Jump to content
  • entries
    32
  • comments
    92
  • views
    3,465

About this blog

Darkbright Blog

Entries in this blog

 

Κομμουνισμός...

" Η μισή πρώην κομμουνιστική Ευρώπη υποφέρει από την κληρονομιά του κομμουνισμού και ο υπόλοιπος κόσμος υποφέρει από την έλλειψη του αντίπαλου κομμουνιστικού δέους το οποίο, χωρις αμφιβολία, έκανε τον καπιταλισμό πιο ανθρώπινο. Θεωρητικοί και ιστορικοί έχουν διχαστεί, ορισμένοι φτάνουν να ταυτίζουν τον κομμουνισμό με τη ναζιστική θηριωδία. Αν είνια έτσι όμως, πως εξηγείται ότι ορισμένα από τα φωτεινότερα μυαλά του 20ου αιώνα εντάχθηκαν στο κομμουνιστικό κίνημα, ότι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώποι θυσίασαν τη ζωή τους για τις ιδέες του κομμουνισμού;" Στέλιος Κούλογλου. "Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά"
 

Το θαυμαστικό της Poppy...

Eίπα στην Poppy Και γιατί Poppy εμείς που υποτίθεται ότι έχουμε «ζωή» δεν συζητάμε για αυτήν ως να είναι ένα γλύκισμα. Πρέπει δηλαδή ο άνθρωπος να την «χάσει» για να το διαπιστώσει; Και απαντάει: «Υποτίθεται πως έχουμε "ζωή" ? Και τι είναι άραγε αυτή η "ζωή " κλεισμένη μεσα σε σημεία στίξης ? Ασ έσερνε τουλαχιστον μαζι της ενα θαυμαστικό... Αραγε αναζητάμε εκεινο το θαυμαστικό? Αόριστο , συχνά και πολύπλοκο σε δαιδαλώδεις διαδρομές ώσπου κοιταζοντας πίσω δουμε το τρενο που ξεμακραίνει ανεπίστρεφτα παιρνοντας μακρυα αυτό που δεν ζήσαμε... Και θέτω το ερώτημα: Kαι ποιό είναι αυτό το θαυμαστικό στη ζωή; Θαυμαστικό 1ο = dolce vita; -----.----------------------------- ΟΧΙ. Θαυμαστικό 2ο = Σεβασμός του εαυτού μου;-----------------ΟΧΙ Θαυμαστικό 3ο = Σεβασμός σε όλους γύρω μου;------------ ΝΑΙ. Αν υπάρχει αυτό η ζωή μου θα λάβει θαυμαστικό… Πάμε παρακάτω… Ωραία …. Αλλά σεβασμός σε όλους γύρω μου είναι το κάτωθι άθροισμα: α) Σεβασμός στους γονείς μου………….. Β) Σεβασμός στην οικογένεια μου…… β) Σεβασμός στους φίλους & συγγενείς μου. γ) Σεβασμός στη φύση δ) Σεβασμός (με υποστήριξη) στους συνανθρώπους που πονούν. στ) Σεβασμός ακόμα και στην ίδια την δουλειά μου , στους πελάτες μου… Το άθροισμα του α έως ε μπορεί να υπάρξει; Αναφέρομαι στο χρόνο όπως αναφέρθηκε και η Κική Δημουλά (βλέπε My blog) Δεν μπορεί να υπάρξει… Διότι όποιος προσπαθήσει να σέβεται πρέπει να το πιστέψει. Όποιος το πιστέψει θα σέβεται από το α) έως το στ) διότι δεν μπορεί (αφού το πίστεψε) να σέβεται επιλεκτικά… Και ερωτώ; Υπάρχει αυτή η δυνατότητα ακόμα και σε αυτόν που το πίστεψε; Εδώ το πιο απλό και «κρύο» (το «στ») δηλ. ο σεβασμός των πελατών του γραφείου για να επιτευχθεί εξαφανίζει όλη την μέρα. Και ο σεβασμός προς τους γονείς; Πώς να είσαι συχνά δίπλα τους. Πώς να μην μένουν μόνοι τους στη σόμπα να σε περιμένουν; Και ο σεβασμός προς την Οικογένεια; Γιατί να μη σε βλέπουν συχνότερα… Και ο σεβασμός στη φύση; Γιατί να μην προλαβαίνεις ούτε να την δείς; Και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους που πονούν ; Πώς να προλάβεις να τους δεις αφού εκεί στο πεζοδρόμιο που έχουν ξαπλώσει είναι ανάμεσα στη διαδρομή δουλειά - σπίτι … Και ο σεβασμός στους φίλους και στους συγγενείς; Πώς να τους τον δείχνεις και εκτός της ημέρας της γιορτής τους…. Και μάλιστα σε αυτούς που πιστεύουν στο σεβασμό γίνεται και το εξής: Ο περιορισμός του χρόνου (όπως τον καταλαβαίνουν μόνο αυτοί) αποτελεί βρόγχος του ίδιου του πιστεύω τους. Ο βρόγχος αυτός αφαιρεί τούβλα από τον τοίχο του σεβασμού.. Διότι ο βρόγχος αυτός δημιουργεί πιέσεις που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε οξύθυμο... έτσι μειώνεται η ένταση του σεβασμού... ....μειώνεται η ένταση του σεβασμού... ....μειώνεται η ένταση του σεβασμού... ....μειώνεται η ένταση του σεβασμού... μέχρι που ξαναρχόμαστε στα ίδια.... Αρα ούτε το 3ο θαυμαστικό υπάρχει.... Δηλαδή… τόσο δύσκολο είναι να βρεθεί αυτό το θαυμαστικό της Poppy;
 

Το σάντουιτς.

Εστιατόριο: Η κύρια πινακίδα «Συμμετοχή στα κοινά» Η μικρή πινακίδα που είναι κρυμμένη πίσω από το βαρέλι : « Μια κουταλιά μέλι και χίλιες κουταλιές "αέρα"» Πρέπει να βρίσκεσαι σε αυτό το εστιατόριο; Να τρως ότι σου σερβίρουν; Σκέψου: Κατάλογος. «Πρώτο πιάτο» Μέλι. «Επόμενα πιάτα» Αέρα. Να μείνω στο εστιατόριο; Να παραγγείλω; Η να φύγω; Μα γιατί να μου σερβίρουν ότι θέλουν αυτοί; Γιατί να μην παραγγείλω ένα κανονικό φαγητό; Δεν θέλω ούτε το πρώτο πιάτο, ούτε τα επόμενα που έχει ο κατάλογος. Θέλω να πιέσω να με σερβίρουν σωστά. Και να σερβίρουν και τον διπλανό μου.. Και όλο μου φέρνουν πιάτα με κοπρία… Αλλά εγώ κρατώ σάντουιτς ρε παιδιά !!! Σας την έφερα !!! Κρατς κρουτς .. το έφαγα κρυφά το σάντουιτς.. Την άλλη μέρα ξαναπροσπαθώ.. να παραγγείλω …. Πάλι τα ίδια … Ναι αλλά εγώ έχω το σάντουιτς ρε παιδιά !!! ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΣΑΣ !!! ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΦΗΝΩ ΝΑ ΣΕΡΒΙΡΕΤΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ. ΘΑ ΣΕΡΒΙΡΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΟΥΝ.... Θέλω να πιέσω να με σερβίρουν σωστά. Και να σερβίρουν και τον διπλανό μου.. Την άλλη μέρα ξαναπροσπαθώ.. να παραγγείλω …. Πάλι τα ίδια … Την άλλη μέρα ξαναπροσπαθώ.. να παραγγείλω …. Πάλι τα ίδια … Ωχ σήμερα κουράστηκα… Σας την έφερα ... ΕΧΩ ΠΑΛΙ ΣΥΣΤΗΜΑ !!! Βγαίνω στο μπαλκόνι και κάθομαι στην καρέκλα … Φωνάζω τον μικρό μου γιό… Του ζητώ να με κοιτάξει κατάματα … Βλέπω το βλέμμα του.. Σηκώνομαι και ξανάπαω στο εστιατόριο. (Έχω πάλι το σάντουιτς μαζί μου)
 

«Κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της.»

«Κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της.» Για να προσδιορίσουμε την ποιότητα της κοινωνίας που ζούμε δεν χρειάζεται να κάνουμε οποιαδήποτε άλλον συλλογισμό.. Είναι βέβαιο πως κάθε κοινωνία κρίνεται από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της… Αν προσπαθούσαμε να μετρήσουμε την ποιότητα της κοινωνίας μας βασιζόμενοι στην στον προαναφερόμενο ισχυρισμό θα είχαμε δυστυχώς, απογοητευτικά αποτελέσματα… Η κοινωνία μας σίγουρα θα έπρεπε να απορριφθεί.. Δεν είναι δύσκολο να το διαπιστώσουμε. Κοιτάμε τους αδύναμους γύρω μας… Είναι εκεί… Βγαίνουν στους δρόμους… Επαιτούν.. Ξανά περνάμε την επόμενη μέρα. Είναι ξανά εκεί… Περπατούν χωρίς προορισμό στους δρόμους.. Μα δεν γίνεται αλλιώς … Ίσως η κοινωνία μας τελικά να πρέπει να απορριφθεί.. Πως αλλιώς να σας το πω.. Να μείνει στην ίδια τάξη βρε αδερφέ… Και συ – μαζί με μένα - πονηρέ… Προσπαθείς να αποφύγεις το πρόβλημα… Σκέφτηκες να μην περάσεις από κείνο το δρόμο έτσι..; Ωραία ιδέα αφού έτσι με αυτό το κόλπο μπορεί να αποφύγεις να τους συναντήσεις… Δεν θα σου χαλάσουν αυτοί την μέρα σου… Μα τι ατυχία…. Από όπου και να περνάς είναι εκεί… Και εκεί.. Και παραπέρα… Είναι αδύνατο να τους αποφύγεις… Αναγκάζεσαι μετά… Υποκύπτεις… Τι να κάνεις… Στα πόδια σου βρίσκονται συνέχεια… Αναγκάζεσαι να τους κοιτάξεις στα μάτια… Σε αυτό το σημείο αρχίζει και το μαρτύριο… Συγκεκριμένα που τα μάτια έρχονται σε επικοινωνία… Ναι… Τότε αρχίζει το μαρτύριο… Διότι τα μάτια δεν έχουν ξένες γλώσσες ώστε να μπορείς να δικαιολογηθείς ότι δεν τις καταλαβαίνεις… Και μην νομίζεις πως το μαρτύριο έγκειται στο γεγονός ότι στα μάτια τους βλέπεις σκιές διάλυσης, υποταγής ή επαιτείας… Όχι όχι… Αντίθετα – που να πάρει και να σηκώσει- το μαρτύριο είναι ότι βλέπεις στα μάτια τους την δική σου την σκιά …. Σταυρουλάκης Αρτεμ. Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Πανεπιστημίου Μακεδονίας E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 222 Χανιώτικα Νέα / Παρασκευή 08 Οκτώμβρη 2010
 

Πατέρα έλα, πάρε με. Στο Πεδίο του Άρεως. Φέρε να

Ανέκδοτο διήγημα Απόσπασμα Διπλός Ήταν μια παλλόμενη, τεντωμένη χορδή. Άπαυο το στόμα του, έλεγε, έλεγε με τις ώρες. Στα γύρω παγκάκια είχαν ακροβολιστεί γέροι. Όρθιος εδώ κι εκεί, σε απόσταση ασφαλείας, κάνας αργόσχολος. Ένας που πουλούσε λαχεία σε αναπηρικό καροτσάκι ρούφαγε άπληστα κάθε λέξη του. Έτρεμαν τα ρουθούνια του. Όποιος άρχιζε να τον ακούει, με δυσκολία ξεκόλλαγε. Σαν να 'ριχνε με τα λόγια του δίχτυα μαγγανείας. Ο νέος άρχισε να δείχνει με χέρι και δάχτυλο τεντωμένα τους γέρους. "Πόσα έξι χιλιάρικα, εσύ οχτώ, εσύ δέκα, εσύ δώδεκα; Εντάξει τι θα κουβαλάω, θα σκάβω. Δέκα χρόνια στην τράπεζα και μετά βόλτες στα ποταμάκια, στα χωριά. Να ρουφάμε κάνα τσιγαράκι, καμιά μυτιά. Δεν σ' αρέσει; Δεν σ' αρέσει; Κοίτα, δεν μιλάει. Κάθεται έτσι και δεν μιλάει γαμώ τα κοτσύφια του. Μίλα ρε πατέρα". Όρθωσε έντονα το στήθος, το σώμα του έκανε επικίνδυνη καμπύλη. "Και ο χρόνος περνάει, το ρολόι γράφει" συνέχισε. "Πες τα χρυσόστομε" του πέταξε ένας γέρος. Τον αγνόησε και συνέχισε. "Γράφει το ρολόι αβέρτα. Το καλοκαίρι ξεκουράζεται λίγο στα ποταμάκια". Ξαφνικά έδειξε τον γέρο που μίλησε, άκρως φευγαλέα. "Θες τίποτα φίλε;" κι αμέσως έστρεψε σ' έναν άλλο. "Θέλω, ναι" απάντησε μόνος του. "Ζητάω παρεξήγηση. Μ' έχεις πεθάνει καταραμένο καταραμένο καταραμένο. Μ' έφαγες. Μ' έφαγες; Ε, ζήτα παρεξήγηση ρε πατέρα". Έκανε να ορμήσει πάλι εντελώς ξαφνικά στον πρώτο γέρο, προχωρώντας πλαγιαστά και λοξοκοιτώντας τον με φοβερό νεύρο, αλλά σταμάτησε κάπου στη μέση και άρχισε τα δικά του λόγια. "Είναι θέαμα αυτό, αυτοί οι ανάπηροι και οι ζητιάνοι; Να τους πάνε κρουαζιέρα. Τι γράφεις ρε αλήτη στις εφημερίδες; Όλους τους αρρώστους σε κρουαζιέρα. Προσωπικό εναλλασσόμενο ανά δεκαπέντε εικοσιτετραωρίες. Αυτί με αυτί στο πεζοδρόμιο, κλοτσιά, τα μάτια από δω, τα μυαλά εκεί, γαμώ το 1940 τους. "Όχι και το έπος του Σαράντα ρε φίλε" φώναξε σιγανά ένας άλλος γέρος. "Εγώ λέω τρέλες ρε πατέρα; Τι σας είπε εκείνος ο χαπάκιας διπλός; Διπλό είναι το μάτι του τ' αλλήθωρο που τρέχει στον κατήγορο. Διπλός, δυαρχία, ντούμπλεξ. Είσαι πολλοστός αληταράς ρε τρελογιατρέ. Με στέλνεις δύο χιλιάδες μοίρες μακριά απ' την πραγματικότητα. Και τώρα, αυτήν τη στιγμή, σταματώ το ρολόι, σου κόβω την ενότητα". Οι γυναίκες, μόλις λίγο καταλάβαιναν, έστρεφαν κι απομακρύνονταν. Αυτές που 'χαν καροτσάκια με μωρά τον ένιωθαν από μεγάλη απόσταση και έκαναν μεταβολή. "Κόφ' την του του πούστη, γαμώ το φελέκι του" φώναξε ένας γέρος γελώντας. Του τέντωσε απειλητικά το χέρι. "Μου στέλνετε ραδιοσυχνότητες και με τρελαίνετε. Εγώ ρε σας τρελαίνω; Όχι. Αλλά θα σας εμπλέξω πρώτος εγώ" και λέγοντας αυτά έβγαλε μια κασέτα απ' την τσέπη του, την πλάκωσε με μια πέτρα κι άρχισε τρέχοντας να την ξετυλίγει γύρω απ' τα παγκάκια. Του τέλειωσε η ταινία και τους είπε. "Τώρα φάτε στην κεφάλα σας ραδιοσυχνότητες απ' το Ακρωτήριο Κανάβεραλ". Ποιος ξέρεις πόσες ώρες μίλαγε και περιπλανιόταν. Ο ιδρώτας στο πρόσωπό του είχε κάνει λάσπη. Σήκωσε από κάτω την κασέτα και άρχισε να μιλάει σαν σε τηλέφωνο, πιο σιγά. "Πατέρα έλα, πάρε με. Στο Πεδίο του Άρεως. Φέρε να πιω ρε πατέρα. Αυτό που σου λέω εγώ. Φέρε ξίδια, τα 'χω ανάγκη". Έσπασε η φωνή του. "Έλα πατέρα, να πάτε να βοηθάτε τον Χρίστο στο καφενείο στην Πλάκα. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Να κάνετε πατέρα καφέδες. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Να κάνετε πατέρα καφέδες. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Να κάνετε πατέρα καφέδες. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Καλό χειμώνα πατέρα. Πατέρα καλό χειμώνα. Καλό χειμώνα πατέρα. Πατέρα καλό χειμώνα. Καλό χειμώνα πατέρα…". Εκείνη την στιγμή ένα παιδάκι έξι μ' εφτά χρονών, που ήταν με μια γυναίκα που 'χε κοντοσταθεί, έκανε να πάει κοντά του. Αυτή επιχείρησε να το κρατήσει, την έσπρωξε και άρχισε να τρέχει προς το παλικάρι. Έφτασε, τον αγκάλιασε στον μηρό σφιχτά, σφιχτότατα και έκρυψε το πρόσωπό του στο μπούτι του. ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
 

Για το Γιάννη το Μπίμπη...

Εντάξει είναι μάγκες.. Τα λέμε που και που.. Αλλά αγύριστο κεφάλι ο άτιμος ....επιμένει πως θα το πάρει και φέτος ο Ολυμπιακός… Μου είπε να διασκεδάζουμε να περνάμε καλά να τραγουδάμε, γιατί – λέει - η ζωή είναι λίγη.. Να τον ακούσουμε βρε μάγκες κάτι θα ξέρει αυτός… Κάτι θα ξέρει… Να βρισκόμαστε και να λέμε για τις χαρές μας και τις λύπες μας να πίνουμε και να χορεύουμε… Ψιλοτσατισμένος ήτανε γιατί δεν έχουμε στην παρέα και έναν με κιθάρα…. Τραγουδιστάδες και χορευτάδες – μου λέει - έχουμε.. Ένας κιθαρίστας δε βρίσκεται βρε παιδιά να γίνεται χαμός.; Μου είπε σα διασκεδάζουμε να πίνουμε και μια για πάρτη του στα κρυφά.. Όλο μου λέει να περνάμε καλά να τραγουδάμε, γιατί – λέει - η ζωή είναι λίγη.. Να τον ακούσουμε βρε μάγκες κάτι θα ξέρει αυτός… Κάτι θα ξέρει…
 

Σαχτούρης Μίλτος - Κύριε...

- Κύριε, είνια μεσημέρι και ακόμα δεν ξυπνήσατε... - Κύριε, δεν πήρατε το πρωινό σας... - Κύριε, ήπιατε πολλούς καφέδες ... - Κύριε, ο ήλιος λάμπει, αστράφτει βρέχει και χιονίζει.. - Κύριε, ένα κόκκινο πουλί έχει κολλήσει στο παράθυρό σας.. - Κύριε, μια μαύρη πεταλούδα φάνηκε πάνω στο στήθος σας... - Κύριε, πως τρέχετε με το ποδήλατο.. - Κύριε, είστε παγωμένος.. - Κύριε έχετε πυρετό.. - Κύριε, είστε νεκρός;
 

Αμαρτωλό .... Γαλάτεια Καζαντζάκη

Στη Σμύρνη Μέλπω, Ηρώ στη Σαλονίκη, Στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα.. Ο τόπος μου ποιός ήταν; Ποιοί είναι οι δικοί μου; Αν ξέρω ανάθεμα με... Σπίτι, πατρίδα έχω τα μπορντέλα, Ως κι οι πικροί μου χρόνοι, οι παιδικοί μου, θολές, σβημένες ζωγραφιές, και είναι αδειανό σεντούκι η θύμηση μου. Το σήμερα χειρότρο από το χτές, και τ'αύριο απ'το σήμερα θε νά' ναι. Φιλία από στόματ'άγνωστα, βρισιές, κι οι χωροφύλακες να με τραβολογάνε. Γλέντια, καυγάδες, ως να φέξει, αρρώστιες, αμφιθέατρο του Συγγρού, κι ενέσεις 606. Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι, όλη η ζωή μου του χαμού/ Μ'από την κόλασή μου σου φωνάζω: Εικόνα σου είμαι, Κοινωνία, και σου μοιάζω !! Αμαρτωλό. Γαλατεία Καζαντζάκη.
 

Άρθρο Υπ' Αρ. 252: Ένα μεγάλο σφάλμα στην βάση υπολογισμού των Ασφαλιστικών Εισφορών του υπό ψήφιση Νομοσχεδίου.

Άρθρο Υπ' Αρ. 252: Ένα μεγάλο σφάλμα στην βάση υπολογισμού των Ασφαλιστικών Εισφορών του υπό ψήφιση Νομοσχεδίου.               Πλήθος κυβερνητικών στελεχών αλλά και οι αρμόδιοι Υπουργοί της σύνταξης του προτεινόμενου  Ασφαλιστικού Νομοσχεδίου καθησυχάζουν τους επαγγελματίες λέγοντας τους « το 85% των ελευθέρων επαγγελματιών δηλώνουν εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ, άρα θα ωφεληθούν με τα όσα προτείνονται στο νομοσχέδιο»             Ομοίως και για τους αγρότες λένε « Η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών δηλώνει κάτω από 5.000 ετήσιο εισόδημα άρα και αυτοί θα ωφεληθούν με τα όσα προτείνονται στο νομοσχέδιο»               Όλοι γνωρίζουμε την ροπή στην φοροδιαφυγή και πως την εκμεταλλεύονται σε  μεγαλύτερο βαθμό αυτοί που η νομοθεσία τους το επιτρέπει. Ακριβώς όπως το είπα: «Που η νομοθεσία τους το επιτρέπει», καθότι θα μπορούσε και να μην τους το επέτρεπε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, για μια άλλην Δευτέρα…               Πάρα λοιπόν του γεγονότος ότι όντως υπάρχει φοροδιαφυγή, δυστυχώς  τα νούμερα που αναφέρουν οι Υπουργοί και τα Στελέχη τους είναι λανθασμένα (ίσως κάποιοι τα θεωρήσουν και «ψευδή»).             Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να αποδείξω τα παραπάνω και συνεπώς να τεκμηριώσω ότι με αυτές τις λάθος εκτιμήσεις (εκούσιες ή ακούσιες) οδηγούν τους επαγγελματίες και τους αγρότες μαθηματικά σε σφαγή.                    Υπολογισμός 1ος: Οι Αγρότες             Λένε πως  η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει κάτω από 5.000 ευρώ εισόδημα. Πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος  (ή και ψέμα, αν έτσι νομίζεται)  για τον εξής απλό λόγο:             Τα στοιχεία που δίδει το Taxis στους Υπουργούς είναι πραγματικά μεν,  άκρως παραπλανητικά δε, και αυτό οφείλετε σε κάποιες ειδικές συνθήκες που αν κάποιος δεν τις λάβει υπόψιν, (και δεν τις έλαβαν οι Υπουργοί)  τα συμπεράσματα από την μελέτη πραγματικών δεδομένων θα είναι τουλάχιστον εκτός τόπου και χρόνου.               Ας το πάρουμε με την σειρά για να καταλάβουμε τι εννοώ:               Κατ’ αρχήν τα στοιχεία μέχρι και το έτος 2013 όλοι γνωρίζουμε (ακόμα και ένα μικρό παιδί) ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.  Το εισόδημα που δήλωναν οι αγρότες ήταν υπολογισμένο τεκμαρτά σύμφωνα με ένα πίνακα που εξέδιδε το Υπουργείο Οικονομικών (συμβουλευόμενο με τη σειρά του το Υπουργείο Γεωργίας) και στην πλειοψηφία τους ήταν κάτω των 500 ευρώ ετησίως !! Ναι ότι διαβάσατε !! Κάτω των 500 ευρώ εισόδημα ετησίως.              Υποχρέωνε δηλαδή τους αγρότες, ο ίδιος ο νόμος, (ξαναλέω: «Υποχρέωνε») να δηλώνουν το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου πολλαπλασιασμού : Στρέμματα  επί μια τιμή που έδιδε το Υπουργείο σε κάθε είδος παραγωγής.  Το αποτέλεσμα όπως είπαμε, επειδή το απαιτούσε ο νόμος (ξαναλέω: επειδή το απαιτούσε ο νόμος) ήταν να δηλώνουν κάτω από 500 ευρώ ετησίως όλοι σχεδόν οι αγρότες…             Πολύ σωστά λοιπόν, από 1.1.2014, καταργήθηκε αυτός ο τεκμαρτός υπολογισμός και δηλώνονται πλέον τα κέρδη που προκύπτουν αν από τα έσοδα αφαιρεθούν όλα τα έξοδα. Επιτέλους δηλαδή, «ξύπνησαν» οι νομοθετικές αρχές από τον «ηθελημένο ύπνο του δικαίου» και νομοθέτησαν σωστά.             Συνεπώς ένας λογικά σκεπτόμενος αναγνώστης θα πει πως, αν πήραν τα στοιχεία του 2014 (και όχι τα τεκμαρτά και άσχετα με την πραγματικότητα στοιχεία του 2013 και πριν) θα είχαν μια σωστή εικόνα του δηλωθέντων  εισοδημάτων των αγροτών.  Και εφόσον θα είχαν μια καλή εικόνα τότε θα ήταν σίγουροι για τα όσα διαλαλούν και αναφέρθηκαν στην εισαγωγή του άρθρου. Ότι δηλαδή: «Εμείς οι Υπουργοί κοιτάξαμε τα στοιχεία που δηλώνετε εσείς οι αγρότες στο 2014 (που ήταν το έτος που δηλώσατε τα πραγματικά) και είδαμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία έχει εισοδήματα κάτω από 5.000 ευρώ άρα μη φοβάστε για υψηλό κόστος εισφορών στον ΟΓΑ αφού όπως ξέρουμε με το προτεινόμενο νομοσχέδιο συνδέεται το ύψος του εισοδήματος με το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών.»             Αυτά λοιπόν θα πει ένας λογικά σκεπτόμενος αναγνώστης.             Αυτά όμως θα τα πει προτού ρωτήσει έναν λογιστή…             Διότι αν ρωτήσει έναν λογιστή, θα του εξηγήσει ότι ΚΑΙ το 2014 υπάρχουν ισχυρά παραπλανητικά στοιχεία λόγω της μεταβατικότητας των διατάξεων από το προηγούμενο καθεστώς  (εκείνο το τεκμαρτό που είπαμε πως ίσχυε μέχρι 31.12.2013) στο νέο σωστό καθεστώς των «Έσοδα μείον έξοδα ίσον δηλωθέν κέρδος» και ότι πραγματικά στοιχεία θα έχουμε από τις δηλώσεις του 2015 που θα γίνουν τον Απρίλιο του 2016…             Αναφέρομαι στην διάταξη που εξαιρούσε την φορολόγηση εντός του 2014 των πωλούμενων αγροτικών προϊόντων  που είχαν παραχθεί έως 31/12/2013.             Έτσι π.χ. για το λάδι, ένας αγρότης που είχε κόψει 40.000 ευρώ τιμολόγια εντός του 2014 και τα 30.000 ευρώ αφορούσαν παραγωγή λαδιού που έγινε Νοε και Δεκ 2013 δήλωνε ως έσοδο στο 2014 μόνον τα 10.000 διότι τα 30.000 φορολογήθηκαν με τον τεκμαρτό τρόπο του 2013 !!!             Μόνον στις δηλώσεις των αγροτών που θα γίνουν στο 2016 και θα αφορούν τα εισοδήματα του 2015 τα πράγματα θα απεικονίζουν ΑΚΡΙΒΩΣ την πραγματικότητα των εισοδημάτων διότι κατά μεγάλο ποσοστό θα έχουν εξαντληθεί οι πωλήσεις  παραγόμενων προϊόντων προ της 31/12/2013 που όπως είπαμε δεν δηλώνονται στα έσοδα.             Τα Επιτελεία της Κυβέρνησης όμως πήραν τα στοιχεία του 2014 για να εξάγουν τα συμπεράσματά τους δηλαδή εκείνα που εμφάνιζαν (λόγω νομοθεσίας ξανά) μειωμένα τα εισοδήματα ίσως και στο μισό !!  Τα στοιχεία των εισοδημάτων του  2015 - που θα είναι τα πραγματικά - δεν τα έχουν  επειδή δεν έχουν γίνει ακόμα οι δηλώσεις (θα γίνουν στον Απρ 2016).             Και εφόσον τα Επιτελεία της Κυβέρνησης πήραν λάθος στοιχεία τότε και τα επιχειρήματα τους βασίστηκαν σε λάθος βάση… Άρα είναι λαθεμένα και αυτά…             Απίστευτα σφάλματα….               Υπολογισμός 2ος: Οι Ελεύθεροι Επαγγελματίες             Ας δούμε την διάπραξη του ιδίου σφάλματος (διαπράττοντας όμως διαφορετικά λάθη στον υπολογισμό) και στους Ελεύθερους Επαγγελματίες.             Κατ’ αρχήν όλα έχουν ξεκινήσει από μια σταθερή προπαγάνδα η οποία εμφανίζεται, στα νεοφιλελεύθερα Μ.Μ.Ε. των Αθηνών, σχεδόν ανά μήνα, με ένα «σεσημασμένο» πινακάκι. Αυτά που αναφέρει το πινακάκι είναι σωστά. Αλλά ως συνήθως η μισή αλήθεια διαστρεβλώνει ολόκληρη την αλήθεια…               Το εν λόγω πινακάκι αναφέρει ότι 167.000 ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν 0-3.000 εισόδημα, 33.000 επαγγελματίες δηλώνουν εισόδημα από 3.001 – 5.000 ευρώ και άλλοι 30.000 ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν από 5.001 έως 10.000 ευρώ. Με λίγα λόγια πάνω από το 80% των ελευθέρων επαγγελματιών δηλώνουν έως 10.000 ετήσιο εισόδημα (δηλαδή 833 ευρώ το μήνα) και μάλιστα η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δηλώνει έως 3.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα (δηλαδή 250 ευρώ το μήνα) !!!!             Ωραίο πινακάκι !!!             Τους βολεύει μια χαρά !!!             Ως λογιστής όμως, γνωρίζω πολύ καλά ότι, ενώ όπως προαναφέραμε στην εισαγωγή, υπάρχει φοροδιαφυγή, αυτά τα χάλια που παρουσιάζουν είναι μόνον για να παραπλανήσουν τον κόσμο και να περάσουν αυτά που θέλουν με μεγαλύτερη ευκολία.             Τα προαναφερόμενα στοιχεία είναι τα εισοδήματα που δηλώνουν μόνον οι ατομικές επιχειρήσεις. Όμως αγαπητοί μου αναγνώστες, εκτός τις ατομικές επιχειρήσεις είναι και οι Ομόρρυθμες εταιρείες, οι Ετερόρρυθμες εταιρείες, οι Κοινωνίες, οι Κοινοπραξίες, οι ΕΠΕ, οι ΑΕ, οι Συνεταιρισμοί, οι ΙΚΕ κ.τ.λ. και των οποίων τα εισοδήματα ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΆΝΟΝΤΑΙ στο εν λόγω πινακάκι. Ομοίως δεν συμπεριλαμβάνονται οι τυχόν αμοιβές Διοίκησης αλλά και οι αμοιβές από μπλοκ σε λίγους πελάτες (μπλοκάκηδες).             Δείτε αναλυτικότερα ένα παράδειγμα: Έστω ότι έχετε μια ατομική επιχείρηση που έχει π.χ. 1.000 κέρδη και έχετε και μια Ομόρρυθμη Εταιρεία που έχει 40.000 ευρώ κέρδη. Τα κέρδη της ατομικής, δηλαδή τα 1.000 ευρώ,  θα φορολογηθούν με την φορολογική δήλωση του ελευθέρου επαγγελματία και θα αναγραφούν στο σημείο «Φορολογητέο Εισόδημα». Τα κέρδη όμως της Ομορρύθμου Εταιρείας, που τα λαμβάνει ως μέρισμα ο ίδιος φορολογούμενος, δεν θα εμφανισθούν στο εκκαθαριστικό του στο ίδιο σημείο δηλαδή στο «Φορολογητέο Εισόδημα» αλλά σε ένα άλλο σημείο χαμηλά που αναφέρεται ως «Αυτοτελώς Φορολογούμενα ποσά».  Αυτό συμβαίνει για τον πολύ απλό λόγο ότι τα κέρδη της εταιρείας φορολογήθηκαν στην εταιρεία άρα δεν φορολογούνται ξανά και στην φορολογική του δήλωση.  Σε αυτό λοιπόν το παράδειγμα ενώ το εισόδημα του φορολογούμενου είναι 41.000 ευρώ, (1.000 της ατομικής και 40.000 της εταιρείας) στο εκκαθαριστικό «φορολογητέο εισόδημα από επιχειρήσεις» λογίζεται μόνον τα 1.000 ευρώ, και πολύ σωστά λογίζεται μόνον 1.000 διότι μόνον αυτό θα φορολογηθεί. Τα άλλα φορολογήθηκαν στην εταιρεία  !!             Ε λοιπόν το Υπουργείο έχει «καταφέρει» και έχει ζητήσει από το Taxis το «Φορολογητέο Εισόδημα από επιχειρήσεις» και όχι το σύνολο των εισοδημάτων που δηλώνει σε διάφορα σημεία της φορολογικής του δήλωσης ο ελεύθερος επαγγελματίας !  Ως απόδειξη αυτών σας αναφέρω ότι έστω κι ας ζητούσε το σωστό πεδίο του εκκαθαριστικού , δηλαδή τα  «Αυτοτελώς φορολογούμενα ποσά», πάλι δεν θα έβγαζε σωστό αποτέλεσμα διότι εκεί  μπαίνουν και άσχετα ποσά όπως η είσπραξη ενός Τζόκερ ή ενός Λαχείου.             Σας το λέω καθαρά…              Πήραν στοιχεία από το «Φορολογητέο Εισόδημα από Επιχειρήσεις» μόνον και έτσι έβγαλαν συμπεράσματα εντελώς άσχετα.             Τόσο άσχετα όσο άσχετος μπορεί να είναι ένας που θα διαβάσει ότι το 80% των επιχειρηματιών δηλώνουν έως 3.000 ευρώ και  θα το «φάει αμάσητο». Δεν χρειάζεται να προσπαθώ να σας πείσω με επιχειρήματα. Απλή λογική βάλτε και θα καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει.               Κι όμως…             Το κατάφεραν κι αυτό.              Βασίσθηκαν σε λάθος στοιχεία και για τους Επαγγελματίες (όπως και στους αγρότες που είπαμε πιο πριν) και βάση αυτών των στοιχείων τεκμηριώνουν, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, πως:  « Μη φοβάστε αγαπητοί μου επαγγελματίες !! Αφού δηλώνεται μόνο 3.000 κέρδη μη φοβάστε για υψηλό κόστος εισφορών στον ΟΑΕΕ αφού με το νομοσχέδιο που σας προτείνουμε, εμείς οι Υπουργοί, θα  συνδέεται το ύψος του εισοδήματος με το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών και εσείς εφόσον έχετε χαμηλό εισόδημα δεν πληρώνετε ακριβή ασφάλιση.»               Αυτά λένε και με τρελαίνουν..               Μα αν έχουν τον Θεό τους, πες ότι ήταν σωστοί οι  υπολογισμοί τους, τι στο καλό, θα θεωρούσαν ότι για όλον τον υπόλοιπο τους βίο οι επαγγελματίες θα δήλωναν 3.000 ευρώ; Και τι λογική έχει η προτροπή «δήλωσε λίγα για να πληρώνεις λίγο ΤΕΒΕ;»               Δηλαδή είναι στιγμές που θες να πάρεις φόρα, να διαπεράσεις όχι το τζάμι του 6ου ορόφου μα τον ίδιο τον τοίχο…           Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος   Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης    E-mail : [email protected]   Άρθρο υπ’ αρ. 252 / Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016.       Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στα Χανιώτικα Νέα (βλέπε εδώ) : http://www.haniotika-nea.gr/ena-megalo-sfalma-sti-vasi-ipologismou-ton-asfalistikon-isforon-tou-ipo-psifisi-nomoschediou/
 

Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...

Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...   Όλοι βιώνουμε την αποτυχία των επαγγελματικών σωματείων. Των πρωτοβάθμιων επαγγελματικών σωματείων.  «Ανίκανα Διοικητικά Συμβούλια», «ανίκανοι πρόεδροι», «κοιτάζουν την πάρτη τους», «μόνο η καρέκλα τους νοιάζει», «δεν κάνουν τίποτα», «με την απάθεια τους διέλυσαν τον σύλλογο», «καλό κοπελάκι είν’ ο πρόεδρος μα δε ξέρει να ξεχωρίζει δυο βουγιό άχερα»  και άλλα πολλά που οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Προφανώς αυτές οι διοικήσεις αντί να κοιμούνται σε κρεβάτια,  λογικά  θα πρέπει, κάπου,  να …. «κοιμούνται όρθιοι» !!       Αυτές οι κατηγορίες είναι είτε από μέλη των ίδιων των σωματείων αυτών είτε από επαγγελματίες που δεν είναι μέλη λόγω απάθειας ή μερικές φορές και λόγω θέσης.   Εξάλλου τα στεγανά -  τα στερεότυπα- , είναι αμείλικτα: Η ύπαρξη σωματείων από τα οποία  έχουν περάσει διοικήσεις και τα έχουν χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος ή για κομματικό όφελος χρωματίζει εκ των προτέρων και όλα τα υπόλοιπα σωματεία.   Και οι επικριτές κάθονται λίγο πιο κει..  Όχι δίπλα… Να λίγο πιο κει…   Σκέφτονται,  πολύ σωστά, πως «δεν τον βάλαμε στο Διοικητικό Συμβούλιο για να μας το παίζει αφεντικό», και η σκέψη αυτή είναι σε απολύτως σωστή βάση.  Πραγματικά το Διοικητικό Συμβούλιο ή ο Πρόεδρος ενός επαγγελματικού Σωματείου θα ήταν τραγικό να το παίζει αφεντικό. Να υποχρεώνει με το έτσι θέλω να περνά η γνώμη του, να μην ρωτά κανέναν για το αν θα πάρει μια απόφαση, ή να προβαίνει σε τιμωρίες ή αποκλεισμούς..   Σε τούτο όμως το σημείο εμφανίζεται μια εσφαλμένη θεώρηση των μελών των Σωματείων: Μπορεί πολύ σωστά να σταθμίζουν πως οι Διοικήσεις τους δεν πρέπει να είναι αφεντικά μα ξεχνούν κάτι εξίσου σημαντικό και το οποίο κάνει και την μεγάλη ζημιά  :  Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους.   Ναι καλά ακούσατε. Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους. Είναι άνθρωποι ίδιοι με τα μέλη, έχουν το ίδιο άγχος, το ίδιο τρέξιμο, τις ίδιες ευθύνες, τις ίδιες υποχρεώσεις προς τις οικογένειες τους και τις ίδιες ανάγκες για πως θα μοιράζουν τον ελεύθερο χρόνο τους.  Συνεπώς όταν επαγγελματίες εκλέγουν ένα Διοικητικό Συμβούλιο από πού προκύπτει ότι μόλις εξέλεξαν και μερικούς Superman ή μερικούς υπαλλήλους;  Ο Πρόεδρος είναι εκεί για να εκπροσωπεί τον σύλλογο σε κάθε βήμα του. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι εκεί για να διασφαλίζει με την ψήφο του την μη προώθηση πράξεων ενάντια στο συμφέρον των μελών τους. Περεταίρω αφιερώνουν χρόνο για τις συναντήσεις, τις διεκπεραιώσεις των βασικών υποθέσεων του Συλλόγου και κυρίως να υπάρξει ανθρώπινη επικοινωνία μεταξύ των μελών.   Ωπα !! Ως εκεί !! Ποιος είπε ότι τα μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου μπορούν να αφιερώσουν ακόμα περισσότερο χρόνο; Ποιος είπε ότι έχουν μεγαλύτερα όρια αντοχής από τους υπόλοιπους; Δεν αμείβονται για κάτι παραπάνω, δεν ζήτησαν ούτε και αμοιβή για κάτι παραπάνω. Δεν υπέγραψαν κανένα χαρτί, όταν έγιναν μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου, πως θα τρέχουν συνεχώς για τα θέματα μέχρι να καταστρέψουν τις δικές τους δουλειές.  Μπήκαν για να βοηθήσουν όσο μπορούν τον Σύλλογο. Όσο μπορούν. Και αν θέλετε να βρείτε το «πόσο είναι τέλος πάντων αυτό που μπορούν» να μην ρωτήσετε αυτούς αλλά να ρωτήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Ναι. Αυτό να κάνετε. Να αναρωτηθείτε πόσο ελεύθερο χρόνο έχετε εσείς οι ίδιοι, και τελικά ποια είναι τα δικά σας όρια  και μετά να κρίνεται τα όρια των άλλων. Διότι αυτοί οι άλλοι  δεν έχουν καμία, μα καμία διαφορά, από εσάς. Αν εσείς έχετε άγχος για την δουλειά και περιορισμένο χρόνο για την οικογένεια σας, να ξέρετε ότι το ίδιο έχουν και αυτοί. Αν πάλι απαιτείται τα Διοικητικά Συμβούλια να διοικούνται από προικισμένους ηγέτες συγνώμη αλλά ίσως τελικά όχι μόνο ζητάτε αφεντικά μα ίσως να ζητάτε και βασιλιάδες.   Αγαπητοί μου αναγνώστες, θα στεναχωρηθώ  αν θεωρηθεί ότι τα προαναφερόμενα τα έγραψα για να προστατέψω όσους  εμπλέκονται στα συνδικαλιστικά. Θα στεναχωρηθώ αν θεωρηθεί ότι αναφέρομαι σε κείνους τους συνδικαλιστές της διατεταγμένης υπηρεσίας. Αυτοί με δυσκολία είναι το 5% των επαγγελματιών από αυτούς που προσπαθούν ή προσπάθησαν ή θα ήθελαν να προσπαθήσουν να βοηθήσουν και αυτοί , όσο μπορούν, τους συναδέλφους τους. Ομιλώ δηλαδή για το 95% και όχι για το 5%. Με αυτό ας ασχοληθούν οι άλλοι της αιώνιας μουρμούρας.   Ένας είναι ο στόχος του κειμένου.   Μια αλλαγή θεώρησης του ρόλου των μελών και του Διοικητικού Συμβουλίου ενός σωματείου είναι αρκετό για να αλλάξει τα πάντα.   Ας δεχθούμε ότι οι συνδικαλιστικές μας διοικήσεις δεν πρέπει να είναι αφεντικά μας αλλά ούτε και υπάλληλοι μας δηλαδή ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια εκπροσώπηση και μια διεκπεραίωση. Αν συμβεί αυτό θα καταλάβουμε ότι η θέση τους είναι τυπική και πρέπει να αλλάζει πολύ συχνά. Με αυτές τις προϋποθέσεις άνετα μπορεί ένας σύλλογος να αποφασίσει να περάσουν από το Διοικητικό Συμβούλιο όλα τα μέλη τους εναλλάξ ακριβώς όπως εναλλάσσονται την διαχείριση μιας πολυκατοικίας οι ένοικοι της.   Αν πάρουμε για παράδειγμα ένα σωματείο λογιστών, τα παραπάνω σημαίνουν ότι εφόσον το Διοικητικό Συμβούλιο είναι μόνον για εκπροσώπηση και διεκπεραίωση, ότι αυτό δεν είναι ούτε αφεντικό αλλά ούτε και υπάλληλος, σημαίνει πως όταν έρθει ένα  μέλος στον Σύλλογο να ζητήσει την επίλυση ενός θέματος  δεν πρέπει να το θέσει και να φύγει όπως συνήθως γίνεται.  Όχι.  Θα πρέπει να έχει προετοιμάσει το θέμα, να έχει εργαστεί σοβαρά και να είναι έτοιμο να εργασθεί κι άλλο για αυτό. Το Διοικητικό Συμβούλιο θα του παρέχει μόνο την εκπροσώπηση όταν το θέμα του θα φτάσει στους υπεύθυνους. Δηλαδή αντί να μιλήσει το μέλος π.χ. στην Υπηρεσία που αντιμετωπίζει το πρόβλημα να μιλήσει αντ’ αυτού ο Πρόεδρος ή το Διοικητικό Συμβούλιο ή ίσως και μαζί με αυτούς. Την εργασία όμως  όπως π.χ.  την προετοιμασία του θέματος, την επεξεργασία, την εγρήγορση στην τήρηση του χρονοδιαγράμματος, τον έλεγχο της πορείας του θέματος  πρέπει να την προσφέρει το ίδιο το μέλος. Όχι το Διοικητικό Συμβούλιο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα υπάρχει διασπορά εργασιών, ο κόπος θα διανέμετε σε όλα τα μέλη και τα αποτελέσματα θα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που όλοι βλέπουμε.  Διότι σήμερα αντί ένα μέλος να εργασθεί επί ενός θέματος  περιμένει από το Διοικητικό Συμβούλιο, ως ένας απλός υπάλληλος του,  να τα λύσει όλα. Λες και δεν ξέρει εξ αρχής αυτό το μέλος  ότι τα όρια τα δικά του είναι ίδια με αυτά των συναδέλφων τους. Ας μην μιλήσουμε για τους επαγγελματίες που είναι εκτός συλλόγων. Αυτούς που ζητούν και απαιτούν αντί να ενταχθούν στους συλλόγους και να προχωρήσουν αυτοβούλως σε εθελοντική εργασία διεκπεραίωσης του προβλήματος που αντιμετωπίζουν.   Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι αν κάποιο μέλος (ή και μη μέλος) ενός σωματείου, απευθυνθεί στην διοίκηση του σωματείου αυτού, προσφέροντας έτοιμο επεξεργασμένο υλικό μιας πρότασης, και το κυριότερο προσφέροντας  εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο του για τις δράσεις διεκδίκησης αυτής του της πρότασής θα του έκλειναν την πόρτα; Και θεωρείστε  δεδομένο ότι δεν αναφέρομαι για προτάσεις που τυγχάνουν γενικής αντιπαράθεσης. Αφήστε τις αυτές για πιο μετά. Ξεκινήστε από τις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις που  δεν υπάρχει αντιπαλότητα, που όλοι συμφωνούν ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το διεκδικούμενο και όμως  δεν βρίσκονται χέρια αν υλοποιήσουν την πρόταση αυτή.  Ας ξεκινήσουμε για αυτές τις περιπτώσεις.   Αυτό όμως δεν γίνεται ως τώρα. Η λανθασμένη θεώρηση  της δράσης ενός σωματείου  οδηγεί ουσιαστικά σε αποτυχία τον συνδικαλισμό. Δεν φταίνε οι άλλοι φίλοι μου. Εμείς φταίμε. Αν επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας θα εμφανιστεί η συμμετοχή. Θα εμφανισθεί το ουσιαστικό, το πρακτέο, και οι πρωτοβάθμιες επαγγελματικές οργανώσεις θα παράγουν έργο. Και όταν λέμε έργο δεν εννοούμε συντεχνίες. Αυτές ας τις αφήσουμε δώρο για τους παλιούς. Εμείς ας πάμε μπροστά προς την αξιοπρέπεια στην εργασία και την κοινωνική κατανόηση.  Χωρίς όμως εκπτώσεις. Χωρίς εκπτώσεις.   Με τέτοια πρωτοβάθμια όργανα υπάρχει ελπίδα και για τα ανωτεροβάθμια όργανα. Βεβαίως και δεν θα αναφερθούμε και σε αυτά διότι αν πω πως τα χάλια μας είναι υπαίτια για τα χάλια τους  με  βλέπω για εξοστρακισμό. Ας το αφήσουμε λοιπόν. Ας κρατήσουμε ένα : Όσο περιμένουμε τα πάντα από λίγους τόσο αυτοί οι λίγοι θα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Θα μείνουν μια ομάδα  αποτελούμενοι από ανόητους και κάποιους ιδιοτελής. Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης       E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 267 / Κυριακή 15 Μαΐου  2016.      
 

Σωτήρης Σκίπης - Negotio Et In Somnio

Ηρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψυθύρισες. πως απ' τα ξένα μάνα μου εξαναγύρισες. Τρέχω καλώς να σε δεχτώ προς το ακρογυάλι σου, να γύρω όπως κ'εναν καιρό μες στην αγκάλη σου. Μα βρίσκω ολέρμο το γυαλό, έργα τα κύματα, και παίρνω δρομί και παώ πέρα στα μνήματα. Ηρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψυθύρισες. πως απ' τα ξένα μάνα μου ΔΕΝ εξαναγύρισες.
 

Κώστας Μόντης - - Η φυλακή.

Το χειρότερο δεν είναι που μ'έκλεισαν σ'αυτήν την φυλακή και πήραν τα κλειδιά και έφυγαν, μα που δεν ξέρω ως που φτάνει η φυλακή μου, που δεν ξέρω το περίγραμμα της, για να κάνω επιτέλους σαν άνθρωπος κι εγώ μιαν απόπειρα αποδράσεως...
 

Γιώργος Σαραντής - - Μην τους μιλάτε

Μην τους μιλάτε αυτοί μας κλέβουν τον έρωτα αυτοί μας κλέβουν τ' όνειρο μας κλέβουν καταπράσινες φωνές κλέβουνε σώμα αυτοί μας κλέβουν ουρανό αυτοί μας κλέβουν θάλασσα αυτοί μας κέβουν ήλιο πνίχτε τους σ'ένα πέλαγο σιωπής μην τους μιλάτε..
 

Βιρτζινια Γουλφ μέσω Susan Sontag. Ο πόλεμος.

Αν δεν πονάει κανείς βλέποντας τις εικόνες του πολέμου.... αν δεν αισθάνεται φρίκη... αν δεν προσπαθεί να καταργήσει οτιδήποτε προκαλεί αυτόν τον όλεθρο, αυτό το μακελειό... τότε... αυτές είναι αντιδράσεις ενός ηθικού τέρατος... Και εμείς.. τα μέλη της μορφωμένης τάξης... δεν είμαστε τέρατα ... Η αποτυχία μας είναι αποτυχία φαντασίας, αποτυχία συμμετοχής: Αποτύχαμε να λάβουμε υπόψη μας αυτή τη πραγματικότητα... Βιρτζινια Γουλφ μέσω Susan Sontag. Ο πόλεμος
 

Καζαντζάκης Νίκος ... Ασκείται Εκει..

Πολεμούμε, γιατί έτσι μας αρέσει.. τραγουδούμε και ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει... Δουλεύουμε και ας μην υπάρχει αφέντης , σα βραδυάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματό μας... Δεν ξενοδουλεύουμε... Εμεις είμαστε οι αφέντες.. Το αμπέλι τούτο της γης είναι δικό μας, σάρκα μας και αίμα μας... Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί... Τραγουδούμε και κλαίμε... Οράματα ανηφορίζουν στην κεφαλή μας.... Καζαντζάκης Νίκος ... Ασκείται Εκει..
 

Δουλειά δεν είχε ο Ησίοδος το 700 π. Χ,…. είχε κ

Δουλειά δεν είχε ο Ησίοδος το 700 π. Χ,…. είχε και δροσινάδα. Πήρε ένα τετράδιο «ΔΙΕΘΝΗ» - αυτό με το μπλε εξώφυλλο - , πήρε και ένα “Bic” στυλό, έκατσε στο γραφείο του – δίπλα στον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή του και έγραψε τα εξής : «Άμποτε να μη ζούσα εγώ σ’ αυτή τη γενεά, με τους ανθρώπους της. Καλύτερα να είχα πεθάνει πιο νωρίς ή να γεννηθώ πολύ πιο μετά … Γιατί, όταν τα παιδία θα γεννιούνται με γκρίζους κροτάφους, ούτε γονιός θα μοιάζει του παιδιού του, μήτε και τα παιδιά στους γονείς τους. Ο ξένος στο φιλόξενο, ο σύντροφος στο σύντροφο, ο αδελφός στον αδελφό δεν θα’ ναι φίλος πια, που ήταν άλλοτε ο κανόνας. Θα τους καταφρονούν τους γέροντες γονείς οι απόγονοι τους, θα τους χλευάζουν ξεστομίζοντας λόγια βαριά, άσπλαχνοι και ανίδεοι μπροστά στο φόβο του θεού. Σ’ εκείνους που τους γέννησαν, όταν γεράσουν, δεν θα αποδώσουν την τροφεία τους. Καμιά αρετή ευορκίας δικαιοσύνης, καλοσύνης. Αντίθετα θα δείχνουν την εκτίμησή τους σε όποιον θα πράξει το κακό… Το δίκιο καθενός η δυνατή γροθιά. Θα λείψει η ντροπή. Θα βλάφτει ο τιποτένιος τον καλύτερό του με δόλια λόγια ξεγελώντας τον, και θα ορκίζεται πάνω. Ο φθόνος μόνον θα συντροφεύει τους ανθρώπους μες στη συμφορά τους, κακόγλωσσος, χαιρέκακος, μνησίκακος. Και τότε μακριά από τις πλατείες και τους δρόμους καλύπτοντας με το λευκό τους πέπλο την ωραία θωριά τους, εγκαταλείποντας για πάντα τους ανθρώπους θα ζουν η Αιδώ και η Νέμεση…» Χρειάζεται να πούμε τίποτα στον αγαπητό Ησίοδο; Μπορεί να λένε ότι μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις αλλά μερικές φορές και μερικές λέξεις είναι χιλιάδες φωτογραφίες … σε γρήγορη ταχύτητα … που συνθέτουν έναν ολάκερο κόσμο … Το ερώτημα είναι εάν τελικά προβληματιστούμε … Εάν αξιολογήσουμε σοβαρά κάποια θέματα … Αλλιώς – εάν θέλουμε – μπορούμε να πάμε και για φραπέ στο Κούμ-καπί…
 

Οταν κατάλαβα - - Φαίδων Πολίτης

Οταν κατάλαβα πως εγώ ο Καιν κι ο αδελφός μου ο Αβελ ή εγώ ο Αβελ κι ο αδελφός μου ο Καιν (στο μακρύ διάβα του χρόνου δεν έχει σημασία το ποιός ήταν ποιός) θα'μασταν υποχρεωμένοι να κοιμηθούμε για πάντα κάτω απ'την ίδια κουβέρτα, έχασα κάθε ενδιαφέρον για το φόνο...
 

Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου -- Κριτικό ριζίτικο

Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου Κι αν έρθουν και δικοί μας Να μη ντους πεις κι απόθανα Να ντους βαροκαρδίσεις Στρώσε τους τάβλα να γεύτουν Κλίνη να πλαγιάσουν Και σαν ξυπνήσουν το πρωί Και σ' αποχαιρετήσουν Πες τους το πώς επόθανα...
 

Η Σκύλα και η Χάρυβδη ΚΑΙ των Λογιστών...

Η Σκύλα και η Χάρυβδη ΚΑΙ των Λογιστών... Συναντηθήκαμε αρκετοί συνάδελφοι λογιστές την Δευτέρα που πέρασε για να συζητήσουμε τα προβλήματα της δουλειάς μας... Ανοίξαμε Ορίζοντες και μιλήσαμε για Συμμετοχή... Καλοί μου αναγνώστες (*1) μην «κολλήσετε» στην λέξη Λογιστής. Αφαιρέστε την και βάλτε το επάγγελμά σας… Σας παροτρύνω κιόλας… Βάλτε ότι θέλετε…. Όλοι γνωρίζουμε πως στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι… (Επίσης άπαντες γνωρίζουν ότι η διαδικασία ψησίματος - στο καζάνι αυτό - δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα…) Ναι αυτό κάναμε λοιπόν στην συζήτηση… Μιλήσαμε για Συμμετοχή… Ανοίξαμε τους Ορίζοντες… Κατ’ αρχήν ήταν δύσκολη απόφαση για όσους κατάφεραν να έρθουν.. Επέλεξαν αν θα έπρεπε να αφεθούν στην ραστώνη του Αυγούστου ή να αντιμετωπίσουν πρόσωπό με πρόσωπο το άγχος της δουλειάς τους... Αποφάσισαν το δεύτερο… Αυτό όμως πρέπει να μελετηθεί… Ήταν απλώς μαζόχες ή μήπως επεδίωκαν να αφεθούν σε μια φυσιολογική ραστώνη του μέλλοντος και όχι σε μια αγχωτική ραστώνη του παρόντος…;; Άλλοι πάλι έπρεπε να αντιμετωπίσουν άλλες υποχρεώσεις πολύ πιο σπουδαίες… Όλα αυτά είναι δικαιολογημένα… Συμβαίνουν… Όμως όσες φορές και να μελετηθεί αυτή η προσπάθεια των λογιστών, αυτό που προκύπτει είναι ότι απέναντι σε αυτήν υπάρχει πάντα μια Σκύλλα και μια Χάρυβδη… Και ξανά λέω πως αντί της λέξης «λογιστών» μπορείτε να βάλετε οποιοδήποτε επάγγελμα θέλετε…. Στο αναγκαστικά εναρμονισμένο με το άρθρο μας λεξικό, η Σκύλλα μεταφράζεται σε «Φοβάμαι να είμαστε όλοι μαζί» και η Χάρυβδη σε «Δεν συμμετέχω αφού δεν θα αλλάξει τίποτα» Αυτά τα δύο τέρατα αν νομίζουμε ότι εξαφανίσθηκαν από την εποχή του ταλαίπωρου Οδυσσέα είμαστε γελασμένοι… Αναπτύσσονται καθημερινά - χρόνια τώρα – και μπορείς να τα συναντήσεις, αν βέβαια με προσοχή εστιάσεις στα μάτια του συναδέλφου σου… Εννοείται ότι και ο συνάδελφος μπορεί να τα δει στα μάτια τα δικά σου….. Εκεί στο κέντρο - στην κόρη των ματιών μας - ζουν τα τέρατα αυτά και κάθε φορά που προσπαθούμε να δούμε κάτι αξιοπρόσεκτο , αυτά μας φοβίζουν (εξάλλου τι τέρατα θα ήταν αλλιώς) και αναγκαστικά ξανακατεβάζουμε την ματιά μας χαμηλά.. Πρέπει να βρούμε τρόπο μελετώντας τα να τ’ αντιμετωπίσουμε…. Το πρώτο - πράσινο, γεμάτο σάλια - τέρας που ακούει στο όνομα «Φοβάμαι να είμαστε όλοι μαζί» τρέφεται κυρίως με σκέψεις σχετικές με απώλειες δικαιωμάτων. Έτσι, στην περίπτωση μας (βρείτε και σεις την δική σας) πιστεύουν πως αν θα μπουν όλοι οι λογιστές σε έναν Σύλλογο (π.χ. και των ΑΕΙ και των ΤΕΙ) θα μειωθούν τα δικαιώματα αυτών που προϋπήρχαν…» Αυτή είναι η τροφή του τέρατος. Αυτή ακριβώς η σκέψη μπορεί να αντιμετωπισθεί μονάχα με την κατανόηση ότι όλοι μαζί μπορούν να πετύχουν υπερδιπλάσια πράγματα από όσα θα χαθούν. Η ολική συνεργασία μπορεί ακόμα και να εκμηδενίσει τις τυχόν απώλειες. …. Δεν μπορεί να υπάρχει καν σκέψη ότι ομάδες σε κατάτμηση μπορεί να είναι πιο αποδοτικές από μια συνεκτική ομάδα ακόμα κι αν οι πρώτες βρίσκονται σε συνεργασία. Επιπλέον είναι σύνηθες αυτές οι ομάδες να έχουν και ισχυρά στοιχεία εικονικότητας. Δηλαδή αυτά που τους χωρίζουν να είναι αμελητέα σε σχέση με αυτά που τους ενώνουν. Να σκέφτονται το 1% και να αφήνουν το 99%... Επί παραδείγματι το 99% των «συστατικών» στοιχείων των λογιστών είναι οι «ίδιοι κόποι», τα «ίδια προβλήματα», η ίδια «κακή αμοιβή αναλογικά με τον χρόνο εργασίας», το ίδιο «άγχος», ο ίδιος «άδικος και απάνθρωπος τρόπος ζωής»... Αυτά είναι τα κοινά τους στοιχεία. Με το μικροσκόπιο θα ψάξεις να βρεις τυχόν διαφορές …. Αυτή είναι η αλήθεια…. Έτσι γίνεται με πλήθος επαγγελμάτων. Δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ότι η συμμετοχή των πολλών αφαιρεί δικαιώματα ενώ στην πραγματικότητα η συμμετοχή των πολλών οδηγεί σε οφέλη. Αυτή είναι η τροφή του «Φοβάμαι να είμαστε όλοι μαζί». Η δε περίπτωση του κόκκινου τέρατος με τη διχαλωτή γλώσσα που ακούει στο όνομα «Δεν συμμετέχω αφού δεν θα αλλάξει τίποτα» είναι ακόμα χειρότερη. Η τροφή του είναι ακριβώς στο όνομά του… : «Η μη συμμετοχή». Το μέγεθος του αυτές τις μέρες έχει γίνει τεράστιο μέχρι που κρύβει και τον ήλιο…. Και πως στο καλό έχει πεισθεί όλος ο κόσμος ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; Δεν υπάρχει στάλα ανάγκης για συμμετοχή; Κι όμως υπάρχει αυτή η ανάγκη σε όλους μας και σε μεγάλο βαθμό μάλιστα. Απλά βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση. Δεν μπορεί να ανασυρθεί εύκολα ώστε να κυριέψει το μυαλό και να αναγκάσει το σώμα σε χειραψία… Χρειάζεται επίπονη και επίμονη προσπάθεια για την ανάσυρσή της. Δίοδος επιτυχίας η συζήτηση και η ανταλλαγή απόψεων μέσα από μια συνεχώς αυξανόμενη (μακάρι και γεωμετρικά) ενεργή συμμετοχή. Τι να πω για αυτό. … Εύχομαι να μείνουν χωρίς τροφή τα τέρατα… Σίγα σιγά ν’ αδυνατίσουν και θα χαθούν… Αυτό εύχομαι… Ν΄ αδυνατίσουν και να χαθούν. (*1) Που λέει και ο Κίμωνας... Σταυρουλάκης Αρτ. Κωνσταντίνος - Οικονομολόγος Α.Β.Σ.Θ. Editorial 14ου Εβδομαδιαίου Οικονομικού Ε(κ)θετου στην εφημερίδα "Χανιώτικά Νέα" Χανιά 5 Αυγούστου 1010
 

Η Αυλή είναι γεμάτη από παράξενους ανθρώπους.

Η Αυλή είναι γεμάτη από παράξενους ανθρώπους. «Η Αυλή είναι γεμάτη από παράξενους ανθρώπους. Σοφούς που κάθονται με τα κεφάλια χωμένα στα χέρια τους, προσπαθώντας ν’ ανακαλύψουν το νόημα της ζωής. Επιστήμονες που πιστεύουν ότι μπορούν να παρακολουθήσουν την πορεία των άστρων με τα γηραλέα θολά μάτια τους, γιατί πιστεύουν ότι η μοίρα του ανθρώπου αντικατοπτρίζεται στα ουράνια σώματα. Ανθρώπους του σκοινιού και του παλουκιού και τυχοδιώκτες που διαβάζουν τους λιγωμένους στίχους τους στις κυρίες της Αυλής και την αυγή βρίσκονται να ξερνάνε μπρούμυτα σε χαντάκια… Έκλυτους καλλιτέχνες που γεμίζουν τις εκκλησίες με ευσεβείς ζωγραφιές, γλύπτες και σχεδιαστές που πρόκειται να οικοδομήσουν το καμπαναριό του νέου καθεδρικού ναού, ονειροπόλους και τσαρλατάνους κάθε είδους. Όλοι αυτοί έρχονται και φεύγουν, σαν περιπλανώμενοι αλήτες που είναι, αλλά μερικοί μένουν πολύ καιρό, λες και ανήκουν εδώ. Όλοι τους εκμεταλλεύονται την φιλοξενία του Πρίγκιπα. Είναι ανεξήγητο γιατί μαζεύει όλους αυτούς τους ασήμαντους εδώ κι ακόμα πιο ανεξήγητο γιατί κάθεται κι ακούει το ηλίθιο κουβεντολόι τους. Μπορώ να καταλάβω γιατί κάθε τόσο ακούει (ο Πρίγκιπας) τους ποιητές ν’ απαγγέλουν στίχους τους… Αυτοί είναι σαν γελωτοποιοί και πάντα η Αυλή ενός πρίγκιπα έχει γελωτοποιούς. Υμνούν την ευγενική αγνότητα της ανθρώπινης ψυχής, μεγάλα ιστορικά γεγονότα κι ηρωικούς άθλους, και δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτά, ιδιαίτερα εάν τα τραγούδια τους υμνούν τον Πρίγκιπα. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την κολακεία αλλιώς δεν εκπληρώνουν το σκοπό τους – ούτε καν μέσα τους. Και τόσο στο παρελθόν, όσο και στο παρόν, έχουν πάρα πολλά ωραία και υψηλόφρονα στοιχεία τα οποία, εάν δεν εξυμνούνταν σωστά, δεν θα ήταν ούτε υψηλόφρονα ούτε ωραία. (….) Καταλαβαίνω, επίσης, ότι πρέπει να υπάρχουν καλλιτέχνες που να ζωγραφίζουν θρησκευτικά θέματα για τους ανθρώπους του λαού, ούτως ώστε να λατρέψουν κάτι που δεν είναι τόσο φτωχό και βρώμικο όσο εκείνοι… Ωραίες ζωγραφιές μαρτύρων τους οποίους, για να τιμήσουν μετά την εκτέλεση τους, έχουν ντύσει με ακριβά ενδύματα κι ένα φωτοστέφανο, ακριβώς όπως θα τιμηθούν και οι άνθρωποι του λαού μετά το τέλος της μίζερης ζωής τους. Ζωγραφιές που δείχνουν στον όχλο ότι ο Κύριος τους σταυρώθηκε όταν προσπάθησε να κάνει κάτι εδώ κάτω στη γη, άρα θα πρέπει ο όχλος να καταλάβει ότι εδώ κάτω δεν υπάρχει ελπίδα. Αυτοί οι απλοϊκοί σχεδιαστές είναι πολύ χρήσιμοι σ’ έναν πρίγκιπα, αλλά δεν ξέρω τι δουλειά έχουν εδώ στο παλάτι. Θα μπορούσαν να τους προσφέρουν ένα άλλο κατάλυμα, ένα ναό, μια ωραία διακοσμημένη αίθουσα βασανιστηρίων, όπου θα είχαν τη δυνατότητα ν’ αποσυρθούν όποτε ήθελαν να ηρεμήσουν, ένα χώρο τέλος πάντων όπου ο Θεός τους θα κρέμεται συνεχώς στο σταυρό Του. (….) Αλλ’ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου είναι πως μπορεί κανείς ν’ ακούει εκείνους που μιλάνε για το νόημα της ζωής, και τους φιλόσοφους με τις καθυστερημένες τους απόψεις για τη ζωή και το θάνατο και τα αιώνια προβλήματα, όλες αυτές τις εξεζητημένες αναλύσεις για την αρετή, την τιμή και την μεγαλοψυχία. (….) Όλοι τους είναι γελωτοποιοί, αν και δεν το ξέρουν, όπως δεν το ξέρει κανένας άλλος. Κανένας δεν τους κοροϊδεύει, κανένας δεν γελάει με τις φαντασιώσεις τους, κανένας δεν έχει την παραμικρή ιδέα γιατί προσκλήθηκαν εδώ στην Αυλή. Όμως ο Πρίγκιπας τους ακούει με προσοχή, σαν να ήταν τα λόγια τους γεμάτα σημασία, και συλλογισμένος χαϊδεύει τη γενειάδα του. (…..) Υπάρχει μια εξήγηση για το ενδιαφέρον που δείχνει ο Πρίγκιπας προς όλους τους ερευνητές, καλλιτέχνες, φιλοσόφους και οιονεί αστρολόγους, μια πολύ απλή εξήγηση… Θέλει να είναι η Αυλή του ξακουστή, ονομαστή, κι ο ίδιος να θεωρείται όσο γίνεται πιο σεβαστός και λαμπρός άρχοντας. Θέλει να επιτύχει κάτι που να το βλέπει ο καθένας, κάτι που να ζηλεύει όλη η οικουμένη. (….) Οι εργασίες στο καμπαναριό έχουν αρχίσει και πήγαμε να δούμε πως προχωρούσαν… Θα δεσπόζει πάνω από τον τρούλο του καθεδρικού ναού, κι όταν χτυπούν οι καμπάνες του, θ’ αντηχούν μέχρι τον ουρανό…Αυτή είναι θαυμάσια ιδέα, όπως πρέπει να είναι οι ιδέες. Οι καμπάνες θα είναι οι ψηλότερα κρεμασμένες σ’ όλη την Πόλη… (….) Ο Πρίγκιπας δείχνει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το κτίσμα αυτό… (….) Ίσως το έργο δε τελειώσει ποτέ. Πολλά από τα οικοδομικά εγχειρήματα του Πρίγκιπα δεν ολοκληρώνονται ποτέ. Ορθώνονται ημιτελή, ωραία σαν ερείπια κάποιας μεγαλοφυούς ιδέας. Αλλά τα ερείπια είναι και υπομνηστικά του δημιουργού τους και εγώ (ο νάνος του πρίγκιπα) ποτέ δεν αμφισβήτησα ότι είναι μέγας ο άρχοντας μου. Όταν περπατάει στον δρόμο, δεν έχω καμία αντίρρηση να περπατάω δίπλα του. ‘Όλοι κοιτάζουν ψηλά αυτόν, κανένας δεν με βλέπει εμένα τον νάνο... Ούτε και θέλει κανένας να με δει. Τον χαιρετούν με σεβασμό, σαν να τον θεωρούν ανώτερο ον, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι όλοι τους κόλακες και δειλοί, όχι επειδή τον αγαπούν και τον εκτιμούν, όπως αυτός πιστεύει. Όταν περπατάω μόνος μου στην πόλη, αμέσως με βλέπουνε και μ’ αρχίζουν στις κοροϊδίες: « Κοίτα, ο νάνος του !!» (….) Μου πετάνε ψόφια ποντίκια και βρωμιές… Κι όταν εγώ τραβάω το σπαθί μου, εκείνοι ξεκαρδίζονται στα γέλια. Εγώ δεν προλαβαίνω να υπερασπιστώ τον εαυτό μου… Πρέπει να το βάλω στα πόδια με τα ρούχα μου γεμάτα βρωμιές..» Σημείωση: Επιλεκτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Σουηδού Νομπελίστα Περ Λάγκερκβιστ «Ο Νάνος»… Σταυρουλάκης Αρτ. Κωνσταντίνος - Οικονομολόγος Α.Β.Σ.Θ. Editorial 16ου Εβδομαδιαίου Οικονομικού Ε(κ)θετου στην εφημερίδα "Χανιώτικά Νέα" Χανιά 24 Αυγούστου 1010
×