Jump to content
  • entries
    32
  • comments
    92
  • views
    3,452

Ας ψάξουμε να βρούμε την ψάθινη καρέκλα και το αλμυρίκι…

Ας ψάξουμε να βρούμε την ψάθινη καρέκλα και το αλμυρίκι…

Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε πριν την δημιουργία των Καλλικρατικών Δήμων, σκόνταψε στα πόδια μου, και με παρακάλεσε να το ξαναδημοσιεύσω….

Εγώ πάλι χατίρι δε χαλώ…

“Οι πράσινοι φωνάζουν στους γαλάζιους και το ανάποδο …

Οι κόκκινοι στο γνωστό τους τροπάριο – λες και ενάντια στην φύση – μάχονται ενάντια του …πράσινου και του γαλάζιου…

Οι δε «πολύχρωμοι» κάνουν αλλοπρόσαλλες επιθέσεις λόγω του ότι προφανώς τους μπερδεύουν τα πολλά χρώματα…

Κομματικές μάχες λοιπόν, οι οποίες δεν είναι μόνο στο επίπεδο των πολιτικών εκπροσώπων μας αλλά και των ίδιων των πολιτών-οπαδών …

Είναι πεντακάθαρο ότι όλοι αυτοί δεν έχουν καθαρό μυαλό. Δεν αφήνουν χρόνο τον εαυτό τους για να σκεφτεί ήρεμα…

Οι δε πολιτικοί τρέχουν στα εγκαίνια, στις συνελεύσεις, στις κοινωνικές υποχρεώσεις, στις υπόγειες συνεννοήσεις…

Που καιρός ελεύθερος για σκέψη…

Οι δε ψηφοφόροι χωρίζονται σε κατηγορίες:

Α) Στους οπαδούς που χωρίς δεύτερη σκέψη – εγώ σας λέω ούτε πρώτη- τρέχουν σε κάθε πολιτική συγκέντρωση… (άσχετο:χωρίς ποτέ βέβαια να ακούν ποτέ τι λέγεται.. )

Β) Στους αντιρρησίες που έχουν καταλάβει ότι οι ομιλητές πολιτικοί τους «δουλεύουν». Το άσχημο όμως με αυτούς είναι ότι δεν έχουν καταλάβει το γιατί… Μα οι ομιλίες των πολιτικών βασίζονται οδηγίες του κόμματος οι οποίες με την σειρά τους καθορίζονται από επιστήμονες επικοινωνιολόγους. Ε λοιπόν αυτοί οι επικοινωνιολόγοι έχουν μελετήσει τους μέσους ακροατές – δηλαδή εμάς – και μας χαρακτήρισαν ως ακροατήριο μεταξύ χαζού και θεόχαζου.. Αυτήν την βαθμολογία πήραμε... Έτσι, αφού διέκριναν αυτά, δίδουν οδηγίες στα κόμματα ότι εφόσον το μέσο ακροατήριο είναι τέτοιου επιπέδου, τότε, τέτοιου επιπέδου θα είναι και οι ομιλίες τους. Αυτή η σκέψη ξέφυγε από τους «αντιρρησίες»

Γ) Στους οπαδούς του εαυτού τους.. Δηλαδή αυτοί που κλείνουν την πόρτα της υπόγειας αποθήκης τους αφού νιώθουν πως το δωμάτιο τους είναι καθαρό. Δεν τους ενδιαφέρει που η υπόγεια αποθήκη είναι γεμάτη λογής - λογής ζωύφια (σαν αυτά του Χανιώτη ποιητή μας Μανουσάκη…) τα οποία σιγά - σιγά τρώνε την σκάλα και ανεβαίνουν προς το καθαρό τους δωμάτιο…

Όλες οι περιπτώσεις αυτές –πολιτικοί και λαός - δεν βρίσκουν χρόνο για να σκεφτούν. Και όποιος δεν βρίσκει χρόνο για να σκεφτεί τότε είναι χαμένος από χέρι…

Αν κάποιος από εμάς ήθελε να σκεφτεί ήρεμα θα φρόντιζε να πάρει μια ψάθινη καρέκλα και να κάτσει στην σκιά κάτω από ένα αλμυρίκι… Να σηκώσει το κεφάλι του ελαφρώς προς τα άνω ώστε κοιτάζοντας την θάλασσα να νιώσει και το αεράκι να του χαϊδεύει τα μαλλιά…

Έτσι ηρεμώντας θα προσπαθούσε να απλοποιήσει το πρόβλημα…

Να πει… Βρε αδερφέ εδώ εγώ δεν τα βγάζω άκρη με την δική μου επιχείρηση πως στο καλό θα τα βγάλουν πέρα αυτοί οι τριακόσιοι με ολόκληρη την Ελλάδα; Μήπως πρέπει να αλλάξει το σύστημα και όχι οι άνθρωποι; Μήπως όσο και να αλλάζουμε πρόσωπα εκεί πάνω στην Βουλή απλά κάνουμε μια τρύπα στο νερό;

Μήπως το σύστημα της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας» οδηγείται κάθε μέρα προς το αδιέξοδο; Είναι πασιφανές ότι αδυνατεί να δώσει αποτέλεσμα. Αυτοί οι 300 δεν προλαβαίνουν ούτε τα ελάχιστα να μας προσφέρουν…

Ίσως η λύση να ήταν η αντικατάσταση του συστήματος της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας» με ένα σύστημα «Συμμετοχικής Δημοκρατίας».

Να φύγει η δύναμη από τους 300 της Βουλής και να «κατέβει» πιο χαμηλά στο επίπεδο π.χ. κάποιων «Ισχυρών Δήμων». Να αποκτούσαν αυτοί οι Δήμοι ουσιαστική δύναμη αποφάσεων καθώς και οικονομική ισχύ. Μεγάλο μέρος των φόρων να πήγαινε απευθείας σε αυτούς τους Ισχυρούς Δήμους και όχι στο Κράτος το οποίο μετά όποτε το αποφάσιζε θα τα έδιδε όσα αυτό νόμιζε..

Το Κράτος να ασχοληθεί μόνο με αυτά που πρέπει: Παιδεία, Υγεία, Ασφάλεια, Δικαιοσύνη.…

Όλα τα υπόλοιπα να τα αναλάμβαναν «Ισχυροί Δήμοι». Θα τα υλοποιούσαν αν τους διδόταν η ευκαιρία να οργάνωναν μια τοπική οικονομική πολιτική τέτοια ώστε να συντόμευε την απόσταση μεταξύ της πληρωμής των φόρων του Δημότη -πολίτη και των κοινωφελών έργων εντός του ίδιου Δήμου που πληρώθηκε ο φόρος.

Αυτόματα για να επιτευχθεί μια τέτοια διαχείριση θα αναγκαστούν οι Δήμοι να πλαισιωθούν από άξιους πολίτες - μέλη των Δήμων αυτών - δίδοντας έτσι το έναυσμα για την λογική του «Δεν ψηφίζω μόνο. Συμμετέχω στα κοινά. Βοηθώ για το καλό του Δήμου μου»

Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία -δηλαδή εκεί στην Βουλή- οι αποφάσεις λαμβάνονται δυστυχώς στο πόδι.. Αυτό πιστεύω ότι δεν θα γίνεται σε Ισχυρούς Δήμους αφού π.χ. μια σοβαρή απόφαση για ένα θέμα που διαφωνούν πολλοί δεν πρόκειται ποτέ να παρθεί έτσι εύκολα…. Η αντίδραση σίγουρα θα είναι πολύ πιο ισχυρή..

Έτσι είναι δυστυχώς…

Πρέπει να δούμε τα πράγματα απλά…

Η συμμετοχή του κόσμου είναι η μοναδική ελπίδα. Το κατέβασμα της εξουσίας από τα ψηλά σαλόνια κοντά στον λαό, στους «κοντινούς» εκπροσώπους τους. Σε κάποιους βρε παιδί μου που να μπορείς να τους συναντήσεις στο δρόμο για να τους σφίξεις το χέρι ή – αν θές- να τους ρίξεις και κανένα φτύσιμο…

Ας αφήσουμε λοιπόν τον κομματικό αλληλοσπαραγμό αφού όλα αυτά είναι κενά και ανούσια…

Στα χέρια μας βρίσκονται όλα…

Τι άλλο να σας πως λοιπόν..

Άντε…

Aς ψάξουμε να βρούμε την ψάθινη καρέκλα και το αλμυρίκι…”

Σταυρουλάκης Αρτ. Κωνσταντίνος - Οικονομολόγος Α.Β.Σ.Θ.

Editorial 17ου Εβδομαδιαίου Οικονομικού Ε(κ)θετου στην εφημερίδα "Χανιώτικά Νέα"

Χανιά 05 Σεπτέμβρη 1010



0 Comments


Recommended Comments

There are no comments to display.

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×