσημα, να εξαντικειμενικεύσουν την απόφαση τους και να την παρουσιάσουν ως δεσμευτική για την κοινωνία. Αν έτσι γίνονται ευτυχέστεροι από τους άλλους, αποτελεί επίσης ζήτημα γούστου, που δεν χρειάζεται να εξετασθεί εδώ. Εν πάση περιπτώσει η αξίωση τους γεννά αργά ή γρήγορα ανταγωνισμούς και έτσι η προβολή της, κι ακόμα και η ικανοποίηση της, απλώς διαιωνίζει την κατάσταση που μακροπρόθεσμα ήθελε να καταργήσει. Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά τελειωτική λύση και καμιά ευτυχία που να μη διατρέχει κινδύνους. Όποιος πιστεύει στην ύπαρξη τελειωτικών λύσεων φοβάται απλώς ότι θα χάσει τη βεβαιότητα μιας ευτυχίας χωρίς κινδύνους. Αυτή είναι η «έσχατη πραγματικότητα», όπως τη συλλαμβάνει η αξιολογικά ελεύθερη περιγραφική θεωρία της απόφασης. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι αναμφίβολα δεν θα επιθυμούσαν να ζουν «σ” έναν τέτοιο κόσμο» μολονότι αυτό κάνουν στην πραγματικότητα. Η απέχθεια ενάντια σ’ έναν τέτοιο κόσμο πρέπει στ’ αλήθεια να είναι ζωηρή και ειλικρινής, αλλιώς οι άνθρωποι δεν θα είχαν επινοήσει την ηθική και τη μεταφυσική για να εξωραϊσουν τον κόσμο τους και να τον κάμουν κατοικήσιμο -και επί πλέον για να συμφιλιωθούν κάπως με τον θάνατο, ο οποίος δεν είναι κάτι που θα συμβεί μια φορά στο μέλλον, αλλά αποτελεί μέρος της καθημερινής ζωής, και δεν συνίσταται απλώς στο βιολογικό τέλος, αλλά και στον αμείλικτα πεπερασμένο και σχετικό χαρακτήρα όλων των ανθρώπινων εγχειρημάτων. Ωστόσο και η δυσφορία απέναντι σ’ έναν κόσμο δίχως αξία και νόημα παραμένει ζήτημα γούστου. Στα δικά μου μάτια και για τις δικές μου θεωρητικές περιέργειες ο κόσμος έτσι όπως είναι παρουσιάζει άπειρον ενδιαφέρον. Βρίσκω συγκλονιστικό και συναρπαστικό το ότι πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη η ύλη ή ενέργεια -όπως θέλει κανείς- απόκτησε συνείδηση του εαυτού της, ότι υπάρχουν όντα που επιδιώκοντας να διευρύνουν την ισχύ τους παράγουν το «πνεύμα» σ” όλη την ποικιλία των μορφών και των εκπληκτικών παιγνιδιών του και που αλληλοεξοντώνονται επικαλούμενα κατά προτίμηση άρθρα πίστεως και θεωρίες….”… https://kondylis.wordpress.com/2013/07/01/sam08/
  15. http://www.accountancygreece.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%AD/
  16. Προβλέπω οτι θα μας πάει (η microsoft) στα 10... κ μετά θα μας αρμέγει συνδρομητικά (εφόσον δεν θέλουμε διαφημίσεις...)
  17. thx... οπότε ας το αφήσουμε να ωριμάσει ... να του δώσουμε μια παρατασούλα.... μετά τις εκλογές κλπ
  18. μπορείς να το δεις και σαν μεταπτυχιακό μετά αποδοχών στο εξωτερικό....
  19. http://www.e-thesprotias.gr/thesprotiaimages/OdigiesprosYpiresiesGEMIgiafpovoliaitisisapodeiktikouforologikisdilosis(2)_F17500.pdf ..και όπως έχω ξαναφέρει the torture neverstops....
  20. Στο Ισχύς και Απόφαση ο Κονδύλης ορίζει την απόφαση (de-cisio, Entscheidung http://www.etymonline.com/index.php?term=decide ) «ως την πράξη ή τη διαδικασία αποκοπής ή αποχωρισμού, από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση». Στο ίδιο βιβλίο στον επίλογο αναφέρει: “Το περιεχόμενο της απόφασης, το οποίο προσδιορίζει λεπτομερέστερα το Δέον και επιτάσσει στο υποκείμενο τη συμπεριφορά του, επαφίεται λοιπόν, παρ” όλη την επήρεια των αμυντικών μηχανισμών της κοινωνίας, στο γούστο του ίδιου αυτού υποκειμένου -και λέγοντας εδώ «γούστο» δεν εννοούμε αστάθμητες επίνοιες και αρέσκειες, αλλά τις βαθύτερες κλίσεις και προσδοκίες της ύπαρξης, δηλαδή κάτι πολύ σοβαρό, παρά τα όσα υποδηλώνει η τρέχουσα χρήση της λέξης. Ακόμα και η απόφαση να μην υποκύψει κανείς στο άμεσο δέλεαρ του γούστου είναι ζήτημα («λεπτότερου» ή «ανώτερου») γούστου. Η διαφορά έγκειται απλώς στο αν κάποιος είναι διατεθειμένος να μετατρέψει ή όχι το γούστο του σε περισσότερο ή λιγότερο περιεκτική θεωρία για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Οφείλει πάντως να το κάμει οπωσδήποτε αν θέλει να συμμετάσχει στο παιγνίδι του κοινωνικού αγώνα για ισχύ. Με το γεγονός, ότι οι αξιολογήσεις και οι νοηματοδοσίες, οι ηθικές δεοντολογίες και καθηκοντολογίες αποτελούν σε έσχατη ανάλυση ζητήματα γούστου, μπορεί να συμφιλιωθεί μονάχα όποιος παραμένει ως παρατηρητής στο περιθώριο. Το ίδιο αυτό γεγονός όμως δεν μπορούν και δεν επιτρέπεται να το αναγνωρίσουν όσοι ενδιαφέρονται, με οποιαδήποτε (κατά κανόνα ηθικά) πρόσημα, να εξαντικειμενικεύσουν την απόφαση τους και να την παρουσιάσουν ως δεσμευτική για την κοινωνία. Αν έτσι γίνονται ευτυχέστεροι από τους άλλους, αποτελεί επίσης ζήτημα γούστου, που δεν χρειάζεται να εξετασθεί εδώ. Εν πάση περιπτώσει η αξίωση τους γεννά αργά ή γρήγορα ανταγωνισμούς και έτσι η προβολή της, κι ακόμα και η ικανοποίηση της, απλώς διαιωνίζει την κατάσταση που μακροπρόθεσμα ήθελε να καταργήσει. Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά τελειωτική λύση και καμιά ευτυχία που να μη διατρέχει κινδύνους. Όποιος πιστεύει στην ύπαρξη τελειωτικών λύσεων φοβάται απλώς ότι θα χάσει τη βεβαιότητα μιας ευτυχίας χωρίς κινδύνους. Αυτή είναι η «έσχατη πραγματικότητα», όπως τη συλλαμβάνει η αξιολογικά ελεύθερη περιγραφική θεωρία της απόφασης. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι αναμφίβολα δεν θα επιθυμούσαν να ζουν «σ” έναν τέτοιο κόσμο» μολονότι αυτό κάνουν στην πραγματικότητα. Η απέχθεια ενάντια σ’ έναν τέτοιο κόσμο πρέπει στ’ αλήθεια να είναι ζωηρή και ειλικρινής, αλλιώς οι άνθρωποι δεν θα είχαν επινοήσει την ηθική και τη μεταφυσική για να εξωραϊσουν τον κόσμο τους και να τον κάμουν κατοικήσιμο -και επί πλέον για να συμφιλιωθούν κάπως με τον θάνατο, ο οποίος δεν είναι κάτι που θα συμβεί μια φορά στο μέλλον, αλλά αποτελεί μέρος της καθημερινής ζωής, και δεν συνίσταται απλώς στο βιολογικό τέλος, αλλά και στον αμείλικτα πεπερασμένο και σχετικό χαρακτήρα όλων των ανθρώπινων εγχειρημάτων. Ωστόσο και η δυσφορία απέναντι σ’ έναν κόσμο δίχως αξία και νόημα παραμένει ζήτημα γούστου. Στα δικά μου μάτια και για τις δικές μου θεωρητικές περιέργειες ο κόσμος έτσι όπως είναι παρουσιάζει άπειρον ενδιαφέρον. Βρίσκω συγκλονιστικό και συναρπαστικό το ότι πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη η ύλη ή ενέργεια -όπως θέλει κανείς- απόκτησε συνείδηση του εαυτού της, ότι υπάρχουν όντα που επιδιώκοντας να διευρύνουν την ισχύ τους παράγουν το «πνεύμα» σ” όλη την ποικιλία των μορφών και των εκπληκτικών παιγνιδιών του και που αλληλοεξοντώνονται επικαλούμενα κατά προτίμηση άρθρα πίστεως και θεωρίες….”… https://kondylis.wordpress.com/2013/07/01/sam08/
  21. Βέβαια, δεν ξέρω μωρέ, αλλά είναι φορές που νιώθω οτι πας μη Συριζας, βάρβαρος.... Δεν το έχετε και εσείς παρατηρήσει οτι όταν ακούγετε μια διαφορετική άποψη που δεν συμπνέει με τις γραμμές του κόμματος (της εκάστοτε ημέρας) κατευθείαν ανάγετε σε: - Παραπληροφόρηση - Προπαγάνδα - Κακή μετάφραση - Παρανόηση - Εξυπηρέτηση συμφερόντων Με κάνουν να νιώθω ,μερικές φορές, οτι αυτοί κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και δεν αφήνουν σε κανέναν το δικαίωμα στην διαφορετική άποψη ή της αμφισβήτησης. Δεν ξέρω μπορεί όλα να είναι ιδέα μου
  22. http://www.referendum2015gov.gr/giati-i-diexagogi-tou-dimopsifismatos/i-pliris-protasi-ton-thesmon/ τελικά εδώ βρήκα την ελληνική μετάφραση. http://www.referendum2015gov.gr/en/why-a-referendum/proposal-of-the-institutions-to-the-greek-government-full-text/ κ εδώ το αγγλικό... Καλή ανάγνωση
  23. Ποταπά κ ταπεινά... που μπορώ να βρω το κείμενο στο οποίο αναφέρεται το δημοψήφισμα; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το δεύτερο «Preliminary Debt Sustainability Analysis» Έψαξα, αλλά δεν κατάφερα να το βρω... εσείς? Κατά προτίμηση θα ήθελα την επίσημη μετάφραση από την ελληνική πολιτεία, αλλά κ το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο. Σας ευχαριστώ.
  24. 235711

    περί αξιοπρέπειας

    Ελευθερία; Αλήθεια τι είναι ελευθερία; Γιατί άλλο πράμα η ανεξαρτησία.... Γιατί άλλο πράμα η αναρχία.... Γιατί άλλο πράμα η ελευθεριότητα.... Αλλά η ελευθερία τι είναι; Που με περίσσια ευκολία χρησιμοποιούμε; (όλοι μας.)
×