Jump to content
  • entries
    32
  • comments
    92
  • views
    3,498

About this blog

Darkbright Blog

Entries in this blog

 

Το σάντουιτς.

Εστιατόριο: Η κύρια πινακίδα «Συμμετοχή στα κοινά» Η μικρή πινακίδα που είναι κρυμμένη πίσω από το βαρέλι : « Μια κουταλιά μέλι και χίλιες κουταλιές "αέρα"» Πρέπει να βρίσκεσαι σε αυτό το εστιατόριο; Να τρως ότι σου σερβίρουν; Σκέψου: Κατάλογος. «Πρώτο πιάτο» Μέλι. «Επόμενα πιάτα» Αέρα. Να μείνω στο εστιατόριο; Να παραγγείλω; Η να φύγω; Μα γιατί να μου σερβίρουν ότι θέλουν αυτοί; Γιατί να μην παραγγείλω ένα κανονικό φαγητό; Δεν θέλω ούτε το πρώτο πιάτο, ούτε τα επόμενα που έχει ο κατάλογος. Θέλω να πιέσω να με σερβίρουν σωστά. Και να σερβίρουν και τον διπλανό μου.. Και όλο μου φέρνουν πιάτα με κοπρία… Αλλά εγώ κρατώ σάντουιτς ρε παιδιά !!! Σας την έφερα !!! Κρατς κρουτς .. το έφαγα κρυφά το σάντουιτς.. Την άλλη μέρα ξαναπροσπαθώ.. να παραγγείλω …. Πάλι τα ίδια … Ναι αλλά εγώ έχω το σάντουιτς ρε παιδιά !!! ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΣΑΣ !!! ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΦΗΝΩ ΝΑ ΣΕΡΒΙΡΕΤΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ. ΘΑ ΣΕΡΒΙΡΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΟΥΝ.... Θέλω να πιέσω να με σερβίρουν σωστά. Και να σερβίρουν και τον διπλανό μου.. Την άλλη μέρα ξαναπροσπαθώ.. να παραγγείλω …. Πάλι τα ίδια … Την άλλη μέρα ξαναπροσπαθώ.. να παραγγείλω …. Πάλι τα ίδια … Ωχ σήμερα κουράστηκα… Σας την έφερα ... ΕΧΩ ΠΑΛΙ ΣΥΣΤΗΜΑ !!! Βγαίνω στο μπαλκόνι και κάθομαι στην καρέκλα … Φωνάζω τον μικρό μου γιό… Του ζητώ να με κοιτάξει κατάματα … Βλέπω το βλέμμα του.. Σηκώνομαι και ξανάπαω στο εστιατόριο. (Έχω πάλι το σάντουιτς μαζί μου)
 

Το θαυμαστικό της Poppy...

Eίπα στην Poppy Και γιατί Poppy εμείς που υποτίθεται ότι έχουμε «ζωή» δεν συζητάμε για αυτήν ως να είναι ένα γλύκισμα. Πρέπει δηλαδή ο άνθρωπος να την «χάσει» για να το διαπιστώσει; Και απαντάει: «Υποτίθεται πως έχουμε "ζωή" ? Και τι είναι άραγε αυτή η "ζωή " κλεισμένη μεσα σε σημεία στίξης ? Ασ έσερνε τουλαχιστον μαζι της ενα θαυμαστικό... Αραγε αναζητάμε εκεινο το θαυμαστικό? Αόριστο , συχνά και πολύπλοκο σε δαιδαλώδεις διαδρομές ώσπου κοιταζοντας πίσω δουμε το τρενο που ξεμακραίνει ανεπίστρεφτα παιρνοντας μακρυα αυτό που δεν ζήσαμε... Και θέτω το ερώτημα: Kαι ποιό είναι αυτό το θαυμαστικό στη ζωή; Θαυμαστικό 1ο = dolce vita; -----.----------------------------- ΟΧΙ. Θαυμαστικό 2ο = Σεβασμός του εαυτού μου;-----------------ΟΧΙ Θαυμαστικό 3ο = Σεβασμός σε όλους γύρω μου;------------ ΝΑΙ. Αν υπάρχει αυτό η ζωή μου θα λάβει θαυμαστικό… Πάμε παρακάτω… Ωραία …. Αλλά σεβασμός σε όλους γύρω μου είναι το κάτωθι άθροισμα: α) Σεβασμός στους γονείς μου………….. Β) Σεβασμός στην οικογένεια μου…… β) Σεβασμός στους φίλους & συγγενείς μου. γ) Σεβασμός στη φύση δ) Σεβασμός (με υποστήριξη) στους συνανθρώπους που πονούν. στ) Σεβασμός ακόμα και στην ίδια την δουλειά μου , στους πελάτες μου… Το άθροισμα του α έως ε μπορεί να υπάρξει; Αναφέρομαι στο χρόνο όπως αναφέρθηκε και η Κική Δημουλά (βλέπε My blog) Δεν μπορεί να υπάρξει… Διότι όποιος προσπαθήσει να σέβεται πρέπει να το πιστέψει. Όποιος το πιστέψει θα σέβεται από το α) έως το στ) διότι δεν μπορεί (αφού το πίστεψε) να σέβεται επιλεκτικά… Και ερωτώ; Υπάρχει αυτή η δυνατότητα ακόμα και σε αυτόν που το πίστεψε; Εδώ το πιο απλό και «κρύο» (το «στ») δηλ. ο σεβασμός των πελατών του γραφείου για να επιτευχθεί εξαφανίζει όλη την μέρα. Και ο σεβασμός προς τους γονείς; Πώς να είσαι συχνά δίπλα τους. Πώς να μην μένουν μόνοι τους στη σόμπα να σε περιμένουν; Και ο σεβασμός προς την Οικογένεια; Γιατί να μη σε βλέπουν συχνότερα… Και ο σεβασμός στη φύση; Γιατί να μην προλαβαίνεις ούτε να την δείς; Και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους που πονούν ; Πώς να προλάβεις να τους δεις αφού εκεί στο πεζοδρόμιο που έχουν ξαπλώσει είναι ανάμεσα στη διαδρομή δουλειά - σπίτι … Και ο σεβασμός στους φίλους και στους συγγενείς; Πώς να τους τον δείχνεις και εκτός της ημέρας της γιορτής τους…. Και μάλιστα σε αυτούς που πιστεύουν στο σεβασμό γίνεται και το εξής: Ο περιορισμός του χρόνου (όπως τον καταλαβαίνουν μόνο αυτοί) αποτελεί βρόγχος του ίδιου του πιστεύω τους. Ο βρόγχος αυτός αφαιρεί τούβλα από τον τοίχο του σεβασμού.. Διότι ο βρόγχος αυτός δημιουργεί πιέσεις που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε οξύθυμο... έτσι μειώνεται η ένταση του σεβασμού... ....μειώνεται η ένταση του σεβασμού... ....μειώνεται η ένταση του σεβασμού... ....μειώνεται η ένταση του σεβασμού... μέχρι που ξαναρχόμαστε στα ίδια.... Αρα ούτε το 3ο θαυμαστικό υπάρχει.... Δηλαδή… τόσο δύσκολο είναι να βρεθεί αυτό το θαυμαστικό της Poppy;
 

Σωτήρης Σκίπης - Negotio Et In Somnio

Ηρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψυθύρισες. πως απ' τα ξένα μάνα μου εξαναγύρισες. Τρέχω καλώς να σε δεχτώ προς το ακρογυάλι σου, να γύρω όπως κ'εναν καιρό μες στην αγκάλη σου. Μα βρίσκω ολέρμο το γυαλό, έργα τα κύματα, και παίρνω δρομί και παώ πέρα στα μνήματα. Ηρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψυθύρισες. πως απ' τα ξένα μάνα μου ΔΕΝ εξαναγύρισες.
 

Σαχτούρης Μίλτος - Κύριε...

- Κύριε, είνια μεσημέρι και ακόμα δεν ξυπνήσατε... - Κύριε, δεν πήρατε το πρωινό σας... - Κύριε, ήπιατε πολλούς καφέδες ... - Κύριε, ο ήλιος λάμπει, αστράφτει βρέχει και χιονίζει.. - Κύριε, ένα κόκκινο πουλί έχει κολλήσει στο παράθυρό σας.. - Κύριε, μια μαύρη πεταλούδα φάνηκε πάνω στο στήθος σας... - Κύριε, πως τρέχετε με το ποδήλατο.. - Κύριε, είστε παγωμένος.. - Κύριε έχετε πυρετό.. - Κύριε, είστε νεκρός;
 

Πατέρα έλα, πάρε με. Στο Πεδίο του Άρεως. Φέρε να

Ανέκδοτο διήγημα Απόσπασμα Διπλός Ήταν μια παλλόμενη, τεντωμένη χορδή. Άπαυο το στόμα του, έλεγε, έλεγε με τις ώρες. Στα γύρω παγκάκια είχαν ακροβολιστεί γέροι. Όρθιος εδώ κι εκεί, σε απόσταση ασφαλείας, κάνας αργόσχολος. Ένας που πουλούσε λαχεία σε αναπηρικό καροτσάκι ρούφαγε άπληστα κάθε λέξη του. Έτρεμαν τα ρουθούνια του. Όποιος άρχιζε να τον ακούει, με δυσκολία ξεκόλλαγε. Σαν να 'ριχνε με τα λόγια του δίχτυα μαγγανείας. Ο νέος άρχισε να δείχνει με χέρι και δάχτυλο τεντωμένα τους γέρους. "Πόσα έξι χιλιάρικα, εσύ οχτώ, εσύ δέκα, εσύ δώδεκα; Εντάξει τι θα κουβαλάω, θα σκάβω. Δέκα χρόνια στην τράπεζα και μετά βόλτες στα ποταμάκια, στα χωριά. Να ρουφάμε κάνα τσιγαράκι, καμιά μυτιά. Δεν σ' αρέσει; Δεν σ' αρέσει; Κοίτα, δεν μιλάει. Κάθεται έτσι και δεν μιλάει γαμώ τα κοτσύφια του. Μίλα ρε πατέρα". Όρθωσε έντονα το στήθος, το σώμα του έκανε επικίνδυνη καμπύλη. "Και ο χρόνος περνάει, το ρολόι γράφει" συνέχισε. "Πες τα χρυσόστομε" του πέταξε ένας γέρος. Τον αγνόησε και συνέχισε. "Γράφει το ρολόι αβέρτα. Το καλοκαίρι ξεκουράζεται λίγο στα ποταμάκια". Ξαφνικά έδειξε τον γέρο που μίλησε, άκρως φευγαλέα. "Θες τίποτα φίλε;" κι αμέσως έστρεψε σ' έναν άλλο. "Θέλω, ναι" απάντησε μόνος του. "Ζητάω παρεξήγηση. Μ' έχεις πεθάνει καταραμένο καταραμένο καταραμένο. Μ' έφαγες. Μ' έφαγες; Ε, ζήτα παρεξήγηση ρε πατέρα". Έκανε να ορμήσει πάλι εντελώς ξαφνικά στον πρώτο γέρο, προχωρώντας πλαγιαστά και λοξοκοιτώντας τον με φοβερό νεύρο, αλλά σταμάτησε κάπου στη μέση και άρχισε τα δικά του λόγια. "Είναι θέαμα αυτό, αυτοί οι ανάπηροι και οι ζητιάνοι; Να τους πάνε κρουαζιέρα. Τι γράφεις ρε αλήτη στις εφημερίδες; Όλους τους αρρώστους σε κρουαζιέρα. Προσωπικό εναλλασσόμενο ανά δεκαπέντε εικοσιτετραωρίες. Αυτί με αυτί στο πεζοδρόμιο, κλοτσιά, τα μάτια από δω, τα μυαλά εκεί, γαμώ το 1940 τους. "Όχι και το έπος του Σαράντα ρε φίλε" φώναξε σιγανά ένας άλλος γέρος. "Εγώ λέω τρέλες ρε πατέρα; Τι σας είπε εκείνος ο χαπάκιας διπλός; Διπλό είναι το μάτι του τ' αλλήθωρο που τρέχει στον κατήγορο. Διπλός, δυαρχία, ντούμπλεξ. Είσαι πολλοστός αληταράς ρε τρελογιατρέ. Με στέλνεις δύο χιλιάδες μοίρες μακριά απ' την πραγματικότητα. Και τώρα, αυτήν τη στιγμή, σταματώ το ρολόι, σου κόβω την ενότητα". Οι γυναίκες, μόλις λίγο καταλάβαιναν, έστρεφαν κι απομακρύνονταν. Αυτές που 'χαν καροτσάκια με μωρά τον ένιωθαν από μεγάλη απόσταση και έκαναν μεταβολή. "Κόφ' την του του πούστη, γαμώ το φελέκι του" φώναξε ένας γέρος γελώντας. Του τέντωσε απειλητικά το χέρι. "Μου στέλνετε ραδιοσυχνότητες και με τρελαίνετε. Εγώ ρε σας τρελαίνω; Όχι. Αλλά θα σας εμπλέξω πρώτος εγώ" και λέγοντας αυτά έβγαλε μια κασέτα απ' την τσέπη του, την πλάκωσε με μια πέτρα κι άρχισε τρέχοντας να την ξετυλίγει γύρω απ' τα παγκάκια. Του τέλειωσε η ταινία και τους είπε. "Τώρα φάτε στην κεφάλα σας ραδιοσυχνότητες απ' το Ακρωτήριο Κανάβεραλ". Ποιος ξέρεις πόσες ώρες μίλαγε και περιπλανιόταν. Ο ιδρώτας στο πρόσωπό του είχε κάνει λάσπη. Σήκωσε από κάτω την κασέτα και άρχισε να μιλάει σαν σε τηλέφωνο, πιο σιγά. "Πατέρα έλα, πάρε με. Στο Πεδίο του Άρεως. Φέρε να πιω ρε πατέρα. Αυτό που σου λέω εγώ. Φέρε ξίδια, τα 'χω ανάγκη". Έσπασε η φωνή του. "Έλα πατέρα, να πάτε να βοηθάτε τον Χρίστο στο καφενείο στην Πλάκα. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Να κάνετε πατέρα καφέδες. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Να κάνετε πατέρα καφέδες. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Να κάνετε πατέρα καφέδες. Να κάνετε καφέδες πατέρα. Καλό χειμώνα πατέρα. Πατέρα καλό χειμώνα. Καλό χειμώνα πατέρα. Πατέρα καλό χειμώνα. Καλό χειμώνα πατέρα…". Εκείνη την στιγμή ένα παιδάκι έξι μ' εφτά χρονών, που ήταν με μια γυναίκα που 'χε κοντοσταθεί, έκανε να πάει κοντά του. Αυτή επιχείρησε να το κρατήσει, την έσπρωξε και άρχισε να τρέχει προς το παλικάρι. Έφτασε, τον αγκάλιασε στον μηρό σφιχτά, σφιχτότατα και έκρυψε το πρόσωπό του στο μπούτι του. ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
 

Οταν κατάλαβα - - Φαίδων Πολίτης

Οταν κατάλαβα πως εγώ ο Καιν κι ο αδελφός μου ο Αβελ ή εγώ ο Αβελ κι ο αδελφός μου ο Καιν (στο μακρύ διάβα του χρόνου δεν έχει σημασία το ποιός ήταν ποιός) θα'μασταν υποχρεωμένοι να κοιμηθούμε για πάντα κάτω απ'την ίδια κουβέρτα, έχασα κάθε ενδιαφέρον για το φόνο...
 

Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου -- Κριτικό ριζίτικο

Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου Κι αν έρθουν και δικοί μας Να μη ντους πεις κι απόθανα Να ντους βαροκαρδίσεις Στρώσε τους τάβλα να γεύτουν Κλίνη να πλαγιάσουν Και σαν ξυπνήσουν το πρωί Και σ' αποχαιρετήσουν Πες τους το πώς επόθανα...
 

Κώστας Μόντης - - Η φυλακή.

Το χειρότερο δεν είναι που μ'έκλεισαν σ'αυτήν την φυλακή και πήραν τα κλειδιά και έφυγαν, μα που δεν ξέρω ως που φτάνει η φυλακή μου, που δεν ξέρω το περίγραμμα της, για να κάνω επιτέλους σαν άνθρωπος κι εγώ μιαν απόπειρα αποδράσεως...
 

Κομμουνισμός...

" Η μισή πρώην κομμουνιστική Ευρώπη υποφέρει από την κληρονομιά του κομμουνισμού και ο υπόλοιπος κόσμος υποφέρει από την έλλειψη του αντίπαλου κομμουνιστικού δέους το οποίο, χωρις αμφιβολία, έκανε τον καπιταλισμό πιο ανθρώπινο. Θεωρητικοί και ιστορικοί έχουν διχαστεί, ορισμένοι φτάνουν να ταυτίζουν τον κομμουνισμό με τη ναζιστική θηριωδία. Αν είνια έτσι όμως, πως εξηγείται ότι ορισμένα από τα φωτεινότερα μυαλά του 20ου αιώνα εντάχθηκαν στο κομμουνιστικό κίνημα, ότι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώποι θυσίασαν τη ζωή τους για τις ιδέες του κομμουνισμού;" Στέλιος Κούλογλου. "Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά"
 

Καζαντζάκης Νίκος ... Ασκείται Εκει..

Πολεμούμε, γιατί έτσι μας αρέσει.. τραγουδούμε και ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει... Δουλεύουμε και ας μην υπάρχει αφέντης , σα βραδυάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματό μας... Δεν ξενοδουλεύουμε... Εμεις είμαστε οι αφέντες.. Το αμπέλι τούτο της γης είναι δικό μας, σάρκα μας και αίμα μας... Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί... Τραγουδούμε και κλαίμε... Οράματα ανηφορίζουν στην κεφαλή μας.... Καζαντζάκης Νίκος ... Ασκείται Εκει..
 

Η Σκύλα και η Χάρυβδη ΚΑΙ των Λογιστών...

Η Σκύλα και η Χάρυβδη ΚΑΙ των Λογιστών... Συναντηθήκαμε αρκετοί συνάδελφοι λογιστές την Δευτέρα που πέρασε για να συζητήσουμε τα προβλήματα της δουλειάς μας... Ανοίξαμε Ορίζοντες και μιλήσαμε για Συμμετοχή... Καλοί μου αναγνώστες (*1) μην «κολλήσετε» στην λέξη Λογιστής. Αφαιρέστε την και βάλτε το επάγγελμά σας… Σας παροτρύνω κιόλας… Βάλτε ότι θέλετε…. Όλοι γνωρίζουμε πως στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι… (Επίσης άπαντες γνωρίζουν ότι η διαδικασία ψησίματος - στο καζάνι αυτό - δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα…) Ναι αυτό κάναμε λοιπόν στην συζήτηση… Μιλήσαμε για Συμμετοχή… Ανοίξαμε τους Ορίζοντες… Κατ’ αρχήν ήταν δύσκολη απόφαση για όσους κατάφεραν να έρθουν.. Επέλεξαν αν θα έπρεπε να αφεθούν στην ραστώνη του Αυγούστου ή να αντιμετωπίσουν πρόσωπό με πρόσωπο το άγχος της δουλειάς τους... Αποφάσισαν το δεύτερο… Αυτό όμως πρέπει να μελετηθεί… Ήταν απλώς μαζόχες ή μήπως επεδίωκαν να αφεθούν σε μια φυσιολογική ραστώνη του μέλλοντος και όχι σε μια αγχωτική ραστώνη του παρόντος…;; Άλλοι πάλι έπρεπε να αντιμετωπίσουν άλλες υποχρεώσεις πολύ πιο σπουδαίες… Όλα αυτά είναι δικαιολογημένα… Συμβαίνουν… Όμως όσες φορές και να μελετηθεί αυτή η προσπάθεια των λογιστών, αυτό που προκύπτει είναι ότι απέναντι σε αυτήν υπάρχει πάντα μια Σκύλλα και μια Χάρυβδη… Και ξανά λέω πως αντί της λέξης «λογιστών» μπορείτε να βάλετε οποιοδήποτε επάγγελμα θέλετε…. Στο αναγκαστικά εναρμονισμένο με το άρθρο μας λεξικό, η Σκύλλα μεταφράζεται σε «Φοβάμαι να είμαστε όλοι μαζί» και η Χάρυβδη σε «Δεν συμμετέχω αφού δεν θα αλλάξει τίποτα» Αυτά τα δύο τέρατα αν νομίζουμε ότι εξαφανίσθηκαν από την εποχή του ταλαίπωρου Οδυσσέα είμαστε γελασμένοι… Αναπτύσσονται καθημερινά - χρόνια τώρα – και μπορείς να τα συναντήσεις, αν βέβαια με προσοχή εστιάσεις στα μάτια του συναδέλφου σου… Εννοείται ότι και ο συνάδελφος μπορεί να τα δει στα μάτια τα δικά σου….. Εκεί στο κέντρο - στην κόρη των ματιών μας - ζουν τα τέρατα αυτά και κάθε φορά που προσπαθούμε να δούμε κάτι αξιοπρόσεκτο , αυτά μας φοβίζουν (εξάλλου τι τέρατα θα ήταν αλλιώς) και αναγκαστικά ξανακατεβάζουμε την ματιά μας χαμηλά.. Πρέπει να βρούμε τρόπο μελετώντας τα να τ’ αντιμετωπίσουμε…. Το πρώτο - πράσινο, γεμάτο σάλια - τέρας που ακούει στο όνομα «Φοβάμαι να είμαστε όλοι μαζί» τρέφεται κυρίως με σκέψεις σχετικές με απώλειες δικαιωμάτων. Έτσι, στην περίπτωση μας (βρείτε και σεις την δική σας) πιστεύουν πως αν θα μπουν όλοι οι λογιστές σε έναν Σύλλογο (π.χ. και των ΑΕΙ και των ΤΕΙ) θα μειωθούν τα δικαιώματα αυτών που προϋπήρχαν…» Αυτή είναι η τροφή του τέρατος. Αυτή ακριβώς η σκέψη μπορεί να αντιμετωπισθεί μονάχα με την κατανόηση ότι όλοι μαζί μπορούν να πετύχουν υπερδιπλάσια πράγματα από όσα θα χαθούν. Η ολική συνεργασία μπορεί ακόμα και να εκμηδενίσει τις τυχόν απώλειες. …. Δεν μπορεί να υπάρχει καν σκέψη ότι ομάδες σε κατάτμηση μπορεί να είναι πιο αποδοτικές από μια συνεκτική ομάδα ακόμα κι αν οι πρώτες βρίσκονται σε συνεργασία. Επιπλέον είναι σύνηθες αυτές οι ομάδες να έχουν και ισχυρά στοιχεία εικονικότητας. Δηλαδή αυτά που τους χωρίζουν να είναι αμελητέα σε σχέση με αυτά που τους ενώνουν. Να σκέφτονται το 1% και να αφήνουν το 99%... Επί παραδείγματι το 99% των «συστατικών» στοιχείων των λογιστών είναι οι «ίδιοι κόποι», τα «ίδια προβλήματα», η ίδια «κακή αμοιβή αναλογικά με τον χρόνο εργασίας», το ίδιο «άγχος», ο ίδιος «άδικος και απάνθρωπος τρόπος ζωής»... Αυτά είναι τα κοινά τους στοιχεία. Με το μικροσκόπιο θα ψάξεις να βρεις τυχόν διαφορές …. Αυτή είναι η αλήθεια…. Έτσι γίνεται με πλήθος επαγγελμάτων. Δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ότι η συμμετοχή των πολλών αφαιρεί δικαιώματα ενώ στην πραγματικότητα η συμμετοχή των πολλών οδηγεί σε οφέλη. Αυτή είναι η τροφή του «Φοβάμαι να είμαστε όλοι μαζί». Η δε περίπτωση του κόκκινου τέρατος με τη διχαλωτή γλώσσα που ακούει στο όνομα «Δεν συμμετέχω αφού δεν θα αλλάξει τίποτα» είναι ακόμα χειρότερη. Η τροφή του είναι ακριβώς στο όνομά του… : «Η μη συμμετοχή». Το μέγεθος του αυτές τις μέρες έχει γίνει τεράστιο μέχρι που κρύβει και τον ήλιο…. Και πως στο καλό έχει πεισθεί όλος ο κόσμος ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα; Δεν υπάρχει στάλα ανάγκης για συμμετοχή; Κι όμως υπάρχει αυτή η ανάγκη σε όλους μας και σε μεγάλο βαθμό μάλιστα. Απλά βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση. Δεν μπορεί να ανασυρθεί εύκολα ώστε να κυριέψει το μυαλό και να αναγκάσει το σώμα σε χειραψία… Χρειάζεται επίπονη και επίμονη προσπάθεια για την ανάσυρσή της. Δίοδος επιτυχίας η συζήτηση και η ανταλλαγή απόψεων μέσα από μια συνεχώς αυξανόμενη (μακάρι και γεωμετρικά) ενεργή συμμετοχή. Τι να πω για αυτό. … Εύχομαι να μείνουν χωρίς τροφή τα τέρατα… Σίγα σιγά ν’ αδυνατίσουν και θα χαθούν… Αυτό εύχομαι… Ν΄ αδυνατίσουν και να χαθούν. (*1) Που λέει και ο Κίμωνας... Σταυρουλάκης Αρτ. Κωνσταντίνος - Οικονομολόγος Α.Β.Σ.Θ. Editorial 14ου Εβδομαδιαίου Οικονομικού Ε(κ)θετου στην εφημερίδα "Χανιώτικά Νέα" Χανιά 5 Αυγούστου 1010
 

Η καθοδήγηση προς τα Κόκκινα Δάνεια και το πραγματικό τους χρώμα: Το μαύρο.

Η καθοδήγηση προς τα Κόκκινα Δάνεια και το πραγματικό τους χρώμα: Το μαύρο.                 Κατά την έναρξη της Κρίσης, όλοι, συζητούσαμε για τα χάλια του δημόσιου χρέους της Χώρας μας, - παρασυρόμενοι από συγκεκριμένους μηχανισμούς καθοδήγησης -,  αλλά τι κρίμα, κανείς δεν έδωσε σημασία για την  τότε χαμηλή δανειακή επιβάρυνση των Τραπεζών και των Ιδιωτών..             Και όσο υπνωτισμένη  ήταν η Ελληνική Οικονομία από το μεγάλο της λάθος (Δημόσιο Χρέος)  άφησε ακάλυπτο το υγειές της κομμάτι (Ιδιωτικό Χρέος).              Σκέπαζε με κουβέρτα την γιαγιά της και άφηνε ξεσκέπαστα τα παιδιά της…             Ακόμα και το άθροισμα Δημοσίου και Ιδιωτικού Χρέους ήταν χαμηλότερα από πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε.               Περασμένα ξεχασμένα…             Αμέσως μετά έγιναν όσα (δεν) έπρεπε να γίνουν….               Ύφεση της ιδιωτικής οικονομίας δια .. λογαριασμό της ύφεσης του Δημόσιου Τομέα (!!!), υψηλοί φόροι,  στραγγάλισμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, κατάπτυστο επιχειρηματικό περιβάλλον, κατακόρυφη πτώση της ψυχολογίας του επιχειρείν, κατάρρευση της εργασιακής ισορροπίας..             Μπλοκάρισμα των τότε υγιών μας τραπεζών (πάντα σε σχέση με τις «δομημένες» δικές τους …), απαγόρευση δανεισμού των ιδιωτικών επιχειρήσεων, δηλαδή κανονική στείρωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Tα  ΔΝΤ, PSI , ΤΧΣ, ΤΑΙΠΕΔ, τα Γερμανικά Ταμεία, τα  Capital Control τακτοποίησαν και την τελευταία λεπτομέρεια. Ίσως θα χρειασθούν μερικε΄ς ακόμα άγνωστες λέξεις για να «δέσει» το θέμα…               Εν κατακλείδι, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Να καταφέρουν σε λίγα χρόνια να πάρει το Κόκκινο χρώμα του Δημοσίου Χρέους και το Ιδιωτικό Χρέος. Μα και βέβαια χωρίς να κοκκινίζει κανείς γι’ αυτό.               Τώρα, φτάσαμε γρήγορα στο τώρα, έρχονται στον κοσμάκη και του τα περιγράφουν τα κόκκινα δάνεια ως «άσπρα».  (Τι στο καλό γίνεται εδώ πέρα με τα χρώματα; )             Του λένε να μην φοβάται διότι  με τον Νομοθετικό Πλαίσιο περί των Κόκκινων Δανείων όλοι θα κερδίσουν (όπως τότε στο Χρηματιστήριο):             Η Τράπεζα θα πουλήσει ένα δάνειο αξίας  300.000 στην τιμή των 100.000 σε μια ιδιωτική εταιρεία ή σε ένα fund και έτσι θα πάρει ζεστά – ζεστά τα 100.000 ευρώ, θα πάρει ίσως  και κάποια ασφαλιστική αποζημίωση ενώ η ζημιά του κουρέματος θα της αφαιρέσει και αρκετό φορολογικό βάρος.  Τι να τα έκανε τους τοίχους και τα κουφάρια η τράπεζα; . «Ούτε του παπά» λοιπόν !!             Η Ιδιωτική εταιρεία που αγόρασε το δάνειο θα πουλήσει στον αρχικό οφειλέτη με 150.000 και δόσεις κάτι που θα της προσφέρουν 50% κέρδος !!             Ο δε Ιδιώτης εκεί που χρωστούσε 300.000 δάνειο θα οφείλει 150.000 !! Τι κούρεμα κι αυτό!! Μα δεν είναι καταπληκτικό σενάριο; Να γιατί μας λεν ότι αυτά δεν θα είναι κόκκινα δάνεια μα θα ‘ναι άσπρα, κάτασπρα…               Κι αν πας να τους στριμώξεις με την ερώτηση «Καλά γιατί δεν το κάνουν οι ίδιες οι τράπεζες αυτό παρά εμπλέκουν ιδιώτες αμφιβόλου αξιοπιστίας;» αυτοί απαντούν : «Τα πιστωτικά ιδρύματα δεν προτείνουν ευνοϊκές ρυθμίσεις καθώς κάτι τέτοιο θα εκθέσει τον αντιπρόσωπο της τράπεζας σε κίνδυνο κατηγορίας για απιστία»,  θα τον εκθέσει δηλαδή σε ποινικό αδίκημα αφού σε κάποιους θα εισπράττει το κεφάλαιο του δανείου  και τους τόκους ενώ σε κάποιους άλλους θα κάνει κούρεμα 50% του κεφαλαίου…             Επίσης επιμένουν και για τον πλήρη έλεγχο των Ιδιωτικών Εταιρειών που θα αναλάβουν τα κόκκινα δάνεια μέσω της Διοίκησης της Τράπεζας της Ελλάδος (πάλι σας βλέπω να κρυφογελάτε …)  όπως επίσης, σύμφωνα με το νομοσχέδιο,  θα είναι διαφανή όλα τα στοιχεία των όσων κατέχουν ποσοστό ανώτερο του 10% τέτοιων Εταιρειών. Περεταίρω το Νομοθετικό Πλαίσιο αναφέρει την απαγόρευση χειροτέρευσης της θέσης του οφειλέτη ή του εγγυητή !! Βαρύγδουπη φράση…               Όμως στα «ψιλά τα γράμματα» λέει ότι απαγορεύεται η χειροτέρευση της θέσης του οφειλέτη ή του εγγυητή «μόνο και μόνο λόγω της μεταβίβασης της οφειλής του ή της ανάθεσης της προς διαχείριση…» Μόνο σε αυτό το στάδιο λοιπόν η προστασία… Μετά βλέπουμε…               Όλα αυτά οδηγούν σε προβληματισμούς.             Και εκεί που σκέφτεσαι τους προβληματισμούς αυτούς σου ξανάρχεται το χρώμα..             Και λες το κόκκινο μπας και δεν είναι άσπρο και  ν’ ναι μαύρο;             Μπας και μπροστά μας θα έχουμε funds και Ιδιωτικές Επιχειρήσεις υποχείρια παγκόσμιων οικονομικών αρπακτικών  τα οποία δεν θα τα περιορίζουν αποτελεσματικά οι όποιοι εγχώριοι νομοθετικοί φραγμοί; Μπας και οι σχηματισμοί αυτοί θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα απέραντο κατασχετήριο ακινήτων κατά τα πρότυπα της Ισπανίας  με 100 κατασχέσεις ακινήτων ανά ημέρα;             Μπας και η αύξηση του ιδιωτικού χρέους ήταν προσχεδιασμένη με στόχο την κλοπή της περιουσίας των πολιτών μαζί με το ξεπούλημα της Δημόσιας Περιουσίας;               Τι να σας πω…               Ζωγράφος δεν είμαι να γνωρίζω από χρώματα.             Και να ήμουν πάλι θα δυσκολευόμουν διότι ο συνδυασμός κόκκινο, άσπρο και μαύρο είναι προβληματικός για τους ζωγράφους...               Το σίγουρο για μένα είναι ένα.               Η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία στην Χώρα μας, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες,  έχει χάσει την δημοκρατικότητα της από τους ισχυρούς ζυγούς των Παγκόσμιων Αγορών. Οι νόμοι που ψηφίζονται δεν εξυπηρετούν ποια το κοινωνικό όφελος μα το πορτοφόλι και την ισχύ των Διεθνών Αγορών και αυτό δεν το αξίζει ο ταλαιπωρημένος πολίτης είτε αυτός είναι Έλληνας, είτε Γερμανός είτε Ισπανός είτε Γάλλος.             Η Συμμετοχική Δημοκρατία πρέπει να μπει μπροστά, να γεννήσει μπροστάρηδες, να απαγκιστρώσει την νομοθέτηση από τα χέρια των αρπακτικών.             Διότι ο Ματαραοανός Καστοριάδης έλεγε πως «Μπορώ να είμαι ελεύθερος όταν τηρώ τον νόμο, μόνο αν μπορώ να πω πως αυτός ο νόμος είναι δικός μου, μόνον αν μου δόθηκε η πραγματική δυνατότητα να συμμετάσχω στη διαμόρφωσή του και στην θέσμισή του (έστω και αν δεν υπερίσχυσαν οι δικές μου προτιμήσεις)…»               Κλείνοντας το άρθρο, και ανοίγοντας την καινούργια χρονιά, καλοί μου φίλοι αναγνώστες, εύχομαι να είμαστε γεροί για να αγωνισθούμε έντιμα και ηθικά,  ως να ήταν αυτή η κύρια υποχρέωση μας.             Τις γνωστές ευχές τις αφήνω για άλλους.     Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος   Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης     E-mail : [email protected]  
  Άρθρο υπ’ αρ. 249 / Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016.   

Δημοσίευση στα Χανιώτικα Νέα:  http://www.haniotika-nea.gr/h-kathodigisi-pros-ta-kokkina-dania-ke-to-pragmatiko-tous-chroma-to-mavro/
 

Η Αυλή είναι γεμάτη από παράξενους ανθρώπους.

Η Αυλή είναι γεμάτη από παράξενους ανθρώπους. «Η Αυλή είναι γεμάτη από παράξενους ανθρώπους. Σοφούς που κάθονται με τα κεφάλια χωμένα στα χέρια τους, προσπαθώντας ν’ ανακαλύψουν το νόημα της ζωής. Επιστήμονες που πιστεύουν ότι μπορούν να παρακολουθήσουν την πορεία των άστρων με τα γηραλέα θολά μάτια τους, γιατί πιστεύουν ότι η μοίρα του ανθρώπου αντικατοπτρίζεται στα ουράνια σώματα. Ανθρώπους του σκοινιού και του παλουκιού και τυχοδιώκτες που διαβάζουν τους λιγωμένους στίχους τους στις κυρίες της Αυλής και την αυγή βρίσκονται να ξερνάνε μπρούμυτα σε χαντάκια… Έκλυτους καλλιτέχνες που γεμίζουν τις εκκλησίες με ευσεβείς ζωγραφιές, γλύπτες και σχεδιαστές που πρόκειται να οικοδομήσουν το καμπαναριό του νέου καθεδρικού ναού, ονειροπόλους και τσαρλατάνους κάθε είδους. Όλοι αυτοί έρχονται και φεύγουν, σαν περιπλανώμενοι αλήτες που είναι, αλλά μερικοί μένουν πολύ καιρό, λες και ανήκουν εδώ. Όλοι τους εκμεταλλεύονται την φιλοξενία του Πρίγκιπα. Είναι ανεξήγητο γιατί μαζεύει όλους αυτούς τους ασήμαντους εδώ κι ακόμα πιο ανεξήγητο γιατί κάθεται κι ακούει το ηλίθιο κουβεντολόι τους. Μπορώ να καταλάβω γιατί κάθε τόσο ακούει (ο Πρίγκιπας) τους ποιητές ν’ απαγγέλουν στίχους τους… Αυτοί είναι σαν γελωτοποιοί και πάντα η Αυλή ενός πρίγκιπα έχει γελωτοποιούς. Υμνούν την ευγενική αγνότητα της ανθρώπινης ψυχής, μεγάλα ιστορικά γεγονότα κι ηρωικούς άθλους, και δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτά, ιδιαίτερα εάν τα τραγούδια τους υμνούν τον Πρίγκιπα. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την κολακεία αλλιώς δεν εκπληρώνουν το σκοπό τους – ούτε καν μέσα τους. Και τόσο στο παρελθόν, όσο και στο παρόν, έχουν πάρα πολλά ωραία και υψηλόφρονα στοιχεία τα οποία, εάν δεν εξυμνούνταν σωστά, δεν θα ήταν ούτε υψηλόφρονα ούτε ωραία. (….) Καταλαβαίνω, επίσης, ότι πρέπει να υπάρχουν καλλιτέχνες που να ζωγραφίζουν θρησκευτικά θέματα για τους ανθρώπους του λαού, ούτως ώστε να λατρέψουν κάτι που δεν είναι τόσο φτωχό και βρώμικο όσο εκείνοι… Ωραίες ζωγραφιές μαρτύρων τους οποίους, για να τιμήσουν μετά την εκτέλεση τους, έχουν ντύσει με ακριβά ενδύματα κι ένα φωτοστέφανο, ακριβώς όπως θα τιμηθούν και οι άνθρωποι του λαού μετά το τέλος της μίζερης ζωής τους. Ζωγραφιές που δείχνουν στον όχλο ότι ο Κύριος τους σταυρώθηκε όταν προσπάθησε να κάνει κάτι εδώ κάτω στη γη, άρα θα πρέπει ο όχλος να καταλάβει ότι εδώ κάτω δεν υπάρχει ελπίδα. Αυτοί οι απλοϊκοί σχεδιαστές είναι πολύ χρήσιμοι σ’ έναν πρίγκιπα, αλλά δεν ξέρω τι δουλειά έχουν εδώ στο παλάτι. Θα μπορούσαν να τους προσφέρουν ένα άλλο κατάλυμα, ένα ναό, μια ωραία διακοσμημένη αίθουσα βασανιστηρίων, όπου θα είχαν τη δυνατότητα ν’ αποσυρθούν όποτε ήθελαν να ηρεμήσουν, ένα χώρο τέλος πάντων όπου ο Θεός τους θα κρέμεται συνεχώς στο σταυρό Του. (….) Αλλ’ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου είναι πως μπορεί κανείς ν’ ακούει εκείνους που μιλάνε για το νόημα της ζωής, και τους φιλόσοφους με τις καθυστερημένες τους απόψεις για τη ζωή και το θάνατο και τα αιώνια προβλήματα, όλες αυτές τις εξεζητημένες αναλύσεις για την αρετή, την τιμή και την μεγαλοψυχία. (….) Όλοι τους είναι γελωτοποιοί, αν και δεν το ξέρουν, όπως δεν το ξέρει κανένας άλλος. Κανένας δεν τους κοροϊδεύει, κανένας δεν γελάει με τις φαντασιώσεις τους, κανένας δεν έχει την παραμικρή ιδέα γιατί προσκλήθηκαν εδώ στην Αυλή. Όμως ο Πρίγκιπας τους ακούει με προσοχή, σαν να ήταν τα λόγια τους γεμάτα σημασία, και συλλογισμένος χαϊδεύει τη γενειάδα του. (…..) Υπάρχει μια εξήγηση για το ενδιαφέρον που δείχνει ο Πρίγκιπας προς όλους τους ερευνητές, καλλιτέχνες, φιλοσόφους και οιονεί αστρολόγους, μια πολύ απλή εξήγηση… Θέλει να είναι η Αυλή του ξακουστή, ονομαστή, κι ο ίδιος να θεωρείται όσο γίνεται πιο σεβαστός και λαμπρός άρχοντας. Θέλει να επιτύχει κάτι που να το βλέπει ο καθένας, κάτι που να ζηλεύει όλη η οικουμένη. (….) Οι εργασίες στο καμπαναριό έχουν αρχίσει και πήγαμε να δούμε πως προχωρούσαν… Θα δεσπόζει πάνω από τον τρούλο του καθεδρικού ναού, κι όταν χτυπούν οι καμπάνες του, θ’ αντηχούν μέχρι τον ουρανό…Αυτή είναι θαυμάσια ιδέα, όπως πρέπει να είναι οι ιδέες. Οι καμπάνες θα είναι οι ψηλότερα κρεμασμένες σ’ όλη την Πόλη… (….) Ο Πρίγκιπας δείχνει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το κτίσμα αυτό… (….) Ίσως το έργο δε τελειώσει ποτέ. Πολλά από τα οικοδομικά εγχειρήματα του Πρίγκιπα δεν ολοκληρώνονται ποτέ. Ορθώνονται ημιτελή, ωραία σαν ερείπια κάποιας μεγαλοφυούς ιδέας. Αλλά τα ερείπια είναι και υπομνηστικά του δημιουργού τους και εγώ (ο νάνος του πρίγκιπα) ποτέ δεν αμφισβήτησα ότι είναι μέγας ο άρχοντας μου. Όταν περπατάει στον δρόμο, δεν έχω καμία αντίρρηση να περπατάω δίπλα του. ‘Όλοι κοιτάζουν ψηλά αυτόν, κανένας δεν με βλέπει εμένα τον νάνο... Ούτε και θέλει κανένας να με δει. Τον χαιρετούν με σεβασμό, σαν να τον θεωρούν ανώτερο ον, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι όλοι τους κόλακες και δειλοί, όχι επειδή τον αγαπούν και τον εκτιμούν, όπως αυτός πιστεύει. Όταν περπατάω μόνος μου στην πόλη, αμέσως με βλέπουνε και μ’ αρχίζουν στις κοροϊδίες: « Κοίτα, ο νάνος του !!» (….) Μου πετάνε ψόφια ποντίκια και βρωμιές… Κι όταν εγώ τραβάω το σπαθί μου, εκείνοι ξεκαρδίζονται στα γέλια. Εγώ δεν προλαβαίνω να υπερασπιστώ τον εαυτό μου… Πρέπει να το βάλω στα πόδια με τα ρούχα μου γεμάτα βρωμιές..» Σημείωση: Επιλεκτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Σουηδού Νομπελίστα Περ Λάγκερκβιστ «Ο Νάνος»… Σταυρουλάκης Αρτ. Κωνσταντίνος - Οικονομολόγος Α.Β.Σ.Θ. Editorial 16ου Εβδομαδιαίου Οικονομικού Ε(κ)θετου στην εφημερίδα "Χανιώτικά Νέα" Χανιά 24 Αυγούστου 1010
 

Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...

Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...   Όλοι βιώνουμε την αποτυχία των επαγγελματικών σωματείων. Των πρωτοβάθμιων επαγγελματικών σωματείων.  «Ανίκανα Διοικητικά Συμβούλια», «ανίκανοι πρόεδροι», «κοιτάζουν την πάρτη τους», «μόνο η καρέκλα τους νοιάζει», «δεν κάνουν τίποτα», «με την απάθεια τους διέλυσαν τον σύλλογο», «καλό κοπελάκι είν’ ο πρόεδρος μα δε ξέρει να ξεχωρίζει δυο βουγιό άχερα»  και άλλα πολλά που οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Προφανώς αυτές οι διοικήσεις αντί να κοιμούνται σε κρεβάτια,  λογικά  θα πρέπει, κάπου,  να …. «κοιμούνται όρθιοι» !!       Αυτές οι κατηγορίες είναι είτε από μέλη των ίδιων των σωματείων αυτών είτε από επαγγελματίες που δεν είναι μέλη λόγω απάθειας ή μερικές φορές και λόγω θέσης.   Εξάλλου τα στεγανά -  τα στερεότυπα- , είναι αμείλικτα: Η ύπαρξη σωματείων από τα οποία  έχουν περάσει διοικήσεις και τα έχουν χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος ή για κομματικό όφελος χρωματίζει εκ των προτέρων και όλα τα υπόλοιπα σωματεία.   Και οι επικριτές κάθονται λίγο πιο κει..  Όχι δίπλα… Να λίγο πιο κει…   Σκέφτονται,  πολύ σωστά, πως «δεν τον βάλαμε στο Διοικητικό Συμβούλιο για να μας το παίζει αφεντικό», και η σκέψη αυτή είναι σε απολύτως σωστή βάση.  Πραγματικά το Διοικητικό Συμβούλιο ή ο Πρόεδρος ενός επαγγελματικού Σωματείου θα ήταν τραγικό να το παίζει αφεντικό. Να υποχρεώνει με το έτσι θέλω να περνά η γνώμη του, να μην ρωτά κανέναν για το αν θα πάρει μια απόφαση, ή να προβαίνει σε τιμωρίες ή αποκλεισμούς..   Σε τούτο όμως το σημείο εμφανίζεται μια εσφαλμένη θεώρηση των μελών των Σωματείων: Μπορεί πολύ σωστά να σταθμίζουν πως οι Διοικήσεις τους δεν πρέπει να είναι αφεντικά μα ξεχνούν κάτι εξίσου σημαντικό και το οποίο κάνει και την μεγάλη ζημιά  :  Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους.   Ναι καλά ακούσατε. Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους. Είναι άνθρωποι ίδιοι με τα μέλη, έχουν το ίδιο άγχος, το ίδιο τρέξιμο, τις ίδιες ευθύνες, τις ίδιες υποχρεώσεις προς τις οικογένειες τους και τις ίδιες ανάγκες για πως θα μοιράζουν τον ελεύθερο χρόνο τους.  Συνεπώς όταν επαγγελματίες εκλέγουν ένα Διοικητικό Συμβούλιο από πού προκύπτει ότι μόλις εξέλεξαν και μερικούς Superman ή μερικούς υπαλλήλους;  Ο Πρόεδρος είναι εκεί για να εκπροσωπεί τον σύλλογο σε κάθε βήμα του. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι εκεί για να διασφαλίζει με την ψήφο του την μη προώθηση πράξεων ενάντια στο συμφέρον των μελών τους. Περεταίρω αφιερώνουν χρόνο για τις συναντήσεις, τις διεκπεραιώσεις των βασικών υποθέσεων του Συλλόγου και κυρίως να υπάρξει ανθρώπινη επικοινωνία μεταξύ των μελών.   Ωπα !! Ως εκεί !! Ποιος είπε ότι τα μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου μπορούν να αφιερώσουν ακόμα περισσότερο χρόνο; Ποιος είπε ότι έχουν μεγαλύτερα όρια αντοχής από τους υπόλοιπους; Δεν αμείβονται για κάτι παραπάνω, δεν ζήτησαν ούτε και αμοιβή για κάτι παραπάνω. Δεν υπέγραψαν κανένα χαρτί, όταν έγιναν μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου, πως θα τρέχουν συνεχώς για τα θέματα μέχρι να καταστρέψουν τις δικές τους δουλειές.  Μπήκαν για να βοηθήσουν όσο μπορούν τον Σύλλογο. Όσο μπορούν. Και αν θέλετε να βρείτε το «πόσο είναι τέλος πάντων αυτό που μπορούν» να μην ρωτήσετε αυτούς αλλά να ρωτήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Ναι. Αυτό να κάνετε. Να αναρωτηθείτε πόσο ελεύθερο χρόνο έχετε εσείς οι ίδιοι, και τελικά ποια είναι τα δικά σας όρια  και μετά να κρίνεται τα όρια των άλλων. Διότι αυτοί οι άλλοι  δεν έχουν καμία, μα καμία διαφορά, από εσάς. Αν εσείς έχετε άγχος για την δουλειά και περιορισμένο χρόνο για την οικογένεια σας, να ξέρετε ότι το ίδιο έχουν και αυτοί. Αν πάλι απαιτείται τα Διοικητικά Συμβούλια να διοικούνται από προικισμένους ηγέτες συγνώμη αλλά ίσως τελικά όχι μόνο ζητάτε αφεντικά μα ίσως να ζητάτε και βασιλιάδες.   Αγαπητοί μου αναγνώστες, θα στεναχωρηθώ  αν θεωρηθεί ότι τα προαναφερόμενα τα έγραψα για να προστατέψω όσους  εμπλέκονται στα συνδικαλιστικά. Θα στεναχωρηθώ αν θεωρηθεί ότι αναφέρομαι σε κείνους τους συνδικαλιστές της διατεταγμένης υπηρεσίας. Αυτοί με δυσκολία είναι το 5% των επαγγελματιών από αυτούς που προσπαθούν ή προσπάθησαν ή θα ήθελαν να προσπαθήσουν να βοηθήσουν και αυτοί , όσο μπορούν, τους συναδέλφους τους. Ομιλώ δηλαδή για το 95% και όχι για το 5%. Με αυτό ας ασχοληθούν οι άλλοι της αιώνιας μουρμούρας.   Ένας είναι ο στόχος του κειμένου.   Μια αλλαγή θεώρησης του ρόλου των μελών και του Διοικητικού Συμβουλίου ενός σωματείου είναι αρκετό για να αλλάξει τα πάντα.   Ας δεχθούμε ότι οι συνδικαλιστικές μας διοικήσεις δεν πρέπει να είναι αφεντικά μας αλλά ούτε και υπάλληλοι μας δηλαδή ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια εκπροσώπηση και μια διεκπεραίωση. Αν συμβεί αυτό θα καταλάβουμε ότι η θέση τους είναι τυπική και πρέπει να αλλάζει πολύ συχνά. Με αυτές τις προϋποθέσεις άνετα μπορεί ένας σύλλογος να αποφασίσει να περάσουν από το Διοικητικό Συμβούλιο όλα τα μέλη τους εναλλάξ ακριβώς όπως εναλλάσσονται την διαχείριση μιας πολυκατοικίας οι ένοικοι της.   Αν πάρουμε για παράδειγμα ένα σωματείο λογιστών, τα παραπάνω σημαίνουν ότι εφόσον το Διοικητικό Συμβούλιο είναι μόνον για εκπροσώπηση και διεκπεραίωση, ότι αυτό δεν είναι ούτε αφεντικό αλλά ούτε και υπάλληλος, σημαίνει πως όταν έρθει ένα  μέλος στον Σύλλογο να ζητήσει την επίλυση ενός θέματος  δεν πρέπει να το θέσει και να φύγει όπως συνήθως γίνεται.  Όχι.  Θα πρέπει να έχει προετοιμάσει το θέμα, να έχει εργαστεί σοβαρά και να είναι έτοιμο να εργασθεί κι άλλο για αυτό. Το Διοικητικό Συμβούλιο θα του παρέχει μόνο την εκπροσώπηση όταν το θέμα του θα φτάσει στους υπεύθυνους. Δηλαδή αντί να μιλήσει το μέλος π.χ. στην Υπηρεσία που αντιμετωπίζει το πρόβλημα να μιλήσει αντ’ αυτού ο Πρόεδρος ή το Διοικητικό Συμβούλιο ή ίσως και μαζί με αυτούς. Την εργασία όμως  όπως π.χ.  την προετοιμασία του θέματος, την επεξεργασία, την εγρήγορση στην τήρηση του χρονοδιαγράμματος, τον έλεγχο της πορείας του θέματος  πρέπει να την προσφέρει το ίδιο το μέλος. Όχι το Διοικητικό Συμβούλιο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα υπάρχει διασπορά εργασιών, ο κόπος θα διανέμετε σε όλα τα μέλη και τα αποτελέσματα θα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που όλοι βλέπουμε.  Διότι σήμερα αντί ένα μέλος να εργασθεί επί ενός θέματος  περιμένει από το Διοικητικό Συμβούλιο, ως ένας απλός υπάλληλος του,  να τα λύσει όλα. Λες και δεν ξέρει εξ αρχής αυτό το μέλος  ότι τα όρια τα δικά του είναι ίδια με αυτά των συναδέλφων τους. Ας μην μιλήσουμε για τους επαγγελματίες που είναι εκτός συλλόγων. Αυτούς που ζητούν και απαιτούν αντί να ενταχθούν στους συλλόγους και να προχωρήσουν αυτοβούλως σε εθελοντική εργασία διεκπεραίωσης του προβλήματος που αντιμετωπίζουν.   Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι αν κάποιο μέλος (ή και μη μέλος) ενός σωματείου, απευθυνθεί στην διοίκηση του σωματείου αυτού, προσφέροντας έτοιμο επεξεργασμένο υλικό μιας πρότασης, και το κυριότερο προσφέροντας  εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο του για τις δράσεις διεκδίκησης αυτής του της πρότασής θα του έκλειναν την πόρτα; Και θεωρείστε  δεδομένο ότι δεν αναφέρομαι για προτάσεις που τυγχάνουν γενικής αντιπαράθεσης. Αφήστε τις αυτές για πιο μετά. Ξεκινήστε από τις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις που  δεν υπάρχει αντιπαλότητα, που όλοι συμφωνούν ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το διεκδικούμενο και όμως  δεν βρίσκονται χέρια αν υλοποιήσουν την πρόταση αυτή.  Ας ξεκινήσουμε για αυτές τις περιπτώσεις.   Αυτό όμως δεν γίνεται ως τώρα. Η λανθασμένη θεώρηση  της δράσης ενός σωματείου  οδηγεί ουσιαστικά σε αποτυχία τον συνδικαλισμό. Δεν φταίνε οι άλλοι φίλοι μου. Εμείς φταίμε. Αν επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας θα εμφανιστεί η συμμετοχή. Θα εμφανισθεί το ουσιαστικό, το πρακτέο, και οι πρωτοβάθμιες επαγγελματικές οργανώσεις θα παράγουν έργο. Και όταν λέμε έργο δεν εννοούμε συντεχνίες. Αυτές ας τις αφήσουμε δώρο για τους παλιούς. Εμείς ας πάμε μπροστά προς την αξιοπρέπεια στην εργασία και την κοινωνική κατανόηση.  Χωρίς όμως εκπτώσεις. Χωρίς εκπτώσεις.   Με τέτοια πρωτοβάθμια όργανα υπάρχει ελπίδα και για τα ανωτεροβάθμια όργανα. Βεβαίως και δεν θα αναφερθούμε και σε αυτά διότι αν πω πως τα χάλια μας είναι υπαίτια για τα χάλια τους  με  βλέπω για εξοστρακισμό. Ας το αφήσουμε λοιπόν. Ας κρατήσουμε ένα : Όσο περιμένουμε τα πάντα από λίγους τόσο αυτοί οι λίγοι θα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Θα μείνουν μια ομάδα  αποτελούμενοι από ανόητους και κάποιους ιδιοτελής. Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης       E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 267 / Κυριακή 15 Μαΐου  2016.      
 

Είναι σίγουροι γι’ αυτό που κάνουν;

Άρθρο υπ' αρ. 266 : Είναι σίγουροι γι’ αυτό που κάνουν;               Το άρθρο αυτό γράφηκε λίγες ώρες πριν την ψήφιση (;) του Ασφαλιστικού και Φορολογικού Νομοσχεδίου. Ανεξάρτητα με το αν ψηφισθεί ή όχι το άγχος μου παραμένει το ίδιο:  «Είναι σίγουροι γι’ αυτό που κάνουν;»                         Διότι το Νομοσχέδιο επιδιώκει την σύνδεση του ύψους των εισφορών ασφάλισης με το ύψος του εισοδήματος και αυτό είναι λογικό, ίσως να είναι και  ζητούμενο. Ομοίως, η μείωση εισφορών των επιχειρήσεων που έχουν κατεδαφισθεί είναι και αυτό προς την σωστή κατεύθυνση.                             Εδώ όμως τίθεται ένας προβληματισμός, επειδή η ζωή – όπως καλά ξέρετε -   είναι αρκετά πολύπλοκη. Πόσες φορές δεν έχουμε δει προσπάθειες που επιτυγχάνουν το αντίθετο από εκείνο που επιδιώκουν; Και εδώ, στο Νομοσχέδιο τούτο, όπως και στα Νομοσχέδια που έχουν ήδη ψηφιστεί,  μαζί με τα θετικά υπάρχουν και κάποια αδιαμφισβήτητα αρνητικά στοιχεία. Μιλώ για εκείνα, που και οι ίδιοι λένε, πως  τα ψηφίζουν με ….. βαριά καρδιά...   Και ο φόβος μου, αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι μην τυχόν κείνα τ’ αρνητικά, γενούν κύμα το οποίο θα ακολουθεί όχι ο ήχος κάποιου αθώου φλοισβίσματος μα ο συρτός ήχος κάποιου ασταμάτητου κοπετού ….   Και οι ενδείξεις είναι όντως ανησυχητικές.   Οι νομοθέτες με την επιβολή εισφορών 29% επί των κερδών και με την αύξηση από 26% σε 29% του φόρου των μικρών επιχειρήσεων[1] δείχνουν να μην κατανοούν ότι ζητούν επιπλέον επιβαρύνσεις και από τις οριακές για την επιβίωσή τους επιχειρήσεις. Κάτι τέτοιο θα τις οδηγήσει μαθηματικά να κάνουν παρέα με τις εκατοντάδες άλλες ήδη κατεστραμμένες επιχειρήσεις. Τι μας απασχολεί η επιτυχής επιβάρυνση των πολύ ισχυρών επιχειρήσεων όταν  ταυτόχρονα καταστρέφει μεγάλο όγκο μικρών επιχειρήσεων;   Μα αυτό δεν θα είναι η χαρά των μεγάλων επιχειρήσεων; Διότι εφόσον τους περισσεύει θα πληρώσουν κάτι παραπάνω σε φόρους και εισφορές μα θα καταφέρουν με την βοήθεια των νομοθετών να διώξουν πλήθος μικρών ανταγωνιστών από τα πόδια τους. Όχι μόνον  δεν θα στεναχωρηθούν που θα πληρώσουν κάτι παραπάνω μα μπορεί να στήσουν και κανένα party – λέω- σήμερα το βράδυ.. Το χειρότερο όμως είναι αυτό που συμβαίνει στις επιχειρήσεις που θα καταφέρουν να μειώσουν την επιβάρυνσή τους με το νομοσχέδιο αυτό. Οξύμωρο σχήμα αυτό που ανέφερα αλλά ας το δούμε λίγο πιο προσεκτικά το θέμα. Για να κερδίσει μια επιχείρηση μακροπρόθεσμα, μειώνοντας την επιβάρυνσή της στις ασφαλιστικές εισφορές, πρέπει ή να στοχεύσει σε οργανωμένη φοροδιαφυγή ή αν πράγματι είναι στα απαλλασσόμενα όρια (όρια ήδη κατεστραμμένων επιχειρήσεων τα λέω εγώ)  να κανονίσει για τον επιτάφιο θρήνο της, μια που τέτοια κέρδη αρκούν για λίγους μήνες ζωής… Αν πάλι αποφασίσει να παρατείνει τον επιτάφιο θρήνο τις για ένα με δύο χρόνια πολύ απλά θα επισπεύσει τον επιτάφιο θρήνο άλλων επιχειρήσεων που συνεργάσθηκαν μαζί της… Ο νοών νοείτω.   Συνοψίζοντας λοιπόν θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι «οριακές» για την επιβίωσή τους επιχειρήσεις θα κάνουν παρέα σύντομα με «κατεστραμένες» επιχειρήσεις. Οι δε πλούσιες, δεν θα ιδρώσει καν το αυτί τους και θα βλέπουν τους ανταγωνιστές τους - έναν προς έναν -  να τους αδειάζουν την γωνιά. Τέλος, όποια επιχείρηση θέλει να τύχει της μείωσης του κόστους των ασφαλιστικών εισφορών ή θα πρέπει να φοροδιαφύγει ή θα πρέπει να προγραμματίσει τον επιτάφιο θρήνο της κατά τα ανωτέρω. Παλαιότερα η Φοροδιαφυγή ήταν αυτόνομη από τον Εισφοροδιαφυγή. Τώρα για να εισφοροδιαφύγει μια επιχείρηση  θα πρέπει  να φοροδιαφύγει πρώτα.  Παρακάτω θα δούμε πως μπορεί αυτός να είναι ίσως και ο στόχος του Νομοσχεδίου μα μπορεί  – λέω μπορεί  – και η ίδια η ταφόπλακά του.. Πέραν τούτων όμως στο Νομοθετικό Έργο κυριαρχεί και το θέατρο του παραλόγου αφού οι προχειρότητες «δίνουν και παίρνουν»..  Αυτές έχουν αναφερθεί από πολλούς και δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω. Μου έχει κινήσει όμως την περιέργεια μια πρόσφατη παρατήρηση για τους οφειλέτες του ΟΑΕΕ που έχουν πολύ παλαιές οφειλές. Σύμφωνα με την Νομοθεσία[2] οι καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές αναπροσαρμόζονται στο ύψος του ασφαλίστρου του χρόνου καταβολής τους. Δηλαδή με άλλα λόγια αν χρωστάει κάποιος 20 μήνες ασφάλισης (π.χ. στο ΤΕΒΕ) σε παλιά έτη  που το ασφάλιστρο ήταν π.χ. 100 ευρώ και τώρα (στο 2016) το ασφάλιστρο είναι π.χ. 300 ευρώ για να υπολογιστεί η οφειλή του λογίζεται ως κεφάλαιο οφειλής τα 300 ευρώ και επί αυτού του ποσού λογίζονται οι προσαυξήσεις. (Αν θυμώσετε δεν έχει νόημα. Αυτό λέει ο Νόμος)  Έτσι δηλαδή  αφού χρωστά  20 μήνες ΤΕΒΕ επί 300 το ασφάλιστρο, μας κάνει οφειλή  6.000 ευρώ και επί αυτού θα υπολογιστούν οι προσαυξήσεις που μπορεί να καταλήξουν σήμερα ακόμα και στα 12.000 οφειλή (θυμίζω από τα 20 μήνες επί 100 ευρώ  = 2.000 ευρώ…) Με το νέο όμως Νομοσχέδιο τι θα γίνει η διάταξη αυτή;  Αν αυτός ο επιχειρηματίας στο 2015 έχει πολύ μεγάλα κέρδη η οφειλή που προαναφέραμε δεν φτάνει που ήταν ήδη υπέρογκη αλλά θα οκταπλασιαστεί κιόλας !!! Και εδώ θα έχουμε και το ευτράπελο : Αν για .. καλή του τύχη (!!!)μετά από ένα δύο χρόνια βγάλει ζημιές  τότε  αυτόματα το ίδιος χρέος θα μειωθεί … δέκα φορές (!!). Όλα αυτά γιατί όπως προαναφέραμε ο Νόμος ορίζει ότι «οι καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές αναπροσαρμόζονται στο ύψος του ασφαλίστρου του χρόνου καταβολής τους». Αν λοιπόν τα κέρδη ανεβοκατεβαίνουν, θα ανεβοκατεβαίνουν και οι εισφορές άρα θα τροποποιούνται και οι οφειλές με τον τρελό ρυθμό που μόλις πριν περίγραψαμε.. Παίρνω το θάρρος να πω πως,  αμφιβάλλω αν αυτά τα έχουν σκεφτεί… Όπως επίσης παίρνω το  θάρρος να πω πως,  αυτά δεν τα βλέπουμε ούτε στο σινεμά.. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο… Λίγοι γνωρίζουν (εκτός τους λογιστές)  ότι σε πρόσφατο φορολογικό νομοσχέδιο είχε ψηφιστεί και μια διάταξη που καθορίζει το πρόστιμο μη έκδοσης αποδείξεων.  Πριν την ψήφιση, το πρόστιμο όριζε 100 ευρώ ανά απόδειξη που δεν εξέδιδε ο επιχειρηματίας. Άρα αν ερχόταν ένας έλεγχος σε μια καφετέρια που είχε 50 τραπεζάκια χωρίς απόδειξη, θα εξέδιδε πρόστιμο 50*100 = 5.000 ευρώ.  Το πρόστιμο μετά την προ ολίγων μηνών ψήφιση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου όρισε το πρόστιμο στο  50% του ΦΠΑ των άκοπων αποδείξεων. Στο παράδειγμά μας ισοδυναμεί με 50 τραπεζάκια με 3 άτομα το κάθε τραπεζάκι και 3 ευρώ μέσο όρο τον κάθε καφέ μας κάνει 450 ευρώ. Ο Φπα των 450 ευρώ είναι 450*23% = 103,50 ευρώ άρα το πρόστιμο 103,50*50% = 51,75 ευρώ !!!  Δηλαδή στο παράδειγμά μας από 5.000 ευρώ το πρόστιμο κατέληξε στα 51,75  ευρώ !!!. Κι αν ο έλεγχος γινόταν σε γιατρό που δεν έχει ΦΠΑ, άσε….  δεν θέλω ούτε καν να το γράψω  τι πρόστιμο αντιστοιχεί γιατί ντρέπομαι….   Σε αυτό το σημείο πρέπει να κάνω έναν απολογισμό των σκέψεων μου. Να σκεφτώ γιατί γίνονται όλα αυτά.  Προσπάθησα να στύψω το μυαλό μου να σκεφτώ τι στο καλό μπορεί να στοχεύει ο Νομοθέτης με όλα αυτά που νομοθετεί…   Στην αρχή σκέφτηκα πως ο Νομοθέτης είναι βέβαιος πως θα πατάξει την Φοροδιαφυγή και έτσι τα μέτρα αυτά – αν παταχθεί η φοροδιαφυγή-  θα μεταστραφούν πανηγυρικά από αρνητικά σε θετικά. Και όντως έτσι θα είναι αν όλοι δείχνουν το πραγματικό τους εισόδημα και μετά οι επιβολές (ελπίζοντας με δεδομένο την μείωση των φορολογικών συντελεστών[3]) είναι σύμφωνες με αυτά τα εισοδήματα.  Από την άλλη όμως σκέφτηκα πως δεν γκρεμίζεις ένα σπίτι αν δεν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να βγάλεις άδεια οικοδομής για να χτίσεις ένα καινούργιο. Διότι αν κινηθείς κατά αυτόν τον τρόπο ελλοχεύει ο κίνδυνος να μείνεις τελικά σε σπηλιές. Δηλαδή με άλλα λόγια θεωρώ ότι έπρεπε  πρώτα να πατάξουν την φοροδιαφυγή και μετά να μπουν σε τέτοιου είδος νομοθετήματα.  Έτσι κατέληξα αναγκαστικά στην εξής σκέψη:  Να δεις που είναι βέβαιοι πως τα χρήματα που δίνει ο πολίτης προς το Κράτος, καταλήγουν τελικά στους Τραπεζίτες και τα ξένα funds και αποφάσισαν να εξαναγκάσουν τους πολίτες να αυξήσουν την φοροδιαφυγή από το 40% στο 150% ώστε να γλιτώσουν τελικά, με αυτόν τον τρόπο - αφού δεν υπάρχει άλλος – οι πολίτες τα λεφτά τους.   Ωστόσο, μέχρι και εσείς να βγάλετε κάποιο συμπέρασμα, εγώ, αγαπητοί μου αναγνώστες,   θα ψάχνω για καν’ά σπηλιάρι, έτσι,  για παν ενδεχόμενο….   Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης      E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 266 / Κυριακή 08 Μαΐου  2016.   Δημοσίευση: http://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/29079                     [1] Αλήθεια πως είναι δυνατόν να μπαίνουν τέτοιες επιβαρύνσεις την τελευταία μεταμεσονύκτια στιγμή, κρυφά από την διαβούλευση και από το φως της δημοσιότητας; Οι τωρινοί νομοθέτες κατηγορούσαν τους παλιούς  για τις κρυφές παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής, αυτές τις ύπουλες όπως τότε, ονόμαζαν και τώρα έχουν αναδειχθεί ως οι πλέον ειδικοί στις τακτικές αυτές.. [2] Παράγραφος 3 του άρθρου 15 του ΠΔ.258/2005- Καταστατικό του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) – Εγκύκλιος  ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) Νο 7/14-2-2013, [3] Σας έπιασα πάλι να κρυφογελάτε και αυτό μου είναι εκνευριστικό να ξέρετε…. 
 

Δουλειά δεν είχε ο Ησίοδος το 700 π. Χ,…. είχε κ

Δουλειά δεν είχε ο Ησίοδος το 700 π. Χ,…. είχε και δροσινάδα. Πήρε ένα τετράδιο «ΔΙΕΘΝΗ» - αυτό με το μπλε εξώφυλλο - , πήρε και ένα “Bic” στυλό, έκατσε στο γραφείο του – δίπλα στον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή του και έγραψε τα εξής : «Άμποτε να μη ζούσα εγώ σ’ αυτή τη γενεά, με τους ανθρώπους της. Καλύτερα να είχα πεθάνει πιο νωρίς ή να γεννηθώ πολύ πιο μετά … Γιατί, όταν τα παιδία θα γεννιούνται με γκρίζους κροτάφους, ούτε γονιός θα μοιάζει του παιδιού του, μήτε και τα παιδιά στους γονείς τους. Ο ξένος στο φιλόξενο, ο σύντροφος στο σύντροφο, ο αδελφός στον αδελφό δεν θα’ ναι φίλος πια, που ήταν άλλοτε ο κανόνας. Θα τους καταφρονούν τους γέροντες γονείς οι απόγονοι τους, θα τους χλευάζουν ξεστομίζοντας λόγια βαριά, άσπλαχνοι και ανίδεοι μπροστά στο φόβο του θεού. Σ’ εκείνους που τους γέννησαν, όταν γεράσουν, δεν θα αποδώσουν την τροφεία τους. Καμιά αρετή ευορκίας δικαιοσύνης, καλοσύνης. Αντίθετα θα δείχνουν την εκτίμησή τους σε όποιον θα πράξει το κακό… Το δίκιο καθενός η δυνατή γροθιά. Θα λείψει η ντροπή. Θα βλάφτει ο τιποτένιος τον καλύτερό του με δόλια λόγια ξεγελώντας τον, και θα ορκίζεται πάνω. Ο φθόνος μόνον θα συντροφεύει τους ανθρώπους μες στη συμφορά τους, κακόγλωσσος, χαιρέκακος, μνησίκακος. Και τότε μακριά από τις πλατείες και τους δρόμους καλύπτοντας με το λευκό τους πέπλο την ωραία θωριά τους, εγκαταλείποντας για πάντα τους ανθρώπους θα ζουν η Αιδώ και η Νέμεση…» Χρειάζεται να πούμε τίποτα στον αγαπητό Ησίοδο; Μπορεί να λένε ότι μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις αλλά μερικές φορές και μερικές λέξεις είναι χιλιάδες φωτογραφίες … σε γρήγορη ταχύτητα … που συνθέτουν έναν ολάκερο κόσμο … Το ερώτημα είναι εάν τελικά προβληματιστούμε … Εάν αξιολογήσουμε σοβαρά κάποια θέματα … Αλλιώς – εάν θέλουμε – μπορούμε να πάμε και για φραπέ στο Κούμ-καπί…
 

Γιώργος Σαραντής - - Μην τους μιλάτε

Μην τους μιλάτε αυτοί μας κλέβουν τον έρωτα αυτοί μας κλέβουν τ' όνειρο μας κλέβουν καταπράσινες φωνές κλέβουνε σώμα αυτοί μας κλέβουν ουρανό αυτοί μας κλέβουν θάλασσα αυτοί μας κέβουν ήλιο πνίχτε τους σ'ένα πέλαγο σιωπής μην τους μιλάτε..
 

Για το Γιάννη το Μπίμπη...

Εντάξει είναι μάγκες.. Τα λέμε που και που.. Αλλά αγύριστο κεφάλι ο άτιμος ....επιμένει πως θα το πάρει και φέτος ο Ολυμπιακός… Μου είπε να διασκεδάζουμε να περνάμε καλά να τραγουδάμε, γιατί – λέει - η ζωή είναι λίγη.. Να τον ακούσουμε βρε μάγκες κάτι θα ξέρει αυτός… Κάτι θα ξέρει… Να βρισκόμαστε και να λέμε για τις χαρές μας και τις λύπες μας να πίνουμε και να χορεύουμε… Ψιλοτσατισμένος ήτανε γιατί δεν έχουμε στην παρέα και έναν με κιθάρα…. Τραγουδιστάδες και χορευτάδες – μου λέει - έχουμε.. Ένας κιθαρίστας δε βρίσκεται βρε παιδιά να γίνεται χαμός.; Μου είπε σα διασκεδάζουμε να πίνουμε και μια για πάρτη του στα κρυφά.. Όλο μου λέει να περνάμε καλά να τραγουδάμε, γιατί – λέει - η ζωή είναι λίγη.. Να τον ακούσουμε βρε μάγκες κάτι θα ξέρει αυτός… Κάτι θα ξέρει…
 

Βιρτζινια Γουλφ μέσω Susan Sontag. Ο πόλεμος.

Αν δεν πονάει κανείς βλέποντας τις εικόνες του πολέμου.... αν δεν αισθάνεται φρίκη... αν δεν προσπαθεί να καταργήσει οτιδήποτε προκαλεί αυτόν τον όλεθρο, αυτό το μακελειό... τότε... αυτές είναι αντιδράσεις ενός ηθικού τέρατος... Και εμείς.. τα μέλη της μορφωμένης τάξης... δεν είμαστε τέρατα ... Η αποτυχία μας είναι αποτυχία φαντασίας, αποτυχία συμμετοχής: Αποτύχαμε να λάβουμε υπόψη μας αυτή τη πραγματικότητα... Βιρτζινια Γουλφ μέσω Susan Sontag. Ο πόλεμος
 

Ας ψάξουμε να βρούμε την ψάθινη καρέκλα και το αλμυρίκι…

Ας ψάξουμε να βρούμε την ψάθινη καρέκλα και το αλμυρίκι… Το κείμενο που ακολουθεί γράφηκε πριν την δημιουργία των Καλλικρατικών Δήμων, σκόνταψε στα πόδια μου, και με παρακάλεσε να το ξαναδημοσιεύσω…. Εγώ πάλι χατίρι δε χαλώ… “Οι πράσινοι φωνάζουν στους γαλάζιους και το ανάποδο … Οι κόκκινοι στο γνωστό τους τροπάριο – λες και ενάντια στην φύση – μάχονται ενάντια του …πράσινου και του γαλάζιου… Οι δε «πολύχρωμοι» κάνουν αλλοπρόσαλλες επιθέσεις λόγω του ότι προφανώς τους μπερδεύουν τα πολλά χρώματα… Κομματικές μάχες λοιπόν, οι οποίες δεν είναι μόνο στο επίπεδο των πολιτικών εκπροσώπων μας αλλά και των ίδιων των πολιτών-οπαδών … Είναι πεντακάθαρο ότι όλοι αυτοί δεν έχουν καθαρό μυαλό. Δεν αφήνουν χρόνο τον εαυτό τους για να σκεφτεί ήρεμα… Οι δε πολιτικοί τρέχουν στα εγκαίνια, στις συνελεύσεις, στις κοινωνικές υποχρεώσεις, στις υπόγειες συνεννοήσεις… Που καιρός ελεύθερος για σκέψη… Οι δε ψηφοφόροι χωρίζονται σε κατηγορίες: Α) Στους οπαδούς που χωρίς δεύτερη σκέψη – εγώ σας λέω ούτε πρώτη- τρέχουν σε κάθε πολιτική συγκέντρωση… (άσχετο:χωρίς ποτέ βέβαια να ακούν ποτέ τι λέγεται.. ) Β) Στους αντιρρησίες που έχουν καταλάβει ότι οι ομιλητές πολιτικοί τους «δουλεύουν». Το άσχημο όμως με αυτούς είναι ότι δεν έχουν καταλάβει το γιατί… Μα οι ομιλίες των πολιτικών βασίζονται οδηγίες του κόμματος οι οποίες με την σειρά τους καθορίζονται από επιστήμονες επικοινωνιολόγους. Ε λοιπόν αυτοί οι επικοινωνιολόγοι έχουν μελετήσει τους μέσους ακροατές – δηλαδή εμάς – και μας χαρακτήρισαν ως ακροατήριο μεταξύ χαζού και θεόχαζου.. Αυτήν την βαθμολογία πήραμε... Έτσι, αφού διέκριναν αυτά, δίδουν οδηγίες στα κόμματα ότι εφόσον το μέσο ακροατήριο είναι τέτοιου επιπέδου, τότε, τέτοιου επιπέδου θα είναι και οι ομιλίες τους. Αυτή η σκέψη ξέφυγε από τους «αντιρρησίες» Γ) Στους οπαδούς του εαυτού τους.. Δηλαδή αυτοί που κλείνουν την πόρτα της υπόγειας αποθήκης τους αφού νιώθουν πως το δωμάτιο τους είναι καθαρό. Δεν τους ενδιαφέρει που η υπόγεια αποθήκη είναι γεμάτη λογής - λογής ζωύφια (σαν αυτά του Χανιώτη ποιητή μας Μανουσάκη…) τα οποία σιγά - σιγά τρώνε την σκάλα και ανεβαίνουν προς το καθαρό τους δωμάτιο… Όλες οι περιπτώσεις αυτές –πολιτικοί και λαός - δεν βρίσκουν χρόνο για να σκεφτούν. Και όποιος δεν βρίσκει χρόνο για να σκεφτεί τότε είναι χαμένος από χέρι… Αν κάποιος από εμάς ήθελε να σκεφτεί ήρεμα θα φρόντιζε να πάρει μια ψάθινη καρέκλα και να κάτσει στην σκιά κάτω από ένα αλμυρίκι… Να σηκώσει το κεφάλι του ελαφρώς προς τα άνω ώστε κοιτάζοντας την θάλασσα να νιώσει και το αεράκι να του χαϊδεύει τα μαλλιά… Έτσι ηρεμώντας θα προσπαθούσε να απλοποιήσει το πρόβλημα… Να πει… Βρε αδερφέ εδώ εγώ δεν τα βγάζω άκρη με την δική μου επιχείρηση πως στο καλό θα τα βγάλουν πέρα αυτοί οι τριακόσιοι με ολόκληρη την Ελλάδα; Μήπως πρέπει να αλλάξει το σύστημα και όχι οι άνθρωποι; Μήπως όσο και να αλλάζουμε πρόσωπα εκεί πάνω στην Βουλή απλά κάνουμε μια τρύπα στο νερό; Μήπως το σύστημα της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας» οδηγείται κάθε μέρα προς το αδιέξοδο; Είναι πασιφανές ότι αδυνατεί να δώσει αποτέλεσμα. Αυτοί οι 300 δεν προλαβαίνουν ούτε τα ελάχιστα να μας προσφέρουν… Ίσως η λύση να ήταν η αντικατάσταση του συστήματος της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας» με ένα σύστημα «Συμμετοχικής Δημοκρατίας». Να φύγει η δύναμη από τους 300 της Βουλής και να «κατέβει» πιο χαμηλά στο επίπεδο π.χ. κάποιων «Ισχυρών Δήμων». Να αποκτούσαν αυτοί οι Δήμοι ουσιαστική δύναμη αποφάσεων καθώς και οικονομική ισχύ. Μεγάλο μέρος των φόρων να πήγαινε απευθείας σε αυτούς τους Ισχυρούς Δήμους και όχι στο Κράτος το οποίο μετά όποτε το αποφάσιζε θα τα έδιδε όσα αυτό νόμιζε.. Το Κράτος να ασχοληθεί μόνο με αυτά που πρέπει: Παιδεία, Υγεία, Ασφάλεια, Δικαιοσύνη.… Όλα τα υπόλοιπα να τα αναλάμβαναν «Ισχυροί Δήμοι». Θα τα υλοποιούσαν αν τους διδόταν η ευκαιρία να οργάνωναν μια τοπική οικονομική πολιτική τέτοια ώστε να συντόμευε την απόσταση μεταξύ της πληρωμής των φόρων του Δημότη -πολίτη και των κοινωφελών έργων εντός του ίδιου Δήμου που πληρώθηκε ο φόρος. Αυτόματα για να επιτευχθεί μια τέτοια διαχείριση θα αναγκαστούν οι Δήμοι να πλαισιωθούν από άξιους πολίτες - μέλη των Δήμων αυτών - δίδοντας έτσι το έναυσμα για την λογική του «Δεν ψηφίζω μόνο. Συμμετέχω στα κοινά. Βοηθώ για το καλό του Δήμου μου» Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία -δηλαδή εκεί στην Βουλή- οι αποφάσεις λαμβάνονται δυστυχώς στο πόδι.. Αυτό πιστεύω ότι δεν θα γίνεται σε Ισχυρούς Δήμους αφού π.χ. μια σοβαρή απόφαση για ένα θέμα που διαφωνούν πολλοί δεν πρόκειται ποτέ να παρθεί έτσι εύκολα…. Η αντίδραση σίγουρα θα είναι πολύ πιο ισχυρή.. Έτσι είναι δυστυχώς… Πρέπει να δούμε τα πράγματα απλά… Η συμμετοχή του κόσμου είναι η μοναδική ελπίδα. Το κατέβασμα της εξουσίας από τα ψηλά σαλόνια κοντά στον λαό, στους «κοντινούς» εκπροσώπους τους. Σε κάποιους βρε παιδί μου που να μπορείς να τους συναντήσεις στο δρόμο για να τους σφίξεις το χέρι ή – αν θές- να τους ρίξεις και κανένα φτύσιμο… Ας αφήσουμε λοιπόν τον κομματικό αλληλοσπαραγμό αφού όλα αυτά είναι κενά και ανούσια… Στα χέρια μας βρίσκονται όλα… Τι άλλο να σας πως λοιπόν.. Άντε… Aς ψάξουμε να βρούμε την ψάθινη καρέκλα και το αλμυρίκι…” Σταυρουλάκης Αρτ. Κωνσταντίνος - Οικονομολόγος Α.Β.Σ.Θ. Editorial 17ου Εβδομαδιαίου Οικονομικού Ε(κ)θετου στην εφημερίδα "Χανιώτικά Νέα" Χανιά 05 Σεπτέμβρη 1010
 

Άρθρο υπ' αρ.248: Οι κατασχέσεις των Αγροτικών Επιδοτήσεων.

Οι κατασχέσεις των Αγροτικών Επιδοτήσεων.           Το φαινόμενο των κατασχέσεων των αγροτικών επιδοτήσεων είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κατάντια και την ανηθικότητα της παραδομένης Πολιτικής στα γρανάζια των Αγορών.           Διότι όταν ο ίδιος ο Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. (Οργανισμός Πληρωμών & Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμών & Εγγυήσεων) στην ιστοσελίδα του [1] αναφέρει ότι:          Α) οι επιδοτήσεις σύμφωνα με το άρθρο 11 του Καν. (ΕΚ) 1290/05 πρέπει να καταβάλλονται στο ακέραιο προς τους δικαιούχους,      Β)  με το άρθρο 982 παρ. 2 παρ. ε’ του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, προβλέπει ότι εξαιρούνται από την κατάσχεση κάθε είδους κοινοτικές ενισχύσεις ή επιδοτήσεις στα χέρια του ΟΠΕΚΕΠΕ ως τρίτου μέχρι την κατάθεσή τους στον τραπεζικό λογαριασμό των δικαιούχων ή με άλλον τρόπο καταβολή τους σε αυτούς,      Γ) με το αρ. πρωτ. 313904/2-11-05 έγγραφο της Δ/νσης Νομοπαρασκευαστικού Έργου και Νομικών Υποθέσων / Τμήμα Νομικό που αναφέρει ότι με βάση το άρθρο 464 του Αστικού Κώδικα που ορίζει ότι «απαιτήσεις ακατάσχετες είναι ανεκχώρητες», οι κοινοτικές ενισχύσεις ή επιδοτήσεις είναι ακατάσχετες και δεν εκχωρούνται και η αναγγελία αυτών μέχρι την καταβολή τους στους δικαιούχους είναι ανίσχυρη και δεν υπάρχει υποχρέωση του Οργανισμού ως τρίτου για καταβολή των εν λόγω ενισχύσεων στους δανειστές,               τότε τι άλλο χρειαζόμαστε ως επιχείρημα για να αντισταθούμε;           Και τι κάνουν οι Διοικήσεις των Τραπεζών;             Μα το πολύ απλό: Θεωρούν ότι όταν ξεκινούν οι επιδοτήσεις από την Ε.Ε. είναι επιδοτήσεις και για αυτό είναι ακατάσχετες, όταν φτάνουν στο Ελληνικό Κράτος είναι επιδοτήσεις άρα ξανά αυτές είναι ακατάσχετες. Όταν φτάνουν στον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι επιδοτήσεις και πάλι είναι ακατάσχετες, αλλά και όταν πιστώνονται στον τραπεζικό λογαριασμό του δικαιούχου ως επιδοτήσεις είναι ξανά ακατάσχετες.  Πιο σατανικό όμως μυαλό ορίζει ότι όταν μείνουν για λίγο χρόνο στην Τραπεζικό λογαριασμό του Δικαιούχου οι επιδοτήσεις αυτές μετατρέπονται σε … καταθέσεις και εξ αυτού του λόγου μπορούν να κατασχεθούν;           Μα ποιο σατανικό μυαλό μπορεί να το σκέφτηκε αυτό το πράγμα;           Και ευτυχώς που έχουμε τους βουλευτές, αυτούς του τριάντα τρεις που έκαναν επιστολή .. συμπαράστασης προς τους αγρότες !!             Αυτούς που .. κατακεραύνωσαν το σύστημα της κατάσχεσης αυτής στέλνοντας μια κοινή ανακοίνωση  που ζητούσε στο τέλος της τα εξής απίστευτα:           Προτού – λέει – να γίνει η κατάσχεση των αγροτικών επιδοτήσεων μέσω Τραπεζικού Λογαριασμού να υπάρχει συνεννόηση των δύο μερών… Φανταστείτε λοιπόν τα δύο μέρη να συνεννοούνται. Τον τραπεζίτη από εδώ και τον αγρότη από εκεί. Σκηνικό για να γελάτε για όση ώρα θέλετε με την προϋπόθεση να κλαίτε υποχρεωτικά, αμέσως μετά,  για ισόχρονο διάστημα…            Το δεύτερο που ζήτησαν είναι να επαναφέρουν – λέει – το ακατάσχετο των 1.500 ευρώ από τα 1.250 που το πήγαν οι τελευταίοι … κυβερνοφωστήρες… Αντί δηλαδή να ψάξουν το θέμα σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο που έχει αναρτήσει ο ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου όπως προαναφέραμε όλη η επιδότηση είναι ακατάσχετη, επικαλούνται τα ψίχουλα της νομοθεσίας του ακατάσχετου ορίου των 1.500 ευρώ από 1.250 ώστε  να βγάλουν δηλαδή 250 ευρώ κέρδος ανά επιδότηση στον αγρότη…           Όσο κι ας σας φαίνεται όλα αυτά απίστευτα δυστυχώς τούτα τα δύο ζήτησαν στον επίλογο της επιστολή τους οι βουλευτές… Τριάντα τρεις το σύνολο…           Η αλήθεια όμως ίσως να είναι πολύ πιο πικρή απ΄όσο αυτή εμφανίζεται. Όσοι πληρώνουν τα σπασμένα (εν προκειμένω οι αγρότες)  παγωμένοι παρατηρητές της κατηφόρας, κλαίνε την μοίρα τους σαν στο δρόμο συναντηθούν… Για να καταλαβαινόμαστε, όπως ακριβώς πράττουν και οι υπόλοιποι επαγγελματίες δηλαδή …           Μοναδικό φως η συνεργασία. Η οριζόντια συνεργασία των πρωτοβαθμίων οργάνων, αυτών που είναι πλησιέστερα των πολιτών, μπορεί να βρει λύση.           Οι αγρότες δεν πρέπει να μείνουν παγωμένοι.           Οι αγρότες όμως δεν πρέπει να κινηθούν μόνοι τους. Πρέπει να ζητήσουν την απαραίτητη βοήθεια από νομικούς ή από ειδικούς ανάλογα με το θέμα που τους απασχολεί. Έτσι μόνον μπορούν να πάρουν αποφάσεις τέτοιες ώστε να προβάλουν δίκαια και αρκούντος τεκμηριωμένα αιτήματα. Διότι όταν λέμε δίκαια αιτήματα των αγροτών θα πρέπει αυτά να προβλέπουν και περιορισμένη προστασία των αγροτών που έχουν υψηλά εισοδήματα ή  υψηλές επιδοτήσεις.           Διότι το δίκαιο και το ηθικό έχει ελπίδα μόνον όταν αυτό έχει το απαιτούμενο εύρος φίλοι μου….   Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης  E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 248 / Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2015.  
×