Jump to content
Sign in to follow this  
  • entries
    3
  • comments
    0
  • views
    340

Αποδιοπομπαίοι προαγωγοί

Sign in to follow this  
ATHV

85 views

Τα γεγονότα της Έδεσσας προστέθηκαν στην αλυσίδα των διαδοχικών σοκ της πρόσφατης κοινωνικής επικαιρότητας σαν ένας κρίκος που παρά την νομοτέλεια της προσάρτησής του προκαλεί αναστάτωση στην αλυσοδεμένη κοινωνία. Η αντανακλαστική αντίδραση στην καταπάτηση κάθε κοινωνικού εσκαμμένου επιτείνεται εδώ από την ευπρόσιτη προσωπική ψηλάφηση του θέματος από τον καθένα μέσω των διαύλων της γονεϊκής και σεξουαλικής υπόστασής του. Έτσι η αποστασιοποίηση και η αυτοαθώωση είναι θέσεις αυτονόητες για τους συντριπτικά περισσότερους αφού είναι για τον καθένα εύκολο να φανταστεί τον εαυτό του στη θέση του θήτη και τα παιδιά του σ’ αυτή του θύματος.

Η κοινωνική λοιπόν και προσωπική προσέγγιση προκαλούν μια δίπολη, αντανακλαστική και συναισθηματική απώθηση προς την εκδήλωση του φαινομένου, δεν είναι σε θέση ωστόσο να αγγίξουν τα αίτια. Τα αίτια βέβαια της φυσικής αυτουργίας του βιαστή μάλλον πρέπει να αναζητηθούν από την ψυχιατρική. Η σεξουαλική αποκλισιμότητα είναι πάντα κάτι το σχετικό με τις προτιμήσεις αυτών που την κρίνουν, όταν όμως συστατικό της στοιχείο είναι η βία – πόσο μάλλον κατά παιδιών – αποτελεί εγκληματική συμπεριφορά.

Ο ρόλος των γονέων ήταν ασφαλώς αυτός που προκάλεσε την ισχυρότερη αντίδραση. Η προσωπική αναγωγή στο ρόλο του θήτη-πατέρα έχει πολλαπλάσιο συναισθηματικό βάρος από την αναγωγή στο ρόλο του θήτη-τρίτου. Γι’ αυτό πρέπει ίσως κανείς να προχωρήσει πέρα από την απλή καταδίκη των γονέων-προαγωγών, στην αιτιολόγηση της αποτρόπαιας αυτής πράξης, γιατί η ηθική αυτουργία, πιστεύω, εκτείνεται πολύ πέρα από τα όρια των συγκεκριμένων ατόμων.

Προσεγγίζοντας το θέμα μακριά από τις επιμέρους λεπτομέρειες, στην συχνή εμφάνιση φαινομένων γονέων-προαγωγών ανήλικων παιδιών, διαπιστώνει κανείς ότι κοινή συνιστώσα και ικανή συνθήκη εκδήλωσης αποτελεί το χαμηλό βιοτικό επίπεδο και το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης. Δεν αποτελεί βέβαια και αναγκαία συνθήκη γιατί παρεισφρύουν και προσωπικοί παράγοντες που σχετίζονται με τον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών, όπως αυτός διαμορφώνεται από βιώματα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Παράγοντες που πέρα από το ψυχολογικό βάρος τους – όπως τα τραυματικά βιώματα – είναι αυτοί που δομούν το σύστημα αξιών του κάθε ατόμου. Σε αυτή τη δομική διαδικασία, το οικογενειακό περιβάλλον του καθενός έχει τον πρωταρχικό ρόλο, κρίσιμο για την ευστάθεια ή καν την ύπαρξη ενός τέτοιου συστήματος. Ρόλο και επενέργεια έχουν φυσικά και οι κοινωνικές επιταγές. Παλαιότερα ο ρόλος αυτός διαδραματιζόταν στα πλαίσια των κλειστών μικρόκοσμων μιας τοπικής κοινωνίας, στη συνέχεια η αστικοποίηση και κατά συνέπεια η μεγέθυνση των κλιμάκων του τοπίου, οδήγησε στην αντικατάσταση των φορέων έκφρασης των κοινωνικών επιταγών, καθώς και την εισαγωγή νέων, συμβατών με τα σύγχρονα ήθη, προτύπων. Εν τέλει, τα συχνά διελκυστικά σύγχρονα κοινωνικά «πρέπει» ενεργούν αποσταθεροποιητικά στο σύστημα αξιών των ατόμων, ιδίως αυτών που τα θεμέλιά τους είναι σαθρά. Και επί του ζητούμενου. Παράγοντες κοινωνικοί επιβάλλουν την αυτονόητη(?) έκφραση της γονεϊκής αγάπης προς το παιδί με τη διασφάλιση ενός περιβάλλοντος στοργής και προστασίας του παιδιού και των προϋποθέσεων υγιούς πνευματικής και σωματικής ανάπτυξής του. Προβάλλουν την έκφραση αυτή ως κορυφαία αξία στο κοινωνικό σύστημα αξιών. Δυστυχώς δεν είναι όλοι οι γονείς σε θέση να εξασφαλίσουν τις ιδανικές συνθήκες, δεδομένης της ιδιαίτερης σημασίας που έχει η οικονομική κατάστασή τους ως προϋπόθεση για αυτό. Κι εδώ έρχεται να επενεργήσει διαταρακτικά ένα άλλο σύστημα κοινωνικών «πρέπει», το οποίο προβάλλεται από τον κύριο φορέα θέσπισης και προβολής ουσιαστικών ή ψευδεπίγραφων κοινωνικών προτύπων. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Προβάλλουν εξαιρετικά δυσανάλογα το πρότυπο της «επιτυχίας» ως μονόδρομο για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η «επιτυχία» αυτή έχει ως μονάδα μέτρησης την εικονική αναλογία με την πρότυπη ζωή ψευδοχαρακτήρων που παρελαύνουν σε μία λεωφόρο-πασαρέλα εκτεινόμενη από το Χόλυγουντ μέχρι τα ελληνικά σήριαλ. Αυτός που το κλάσμα της ιπποδύναμης του αυτοκινήτου του προς την ιπποδύναμη του αυτοκινήτου του Χ χαρακτήρα είναι μικρότερο από ένα κρίσιμο πλαφόν, εντάσσεται άμεσα στην κατηγορία του αποτυχημένου. Δεν είναι τυχαίο ότι η χειρότερη βρισιά για έναν Αμερικάνο είναι να τον αποκαλέσεις loser, ασυγκρίτως χειρότερη από το να του βρίσεις τη μάνα! Δείγμα αντιπροσωπευτικό της μονάδας μέτρησης της επιτυχίας. Οι προβαλλόμενες αξίες περιστρέφονται δορυφορικά ως ηλεκτρόνια γύρω από το άτομο, που βαυκαλίζεται έτσι ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος. Σε ένα άτομο με διαταραγμένο οικοδόμημα αξιών, η ιεράρχησή τους αρχίζει να κλονίζεται, το φεγγάρι μοιάζει μεγαλύτερο απ’ τον ήλιο. Το άτομο σύρεται ανεπαίσθητα αλλά σίγουρα σε μία μυωπική κατάσταση. Μη μπορώντας να παρακολουθήσει την αλλοτρίωση που υφίσταται μετασχηματίζεται σε ένα νέο «επαναπρογραμματισμένο» άτομο, η άγνοια της αλλοτρίωσής του καταργεί τους διαύλους προσπέλασης των αξιών του, ή μάλλον τους ανακατεύει με τρόπο που εκπλήσσει τελικά και το ίδιο το άτομο.

Μια τέτοια διαδικασία μπορεί να δώσει την δική της ερμηνεία για το πώς ένας γονέας μεταλλάσσεται από ασπίδα προστασίας σε εκμεταλλευτή μιας κατάστασης εκβιασμού προς τον βιαστή του παιδιού του. Η αποκάλυψη της αποτρόπαιας σχέσης γίνεται εμπόρευμα εξ’ ανακύκλωσης από τους ίδιους τους – εξωδικαστικούς μεν, εισαγγελικούς δε, αποδεκτούς σε κάθε περίπτωση – μηχανισμούς παραγωγής κοινωνικών προτύπων. Γίνεται τελικά η κολυμπήθρα στην οποία νίπτουμε τα χέρια μας όλοι οι υπόλοιποι αθώοι αλλά μύωπες.

Sign in to follow this  


0 Comments


Recommended Comments

There are no comments to display.

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×