Προς το περιεχόμενο
  • entries
    35
  • comments
    25
  • views
    3.450

About this blog

Entries in this blog

 

Ο Φρειδερίκος και ο λούτσος

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη
[email protected] Λέγεται πως ο βασιλιάς της Πρωσίας, Φρειδερίκος ο Μέγας, έχασε τη μάχη της Ιένας είκοσι χρόνια... μετά τον θάνατό του.

Τι σημαίνει πάλι τούτο; Μάλλον ότι υποτιμήθηκε η ρήση του «σκοτεινού φιλοσόφου» «τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν», δηλαδή όλα είναι ρευστά και τίποτα δεν μένει ίδιο.

Ο πρωσικός στρατός διατηρούσε την πρότερη οργάνωσή του, αντί να προσαρμοστεί στις αλλαγές της πολεμικής τέχνης. Οι στρατηγοί ορκίζονταν στα αξιώματα του βασιλιά, ακόμη κι όταν αυτός τράβηξε για τη μεγάλη μεριά. Αν τα είχαν αμφισβητήσει, ίσως να είχαν πάει καλύτερα στη σύγκρουση με τον Ναπολέοντα. Μα, αφού ήταν επιτυχημένα, αντιτείνει ο υποβολέας. Στην εποχή τους. Όσα είχαν μάθει ήταν πλέον αξιοκάλαθα, εφόσον οι συνθήκες άλλαξαν. Όταν επικρατούν νέοι τρόποι, άλλοι αποδυναμώνονται και χάνονται.

Ποιος το αισθάνεται; Σίγουρα, ο λούτσος του πειράματος. Όσοι δεν τρελαίνονται για ψάρια, το πιθανότερο είναι ότι τον έμαθαν από μία «ξανθιά ατάκα», αλλά δεν έμαθαν ότι είναι ένα μακρύ ψάρι, με σώμα φιδίσιο, που μοιάζει με τα μπαρακούντα, και επιτίθεται σε κοπάδια μικρόψαρων και τα αφανίζει.

Τι έκαναν οι ερευνητές; Σ’ ένα μεγάλο ενυδρείο, που περιείχε έναν λούτσο, τοποθέτησαν ένα γυάλινο δοχείο με μικρά ψάρια. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο λούτσος επιτέθηκε στα ψαράκια, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, αφού έβρισκε τοίχο, χτυπούσε το ρύγχος και το κεφάλι του, ώσπου βαρέθηκε.

Οι υπεύθυνοι του πειράματος άδειασαν στη συνέχεια το περιεχόμενο του δοχείου στο ενυδρείο και έτσι τα ψαράκια κολυμπούσαν ελεύθερα μπροστά στον φοβερό και τρομερό λούτσο που είχε μείνει νηστικός. Μόνο που τώρα ο λούτσος έμεινε άπραγος. Γιατί είχε συνδέσει τα ψαράκια με μία επώδυνη κατάσταση και δεν αναγνώριζε τη νέα εύκολη πραγματικότητα.

Ο λούτσος δεν είναι ο μόνος απροσάρμοστος. Σ’ έναν κόσμο που αλλάζει κάθε άλλο παρά ανώδυνα.    

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

O λόγος της αυτοκρατορίας

του Σαβέριο Ανσάλντι Κατά τον δέκατο έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Λακεδαίμονος και Αθήνας (416-415), οι Αθηναίοι, υπό τους στρατηγούς Κλεομήδη και Τισία, οργανώνουν αποστολή στη νήσο Μήλο, αποικία της Λακεδαίμονος· αλλά, πριν επιτεθούν στην πόλη, οι Αθηναίοι αποφασίζουν να αποστείλουν στους Μηλίους μία αντιπροσωπεία επιφορτισμένη να κάνει προτάσεις και ενδεχομένως να συζητήσει τους όρους μίας παράδοσης· προς τούτο, οι Μήλιοι καλούν τους Αθηναίους αντιπροσώπους να εκθέσουν τις απόψεις τους ενώπιον των αξιωματούχων και των επιφανέστερων πολιτών της πόλης. Η εξιστόρηση του διαλόγου μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων μας παραδίδεται, πιστή και πλήρης, από τον Θουκυδίδη στο πέμπτο βιβλίο της Ιστορίας του πελοποννησιακού πολέμου[1], με μια περιγραφή η οποία, διαμέσου των αιώνων, διατηρεί ανέπαφη όλη τη δραματικότητα και το ρεαλισμό της. Η αντιπροσωπεία των Αθηναίων προτείνει αμέσως στους Μηλίους να δεχθούν την πλέον εύλογη πρόταση, δηλαδή να γίνουν αποικία και να καταβάλλουν τακτικά φόρο υποτέλειας στην Αθήνα. Ιδού η απάντηση των αξιωματούχων της Μήλου. «Αν πρόκειται να συζητήσουμε γαλήνια για να διαφωτίσουμε οι μεν τους δε, δεν έχουμε καμία αντίρρηση. Ωστόσο ο πόλεμος, ο οποίος είναι προ των πυλών και επίκειται, φαίνεται να διαψεύδει τους ισχυρισμούς σας. Είναι εμφανές ότι αυτοανακηρύσσεσθε κριτές των λόγων μας· εν τέλει, και κατά πάσαν πιθανότητα, το αποτέλεσμα αυτής της διάσκεψης, εάν εμμείνουμε στο δικαίωμά μας και αρνηθούμε, θα είναι ο πόλεμος, εάν δε πεισθούμε από τα λόγια σας, θα είναι η υποδούλωση». Οι Μήλιοι επισημαίνουν αμέσως μία αντίφαση στις πράξεις των Αθηναίων: οι ειρηνευτικές προτάσεις τους δεν αντιστοιχούν καθόλου προς τις πράξεις τους στο πεδίο της μάχης. Εάν έχουν έρθει για να διαπραγματευθούν την ειρήνη, γιατί προετοιμάζουν τον πόλεμο; Γιατί εμφανίζονται με έναν τόσο ισχυρό στρατό, εάν ο σκοπός είναι να διαφωτισθούμε αμοιβαίως (διδάσκειν κατ’ ησυχίαν αλλήλους); Στην πραγματικότητα, ισχυρίζονται οι Μήλιοι, οι Αθηναίοι δεν έχουν καθόλου την πρόθεση να ακούσουν τους συλλογισμούς και τα επιχειρήματά τους, αλλά μόνο να κρίνουν τα λεγόμενά τους έχοντας ήδη αποφασίσει τον πόλεμο και, άρα, αρνούμενοι την αναγκαία προϋπόθεση κάθε διαπραγμάτευσης: το διάλογο μεταξύ ίσων. Γι’ αυτό ακριβώς, οι Μήλιοι αντιλαμβάνονται ήδη εξ αρχής το αναπότρεπτο του συμβάντος στο οποίο είναι εμπλεγμένοι παρά τη θέλησή τους: πόλεμος ή υποδούλωση. Μπροστά σε μια πολιτεία, την Αθήνα, που χρησιμοποιεί ένα λόγο δίσημο, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση: είτε θα υπερασπιστούμε, όπως είναι φυσικό (κατά το εικός), το δικαίωμά μας να υπάρχουμε, την ελευθερία μας, πολεμώντας με όλες μας τις δυνάμεις, είτε θα υποταχθούμε στις προτάσεις σας και απαρνηθούμε την ελευθερία μας, δεχόμενοι να γίνουμε δούλοι σας. Εν πάση περιπτώσει, όποια κι αν είναι η έκβαση, η επιλογή για τους Μηλίους θα είναι πάντοτε ακραία, ριζική, χωρίς καμία δυνατότητα να γυρίσουν πίσω. Σε αυτό, οι Αθηναίοι απαντούν: «Αν συγκεντρωθήκατε για να υπολογίσετε τις αβεβαιότητες του μέλλοντος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αντί να εξετάσετε τις παρούσες περιστάσεις για να επιτύχετε τη σωτηρία της πατρίδας σας, τότε θα διακόψουμε τη συνομιλία· εάν όχι, θα μιλήσουμε». Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο στην απάντηση των Αθηναίων είναι ο τόνος: αυστηρός, μετρημένος, σίγουρος και χωρίς περιφράσεις· οι Αθηναίοι μιλούν όπως εκείνοι που όχι μόνο κατέχουν έναν αληθή λόγο, αλλά και διαθέτουν μία απόλυτη πράξη [praxis], ικανή να αντιμετωπίσει και να υπερνικήσει κάθε είδους αντίθεση ή αντιξοότητα. Γι’αυτό και καλούν τους Μηλίους να εξετάσουν τις «παρούσες περιστάσεις» (εκ των παρόντων) και να μην θεωρήσουν τις «αβεβαιότητες του μέλλοντος» : μόνο εκείνος που γνωρίζει τη δύναμή του γνωρίζει το παρόν, και μόνο εκείνος που ξέρει την ισχύ του μπορεί νααποφασίζει για το μέλλον. Πράγματι, το μέλλον είναι μια εικασία και μια ελπίδα μόνο για εκείνον που δεν έχει πλήρη έλεγχο του εαυτού του και των μέσων του· είναι αντιθέτως πραγματικό, δηλαδή ενεργό και εφικτό, για εκείνον που μπορεί να εμπιστευθεί την ισχύ και τη δύναμή του. Αν λοιπόν οι Μήλιοι δέχονται να αναγνωρίσουν πραγματικά τις παρούσες περιστάσεις, τότε θα μιλήσουν· διαφορετικά, κάθε λόγος θα είναι μάταιος. Οι Μήλιοι δέχονται να εξακολουθήσουν τις διαπραγματεύσεις, διαβεβαιώνοντας πως, με δεδομένη την κρίσιμη κατάσταση, είναι φυσικό να αφήνονται να παρασυρθούν από τις ελπίδες· θα συνεχίσουν λοιπόν τη συζήτηση με τους Αθηναίους. Οι τελευταίοι απαντούν ότι δεν θα εξακολουθήσουν τη διαπραγμάτευση προσθέτοντας «ωραίες φράσεις» ή επαιρόμενοι ότι κατήγαγαν μεγάλη νίκη κατά των Μήδων· αυτό που ενδιαφέρει τους Αθηναίους έγκειται αλλού. «Οφείλουμε, και οι μεν και οι δε, να μην εξέλθουμε από τα όρια των θετικών πραγμάτων· το γνωρίζουμε, και το γνωρίζετε κι εσείς εξίσου καλά, το ζήτημα της δικαιοσύνης δεν εισέρχεται στη σκέψη των ανθρώπων παρά μόνο αν οι δυνάμεις είναι ίσες εκατέρωθεν· στην αντίθετη περίπτωση, οι ισχυροί ασκούν την εξουσία τους και οι ανίσχυροι οφείλουν να υποταχθούν». Εδώ εδράζεται όλη η ισχύς της Αθήνας: στη βεβαιότητα (επισταμένους) ότι κατέχουν έναν αληθή λόγο. Και η βεβαιότητα εκείνου που ξέρει, θεμελιώνει μια απόλυτη και ισχυρή πρακτική, η οποία εξ αυτού και μόνο καθίσταται ασυζητητί ο Νόμος· σε αυτή την πρακτική, οι Μήλιοι δεν μπορούν να αντιτάξουν τίποτε άλλο παρά τις προφητείες και τους υπολογισμούς για το μέλλον, τις ελπίδες ότι θα μπορέσουν εν τέλει να σώσουν τους διαφορετικούς νόμους της δικής τους πολιτείας. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο Νόμος, το δικαίωμα που είναι το δίκαιο*, είναι με τη σειρά του το νήμα μιας ίσης αναγκαιότητας (ίσες ανάγκες), που καθορίζει ανέκαθεν τους αντιπάλους· εδώ, στη νήσο Μήλο, δεν υπάρχει δίκαιο, διότι η αναγκαιότητα είναι μία και μόνη, εκείνη της Αθήνας. Είναι λοιπόν άνευ νοήματος, εξηγούν οι Αθηναίοι, άνευ λογικού νοήματος να μιλά κανείς για μια δικαιοσύνη όταν απουσιάζει η ισορροπία της εκατέρωθεν ισχύος, η ίση ένταση των δυνάμεων[2]. Μεταξύ Αθήνας και Μήλου, δεν είναι ζήτημα δικαίου, αλλά σχέσης μεταξύ των ισχυρών και των ανισχύρων. Και αυτό ακριβώς δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν οι Μήλιοι, εφόσον ο λόγος τους, ιδιαίτερος, περιορισμένος στη δική τους πολιτεία, τους εμποδίζει να συλλάβουν το νόημα μιας καθολικής αναγκαιότητας, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε οι Αθηναίοι: όσο μεγαλύτερη η ισχύς, τόσο μεγαλύτερη η αναγκαιότητα. Δεν είναι μία βούληση ή μία ύβρις που υποχρεώνει τους Αθηναίους να κάνουν πόλεμο στους Μηλίους, είναι η αναγκαιότητα του Νόμου τους. Και ο Νόμος λέει ότι ο ισχυρότερος ασκεί όλη την εξουσία του (δυνατά δε οι προύχοντες πράσσουσι), ενώ ο πιο ανίσχυρος πρέπει να υποχωρεί (οι ασθενείς ξυγχωρούσιν). Τι απαντούν οι Μήλιοι; «Κατά τη γνώμη μας –εφόσον μας καλέσατε να εξετάσουμε μόνο το ωφέλιμο και να αγνοήσουμε το δίκαιο- το συμφέρον σας απαιτεί να μην αψηφήσετε την κοινή ωφελιμότητα· εκείνος που κινδυνεύει πρέπει να μπορεί να κάνει τη φωνή της λογικής, αν όχι της δικαιοσύνης, να ακουστεί, και, έστω και αν τα επιχειρήματα που μπορεί να επικαλεστεί είναι αδύνατα, θα πρέπει να μπορεί να τα προβάλλει προκειμένου να πείσει». Απ’ τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να μιλάμε για δίκαιο, λόγω της δυσαναλογίας των δυνάμεων, λένε οι Μήλιοι, ας μας επιτραπεί τουλάχιστο να μιλήσουμε για την κοινή ωφελιμότητα (κοινόν αγαθόν), δηλαδή την ωφελιμότητα που μπορεί να προκύψει από μια συμφωνία ειρήνης, χάρη στην οποία ο καθένας μπορεί να βρει αυτό που του ταιριάζει περισσότερο. Στο λόγο λοιπόν του ισχυροτέρου, οι Μήλιοι αντιπαραθέτουν το λόγο της διαφοράς, με σκοπό να δημιουργήσουν, μεταξύ των αντιπάλων, μία έλλογη μεσολάβηση στη βάση των συμφερόντων: πράγματι, εκείνος που κινδυνεύει λόγω της αδυναμίας του είναι στον αντίστοιχο βαθμό υποχρεωμένος να ανακαλύψει και να προτείνει εκ νέου τα περιεχόμενα και τους όρους της δικής του δικαιοσύνης – της δικής του σωτηρίας-, έστω με αντίτιμο τα επιχειρήματά του να είναι αδύναμα, μακράν της αυστηρής ακρίβειας της αλήθειας. Η προσπάθεια των Μηλίων αφορά όχι την πεποίθηση, όπως των Αθηναίων, αλλά μάλλον την πειθώ· τον πραγματισμό και όχι την πράξη. Ακολουθεί ένας πολύ σφιχτός διάλογος μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών. Οι Αθηναίοι: «Είμαστε εδώ, όπως θα σας αποδείξουμε, για να εδραιώσουμε την αυτοκρατορία μας και για να σώσουμε την πόλη μας. Θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε την κυριαρχία μας πάνω σας χωρίς αυτό να μας κοστίσει κόπο και να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία σας προς το κοινό μας συμφέρον». Οι Μήλιοι : «Και πώς θα μπορούσαμε να έχουμε το ίδιο συμφέρον, εμείς να γίνουμε δούλοι και εσείς να είστε οι κύριοι;». Οι Αθηναίοι: «Θα έχετε κάθε συμφέρον να υποταχθείτε πριν υποστείτε τις χειρότερες δυστυχίες, ενώ εμείς θα έχουμε λόγο να μην θέλουμε να σας καταστρέψουμε». Οι Μήλιοι : «Αν παραμέναμε ήρεμοι και εν ειρήνη με εσάς, ουδέτεροι και όχι εμπόλεμοι, δεν θα το δεχόσαστε;». Οι Αθηναίοι: «Όχι, η εχθρότητά σας μας βλάπτει λιγότερο από την ουδετερότητά σας· αυτή, στα μάτια των υπηκόων μας, είναι απόδειξη της αδυναμίας μας, ενώ εκείνη μαρτυρεί την ισχύ μας … Έτσι, με την υποταγή σας, θα αυξήσετε την ασφάλειά μας, τόσο μάλλον που δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι εσείς, που είστε νησιώτες και λιγότερο ισχυροί από άλλους, αντισταθήκατε νικηφόρα στους κυρίους των θαλασσών». Ακόμη μια φορά βρίσκονται αντιμέτωποι δύο αντιτιθέμενοι και ασυμφιλίωτοι Νόμοι : εκείνος της αυτοκρατορίας και της καθολικής ισχύος (αρχή) και εκείνος της ιδιαίτερης ωφέλειας (χρήσιμον). οι Αθηναίοι υπακούουν σε ένα νόμο, κατά τον οποίο η ωφέλεια έγκειται στην ίδια την άσκηση της ισχύος. Ωφέλιμο δεν είναι αυτό που είναι κοινό, αμοιβαίο και μπορούμε να το μοιραστούμε, αλλά εκείνο που απορρέει από την υποταγή του ανισχύρου στον δυνατότερο. Για τους Αθηναίους, η ωφέλεια δεν είναι μια σχέση, αλλά μια εξάρτηση. Ο ανίσχυρος έχει ανάγκη τον δυνατότερο, και εκεί έγκειται η ωφέλεια και η σωτηρία του. Προς το σκοπό αυτό, το μίσος είναι προτιμότερο από τη φιλία, διότι εκείνο είναι ένα πραγματικό σύμβολο της ενεργεία ισχύος, της αυτοκρατορίας εν κινήσει, ενώ αυτή είναι μάλλον το σύμβολο μιας αδυναμίας, μιας ανικανότητας του δυνατότερου να επιβάλει το Νόμο του. Και όντως, όπως επισημαίνουν σαφώς οι Αθηναίοι, «για μας δεν τίθεται ζήτημα μιας μάχης ίσου προς ίσον, στην οποία να διακυβεύεται η τιμή σας και να οφείλετε να αποφύγετε την ντροπή μιας ήττας. Διαβουλεύεσθε για την ίδια τη σωτηρία σας και οφείλετε να αποφύγετε να επιτεθείτε σε αντιπάλους πολύ ισχυρότερους από σας». Η πραγματική ύβρις δεν είναι των Αθηνών, αλλά της Μήλου, η οποία αδυνατεί να καταλάβει ότι δεν είναι δυνατό να εξαιρεθεί κανείς από το νόμο των «αρχόντων της θάλασσας» (ναυκρατόρων), διότι στη θάλασσα, στο απεριόριστο, αναπτύσσεται και ασκείται η ισχύς της αυτοκρατορίας[3].Η ίδια η πράξις των Αθηναίων είναι αδιανόητη στην ξηρά· ο νόμος της πολιτικής ως έκφρασης της ισχύος δεν είναι δυνατός στα στενά όρια μιας πολιτείας ή ενός εδάφους (εκεί έγκειται η απερίσκεπτη αυταπάτη των Μηλίων). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Νόμος των Αθηναίων δεν γνωρίζει το δίκαιο: «Το δίκαιο ανήκει στη γη και παραπέμπει πάντοτε στη γη. Αντιθέτως, η θάλασσα δεν γνωρίζει μια τόσο προφανή ενότητα μεταξύ του χώρου και του δικαίου, μεταξύ της τάξης και του εντοπισμού. Η θάλασσα δεν έχει χαρακτήρα, με την αρχική σημασία του όρου, ο οποίος προέρχεται από το ελληνικό χαράσσειν, που θα πει σκάβω, χαράζω, εντυπώνω. Η θάλασσα είναι ελεύθερη»[4]. Και είναι ελεύθερη για όποιον είναι σε θέση να επιβάλει την ισχύ του και το δικό του νόμο. Στη θάλασσα, δεν υπάρχει παράδοση, δικαιοσύνη ή θεότητα, υπάρχουν μόνο οι άπειρες γραμμές της ισχύος, χαραγμένες από τα ταχύτερα και τα τολμηρότερα πλοία, υπάρχουν μόνο οι ιδεατές διαδρομές που οδηγούν παντού, οι μοναδικές εμπειρίες ανδρών κυνικών και ευφυών (Θεμιστοκλής, Αλκιβιάδης). Η Αθήνα έχτισε την αυτοκρατορία της και όρισε την πολιτική και στρατιωτική της ταυτότητα πολεμώντας, στη θάλασσα, τον χειρότερο εχθρό της, ο οποίος ήταν ακίνητος, στατικός, ανίκανος να μετακινηθεί και να μεταμορφωθεί, αργός και προβλέψιμος στις αντιδράσεις του: την αυτοκρατορία των Μήδων. Ο πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Μήδων είναι ο πόλεμος που αντιπαραθέτει τη θάλασσα προς τη γη, την αυτοκρατορία που βασίζεται στην ταχύτητα των πλοίων προς την αυτοκρατορία που βασίζεται στη βραδύτητα του πεζικού. Η ισχύς της Αθήνας είναι η ισχύς εκείνου που κυριαρχεί στη θάλασσα, εκείνου που, στη θάλασσα, δεν μπορεί να δεχτεί σημεία αντίστασης (τη νήσο Μήλο) και διακοπές στην ανάπτυξη της δύναμής του· εκείνος που αντιτίθεται στην αυτοκρατορία μπορεί να σωθεί υπό την προϋπόθεση να γίνει ένας κρίκος στην άπειρη αλυσίδα της ισχύος. Δεν θα υπάρξουν ποτέ σύμμαχοι των Αθηναίων: θα υπάρχουν μόνο εχθροί ή άποικοι. Οι Αθηναίοι: «Οι θεοί, κατά τη γνώμη μας, και οι άνθρωποι, κατά τη γνώση μας περί της πραγματικότητας, τείνουν, κατ’ αναγκαιότητα της φύσης τους, προς την κυριαρχία παντού όπου οι δυνάμεις τους υπερέχουν. Δεν καθιερώσαμε εμείς αυτό το νόμο και δεν είμαστε οι πρώτοι που τον εφαρμόζουμε. Ακολουθούνταν πριν από μας· θα υπάρχει για πάντα μετά από μας. Εμείς επωφελούμαστε, πεπεισμένοι ότι και εσείς, όπως και άλλοι, αν είχατε τη δική μας ισχύ, δεν θα ενεργούσατε διαφορετικά». Η ισχύς, για τους Αθηναίους, είναι η ίδια η προφάνεια, αυτό που είναι πραγματικό στο υψηλότερο σημείο, και που υπερβαίνει ακόμη και αυτόν που την ασκεί: πράγματι, η ισχύς δεν ανήκει στους Αθηναίους, αλλά εκείνοι ανήκουν στην ισχύ, οπότε είναι δικό τους καθήκον να την καθιστούν πάντοτε επίκαιρη. Ο λόγος των Αθηναίων, όπως όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί λόγοι της αυτοκρατορίας, αφορά πάντοτε τη χρονικότητα της πολιτικής δράσης: η πολιτική –η οποία είναι πράξη ισχύος- έχει πάντοτε να κάνει με το παρόν, είναι μια απόφαση που τοποθετείται σε ένα συγκεκριμένο σημείο στο χώρο και στο χρόνο, σε ένα hic et nunc που δεν επιδέχεται δισταγμό ή αναβολή. Οι Αθηναίοι ξέρουν καλά ότι, για να διαφυλάξουν την αυτοκρατορία τους, δεν μπορούν να «υπολογίσουν τις αβεβαιότητες του μέλλοντος», εφόσον το ίδιο το γεγονóς óτι είναι όλη η ισχύς τούς υποχρεώνει να δρουν μέσα στο χρόνο· οι «άρχοντες της θάλασσας» έχουν πλήρη συνείδηση ότι το θεμέλιο της εξουσίας έγκειται στην ταχύτητα με την οποία ασκείται ο Νόμος της ισχύος. Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 Οι Μήλιοι : «Καλώς ! Ξέρουμε ότι η μοίρα των όπλων εμπεριέχει μεγαλύτερη αβεβαιότητα απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς διαπιστώνοντας τη δυσαναλογία των δυνάμεων των δύο αντιπάλων. Για μας, το να παραδοθούμε αμέσως, θα σήμαινε ότι χάνουμε κάθε ελπίδα· με το να δράσουμε, θα διατηρούσαμε ακόμη κάποια ελπίδα σωτηρίας … Έχουμε εμπιστοσύνη ότι το θείον δεν θα επιτρέψει να συντριβούμε από τη μοίρα, διότι, με τη δύναμη που μας δίνει το δίκιο του αγώνα μας, θα αντισταθούμε στην αδικία». Οι Αθηναίοι: «Είστε αδύναμοι, δεν έχετε καμία δυνατότητα να διαφύγετε· μην κάνετε όπως τόσοι άλλοι οι οποίοι, ενώ είναι ακόμη ανθρωπίνως δυνατό να σωθούν, υπό το βάρος της δυστυχίας αισθάνονται προδομένοι από ελπίδες που να βασίζονται σε ορατές πραγματικότητες και αναζητούν αόρατες βοήθειες, μαντείες, οιωνούς και άλλα ανάλογα, τα οποία τους γεννούν ελπίδες αλλά τελικά τους οδηγούν στο χαμό». Ιδού ο διαυγής και τρομερός ρεαλισμός της αθηναϊκής αυτοκρατορίας: είμαστε το παρόν, πέραν του οποίου υπάρχουν μόνο μαντείες και οιωνοί· και η πολιτική δεν γίνεται με ελπίδες, η δύναμή μας είναι εδώ για να το αποδεικνύει. Εμείς, που γνωρίζουμε τους έγχρονους νόμους της πολιτικής δράσης, ξέρουμε ότι το μόνο πραγματικό πράττειν ανήκει σ’ εκείνον που είναι η ισχύς, σ’ εκείνον που κάνει ό,τι αντιστοιχεί στο ίδιο το είναι της ισχύος. Είστε άφρονες, λένε οι Αθηναίοι στους Μηλίους, εφόσον δεν καταλαβαίνετε ότι το δικό μας πράττειν ουδόλως συγκρίνεται με το δικό σας. Δεν πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ δύο ίσων πολιτειών, αλλά για έναν πόλεμο μεταξύ της πολιτείας που είναι η ίδια η αρχή της ισχύος (αρχή) και μιας πολιτείας, η οποία το μόνο που έχει είναι οι ελπίδες της και η οποία, βάσει φυσικού νόμου, στερείται οποιασδήποτε μορφής πολιτικού πράττειν. Οι Αθηναίοι: «Το σταθερότερο στήριγμά σας συνίσταται μόνο σε μακροπρόθεσμες ελπίδες και οι δυνάμεις που διαθέτετε επί του παρόντος δεν επαρκούν να σας εξασφαλίσουν τη νίκη επί των δυνάμεων που είναι ήδη τώρα αντίπαλές σας». Ο παραλογισμός των Μηλίων (για τους Αθηναίους) έγκειται στην αδυναμία τους να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της αυτοκρατορίας και στην άρνησή τους να δεχθούν μια απόλυτη μορφή δράσης, ενώπιον της οποίας δεν υπάρχει δυνατότητα εναλλακτικής λύσης. Ο λόγος της αυτοκρατορίας γίνεται ο μόνος αληθής λόγος και, δι’ αυτού και μόνο, όποιος τίθεται εκτός της λογικής αυτής καθίσταται, αμέσως, παράλογος. Η δύναμη της Αθήνας δεν συνίσταται μόνο στα όπλα, αλλά και στη λογική δύναμη των επιχειρημάτων της. Για τους Αθηναίους, όποιος αρνείται το λόγο της αυτοκρατορίας δεν είναι δειλός, είναι, απλούστατα, άλογος, τυφλός, αδύναμος το πνεύμα, έτοιμος να αναζητήσει προβλέψεις και οιωνούς, δηλαδή ανίκανος να δει την ίδια την προφάνεια της αλήθειας. Εδώ κατασκευάζεται το μοντέλο της αυτοκρατορίας: στον ορισμό της ταυτότητας, βαθιάς και αδιαμφισβήτητης, ανάμεσα στο να πράττεις και να είσαι αληθής. Πράγματι, ήδη εξ αρχής, ο λόγος των Αθηναίων είναι ένας λόγος αλήθειας, που προσπαθεί να κάνει τους Μηλίους να καταλάβουν το νόημα ενός γεγονότος το οποίο συμπίπτει απολύτως με την αλήθεια του. Το σφάλμα των Μηλίων συνίσταται στη μερική ερμηνεία μιας αλήθειας ήδη δεδομένης, η οποία απαιτεί απλώς προσχώρηση. Η αλήθεια, η αλήθεια της Αθήνας, δεν πρέπει να δημιουργηθεί, αλλά απλώς να αποκαλυφθεί, αν κανείς διαθέτει πνεύμα επαρκώς καθαρό και διαλεκτικό, δηλαδή ικανό να ακολουθήσει, χωρίς σφάλματα, μια διαδρομή ήδη χαραγμένη εκ των προτέρων. Ο λόγος των Αθηναίων αναπαριστά, in actu, αυτό που ο Πλάτων, στην Πολιτεία του, θα προαναγγείλει in mente philosophi : την ταυτότητα του επαΐοντος και του πολιτικού (του φύλακα), την ταυτότητα ανάμεσα στη μορφή της αλήθειας και το περιεχόμενο της πολιτικής, ανάμεσα στη γνώση και στη δράση. Στο απόγειο της ισχύος τους, οι Αθηναίοιπραγματοποιούν αυτό το οποίο, έκτοτε, δεν έπαψε να επερωτά η πολιτική φιλοσοφία: τη σχέση ανάμεσα στις μορφές της δράσης τις μορφές της σκέψης, ανάμεσα στην πράξη που θεμελιώνει και το λόγο που νομιμοποιεί. Η αφήγηση του Θουκυδίδη συνιστά τη βασική παρτιτούρα και σχεδιάζει τις βαθύτερες κινήσεις αυτής της διερώτησης. Τον επόμενο χειμώνα … η Μήλος τέθηκε υπό σκληρή πολιορκία· αφού μεσολάβησε και μια προδοσία, οι Μήλιοι παραδόθηκαν άνευ όρων στους Αθηναίους. Οι τελευταίοι έσφαξαν όλους τους ενήλικους και έκαναν δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά. Εν συνεχεία, κατέλαβαν τη νήσο όπου αργότερα απέστειλαν πεντακοσίους εποίκους. Επιμέλεια-μετάφραση: Άκης Γαβριηλίδης O Saverio Ansaldi διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ-ΙΙΙ. Έργα του: La tentative schellingienne. Un système de la liberté est-il possible? (L’Harmattan, Paris 1993), και το διδακτορικό του, με τίτλο Spinoza et le baroque. Infini, désir, multitude, που εκδόθηκε το 1995 από τις εκδόσεις Kimé. Έχει επίσης μεταφράσει στα ιταλικά το περίφημο Spinoza et le problème de l’expression τουGilles Deleuze. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Multitudes. Το παρόν κείμενό του δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Futur Antérieur,τεύχος 27 (1995) στο πλαίσιο αφιερώματος με τον γενικό τίτλο En attendant l’empire [Περιμένοντας την αυτοκρατορία]. Είχε μεταφραστεί τότε και δημοσιευτεί στην Αυγή. Σκέφτηκα να το ανεβάσω κι εδώ διότι φαίνεται ότι δεν είναι διαθέσιμο ηλεκτρονικά στα αρχεία της εφημερίδας. [1]Thucydide, Histoire de la guerre du Péloponnèse, vol. 2, pp. 73-81, Paris, GF-Flammarion, 1991. * Στο πρωτότυπο: «Le Nomos, le droit qui est la loi … ». [2]Πρβλ. M. Cacciari, Geo-filosofia dell’Europa, Μιλάνο, Adelphi, 1994, σελ. 45. Σχετικά με τους Μηλίους και τους Αθηναίους, πρβλ. επίσης σελ. 42-48. [3]Σχετικά με τη «θαλασσοκρατία» βλ. επίσης M. Cacciari, ό.π., σελ. 48-69. [4]C. Schmitt, Der Nomos der Erde, Berlin, Duncker & Humblot, 1974, σελ. 18. http://nomadicuniversality.wordpress.com/2013/09/01/o-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

H κατάρρευση των αρχαίων πολιτισμών της Μεσογείου οφείλεται σε παρατεταμένη ξηρασία / της Τία Γκουζ

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Plos One» στις 14 Αυγούστου, η εξαφάνιση πολλών πολιτισμών της Μεσογείου, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας πριν από 3,200 χρόνια, πιθανόν να οφείλεται σε μία ξηρασία που διήρκεσε 300 χρόνια. Η πείνα και οι συγκρούσεις που προέκυψαν από την χρόνια ξηρασία ερμηνεύουν ικανοποιητικά την πλήρη εξαφάνιση από προσώπου Γης του ισχυρού πολιτισμού των Χετταίων, ενός λαού που χάρη στη χρήση αρμάτων κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της Ανατολίας. Ο χαμένος «χρυσούς αιών» Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ακμής του κλασικού ελληνικού πολιτισμού, οι άνθρωποι είχαν πλήρη συνείδηση πως είχαν προϋπάρξει χαμένοι πολιτισμοί. Στην «Ιλιάδα» του Ομήρου, που γράφτηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. περιγράφεται ο θρυλικός πόλεμος μεταξύ Σπάρτης και Τροίας, και δίνεται μια εικόνα για το πόσο εξελιγμένες ήταν οι ελληνικές πόλεις-κράτη, όπως εξάλλου επιβεβαίωσε αργότερα και η αρχαιολογική σκαπάνη. «Οι Έλληνες της κλασικής εποχής γνώριζαν ότι έβγαιναν από έναν σκοτεινό μεσαίωνα», εξηγεί ο αρχαιολόγος στο πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού Μπραντον Λι Ντρέικ (Brandon Lee Drake), που δεν αναμείχθηκε στην έρευνα. Η αυτοκρατορία των Χετταίων αρχίζει να παρακμάζει ραγδαία γύρω στο 3,300 π.Χ. Περίπου την ίδια εποχή, ομάδες πειρατών, γνωστοί ως οι «λαοί της θάλασσας» εισβάλλουν στη αιγυπτιακή αυτοκρατορία, ενώ στην Ελλάδα καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Στους τέσσερις αιώνες που ακολούθησαν, πολλές πολιτείες πυρπολούνται κα ξεθεμελιώνονται άπαξ δια παντός, αναφέρει ο Ντρέικ. Αλλά η αιτία αυτής της κατάρρευσης των πολιτισμών κατά την «εποχή του χαλκού» καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου. Κάποιοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν πως η παρακμή οφείλεται σε οικονομικές δυσκολίες, σε κάποιο γιγάντιο τσουνάμι, σεισμό ή μεγάλη ξηρασία. Όσοι μελετητές εξέταζαν την πιθανότητα της ξηρασίας, το μόνο που εύρισκαν ήταν στοιχεία για μια σύντομη ξηρασία, κάτι που δεν τους επέτρεπε να καταλήξουν σε συμπεράσματα για ολόκληρη την περίοδο, λέει ο Ντρέικ. Μεγάλη ξηρασία Προκειμένου να λύσουν το μυστήριο, ο αρχαιολόγος στο πανεπιστήμιο «Πολ-Σαμπατιέ» της Τουλούζης Νταβίντ Κανιεφσκί (David Kaniewski) και οι συνεργάτες του, συνέλεξαν αρχαία ιζήματα από την Αλυκή Λάρνακας της Κύπρου, κοντά στο τζαμί «χαλά σουλτάν τεκέ». Η λίμνη επικοινωνούσε κάποτε με τη θάλασσα, αλλά εδώ και χιλιάδες χρόνια μετατράπηκε σε λίμνη. Η μελέτη του θαλάσσιου πλαγκτόν και των φυκιών αποκάλυψε ότι η λίμνη επικοινωνούσε με τη θάλασσα ως το 1450 π.Χ. και μετατράπηκε σε λίμνη μέσα σε λιγότερο από εκατό χρόνια. Επίσης βρέθηκε πως από το 1200 π.Χ., η γεωργία στην περιοχή συρρικνώθηκε και δεν ανέκαμψε πριν το 850 π.Χ. «Φαίνεται πως συνέβη μια κλιματική αλλαγή που κατέστρεψε τις καλλιέργειες και προκάλεσε σιτοδεία και λιμό, μεγάλες κοινωνικοοικονομικές εντάσεις και μαζική μετανάστευση», αναφέρουν οι συντάκτες της έρευνας. «Αυτά τα ευρήματα ενισχύουν την άποψη πως η κατάρρευση των πολιτισμών κατά την "εποχή του χαλκού" οφείλεται σε κάποια μεγάλη ξηρασία. Είναι δύσκολο πια να επιχειρηματολογήσει κανείς εναντίον της υπόθεσης της ύπαρξης μιας μείζονος κλιματικής αλλαγής εκείνη την εποχή» εξηγεί ο Ντρέικ στο «λάιβ σάιενς» Η πείνα μπορεί να προκάλεσε μαζική μετανάστευση, που με τη σειρά της λύνει ένα άλλο μυστήριο: γιατί οι «λαοί της θάλασσας» που εισέβαλαν στην Αίγυπτο κουβαλούσαν μαζί τους και τις οικογένειές τους, συνεχίζει ο Ντρέικ. Καθώς οι αρχαίοι αυτοί λαοί μοχθούσαν να αντεπεξέρθουν στη συρρίκνωση των φυσικών πόρων, λεηλάτησαν έως πλήρους ισοπεδώσεως όλες τις μεγάλες πολιτείες της εποχής τους. Στην καρδιά αυτού του αρχαίου μεσαίωνα εξαφανίζεται η γραφή των αρχαίων Μυκηνών, η λεγόμενη «γραμμική Β'», ενώ οι συναλλαγές μεταξύ κρατών περιορίζονται στο ελάχιστο, επισημαίνει ο Ντρέικ. Η τραγική ειρωνεία είναι πως οι άνθρωποι που βίωσαν εκείνες τις τραγικές εξελίξεις, ουδέποτε κατανόησαν την αιτία της δυστυχίας τους. «Η όλη διαδικασία ολοκληρώθηκε μέσα σε 200 χρόνια. Ο κόσμος πιθανότατα δεν κατανόησε καν πως το κλίμα άλλαζε, διότι αυτό συνέβαινε πολύ αργά για τα ανθρώπινα μέτρα» καταλήγει ο Ντρέικ. Η Tia Ghose είναι δημοσιογράφος σε επιστημονικά θέματα http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=8739

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Jazra Khaleed, Αιγαίο ή η Κωλοτρυπίδα του Θανάτου

Posted by Το κόσκινο on July 11, 2013 το αιγαίο είναι μία υγειονομική βόμβα οροθετικές πόρνες παιδιά με τυμπανισμό μουσουλμάνοι φυματικοί ροφοί με ουλίτιδα (ή στα κάρβουνα στο νησί «φιλοξενία παράνομων μεταναστών» ο δήμαρχος είναι επιχειρηματίας, ο παπάς είναι επιχειρηματίας, ο μπάτσος είναι επιχειρηματίας, ο χρυσαυγίτης είναι επιχειρηματίας, ο επιχειρηματίας είναι επιχειρηματίας, ο ροφός είναι επιχειρηματίας (όλοι ολίγον τι φασίστες επιχειρηματίες 28ος μεσημβρινός (ο σκληρός 27ος μεσημβρινός (ξηρά εμπρός 26ος μεσημβρινός (ύφαλος! 25ος μεσημβρινός (το καΐκι μπάζει νερά 24ος μεσημβρινός και 36ος παράλληλος γωνία (στα βαθιά στο νησί «πνίξτε τους σύριους» κάθε χωριό είναι κι ένα περιστατικό δυσκοιλιότητας, κάθε στρατόπεδο συγκέντρωσης και μια ευκαιρία για μπάρμπεκιου, κάθε κρατητήριο και ένας χώρος γυμναστική, η ελευθερία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μεταφραστικό λάθος (τούρκικα μόνο μιλάει ο ροφός το καΐκι μετέφερε 60 άτομα 30 άντρες 26 παιδιά τελικός προορισμός ήταν η βρετανία (κάτι δεν πάει καλά με τα μαθηματικά στο νησί «διακτινίζουμε λαθρομετανάστες στο άπειρο» το λιμενικό κάνει την πάπια, οι αριστεροί κάνουν την πάπια, η πάπια κάνει την πάπια, οι φασίστες τρώνε την πάπια, οι μπάτσοι κάνουν μάκια, τα ψάρια τρώνε πακιστανάκια (δεν μπορείς να κατηγορήσεις ένα ροφό για ρατσισμό τα στρατόπεδα γίνονται χώροι φιλοξενίας οι αποθήκες γίνονται χώροι φιλοξενίας τα γυμναστήρια γίνονται χώροι φιλοξενίας οι ντίσκο γίνονται χώροι φιλοξενίας η φιλοξενία γίνεται άμισθη εργασία) στο νησί «θα σας γαμήσουμε τα πρέκια» όποιος δεν βρέξει φασίστα ψάρι δεν τρώει, οι τοπικοί παράγοντες συντονίζουν τη μεταναστευτική ροή, στο αίμα βουτάνε το ροφό, για τα μάτια της frontex ψιλοκόβουν μαϊντανό, οι οϋκάδες δοκιμάζουνε κατάδες, σιρόπι ο ιδρώτας των μεταναστών) στο αιγαίο οι έλληνες υποδέχονται φιλοξενούν επαναπατρίζουν ενδιάμεσα γαμούν πουλούν βασανίζουν ύστερα γονατίζουν στον σταυρό (στην πρόκα καρφώνουν το ροφό στο αιγαίο ο φασίστας και το ψάρι την τρίτη μέρα βρωμάνε *Με αφορμή τα γεγονότα των ημερών στο λιμάνι της Μυτιλήνης – 30 Ιούνη 2013 – Από το περιοδικό ΤΕΦΛΟΝ, τεύχος 8 http://tokoskino.wordpress.com/2013/07/11/jazra-khaleed-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%B9%CE%BF-%CE%B7-%CE%B7-%CE%BA%CF%89%CE%BB%CE%BF%CF%84%CF%81%CF%85%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1/

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Ποιός θα τα φάει εκατό σουβλάκια;

"Φίλε, μου ετοιμάζεις ενενήντα εννιά σουβλάκια." "Να τα κάνω εκατό;" ρωτάει ο σουβλατζής. "Όχι μωρέ , πολλά είναι , ποιος θα τα φάει εκατό σουβλάκια;" Το σχετικό ανέκδοτο μπορεί άνετα να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα για την κατανόηση της έννοιας της οριακής διαφοράς. Εμείς όμως θα το δούμε από τη φορολογική του σκοπιά, και, συγκεκριμένα θα επικεντρώσουμε στο γεγονός ότι το σουβλάκι, ενώ πριν είχε ΦΠΑ 13%, από την 1-9–2011, σύμφωνα με το νόμο 3986/2011, υπόκειται σε ΦΠΑ 23%.

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε

 Δούλευε κανονικά, με ωράριο, σε μεγάλη εταιρία, και ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να κάθεται στο γραφείο δίπλα στο μεγάλο παράθυρο, να κοιτάζει προς τα έξω και να σημειώνει πότε ο ουρανός πάνω από τα κεντρικά της εταιρίας ήταν εντελώς ηλιόλουστος, πότε μαζεύονταν σύννεφα, σε τι ποσοστό κάλυπταν τον ήλιο και για πόση ώρα, πότε ακριβώς ξεκίναγε και πότε ακριβώς τελείωνε η κάθε βροχή. Οι αρμοδιότητές του περιορίζονταν στη συμπλήρωση αυτών των ημερήσιων αναφορών, καθώς άλλα τμήματα ήταν επιφορτισμένα με την αρχειοθέτηση, επεξεργασία και στατιστική ανάλυσή τους. Η δουλειά του μπορεί να φαινόταν σχετικά απλή, ήταν ωστόσο σαφές πως δεν μπορούσε να την κάνει ο καθένας. Ο εταιρικός θρύλος έλεγε πως οι τρεις προκάτοχοί του στο συγκεκριμένο πόστο είχαν χάσει τα λογικά τους, καθώς η συννεφιά μπορεί απλά να σου χάλασει τη διάθεση και η λιακάδα απλά να στην φτιάξει όταν ασχολείσαι με άλλα πράγματα και ο ουρανός είναι μοναχά το φόντο. Όταν όμως η παρατήρηση του ουρανού γίνεται η κύρια απασχόλησή σου, αργά ή γρήγορα διαπιστώνεις πως υπάρχει κάτι που δεν αντέχεται στην έλευση της κάθε συννεφιάς. Εκείνος όμως ήταν φαίνεται φτιαγμένος από άλλα υλικά κι είχε έτσι διαψεύσει όλες τις προβλέψεις, έχοντας γίνει η αιτία να αλλάξουν πολλά λεφτά χέρια σε ενδοεταιρικά στοιχήματα, καθώς συμπλήρωνε ήδη ένα χρόνο, στον οποίο δεν είχε δείξει το παραμικρό σημάδι κλονισμού. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Με ολοένα και μεγαλύτερη ακρίβεια, έχοντας αφήσει πίσω την απειρία των πρώτων μηνών. 9:32, σύννεφα πλησιάζουν από τον νότο / 9:38, συννεφιά καλύπτουσα το 10% της ατμόσφαιρας / 9:47, ουρανός εντελώς μουντός. Έμεινε στη θέση του δώδεκα χρόνια, πέντε μήνες και τέσσερεις ημέρες. Θα έμενε παραπάνω, αλλά η εταιρία άντεξε λιγότερο από αυτόν κι έκλεισε. Τον πρώτο καιρό της ανεργίας έψαξε με επιμονή για άλλη δουλειά, αλλά δεν κατάφερε να βρει τίποτα. Σιγά σιγά άρχισε να κλείνεται στο σπίτι του. Για να μη σκουριάζει, τοποθέτησε μια καρέκλα κι ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο κι άρχισε να συμπληρώνει αναφορές κάθε μέρα. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Όντας πλέον ο κύριος των αναφορών του, άρχισε να τις κολλάει στους τοίχους του σπίτιου του. Πρώτα κάλυψε το υπνοδωμάτιό του, μετά το σαλόνι, μετά ολόκληρο το σπίτι. Από τους τοίχους πέρασε στα πατώματα, μέχρι που τέλειωσαν κι αυτά. Μετά άρχισε να τις τοιχοκολλά στη γειτονιά του, ύστερα άρχισε να επεκτείνεται σε άλλες. Σίγουρα κάποιοι θα τις έβρισκαν χρήσιμες. Κι άλλωστε αυτό είχε μάθει να κάνει κι ήθελε να εξακολουθήσει να το κάνει καλά. Οι αναφορές στους τοίχους άρχισαν να κινούν την περιέργεια του κόσμου, μια μέρα τον εντόπισε ένας δημοσιογράφος, σύντομα την πρώτη συνέντευξη ακολούθησε η δεύτερη, κι απέκτησε έτσι ένα σχετικό στάτους. 'Ηταν γέρος πια, αλλά άξιζε τον κόπο, καθώς είδε να μαζεύονται σπίτι του νέα παιδιά που ήθελαν να μάθουν την τέχνη του. Κάθονταν δίπλα δίπλα κοντά στο παράθυρο κι αυτός από πάνω τους τους επέβλεπε ικανοποιημένος. Ναι, πολλοί από αυτούς τρελάθηκαν στην πορεία. Αλλά αυτή η δουλειά δεν ήταν για όλους. Λίγα χρόνια αργότερα είχε αποσυρθεί εντελώς και απλά καθόταν και χάζευε τον ουρανό. Καθόταν, κοιτούσε και δεν κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και δεν κατέγραφε. Μαζεύονταν σύννεφα κι αυτός τα κοιτούσε χαιρέκακα, ξέροντας πως η υποχρέωσή του απέναντί τους είχε τελειώσει. Τώρα μπορούσε να κλάψει. Αλλά δεν υπήρχε κανείς δίπλα του να καταγράψει τα δάκρυά του. Έτσι τα κράτησε μέσα του. Έζησε μερικές εβδομάδες ακόμα, που τις πέρασε από την επόμενη ημέρα μπροστά σε έναν καθρέφτη. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. 11:14, συγκινούμαι πάλι, μα πώς; / 11:15, βούρκωσα / 11:16 - 12:07, κλαίω / 12:08, νιώθω καλύτερα / 12:22, γελάω. http://old-boy.blogspot.gr/2013/03/blog-post_30.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Βυζαντινά διδάγματα για την Ευρώπη

Βυζαντινά διδάγματα για την Ευρώπη / του Πίτερ Φράνκοπαν Μάρτιος 18 2013 Byzantine lessons for Europe ©The Guardian Χρυσό νόμισμα του Αλέξιου Κομνηνού Συχνά ξεχνάμε γιατί διδασκόμαστε ιστορία. Κι όμως, το παρελθόν μας βοηθάει να κατανοήσουμε το μέλλον· αλλά και να μας διδάξει. Τι κρίμα που δεν βρέθηκε χώρος στο νέο αναλυτικό μας πρόγραμμα για την βυζαντινή ιστορία! Κι όμως, το ανατολικό μισό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήκμαζε για πολύ καιρό μετά που η ίδια η Ρώμη είχε βυθιστεί στην παρακμή, κατά την ύστατη αρχαιότητα. Δυστυχώς, καθώς γενιές ολόκληρες δεν έχουν διδαχθεί τίποτα για την πανίσχυρη ανατολική Μεσόγειο -που άλλοτε κυριαρχούσε από την Βενετία ως την Παλαιστίνη κι από την βόρειο Αφρική ως τον Καύκασο, χάνονται στην αχλή του χρόνου και τα διδάγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε αντλήσει από το παρελθόν -και που η Ευρώπη σήμερα τα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) η βυζαντινή αυτοκρατορία υπήρξε μια πολυεθνική και πολύγλωσση κοινοπολιτεία που κάλυπτε διαφορετικά κλίματα κι οικονομίες: από τις ακμάζουσες πολιτείες και τα εμπορικά κέντρα ως τα πολύβουα λιμάνια και τους μικρούς αγροτικούς συνοικισμούς. Επιπλέον διέθετε κοινό νόμισμα, που μάλιστα η αξία του παρέμενε σταθερή επί αιώνες. Σε αντίθεση με τις λαϊκές δοξασίες που αντηχούν καθημερινά σχεδόν στο κοινοβούλιό μας, όπου οι βουλευτές χαρακτηρίζουν «βυζαντινή» κάθε περίπλοκη νομοθεσία και υπερβολική ρύθμιση της οικονομίας, η βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν μάλλον υπόδειγμα διακυβέρνησης, ιδίως στους τομείς που σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) κλυδωνίζεται. Σε αντίθεση με την ΕΕ, το Βυζάντιο δεν χαρακτηριζόταν από αναποτελεσματικότητα και ποικιλομορφία όσον αφορά την φορολογία: τα κέρδη δεν μπορούσαν να μεταφερθούν σε κάποιο πιο ελκυστική περιοχή, υπονομεύοντας την συνοχή της αυτοκρατορίας. Στο Βυζάντιο το κράτος ήταν ισχνό, απλό και αποτελεσματικό. Ελευθερία από την φορολόγηση Δεν ετίθετο καν το ζήτημα να εφαρμοστούν διαφορετικοί κανόνες και φορολογικές πολιτικής στις διαφορετικές περιοχές της αυτοκρατορίας: η νομισματική ενότητα προϋπέθετε την δημοσιονομική, οικονομική και πολιτική ενότητα· οι φόροι όδευαν προς το κέντρο από τις περιφέρειες· και ήταν αποδεκτό οι πόροι των πλουσίων περιοχών να χρηματοδοτούν τις ολιγότερο ευνοημένες αυτοκρατορικές κτήσεις. Φυσικά δεν έλειπαν τα παράπονα: η ελευθερία, έγραφε ένας συγγραφέας του 11ου αιώνα, είναι συνώνυμη με την απαλλαγή από την φορολόγηση. Αν οι σημερινοί ευρωκράτες είχαν την ευκαιρία να διδαχθούν από την δομή της αυτοκρατορίας, θα μάθαιναν πως αντιμετωπίστηκε η εμφάνιση μιας χρόνιας ύφεσης, που εμφανίστηκε από μια ανάλογη σύμπτωση αρνητικών συγκυριών σαν αυτή που σήμερα συρρικνώνει τις δυτικές οικονομίες. Την δεκαετία του 1070, οι κρατικοί πόροι κατέρρευσαν ενώ οι βασικές δαπάνες (όπως οι στρατιωτικές) συνέχισαν να αυξάνουν. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από την μονιμοποίηση μιας κρίσης ρευστότητας. Η κατάσταση ήταν τόσο τραγική, που οι πύλες του κρατικού θησαυροφυλακίου παρέμεναν ξεκλείδωτες. Όπως έγραφε ένας χρονικογράφος της εποχής, δεν υπήρχε λόγος να φυλάσσονται, μιας και δεν υπήρχε τίποτα να κλαπεί. Δεν υπήρξε έλεος για τους υπεύθυνους της κρίσης. Ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι (Herman Van Rompuy) της εποχής, ένας ευνούχος ονόματος Νικηφορίτζης κακοποιήθηκε από τον εξαγριωμένο όχλο που δεινοπαθούσε από τις τιμαριθμικές αυξήσεις και την πτώση του επιπέδου ζωής του και βασανίστηκε μέχρι θανάτου. Η λαϊκή δυσαρέσκεια οδήγησε σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις στην κορυφή του κράτος. Πολλοί αξιωματούχοι καθαιρέθηκαν κακήν-κακώς και αρκετοί ανάμεσά τους εγκλείσθηκαν με το ζόρι σε μοναστήρια, υποτίθεται για να έχουν την ευκαιρία να προσευχηθούν για να τους συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους. Η κρίση μάλιστα έφτασε στο σημείο να γεννήσει μια φιγούρα παρόμοια με τον Νίγκελ Φάρατζ (Nigel Farage) που εξηγούσε πώς φτάσαμε στην κρίση «τόσο πειστικά», ώστε, σύμφωνα με τον χρονικογράφο της εποχής, ο λαός «του παραχωρούσε ευχαρίστως την προτεραιότητα» και να τον υποδεχόταν όπου κι αν πήγαινε με ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. Ήταν σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα σε μια εποχή που η παλιά φρουρά έμοιαζε παραλυμένη από την αναποφασιστικότητα και την καταφανή απουσία νέων ιδεών. Δύσκολα θα αντέλεγε κανείς πως, όπως ισχυριζόταν, οι ηγέτες ήταν απλά ανίκανοι. Βυζαντινή «ποσοτική διευκόλυνση» Τα ημίμετρα που εφαρμόστηκαν προς αντιμετώπιση της κρίσης αποδείχτηκαν καταστροφικά και εντελώς ακατάλληλα για την επίλυση των συγκεκριμένων προβλημάτων: επιχειρήθηκε αρχικά η υποτίμηση του νομίσματος, με την κοπή όλο και περισσότερων νέων κερμάτων, με ολοένα και μικρότερη περιεκτικότητα σε πολύτιμα μέταλλα· μια μορφή «ποσοτικής διευκόλυνσης» με άλλα λόγια. Εις μάτην: ήταν σαν να σκεπάζεις με γύψο ένα τραύμα από πυροβολισμό. Καθώς η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, σήμανε η ώρα για την ριζική αντικατάσταση της παλιάς φρουράς. Εμφανίστηκε μια νέα πολιτική γενιά που ήταν φορέας νέων, ριζοσπαστικών αντιλήψεων. Ορισμένοι πρότειναν μια πολιτική ανάλογη με εκείνη των γερμανικών πακέτων διάσωσης, που όμως δεν υλοποιήθηκε ποτέ, αν και κάποια στιγμή φάνηκε να έχει απήχηση. Καθώς όμως άρχισαν να σπανίζουν τα τρόφιμα και η αστάθεια μεταβαλλόταν σε αποκάλυψη, δεν έμεινε άλλη επιλογή από την αποφασιστική δράση. Η λύση εμφανίστηκε ως τρίπτυχο:
κατ' αρχήν το ισχύον νόμισμα καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από ένα καινούργιο, η ισοτιμία του οποίου αντανακλούσε επακριβώς την αντικειμενική του αξία·

δεύτερον, το φορολογικό σύστημα επανασχεδιάστηκε εκ βάθρων και βασικό κριτήριο του ύψους της φορολογίας ήταν ποιος κατείχε τι στο σύνολο της αυτοκρατορίας·

τέλος, μειώθηκαν οι δασμοί και ήρθησαν οι περιορισμοί στο εμπόριο, ώστε να ενθαρρυνθούν οι κεφαλαιούχοι να επενδύσουν στο εμπόριο και όχι στην απόκτηση ακίνητης περιουσίας και τιμαλφών.
Η κατάσταση της αυτοκρατορίας ήταν τόσο άθλια που προκειμένου να τονωθεί η οικονομία επετράπη -τουλάχιστο για κάποιο καιρό- στους ξένους επενδυτές να εκτοπίζουν τους γηγενείς. Αλλά τα μέτρα δούλεψαν: σε αντίθεση με τους αρχικούς φόβους μάλιστα, απεδείχθησαν τελικά πολύ λιγότερο επώδυνα και ο ασθενής, που έμοιαζε καταδικασμένος από οικονομική καρδιακή ανακοπή, ανένηψε! Τελικά ο Νίγκελ Φάρατζ του 11ου αιώνα δεν επικράτησε, αν κι προετοίμασε το έδαφος για την άνοδο στην εξουσία ενός αληθινά καλού υποψήφιου. Το όνομα του ανθρώπου που ανοικοδόμησε το Βυζάντιο ήταν Αλέξιος Κομνηνός, που όμως δεν απέφυγε να καταβάλει το αντίτιμο της επιτυχίας των μεταρρυθμίσεών του: έζησε περιφρονημένος και μισούμενος για τις δύσκολες αποφάσεις που έλαβε και αγνοήθηκε από την ιστορία για πολλούς αιώνες μετά τον θάνατό του. Ίσως και σήμερα να αναζητούμε έναν ηγέτη που να διακρίνεται από εξίσου απεριόριστη τόλμη και αποφασιστικότητα. Ο Peter Frankopan είναι καθηγητής ιστορίας στο Κέιμπριτζ

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Η Αθήνα του 12ου αι. μέσα από τα μάτια του Μιχαήλ Χωνιάτη Ακομινάτου

Ο Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος γεννήθηκε περίπου το 1138 στις Χώνες της Φρυγίας. Νεαρός ακόμα πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου μορφώθηκε στην κλασική παιδεία Το 1175 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αθηνών και το 1182 έγινε μητροπολίτης Αθηνών. Έρχεται λοιπόν στην Αθήνα ανύποπτος ο νεοχειροτονηθείς Μιχαήλ, αρχαιομαθής και λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, με πολλή χαρά και πολύ ενθουσιασμό που θα είναι τώρα ο μητροπολίτης μιας τόσο ένδοξης πόλης που γέννησε τα γράμματα και τον πολιτισμό και φώτισε την Οικουμένη. Με τέτοιες γλυκές προσδοκίες κατεβαίνει στην Αθήνα ο λόγιος από τη Μικρά Ασία. Εγκαθίσταται στο κτήριο της Επισκοπής, στην Ακρόπολη, εκεί που βρίσκεται και ο καθεδρικός ναός της Παρθένου Μαρίας, και με την ευκαιρία της ενθρόνισής του εκφωνεί ένα θερμότατο λόγο στους Αθηναίους που μαζεύτηκαν στον Παρθενώνα για να τον ακούσουν. Στο λόγο αυτό υπενθυμίζει στους Αθηναίους την παλιά δόξα της πόλης τους και εκφράζει την πεποίθησή του ότι η γενεαλογική συνέχεια από την αρχαιότητα ως εκείνη τη στιγμή δεν έχει διακοπεί. Τους συμβουλεύει να συνεχίσουν τον ευγενικό τρόπο ζωής των προγόνων τους και τους φέρνει ως παράδειγμα τον Αριστείδη, τον Περικλή, τον Θεμιστοκλή και άλλους σπουδαίους Αθηναίους. Μετά την ομιλία του πρέπει να υποθέσουμε ότι αποσύρθηκε στην Επισκοπή πολύ ευχαριστημένος και ότι ξεκίνησε με ζήλο την αποστολή του. Πολύ σύντομα όμως βγήκε από τις αυταπάτες του. Ο ενθουσιασμός του έσβησε και τον διαδέχθηκε μια βαθιά απογοήτευση. Παναγία η Γοργοεπήκοος, 12ος αι. Πρόσοψη. Η Αθήνα του 12ου αιώνα δεν έχει καμιά, μα καμιά απολύτως ομοιότητα με την κλασική Αθήνα που είχε γνωρίσει στα βιβλία του. Δεν είναι πια πόλη, είναι ένα χωριό. Ένα χωριό ρημαγμένο, φτωχό, με κατοίκους πεινασμένους και ρακένδυτους. Δεν μιλούν καν τη γλώσσα που μιλά ο ίδιος. Η ομιλία που είχε εκφωνήσει μπροστά στο αθηναϊκό του ποίμνιο ήταν σκοτεινή και ακατανόητη, τίποτα δεν είχαν καταλάβει οι Αθηναίοι από όσα τους είχε πει αυτός ο ενθουσιώδης και περίεργος ιεράρχης. Ο Ακομινάτος έκανε τρία χρόνια να μάθει να μιλά και να καταλαβαίνει το τοπικό ιδίωμα και άρχισε να ανησυχεί, μήπως στο τέλος εκβαρβαρωθεί και ο ίδιος μιλώντας αυτό το είδος της βάρβαρης διαλέκτου. «Ω! πόλη των Αθηνών!», αναφωνεί σε κάποιο από τα κείμενά του. «Μητέρα της σοφίας! Σε ποια αμάθεια έχεις βυθιστεί! Όταν σου μιλούσα απλά και φυσικά με την ευκαιρία της ενθρόνισής μου, φαινόταν σαν να μιλούσα για κάτι ακατανόητο ή σε μια ξένη γλώσσα των Περσών ή των Σκυθών». Δεν αργεί να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε ένα θλιβερό χωριό με ελάχιστα απομεινάρια κάποιας παλιάς, μακρινής δόξας. Λίγα χρόνια πριν οι Σαρακηνοί είχαν κάνει επιδρομή στον τόπο, είχαν λεηλατήσει και είχαν καταστρέψει τα πάντα. Πείνα και λοιμός αφανίζουν τον ελάχιστο πληθυσμό που ζει εκεί. Παναγία η Γοργοεπήκοος, 12ος αι. Ανάγλυφο. Γράφει ο Μιχαήλ: «Βλέπεις τα τείχη, άλλα απογυμνωμένα, άλλα εντελώς αφανισμένα, σπίτια κατεδαφισμένα και καλλιεργημένα ...βλέπεις την πόλη ερημωμένη και μη κατοικήσιμη...ενώ δεν θα βρεις ούτε ερείπιο της Ηλιαίας ή του Περιπάτου ή του Λυκείου...μόνο το βραχώδη λόφο του Αρείου Πάγου μπορείς να δεις, τίποτα το ακμαίο...Τυχαίνει και στην Ποικίλη Στοά να βρίσκεται ένα μικρό απομεινάρι, σημάδι ποιμένων και αυτό και φαγωμένο στις πλίνθους από την πάροδο του χρόνου...όπως και οι χείμαρροι διατρέχουν τις πέτρες που προεξέχουν, στη μόνη και ταλαιπωρημένη Αθήνα όλα ρέουν με μένος παρακωλύοντας κάθε οχύρωμα. Και αλλού: «Επειδή κανένας αγρός δεν μπορούσε να οργωθεί στην Αθήνα και υπέφεραν, άρχισαν να σπέρνουν τα οικόπεδα...όχι μόνο χόρτα ή ζώα αλλά ούτε ξερά σύκα ή ελιές δεν έχουν... αφανίζεται το εναπομείναν μικρό ποίμνιο τον Αθηνών... Δεν είμαι ευτυχισμένος, γιατί εξαιτίας της μεγάλης ερημιάς της άλλοτε μεγάλης πόλης, πολύ δυστυχές και μικρό είναι το ποίμνιο που διοικώ». Ο Ακομινάτος δεν είναι πια ευτυχής. Είναι δυστυχής ζώντας σε ένα χωριό φάντασμα της άλλοτε δοξασμένης Αθήνας. Κάνει ό,τι μπορεί για να βελτιώσει την κατάσταση, νουθετεί, επιπλήττει ή κολακεύει τους πραίτορες που έρχονται από την Κωνσταντινούπολη, στέλνει επιστολές στους ισχυρούς, απευθύνει ένα Υπομνηστικόν στον αυτοκράτορα. Όλα μάταια. Παναγία η Καπνικαρέα, β΄μισό 11ου αι. Η Αθήνα υποφέρει από τη βαριά φορολογία και τις αυθαιρεσίες των αξιωματούχων, υποφέρει από τη σιτοδεία και τις επιδρομές των πειρατών, αλλά κανείς δεν νοιάζεται. Οι πιο φτωχοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και φεύγουν, πάνε να βρουν αλλού την τύχη τους, «...ώστε εξέλιπεν και φυσητήρ, ου σιδηρεύς παρ’ ημίν, ου χαλκεύς, ου μαχαιροποιός». Οι δρόμοι είναι έρημοι, οι άνθρωποι σε απόγνωση. Σπάνια να βρεθεί άνθρωπος που να ξέρει λίγα γράμματα. «Ζω στην Αθήνα, αλλά δεν βλέπω την Αθήνα πουθενά». Κι όμως η φύση γύρω παραμένει η ίδια, είναι αυτή που ο Ακομινάτος αναγνωρίζει από τα διαβάσματά του: «Η εξαιρετική πραότητα της χώρας έχει διατηρηθεί. Ο Υμηττός με το άφθονο μέλι, ο Πειραιάς, η κάποτε μυστηριώδης Ελευσίνα, η πεδιάδα του Μαραθώνα και η Ακρόπολη. Αλλά η γενιά εκείνη που αγάπησε την επιστήμη εξαφανίστηκε για να έρθει στη θέση της μια γενιά αμόρφωτη και φτωχή, ψυχικά και σωματικά». Μωσαϊκό από το Καθολικό της μονής Δαφνίου. 12ος αι. Πάνω από τριάντα χρόνια έμεινε στην Αθήνα ο Μιχαήλ Ακομινάτος και πρέπει να τα πέρασε δύσκολα, μέσα στην απογοήτευση και τη μοναξιά, ανάμεσα σε ανθρώπους αμόρφωτους που δεν τον καταλάβαιναν και δεν καταλάβαιναν και το λόγο της δυστυχίας του. Μπορεί από την απελπισία του να υπερέβαλε στις περιγραφές του, όμως όσα μας καταμαρτυρεί δεν πρέπει να απέχουν και πολύ από την αλήθεια. Το 1203 υπεράσπισε την Αθήνα κατά την εισβολή στην Αττική του Λέοντα Σγουρού που είχε ιδρύσει ανεξάρτητη ηγεμονία Ναυπλίου και Αργολίδας. Το 1204 όμως που ήρθαν οι Φράγκοι, δεν μπόρεσε να τη σώσει. Η Αθήνα παραδόθηκε στον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό και οι Φράγκοι του λεηλάτησαν ό,τι βρήκαν όρθιο, άρπαξαν εκκλησιαστικούς θησαυρούς και κειμήλια, λαφυραγώγησαν τον Παρθενώνα και την εκεί χριστιανική εκκλησία και το ίδιο έκαναν και με τη βιβλιοθήκη του Ακομινάτου. Ο ίδιος εγκατέλειψε την Αθήνα, περιπλανήθηκε για λίγο στη Θεσσαλονίκη και την Εύβοια και κατέληξε στην Κέα. Πέθανε γύρω στο 1222. Μιχαήλ Χωνιάτης Ακομινάτος, από το ναό του Αγ. Πέτρου, Καλύβια Κουβαρά Αττικής, 13ος αι. http://ketivasilakou.blogspot.gr/2013/02/12.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Λίστα τελεία κομ (ιλ φω)

Ζούμε ένα απερίγραπτο θέατρο μπουρλέσκ. Η κωμωδία που έχει στηθεί με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ δεν έχει όρια. Όλη η Ελλάδα παίζει τις κουμπάρες έχοντας μετατρέψει ένα σοβαρό θέμα σε μη θέμα. Ένας υπάλληλος της Ελβετικής τράπεζας HSBC, κάποιος Ερβέ Φαλτσιάνι, υπέκλεψε στοιχεία για 24.000 πελάτες της. Όταν τον κυνήγησε η τράπεζα ζήτησε καταφύγιο στη Νίκαια της Γαλλίας. Εκεί η Γαλλική κυβέρνηση ήλθε σε συμφωνία μαζί του, να παραδώσει τα στοιχεία στις Γαλλικές αρχές, με αντάλλαγμα τη μη έκδοσή του στην Ελβετία. Η όλη ουσία της λίστας ήταν να χρησιμέψει σαν πηγή υποψηφίων προς έλεγχο. Έτσι χρησιμοποιήθηκε και από τις Γαλλικές αρχές. Δε θα μπορούσε ποτέ να χρησιμέψει από μόνη της σαν αποδεικτικό στοιχείο, εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο παρήχθη, ήταν όμως ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο, κάτω από το τραπέζι, για τον εντοπισμό πιθανών παραβατών, και, μετά από δομημένο έλεγχο, το κτίσιμο υποθέσεων εναντίον τους. Με αυτή τη λογική οι Γαλλικές αρχές παρέδωσαν και σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες στοιχεία τα οποία τις αφορούσαν, ανάμεσα δε σε αυτές και η πτωχή πλην τιμία Ελλάς. Λόγω του άτυπου χαρακτήρα της λίστας, αυτή διακινήθηκε με ανεπίσημο τρόπο, όπως ήταν φυσικό. Δεν πήρε ποτέ το χαρακτήρα επίσημου δημόσιου εγγράφου, ποτέ δεν πέρασε κάποιο πρωτόκολλο, δεν τέθηκε ποτέ κάποια στρογγυλή σφραγίδα σε αυτή. Εν τέλει, αποτέλεσε το αντικείμενο συνδιαλλαγής χέρι με χέρι μεταξύ κυρίων, όπως οι Δέκα Εντολές ένα πράμα. Σε αντίθεση όμως με τις υπόλοιπες χώρες, η λίστα ποτέ δεν αξιοποιήθηκε για το σκοπό τον οποίο προοριζόταν. Αντίθετα ξεχάστηκε σε συρτάρια, αντιγράφτηκε σε στικάκια, άλλαξε διάφορα χέρια ανευθυνοϋπεύθυνων, αλλά ποτέ δεν ελέγχθηκε κανείς από όσους συμπεριλαμβάνονταν σε αυτήν. Μ΄αυτά και μ΄αυτά φτάνουμε στο σήμερα όπου τα πράγματα παίρνουν μια ανόητα κωμική τροπή. Η «Λίστα» έχει χάσει τελείως το αρχικό της νόημα έχοντας καταστεί το επίκεντρο μιας ολοκληρωτικά ανώριμης πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων. Όλη η Ελλάδα ασχολείται με το αν ο Παπακωνσταντίνου, αρχικός αποδέκτης της όπως εικάζεται, την χάλκευσε προς ίδιο όφελος, και αν ο Βενιζέλος, τελικός παραλήπτης της πρέπει να διωχθεί και αυτός ποινικά. Πως μπορείς να διώξεις ποινικά κάποιον για παραποίηση ενός ανεπίσημου στοιχείου; Η ανοησία στο έπακρο. Μικροκομματικές σκοπιμότητες άνευ ουσίας χάριν ενός μικροκομματικού καιροσκοπισμού. Ένα χρήσιμο εργαλείο μετατράπηκε σε γαϊτανάκι, μεταξύ ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, και το κοινό από κάτω να παρακολουθεί με ανοικτό το στόμα. Κουφάλα Φαλμεράυερ σε ξεσκίσαμε. Οι Έλληνες είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι από την εποχή των κεφαλών των Ερμών έως σήμερα. Έτσι, σα να μην πέρασε μια μέρα. http://aristeroschronographos.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Για τη Μισθωτή Εργασία και την Επιχειρηματικότητα (Δυο απαντήσεις μου σε αντίστοιχα άρθρα)

Άρθρο 1ο: Το ελεύθερο ωράριο Απάντηση: Το παραπάνω άρθρο λέει πολλές αλήθειες και θα έπρεπε να ληφθεί υπ' όψη από τα κόμματα της αριστεράς κατά τη διαμόρφωση των θέσεών τους. Βέβαια, δεν αποφεύγει τις ανακρίβειες και υπερβολές, με πιο χαρακτηριστική εκείνη για τις Επιθεωρήσεις Εργασίας, η οποία αγγίζει το κωμικό, διότι, όπως όλοι ξέρουμε το Σ.ΕΠ.Ε. έχει, πρωτίστως, διατητικό και μεσολαβητικό ρόλο. Στην πραγματικότητα, έαν ο εργοδότης δε συμμορφωθεί με την υπόδειξη της επιθεώρησης, τότε δεν κινδυνεύει από αυτεπάγγελτες ενέργειες, αλλά είναι ο εργαζόμενος που πρέπει να κινηθεί μέσω της νομικής οδού. Ζήσε Μάη μου, δηλαδή.. ================================================================== Άρθρο 2 .Η ανελαστικότητα στην αγορά εργασίας κλείνει επιχειρήσεις και διογκώνει ανεργία και παραβατικότητα Απάντηση: Τα όρια μεταξύ φιλελευθερισμού και νεο-φιλελευθερισμού είναι λεπτά και δυσδιάκριτα. Θέλει προσοχή, διότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ενδεικτικά: 1) Δεν προκύπτει από πουθενά ότι κάθε επιχείρηση διαθέτει από μια κολυμβήθρα του Σιλωάμ, στην οποία εμβαπτίζεται κάθε ανειδίκευτος εργάτης, μετά από δυο χρόνια υπηρεσίας, ώστε να αποκτήσει ειδικότητα. Αυτός που κουβαλάει κιβώτια 40 χρόνια, 40 χρόνια ανειδίκευτος εργάτης θα είναι.. Ποτέ του δε θα μετουσιωθεί σε "εξειδικευμένο κουβαλητή". Κάτι άλλο θέλει να πει ο ποιητής, ίσως με τις τριετίες και την προϋπηρεσία, αλλά κάτι η επιδερμικότητα της επαφής με το αντικείμενο, κάτι η ξερολίαση, και δεν του προκύπτει... 2) Και οι παλιές επιχειρήσεις μπορούν να μειώσουν μισθούς, με τους περιορισμούς που θέτει κάθε φορά ο Νόμος, αρκεί να το πράξουν τη στιγμή που πρέπει, δηλαδή με την ψήφισή του. Εάν καθυστερήσουν να το κάνουν, τότε θεωρείται, και σωστά, ότι επιλέγουν να διατηρήσουν το παλιό μισθολογικό καθεστώς, και η σύμβαση παίρνει το χαρακτήρα της ατομικής σύμβασης μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου. 3) Μια "κοπέλα", βοηθός στο λογιστήριο, με 18ετή υπηρεσία είναι "κοπέλα" 40 Μαΐων πλέον (ή του μήνα της αρεσκείας σας),παντρεμένη, με ένα ή δυο παιδιά, 18 χρόνια στο γραφείο, που σημαίνει ότι η εμπειρία της μπορεί να είναι δύναμη ώθησης της επιχείρησης, ιδιαίτερα σε ένα νευραλγικό τμήμα όπως αυτό του λογιστηρίου. Και παρόλα αυτά παίρνει 2300 - 16,5%, 1900 καθαρά, πριν από την παρακράτηση του φόρου. Σημειωτέον, ότι ήδη το ποσό των 2300 είναι υψηλό ως υπόθεση, καθ΄ότι υπερβαίνει τα από τις μέχρι πρότινος ισχύουσες ΣΣΕ όρια αμοιβών για το οικείο κλιμάκιο (18 ετ.), και αν έπαιρνε τέτοια αμοιβή μάλλον θα την άξιζε. 4ο) (και τελευταίο). Συγγνώμη, αλλά η λογική "Αυτή είναι η δουλειά, αυτά τα χρήματα. Συμφωνούμε ή όχι. Αλλιώς δεν γίνεται" όχι αυτορρύθμιση δεν είναι, αλλά όργιο ολοκληρωτικού νεοφιλελευθερισμού. Ο εργαζόμενος, ατομικά ή μέσω σωματείου, έχει το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης, το οποίο είναι ιερό σε κάθε φιλεύθερη δημοκρατική χώρα. Το αν θεσμικά το διαχειρίζεται σωστά, είναι διαφορετικό θέμα, αλλά, στο όνομα οποιουδήποτε εργατοπατερισμού, δε μπορούμε να απεμπολήσουμε βασικές αρχές διαλόγου και δημοκρατίας. Εν κατακλείδι, το θέμα είναι να βγει η όλη κοινωνία κερδισμένη, και όχι απλά να ρεφάρει άλλη μια φορά η επιχειρηματική τάξη σε βάρος των σύνηθων υποζυγίων. http://aristeroschronographos.blogspot.gr/2012/12/blog-post_27.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Για την απομάγευση της ελληνικής κοινωνίας

Πέτρος Παπασαραντόπουλος, 15/12/2012 Η Ελλάδα βρίσκεται στην περιδίνηση μιας κρίσης που είναι σίγουρο ότι θα διαρκέσει πολλά χρόνια· μιας κρίσης που δεν περιορίζεται στην οικονομική χρεοκοπία και στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Ταυτόχρονα, διαδραματίζεται κάτι πολύ βαθύτερο που εισχωρεί στους αρμούς του κοινωνικού σχηματισμού και τον αποσαθρώνει. Πρόκειται για την ανθρωπολογική καταστροφή που συντελείται καθημερινά και που έχει προσλάβει διαστάσεις επιδημίας. Στην Ελλάδα της Κρίσης έχουν εμφανιστεί οι πλέον ακραίες θέσεις και απόψεις. Ένα τοξικό νέφος συνωμοσιολογίας και ανορθολογισμού έχει επικαθήσει στο κοινωνικό σώμα, προκαλώντας καρκινικές μεταλλάξεις. Ανυπόστατοι μύθοι, απλουστευτικά στερεότυπα, στρεβλές ιδεολογίες, απλοϊκές ιδεοληψίες, τερατώδη ιδεολογήματα, δηλητηριάζουν τον δημόσιο λόγο και συγκροτούν έναν «κοινό νου», που είναι πρόθυμος να παραδοθεί σε δημαγωγούς και λαϊκιστές που υπόσχονται επίγειους παραδείσους. Το κακό με όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως, είναι ότι δεν πρόκειται για καταφανή ψεύδη. Περιέχουν και κάποιες αλήθειες, τις οποίες αναμιγνύουν με δοξασίες και προκαταλήψεις, γενικεύοντας και απλοποιώντας, για να καταλήξουν σε αυθαίρετα συμπεράσματα. Όπως εύστοχα παρατηρεί η Maria Todorova, εκείνο που πρέπει να μας προβληματίσει με τα στερεότυπα δεν είναι το περιεχόμενό τους, αλλά η σύνταξη, τα συμφραζόμενα. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει, δυστυχώς, «απομαγευτεί», όπως ήλπιζε ο Μαξ Βέμπερ για τις κοινωνίες της νεωτερικότητας. Με τα λόγια του Rolant Barthes «Ενώ ο μύθος είναι αυτός καθαυτός μια αξία – δεν δεσμεύεται από την αλήθεια: τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει το μύθο να είναι ένα ατελεύτητο άλλοθι: αρκεί το σημαίνον του να έχει δύο όψεις, για να διαθέτει πάντα ένα “αλλού”: το νόημά του μπορεί πάντα να παραστήσει τη μορφή και η μορφή μπορεί πάντα να ξεπεράσει το νόημα. Δεν υπάρχει ποτέ αντίφαση, ρήξη και έκρηξη, ανάμεσα στο νόημα και τη μορφή: ποτέ δεν συμπίπτουν.» Εάν επιχειρήσει κανείς να συνοψίσει αυτόν τον ηγεμονικό στην Ελλάδα «κοινό νου», δηλαδή την άμεση, αδιαμεσολάβητη, μη αναστοχαστική, μη θεωρητική αλλά απλοϊκή αντανάκλαση της πραγματικότητας, μπορεί να εντοπίσει τις ακόλουθες σταθερές που τον συγκροτούν: Πηγή όλων των δεινών στην Ελλάδα της κρίσης, είναι το Μνημόνιο.

Υπεύθυνοι για την κρίση είναι οι επίβουλοι ξένοι, που θέλουν να αφανίσουν το υπερήφανο έθνος των Ελλήνων.
Λογική συνέπεια των ανωτέρω, είναι ότι «εμείς δε φταίμε», άρα «δε χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε».
Το πολιτικό σύστημα συγκροτείται από πουλημένους, φαύλους και προδότες, που απλώς εκτελούν τις εντολές των ξένων κέντρων. Εάν οι φαύλοι επέστρεφαν τα κλεμμένα, τότε όλα τα προβλήματα της Ελλάδας θα είχαν λυθεί.
Όλα αυτά συνδυάζονται με αδιανόητες θεωρίες συνωμοσίας, που επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση του Στέλιου Ράμφου, ότι «Ψυχολογικά, η συνωμοσιολογία αποτελεί καθαρά φοβικό σύνδρομο, ένα είδος συλλογικής μανίας καταδιώξεως, ελλείψει προσανατολισμού στο μέλλον. Στερούμενη αναστοχαστικής δυνατότητας, η συνωμοσιολογική φαντασίωση ριζώνει στην παραμυθητική βεβαιότητα μιας εθνικής μοναδικότητας και ενός ανελέγκτου, απολύτως κακού εχθρού, στον οποίο προβάλλουμε και αποδίδουμε όλες τις ανικανότητες και τις αποτυχίες μας.»


Αυτός ο αυτοαναφορικός λόγος είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδομηθεί. Έχει στέρεα εσωτερική λογική, είναι απλός στην εκφορά του και, το κυριότερο, δεν προϋποθέτει την οδυνηρή αυτογνωσία. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, «Φέρνει επίσης στην επιφάνεια και μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση που αποτελεί μέρος της νεοελληνικής ιδεολογίας: την αίσθηση ότι φταίνε μονίμως κάποιοι άλλοι και ότι υπάρχει πάντα ένας απλός και ανώδυνος τρόπος να λύνονται τα προβλήματα, χωρίς να χρειαστεί να κοιταχτούμε εμείς στον καθρέφτη και να πούμε, ναι, κάναμε λάθος και πρέπει να αλλάξουμε.»
Το πόσο βαθιές ιστορικές ρίζες έχει αυτό το στερεότυπο, φαίνεται και από αυτά που έγραφε πριν από πολλά χρόνια ένας ιστορικός, ο Κυριάκος Σιμόπουλος: «Ο Ελληνισμός αγωνίζεται επί δύο χιλιετίες σε έναν εχθρικό κόσμο υπό συνεχή απειλή ολοκληρωτικού αφανισμού… αντιστέκεται… επί δύο χιλιετίες ολομόναχος.» Το ανάδελφον Έθνος που όλοι επιβουλεύονται. Μύθος επιστημονικά ανυπόστατος και πολιτικά παρανοϊκός, αλλά τόσο ελκυστικός και αυτάρκης.
Παράλληλα, έχει εμφανιστεί ένα ακόμα ιδιαίτερα επικίνδυνο φαινόμενο: η άρνηση των δημοκρατικών θεσμών και του δημοκρατικού κεκτημένου αυτής της χώρας, η ταχύτατη διολίσθηση σε αντιδημοκρατικές ατραπούς. Γενέθλιος τόπος αυτής της εξέλιξης, που προϋπήρχε σε λανθάνουσα μορφή, ήταν οι κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων» στην Πλατεία Συντάγματος, το καλοκαίρι του 2011, με τις κρεμάλες, τις μούντζες και την υπέρβαση των ιδεολογικών διαχωριστικών γραμμών, με τη συνύπαρξη ακροδεξιών και ακροαριστερών σε ένα ιδιότυπο φαιοκόκκινο μέτωπο αντιδημοκρατίας, που περιγράφει με ακρίβεια ο Γιάννης Βούλγαρης: «Οι κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, αγανακτισμένες ή όχι, όταν δεν περιορίζονται στην αντικοινοβουλευτική µούντζα, οχυρώνονται στην ψυχολογική άρνηση του “δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω”. Την ίδια στιγμή, όμως, µια φαιοκόκκινη συμπόρευση υποσκάπτει το ιστορικό κεκτημένο της µεταπολίτευσης: την απόλυτη διάκριση της χουντικής περιόδου από τη δημοκρατική. Επί μέρες τώρα, στο Σύνταγμα, χιλιάδες άνθρωποι κάθονται κάτω από το άθλιο πανό “η χούντα δεν τελείωσε το ’73” αμφισβητώντας (συνειδητά; αµέριµνα; ) , την ιστορική σηµασία της µεταπολιτευτικής ρήξης.»
Πρόκειται, χωρίς αμφιβολία, για έναν «πολιτιστικό αυτισμό», σύμφωνα με τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Θοδωρή Κουλουμπή: «Το πολιτικό σύστημα –η εδραιωμένη δημοκρατία που οικοδομήθηκε μετά το 1974– απαξιώνεται στο σύνολό του. Διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις και δεξαμενές έρευνας και προβληματισμού (δείγματα πλουραλισμού σε μια κοινωνία των πολιτών), κατηγορούνται ότι απεργάζονται την αλλοίωση της ελληνικής ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης. Έτσι, ο πολιτιστικός αυτισμός γίνεται το τελευταίο καταφύγιο των αγωνιστών της καθαρής εθνικής συνείδησης και του ανυποχώρητου πατριωτισμού. Και όλα τα παραπάνω, συμπληρώνονται με διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που χρεώνουν στην υλιστική Δύση, τα καταχθόνια σχέδια για την εδαφική πολυδιάσπαση της ελληνικής επικράτειας.»
Τον τελευταίο καιρό, έχει εμφανιστεί ένα ακόμα πιο επικίνδυνο φαινόμενο: η κοινωνική νομιμοποίηση της πολιτικής βίας. Σύμφωνα με σειρά δημοσκοπήσεων, μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων εγκρίνει την πολιτική βία και δεν διστάζει να πει ότι ευχαρίστως θα συμμετείχε σε πράξεις βίας κατά πολιτικών αντιπάλων. Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η μοναδική ευρωπαϊκή ( ; ) χώρα, όπου ένα εξτρεμιστικό, φιλοναζιστικό ακροδεξιό κόμμα, η Χρυσή Αυγή, έχει εισέλθει στο Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενη από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρων. Όλες οι ενδείξεις είναι ότι το κόμμα αυτό διευρύνει συνεχώς την πολιτική του επιρροή, δεδομένου ότι εμφανίζεται ενισχυμένο σε όλες τις δημοσκοπήσεις μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Παράλληλα, πυκνώνουν τα επεισόδια ρατσιστικής βίας που έχουν φτάσει ακόμα και σε εν ψυχρώ δολοφονίες μεταναστών.
Οι τρεις διαπιστώσεις που προηγήθηκαν, δηλαδή, η απουσία αυτογνωσίας με επίρριψη όλων των ευθυνών στους κακούς ξένους, η αντιδημοκρατική διολίσθηση και η κοινωνική νομιμοποίηση της πολιτικής βίας, οδηγούν αβίαστα στο βασικό συμπέρασμα: Η οικονομική κρίση δεν είναι δυνατόν να επιλυθεί, όσο σωστές πολιτικές αποφάσεις και εάν ληφθούν, χωρίς να αλλάξουν νοοτροπίες και συμπεριφορές στο κοινωνικό και ανθρωπολογικό επίπεδο. Τίποτα δεν θα αλλάξει, εάν δεν καταπολεμηθεί η ηγεμονία του ανορθολογισμού.
Τα μέτρα που λαμβάνονται και οι μεταρρυθμίσεις που αποφασίζονται, ακόμα και εάν υλοποιηθούν, αναβαθμίζουν το hardware της χώρας. Δεν αγγίζουν τις νοοτροπίες, το software που είναι απαραίτητο για την επανεκκίνηση και για τη ριζική τομή με το παρελθόν.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Νίκος Δήμου, «Οι αντι-ορθολογιστι­κές απόψεις, φαίνεται, ακόμα και σήμερα, να είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη χώρα μας. Η ιδεολογική συγκρότηση του νεοέλληνα παραμένει το κύριο εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια για την ουσιαστική αλλαγή των πραγμάτων.
»Το έλλειμμα του ορθολογισμού είναι, κατά τη γνώμη μου, το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ως έθνος. Βρίσκεται πίσω από όλα μας τα επί μέρους προβλήματα – από τα πολιτικά και τα οικονομικά, μέχρι τα πολιτιστικά. Μας δυσκολεύει αφάνταστα στις διεθνείς μας σχέσεις και μας ταλαιπωρεί τρομακτικά στην καθημερινή μας ζωή, που κινείται μόνιμα μέσα σε ένα χαοτικό περιβάλλον. Δοξασίες και μύθοι που δεν αντέχουν στον παραμικρό κριτικό έλεγχο, αποτελούν δόγματα για τον μέσο Έλληνα. Μεταφυσικές και παραφυσικές θεωρίες κυκλοφορούν ελεύθερα και γίνονται αποδεκτές χωρίς να αντικρούονται ποτέ. Οι αστρολόγοι και τα μέντιουμ συναγωνίζονται στην τηλεόραση τους “αποκαλυπτικούς δημοσιογράφους” και δεν ξέρω ποιοι είναι πιο επικίνδυνοι για τη δημόσια υγεία.»
Τα ανωτέρω συγκροτούν ένα κρίσιμο πολιτισμικό πρόβλημα. Μια διαρκή κρίση ταυτότητας, με κύριο χαρακτηριστικό την ανασφάλεια και την εθελοντική και αυθαίρετη θυματοποίηση. Όπως αναφέρει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης, «Στην αφετηρία βρίσκεται σαφώς η κρίση του πολιτιστικού προτύπου. Η κρίση είναι κατά βάση κρίση πολιτιστική. Η δημοσιονομική κρίση απαιτεί την άμεση και κατά προτεραιότητα αντιμετώπιση, αλλά η επίλυσή της δεν απαντά από μόνη της στην καθολικότητα του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Η συνολική απάντηση απαιτεί ριζικές μεταρρυθμίσεις και παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα.»
Πώς μπορεί να αλλάξουν αυτές οι ανορθολογικές νοοτροπίες και συμπεριφορές; Πώς μπορεί να ηγεμονεύσει ο ορθολογισμός, γνήσιο τέκνο του Διαφωτισμού, που από επίσημα εκκλησιαστικά χείλη έχει χαρακτηριστεί «Επικατάρατος»; Μήπως η αλλαγή συνειδήσεων προϋποθέτει ευρύτερες διεργασίες στην ελληνική κοινωνία, για τις οποίες δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος, δεδομένου ότι η κλεψύδρα του πολιτικού χρόνου μοιάζει να εξαντλείται;
Το ερώτημα είναι εύλογο και κρίσιμο. Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς σε μια «πολιτικοποίηση του προσωπικού», όπως ρομαντικά ζητούσαν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του Μάη του ’68. Αντίθετα, είναι ρεαλιστικό να πιστεύει κανείς ότι με μια συντονισμένη προσπάθεια του πολιτικού προσωπικού και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, θα μπορούσε να αποδομηθεί ο απλοϊκός κοινός νους και να αντικατασταθεί από μια νέα αυτογνωσία, δηλαδή από μια νέα αφήγηση για μια Ελλάδα που αντιλαμβάνεται την κρίση ως ευκαιρία, που αγωνίζεται να την υπερβεί, που δημιουργεί, που εναντιώνεται στους καταστροφικούς συντεχνιασμούς και την ιδιοτέλεια. Μια νέα αφήγηση που στο επίκεντρό της θα έχει την πίστη ότι πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουμε όλοι στο όνομα του γενικού συμφέροντος και της κοινής μας μοίρας.
Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η πανούκλα του λαϊκισμού, είτε με αριστερόστροφο είτε με ακροδεξιό μανδύα, εμποδίζει το πολιτικό προσωπικό και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (με λίγες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του κανόνα) να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας και να πουν τα πράγματα με το όνομά τους: για πολλά χρόνια αυτή η κοινωνία έζησε πάνω από τις δυνατότητές της, οικοδομώντας ένα απολύτως στρεβλό και αντιπαραγωγικό μοντέλο. Η μάχη των ιδεών, η μάχη της Ηγεμονίας, έχει αφεθεί στα χέρια ελάχιστων διανοουμένων και ακόμα λιγότερων πολιτικών. Ο λαϊκισμός έχει κυριαρχήσει παντού. Το πολιτικό σύστημα, όταν δεν υπερθεματίζει σε δημαγωγία και λαϊκισμό, αρθρώνει έναν αμυντικό και ηττοπαθή πολιτικό λόγο, στη λογική του ελάσσονος κακού, συμπεριφερόμενο ως το δύσμοιρο θύμα των διαθέσεων της κοινής γνώμης και των δημοσκοπήσεων. Όπως ευθύβολα επισημαίνει ο Μάκης Καραγιάννης, «Αν θέλει να προσφέρει κάτι η Αριστερά, πρέπει να θυμηθεί πάλι την ιδεολογική ηγεμονία του Γκράμσι και τη σημασία της ιδεολογίας. Που σημαίνει να αναδείξει το ψέμα στο οποίο ζούσαμε. Να καταγγείλει την υποκρισία που ενδημεί και στην ίδια την Αριστερά. Να κάνει δηλαδή την αυτοκριτική της. Να ξαναδώσει πάλι στις λέξεις την αλήθεια τους. Να αναδείξει τις αξίες που έσβησαν. Την αλληλεγγύη. Την εργασία. Την αξιοκρατία. Την ηθική. Την υπεράσπιση των αδυνάτων.
»Έχουμε ανάγκη από αλήθεια. Όμως είναι οδυνηρή και κοστίζει. Ο λαϊκισμός είναι πάντα γοητευτικός και χαϊδεύει τ’ αυτιά. Γι’ αυτό και θα έχει πολύ μέλλον.»
Την ίδια στιγμή, στην Ευρώπη συντελούνται κοσμοϊστορικές αλλαγές. Κατά έναν παράδοξο και αντιφατικό τρόπο, οι αγορές υποχρεώνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει σε αποφάσεις οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης, αδιανόητες πριν από μερικά χρόνια. Οι δισταγμοί και οι καθυστερήσεις δεν πρέπει να μας κάνουν να υποτιμήσουμε τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, που αναδύεται με τις οδύνες του τοκετού τού νέου. Τα έθνη κράτη, ένας ιστορικός αναχρονισμός στην παρούσα μορφή τους, αντιστέκονται με κάθε τρόπο στη νέα πραγματικότητα, που ελπίζουμε να οδηγήσει σε έναν ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, έτσι όπως τον οραματίστηκαν οι πρωτοπόροι της ευρωπαϊκής ιδέας και που αποτυπώνεται με ακρίβεια σε ένα πρόσφατο κείμενο:
«Χρειαζόμαστε μια αξιόπιστη νέα πρόταση για οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη, στην οποία θα μπορέσουν να συναινέσουν όλοι οι Ευρωπαίοι – στο Βορρά όπως στο Νότο. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε, είναι συνεχώς νέα πακέτα μέτρων λιτότητας, τα οποία δεν δημιουργούν ούτε εμπιστοσύνη, ούτε οικονομική και κοινωνική αειφορία.
»Χρειαζόμαστε νέους και αποτελεσματικούς οικονομικούς κυβερνητικούς μηχανισμούς, προκειμένου να διορθωθούν οι θεσμικές ελλείψεις της Ευρωζώνης και να προωθηθεί ο στενότερος συντονισμός της δημοσιονομικής πολιτικής. Η νομισματική ένωση δεν λειτουργεί χωρίς στενότερη πολιτική ένωση. Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί και να εφαρμοστεί, αντί να ρισκάρουμε την κατάρρευση της Ευρωζώνης. Μια τέτοια κατάρρευση θα συνεπαγόταν απρόβλεπτο πολιτικό και οικονομικό κόστος.»[1]
Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι ο πρόεδρος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος SPD, Sigmar Gabriel, ζήτησε το καλοκαίρι του 2012 από τον Jürgen Habermas, να ετοιμάσει ένα κείμενο για την ευρωπαϊκή ενοποίηση που θα ήταν η βάση του προγράμματος του SPD για τις εθνικές εκλογές του 2013. Ο Jürgen Habermas, μαζί με τους Peter Bofinger και Julian Nida-Rümelin, έγραψαν ένα κείμενο-σταθμό, με τίτλο «Μόνο η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μπορεί να σώσει το ευρώ», όπου προτείνεται ότι η Γερμανία πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία για μια συντακτική συνέλευση της Ευρώπης, με δημοψηφίσματα σε όλες τις χώρες-μέλη, προκειμένου να προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Μια πρόταση ιδιαίτερα τολμηρή, που έχει ήδη προκαλέσει έντονες συζητήσεις σε όλη την Ευρώπη.
Έτσι, παρά τις απαισιόδοξες διαπιστώσεις που προηγήθηκαν, η αισιοδοξία της πράξης παραμένει. Μικρή συνεισφορά σε αυτήν την κατεύθυνση, είναι τα κείμενα που συγκροτούν αυτό το βιβλίο, δημόσιες παρεμβάσεις στη διάρκεια της τελευταίας τριετίας. Η κρυφή ελπίδα είναι να συμβάλουν, έστω και κατ’ ελάχιστο, στην απομάγευση της ελληνικής κοινωνίας και στην επικράτηση της νεωτερικότητας. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται ως αρχικό κείμενο «Η καταστροφική “ιδεολογία της μεταπολίτευσης”», δημοσιευμένο στο προηγούμενο βιβλίο μου, Πολιτικό Τραβέρσο στην Ύστερη Μεταπολίτευση. Το κείμενο αυτό περιγράφει το πώς εισήλθε, από ιδεολογική σκοπιά, η Ελλάδα, στην κρίση των τελευταίων ετών. Απολύτως απαρασκεύαστη, με φαντασιώσεις και ιδεοληψίες που πολύ συχνά οδηγούσαν σε φαντασιακή απόδραση από την πραγματικότητα.
Τα υπόλοιπα κείμενα, δημοσιευμένα σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και στο facebook, σε blogs και σε ιστοτόπους, αρθρώνονται γύρω από έναν κοινό άξονα: Προσπαθούν να αναλύσουν και να αντιμετωπίσουν όλα τα νοσηρά φαινόμενα που περιγράφηκαν στις παραπάνω γραμμές. Η δημοσίευσή τους προκάλεσε, αρκετές φορές, έντονους διαλόγους και αντιπαραθέσεις. Ελπίζω και εύχομαι ότι η έκδοσή τους σε βιβλίο θα δώσει περισσότερα ερεθίσματα για προβληματισμό.
Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, «Μύθοι και Στερεότυπα στην Ελληνική Κρίση» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επίκεντρο.
[1] Το κείμενο υπογράφουν οι Giuliano Amato (πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας), Zygmunt Bauman (Leeds University), Ulrich Beck (Ludwig - Maximilians - Universität, Μόναχο), Peter Bofinger (Julius - Maximilians - Universität, Βύρτσμπουργκ), Stefan Collignon (Scuola Superiore Sant’Anna, Πίζα), Alfred Gusenbauer (πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας), Jürgen Habermas (Γερμανός φιλόσοφος), David Held (London School of Economics), Gustav Horn (Ινστιτούτο Μακροοικονομίας και Οικονομικής Έρευνας, Ντίσελντορφ), Bernard-Henri Lévy (Γάλλος φιλόσοφος), Roger Liddle (Βουλή των Λόρδων και πρόεδρος του Policy Network), David Marquand (Oxford University), Henning Meyer (London School of Economics), Kalypso Nicolaidis (Oxford University), Jan Pronk (ISS, Χάγη, και πρώην Ολλανδός Υπουργός Ανάπτυξης), Poul Nyrup Rasmussen (πρώην πρωθυπουργός της Δανίας και πρόεδρος του κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών PES), Maria Joao Rodrigues (Université Libre de Bruxelles και Lisbon University Institute), Martin Schulz (πρόεδρος της σοσιαλιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), Gesine Schwan (Humboldt-Viadrina School of Governance, Βερολίνο).
http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=14848

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Σχετικά με την εργασία και την αριστερά (μια απάντηση)

Το αξιόλογο άρθρο του Στάθη Λουκά, ως απάντηση στο οποίο γράφτηκε το παρόν, βρίσκεται εδώ. Ασυναίσθητα, διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο, μου ήρθε στο νου ένα παλιό τραγούδι του Μίκη, σε στίχους του αξέχαστου Ιάκωβου Καμπανέλλη, ο “Εχθρός Λαός”, όπου, μεταξύ άλλων, μας μιλά για ένα λαό, ο οποίος ήθελε απλά “να έχει το μεροκαματάκι του”. Η συνέχεια εδώ: http://aristeroschronographos.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Εργασιακά: Τα υπέρ και τα κατά, το πριν και το μετά μιας διαφωνίας.

Την ώρα που όλοι είχαμε σχεδόν αποκοιμηθεί, δεχόμενοι μοιρολατρικά τη μοίρα μας, πεισμένοι πλέον ότι ούτε η τρικομματική στήριξη στην κυβέρνηση μπορούσε να μας σώσει από τη λαίλαπα της τρόικας∙ την ώρα που η ΝεοΔημοκρατική διαπραγμάτευση έμοιαζε να κινείται εξαντλώντας ήδη τη λιγοστή δύναμη αδράνειας που της είχε απομείνει, ο αριστερός οίστρος μπήκε από το ανοικτό παράθυρο του ΑηΔημητριάτικου φθινοπώρου που καθυστερούσε να φύγει, και δίνοντάς μας μια τσιμπιά στο μπράτσο που στήριζε το βαρύ ακουμπισμένο μας κεφάλι στο τραπέζι, μας επανέφερε από τον ημι-λήθαργο στον οποίο είχαμε βρεθεί, τινάζοντάς μας ξαφνιασμένους. Ναι, η ΔημΑρ είχε πει όχι στα εργασιακά. Η συνέχεια εδώ: http://aristeroschronographos.blogspot.gr/2012/10/blog-post_29.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Γκέιμ, σετ και ματς

Ο Άλβιν Ροθ και ο Λόυντ Σάπλεϋ κέρδισαν φέτος το Νόμπελ Οικονομίας Στις περισσότερες χώρες είναι παράνομο να αγοράζεις ή να πουλάς ένα νεφρό. Εάν χρειάζεστε μια μεταμόσχευση θα ενταχθείτε σε μια λίστα αναμονής έως ότου ένα συμβατό όργανο είναι διαθέσιμο. Αυτό τρελαίνει τους οικονομολόγους. Γιατί να μην επιτρέπεται στους πρόθυμους δωρητές να πωλούν διαθέσιμα νεφρά και οι ασθενείς (ή η κυβέρνηση, που ενεργεί για λογαριασμό τους) να κάνουν οικονομικές προσφορές γι’ αυτά; Η λίστα αναμονής θα εξαφανιστεί εν μία νυκτί. Ο λόγος είναι ότι οι περισσότερες κοινωνίες βρίσκουν απεχθές το να μπερδεύεις σε μια έννοια νεφρά και λεφτά. Οι άνθρωποι συχνά δε λαμβάνουν υπ΄όψη τους τον οικονομικό παράγοντα στις σημαντικότερες αποφάσεις τους, από τον ποιόν θα παντρευτούν έως το παιδί που θα υιοθετήσουν. Ακόμη και σε κάποιες συναλλαγές, που έχουν να κάνουν όντως με χρήματα, η τιμή τους δεν είναι στ΄αλήθεια το βασικό. Πανεπιστήμια στην Αμερική δεν αποδέχονται τους φοιτητές με βάση το ποιος πληρώνει περισσότερο, για παράδειγμα. Αντίθετα, επιλέγουν φοιτητές με βάση σύνθετα κριτήρια που περιλαμβάνουν τους βαθμούς, αποτελέσματα διαγωνισμάτων και ποικιλία. Ομοίως, οι μαθητές επιλέγουν το πανεπιστήμιο τους όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά για κάτι παραπάνω. Τα χρήματα δεν είναι το βασικό στοιχείο της αγοράς. Στο κάτω κάτω, τα οικονομικά έχουν να κάνουν με την μεγιστοποίηση της ευημερίας, όχι του ΑΕΠ. Ωστόσο, η απουσία της τιμής η οποία θα προσδιορίζει την προσφορά και τη ζήτηση κάνει πιο δύσκολο να γνωρίζουμε αν η ευημερία μεγιστοποιείται. Το φετινό βραβείο Νόμπελ στην οικονομία πήγε σε δύο μελετητές, τον Άλβιν Ροθ, ο οποίος έχει μόλις ενταχθεί στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, και τον Λόιντ Σάπλεϋ, έναν συνταξιούχο μαθηματικό στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Λος Άντζελες, οι οποίοι έχουν καταπιαστεί με αυτό το πρόβλημα. Το 1962 ο Ντέιβιντ Γκέιλ (ο οποίος πέθανε το 2008) και ο κ. Σάπλεϋ, 89 ετών τώρα, δημοσίευσαν μια φιλοπαίγμονα διατριβή με τίτλο "Οι Εισαγωγές στο Κολλέγιο και η Σταθερότητα του Γάμου". Σημείωσαν την ομοιότητα μεταξύ των εισαγωγών στο κολέγιο, στο οποίο οι μαθητές και πανεπιστήμια προσπαθούν να ταιριάξουν, για την αμοιβαία ικανοποίησή τους, καθώς και την αγορά του γάμου, στην οποία ένας σταθερός αριθμός των ανδρών και των γυναικών προσπαθούν να βρουν έναν ταίρι. Στις ρομαντικές κωμωδίες, κάθε άνδρας και γυναίκα παντρεύονται τη δική τους αληθινή αγάπη. Στην πραγματική ζωή, μερικοί άνθρωποι μπορεί να συμβιβαστούν με τη δεύτερη καλύτερη λύση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πολλά προβλήματα. Εάν ο Γιάννης και η Μαίρη αγαπούν ο ένας τον άλλο, αλλά είναι παντρεμένοι με άλλους, θα μπουν στον πειρασμό να αφήσουν τον ήδη σύντροφό τους και να παντρευτεί ο ένας τον άλλον. Αλλά αν αγαπάει ο Γιάννης τη Μαίρη, ενώ η Μαίρη αγαπάει τον άντρα της περισσότερο από τον Γιάννη, και οι δύο θα μείνουν ως έχουν. Ο κ. Γκέιλ και ο κ. Σάπλεϋ κ. επινόησαν έναν αλγόριθμο για το ταίριασμα ίσου αριθμού ανδρών και γυναικών που θα εγγυάται αυτό το δεύτερο, πιο σταθερό αποτέλεσμα. Κάθε άντρας και γυναίκα βαθμολογεί τους προτιμώμενους συντρόφους του. Κάθε άντρας κάνει πρόταση στη γυναίκα που έδωσε την υψηλότερη προτίμηση. Κάθε γυναίκα απορρίπτει όλες τις προτάσεις που παίρνει εκτός αυτής με την υψηλότερη βαθμολογία. Αλλά δεν αποδέχεται ούτε αυτή την πρόταση, σε περίπτωση που ο άντρας που προτιμά περισσότερο μπαίνει σε διαδικασία πρότασης σε επόμενο γύρο. (ΣτΜ, διότι η πρόταση που έκανε ο άντρας δεν έγινε αρχικά αποδεκτή) Ο αλγόριθμος τρέχει συνεχώς έως ότου όλες οι γυναίκες να έχουν μια ικανοποιητική πρόταση. Δυστυχώς, η «συνεργατική θεωρία παιγνίων» δεν είχε ακόμη την ευκαιρία να μεταμορφώσει την αγορά του γάμου. Αλλά ο κ. Ροθ εντόπισε πρακτικές εφαρμογές και σε άλλους τομείς. Στη δεκαετία του 1940 ο διαγωνισμός για νέους γιατρούς μερικές φορές βρήκε τα νοσοκομεία να κάνουν προσφορές στους φοιτητές χρόνια πριν αποφοιτήσουν, και, ως εκ τούτου, πριν τα προσόντα τους γίνουν πραγματικά γνωστά. Το Εθνικό Πρόγραμμα Αντιστοίχισης Ειδικευόμενων Γιατρών επινοήθηκε για να ταιριάζει τους γιατρούς και τα νοσοκομεία με τρόπο που να μεγιστοποιεί την ικανοποίηση τους. Το πρόγραμμα αυτό, σημείωσε ο κ. Ροθ σε μια διατριβή του 1984, ήταν ένα πραγματικό παράδειγμα του αλγόριθμου «αναμονής - αποδοχής" των κ.κ. Γκέιλ και Σάπλεϋ. Τα αποτελέσματα της δοκιμής μιας καλά σχεδιασμένης αγοράς είναι ότι οι συμμετέχοντες είναι ικανοποιημένοι αρκετά ώστε να μην το πολυγυροφέρνουν, καθώς και ότι υπάρχουν λίγα κίνητρα για παίξουν με το σύστημα, με το για παράδειγμα, να πουν ψέματα σχετικά με τις προτιμήσεις τους. Αυτό ήταν η αλήθεια του προγράμματος αντιστοίχισης ειδικευόμενων γιατρών, είπε ο κ. Ροθ. Άλλα συστήματα δούλεψαν πολύ λιγότερο καλά. Τόσο τα συστήματα δημόσιας εκπαίδευσης της Νέας Υόρκης, όσο και της Βοστώνης, χρησιμοποιήθηκαν για την κατανομή των φοιτητών σύμφωνα με τις προτιμώμενες επιλογές τους, αλλά οι φοιτητές συχνά έπρεπε να αποφασίσουν πριν να γνωρίσουν όλες τις επιλογές τους. Χιλιάδες κατέληξαν σε σχολεία για τα οποία δεν είχαν εκφράσει καμία προτίμηση. Ο κ. Ροθ βοήθησε και τις δυο πόλεις να σχεδιάσουν αλγορίθμους σχεδιασμού που μείωσαν σημαντικά τις αναντιστοιχίες. Εφάρμοσε, επίσης, την εμπειρία του στη δωρεά οργάνων. Ένας άνθρωπος που δεν θα δώριζε νεφρό σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να το κάνει, αν η σύζυγός του το χρειάζεται. Αν οι τύποι αίματός τους δεν ταιριάζουν, μπορούσε να γίνει συνδυασμός με ένα ζευγάρι σε αντίστοιχη κατάσταση. Το πρόγραμμα της Νέας Αγγλίας για την Ανταλλαγή Νεφρού, το οποίο ήταν εν μέρει σχεδιασμένο από τον κ. Ροθ, ενσωματώνει πολύ πιο πολύπλοκες αλυσίδες των δοτών και των ληπτών και αυξάνει την προσφορά των νεφρών με το να κάνει ένα δότη πιο σίγουρο ότι το αγαπημένο του πρόσωπο, θα βρει ένα κάτι που θα του ταιριάζει. Σ 'αγαπώ, με την επιφύλαξη του επόμενου αλγόριθμου Με τον καιρό, το Διαδίκτυο θα μπορούσε να κάνει τα επίσημα συστήματα αντιστοίχισης να ισχύουν σε ακόμη περισσότερες συναλλαγές. Εν τούτοις, τα υπάρχοντα συστήματα δεν μπορούν πάντα να βελτιωθούν. Ο Ούτκου Ούνβερ, στο κολλέγιο της Βοστώνης, ο οποίος βοήθησε τον κ. Ροθ στην ανάπτυξη του προγράμματος ανταλλαγής νεφρού, επισημαίνει την κατανομή των φοιτητών της νομικής ως υπαλλήλων στα ομοσπονδιακά δικαστήρια. Οι δικαστές έχουν τον πλήρη έλεγχο στο ποιόν θα προσλάβουν, και πολλούς φοιτητές από τους οποίους θα επιλέξουν, έτσι υπάρχουν λιγότερα οφέλη σε ένα επίσημο σύστημα διευθέτησης. Όταν τα οικονομικά τμήματα προσλαμβάνουν τους καινούριους κατόχων διδακτορικών, οι προτιμήσεις τους είναι πάρα πολύ δύσκολο να κωδικοποιηθούν σε ένα σύστημα αντιστοίχισης. Και σε πολλές περιπτώσεις, τα συστήματα αυτά θα πρέπει μόνο να διευκολύνουν τις συναλλαγές, και όχι να τις ολοκληρώνουν. Ο κ. Ούνβερ και οι συνεργάτες του, αναπτύσσουν έναν τρόπο με τον οποίο θα συνιστώνται θετά παιδιά σε ανάδοχους γονείς στην Πενσυλβάνια, αλλά η τελική απόφαση επαφίεται στους εργαζόμενους των κοινωνικών υπηρεσιών και στις οικογένειες. Στο άρθρο τους, το 1962, ο κ. Γκέιλ και ο κ. Σάπλεϋ σημειώνουν ότι ο αλγόριθμός τους δεν ήταν ιδιαίτερα περίπλοκος, κάνοντας εμφανές ένα μεγαλύτερο σημείο για την πειθαρχία τους: "κάθε επιχείρημα το οποίο αναλύεται με επαρκή ακρίβεια είναι μαθηματικό." Η αναγνώριση του κ. Σάπλεϋ και το έργο του κ. Ροθ είναι επίσης μια υπενθύμιση: ότι για όλη την κακή κριτική του τύπου που έχουν δεχθεί η οικονομολογία από τότε που άρχισε η κρίση, η πειθαρχία της εξακολουθεί να ξεχειλίζει με τις διορατικές ιδέες που μπορούν να λύσουν προβλήματα της πραγματικής ζωής. Η απόδοση στα Ελληνικά δικιά μου από εδώ. http://aristeroschro...og-post_22.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Μείγματα, συγκολλητικές ουσίες, και άλλα κολλώδη χημικά συστατικά…

Υπάρχουν πράγματα που έχουν χιλιοειπωθεί και θα ήταν κουραστικό να τα επαναλάβουμε. Ας συμφωνήσουμε λοιπόν ότι, όπως λέει και η απόφαση της τελευταίας Κεντρικής Επιτροπής της ΔημΑρ, η «ανάγκη να υπάρξει συμφωνία το ταχύτερο δυνατό» είναι δεδομένη, και ότι η ήδη νομοθετημένη υποχρέωσή μας για τη λήψη των μέτρων 11,5 δις πρέπει να γίνει πράξη. Όσο και να το φιλοσοφήσουμε όμως, το πάγωμα μέσα μας παραμένει, η διαίσθηση ότι κάτι δεν είναι σωστό μάς προκαλεί ένα ελαφρό μούδιασμα. Εν τάξει τα μέτρα πρέπει να παρθούν, ποιά μέτρα όμως; Οι έως τώρα ενδείξεις δείχνουν μια λάθος πορεία όσον αφορά στην αποτύπωσή τους. Ας αναφέρω δυο τρία παραδείγματα. Είναι σωστό ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής να μειώνεται στο 35% από 45%, και οι προηγούμενοι να παραμένουν περίπου οι ίδιοι; Ποιούς ωφελεί αυτό; Είναι σωστό να καταργείται το επιπλέον αφορολόγητο όριο για τα τέκνα; Και μάλιστα έτσι οριζόντια; Γιατί δε συζητείται η κατάργηση του τουλάχιστον μόνο για όσους ο κύριος όγκος του φόρου τους προέρχεται από κλιμάκια στα οποία δεν επιδρά αυτή η μείωση; Είναι σωστό οι ελεύθεροι επαγγελματίες να φορολογούνται με 35% από το πρώτο ευρώ τους, χωρίς αφορολόγητο κλιμάκιο; Υπάρχει λέει αυξημένη φοροδιαφυγή. Ε, ωραία, εντοπίστε την! Μην εξισώνεται όμως το μεγαλογιατρό στο Κολωνάκι, με τον τλήμονα λογιστή της γειτονιάς που παλεύει να τα βγάλει πέρα. Είναι φανερό ότι το μείγμα των δημοσιονομικών μέτρων, έτσι όπως γίνεται γνωστό από τον τύπο, κινείται σε συντηρητική κατεύθυνση. Η ΔημΑρ στήριξε την κυβέρνηση με το «διπλό στόχο της παραμονής της χώρας στο ευρώ και της προστασίας των πιο αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας μας». (Απόφαση Κ.Ε.) Ένας στόχος απόλυτα κατανοητός και θεμιτός. Ώρες ώρες όμως μού δημιουργείται η απορία αν τα στελέχη της έχουν τη συγκεκριμένη πρακτική κατάρτιση και εξειδίκευση, ώστε να εντοπίσουν και συγκεκριμενοποιήσουν αυτά τα περιβόητα «ισοδύναμα», τουλάχιστον στο επίπεδο ενός φορολογικού νόμου. Διότι, δε μπορεί να βρισκόμαστε σε διαδικασία λήψης τέτοιων άδικων μέτρων, και να μη εκδηλώνονται αντιδράσεις επ’ αυτών, των συγκεκριμένων, στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης. Κρατάω μικρή επιφύλαξη, ότι μπορεί να εκδηλώνονται, και να μη δημοσιοποιούνται, αν και από τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των στελεχών της δε διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Είναι αποδεκτό ότι χωρίς τη ΔημΑρ δεν επρόκειτο να σχηματιστεί κυβέρνηση και η χώρα θα αντιμετώπιζε πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Και βέβαια, παρ΄ότι το «σχέδιο απόφασης των 20» σε κερδίζει κατ΄αρχήν, σε μια ανάλυση δεύτερου επιπέδου ανακαλύπτει κανείς πόσο αδιέξοδο είναι. Και μετά τι, δηλαδή; Αν είναι να λειτουργούμε ως η logo, η οποία κρατάει σταθερή τη χώρα, ας το κάνουμε, εκμεταλλευόμενοι, ως ΔημΑρ, την όποια οξύτητα διαθέτουμε. Μπορούμε να το κάνουμε. Ας ελπίσουμε ότι το σχέδιο δράσης , το οποίο ψηφίστηκε από την Κ.Ε. της ΔημΑρ, θα συμβάλει σε αυτήν την κατεύθυνση. http://aristeroschronographos.blogspot.gr/2012/10/blog-post_9.html

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

When You Don't Exist

To learn more about Amnesty International's campaign, please visit: http://www.whenyoudontexist.eu/ Log on to Facebook page: https://www.facebook.com/pages/When-you-dont-exist/148796621922133 Or follow on Twitter: @dontexisteurope

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Εθνικές καταβολές και ιστορικές επαναλήψεις

Όταν σου λένε «υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις» σημαίνει ότι υπάρχει κάτι που αν το μάθεις θα στενοχωρηθείς. Κάπως έτσι διδασκόμαστε την ιστορία στο σχολείο, κάπως έτσι τη μεταδίδουμε: μεγαλώνουμε με μυστικά, με υπονοούμενα, με διαφορετικές ιστορικές αφηγήσεις σαν να ζούμε σε τόπους αντιποδικούς – χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του εμφυλίου 1946-1949· δεν είναι το μοναδικό. Η άγνοια και η υπερ-ιδεολογικοποίηση της νεότερης ιστορίας μας εμποδίζουν τόσο την αυτογνωσία μας ως Έλληνες πολίτες, όσο και την κατανόηση του σήμερα. Η παλιά ιστορική έρευνα προσέγγιζε την ελληνική πραγματικότητα μέσα από τις ελλείψεις, τα ιστορικά κενά και τις υστερήσεις συγκριτικά με ένα αόριστο δυτικοευρωπαϊκό μοντέλο: σύντομος και ετερόφωτος διαφωτισμός, «ψευδο-αστικοποίηση», στρεβλή ανάπτυξη του κοινοβουλευτισμού, πελατειακό κράτος οθωμανικού τύπου, «ταξικά αδιαμόρφωτη στρωματοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας: όλα αυτά υπογράμμιζαν το «τι δεν συνέβη» και τα αίτια της καθυστέρησης παρά την κατανόηση των μηχανισμών και των μετασχηματισμών. Το ζήτημα σήμερα δεν είναι «τι δεν συνέβη» αλλά «τι συνέβη», πώς δημιουργήθηκε αυτό το ιδιόμορφο κράτος που συνδέθηκε με την Ευρώπη μέσω μιας φαντασίωσης των Δυτικών σύμφωνα με την οποία η σύγχρονη Ελλάδα «πρέπει» να αποτελεί συνέχεια της κλασικής αρχαιότητας και να βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων. Η κρίση που απειλεί το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα και τον ίδιο τον πολιτισμό της στα πλαίσια της Ευρώπης, είναι μια ευκαιρία να κατανοήσουμε την ταυτότητά μας και την ιστορία μας από την εποχή της κατασκευής του ελληνικού έθνους· να εξετάσουμε τις πολιτικές μας καταβολές και τις μορφές συλλογικής συμπεριφοράς που έχουν παγιωθεί στην πορεία της ιστορίας. Η σύγχρονη ιστοριογραφία δεν λείπει: έχουν διανοιχθεί καινούργια πεδία έρευνας, έχουν τεθεί καινούργια ερωτήματα, έχουν χρησιμοποιηθεί καινούργια εργαλεία. Ένα από τα ιστορικά γεγονότα που μας χαρακτηρίζουν –η δανειοληψία από τους «ξένους»– φαίνεται σαν μια ιστορική επανάληψη. Παρότι δεν θεωρείται επιστημονική η οπτική των ιστορικών «επαναλήψεων», η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Η ελληνική επανάσταση δεν διέθετε τους απαραίτητους πόρους για να προχωρήσει: τα έξοδα του πρώτου εξαμήνου του 1823 ανέρχονταν σε 38 εκατομμύρια γρόσια, τα έσοδα σε 12 εκατομμύρια· η φορολογία, οι τελωνειακοί δασμοί́, τα λά́φυρα, τα λύ́τρα, ο εσωτερικός δανεισμός, οι εισφορές ντόπιων και φιλελλή́νων, δεν επαρκούσαν́. Η Επιτροπή της Β΄ Εθνοσυνέλευσης πρότεινε καλύτερη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και αναζήτηση νέων πό́ρων μέσω εξωτερικού́ δανεισμού́. Έτσι, την ίδια εκείνη χρονιά, ο Ορλάνδος, ο Ζαΐ́μης και ο Λουριώ́της πήγαν στο Λονδίνο (με έξοδα του λόρδου Βύρωνα) και πήραν δάνειο 800.000 λιρών με επιτόκιο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Ως εγγύηση για την αποπληρωμή τέθηκαν τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα. Ωστόσο, στα χέρια της επαναστατικής́ διοί́κησης έφτασαν μόνο 298.000 λίρες, αφού το δάνειο που παραχωρήθηκε τελικά περιορίστηκε στο 59% του ονομαστικού (472.000 λίρες) κι από αυτό παρακρατήθηκαν 80.000 ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 για χρεολύσια, 2.000 ως προμήθεια και «άλλες δαπάνες» (τι δαπάνες. Πράγματι, εκείνο το δάνειο ήταν «ληστρικό» και μολονότι χαιρετίστηκε ως πολιτική επιτυχία της Επανά́στασης και ως έ́μμεση αναγνώ́ριση του ελληνικού κράτους, χρησιμοποιήθηκε για να κερδίσει η παράταξη Κουντουριώτη στην εμφύλια διαμάχη που ακολούθησε. Μεγάλη ευθύνη για τους όρους της δανειοληψίας είχαν οι διαπραγματευτές – επιπλέον, ο πολιτικός Ανδρέας Λουριώτης και ο πλοιοκτήτης Ιωάννης Ορλάνδος σπατάλησαν μεγάλα ποσά στο Λονδίνο: νυχτερινή ζωή, πολυτελή ξενοδοχεία και γλέντια. Το 1824, δεύτερο δάνειο: το καθαρό ποσό μειώθηκε στις 816.000 λίρες, αφού το ποσό που παραχωρήθηκε ήταν τελικά το 55% του ονομαστικού (1.100.000) κι από αυτό παρακρατήθηκαν 284.000 λίρες για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια, προμήθεια και «άλλες δαπάνες». Ενώ το πρώτο δάνειο το διαχειρίστηκε (με σκανδαλώδη τρόπο) η ελληνική κυβέρνηση, τη διαχείριση του δεύτερου ανέ́λαβαν Ά́γγλοι τραπεζί́τες και μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου. Από το δάνειο διατέθηκαν 212.000 λίρες για την αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου, 77.000 για την αγορά όπλων και πυροβόλων, από τα οποία λιγοστά έφτασαν στην Ελλάδα, 160.000 για την παραγγελία 6 ατμοκίνητων πλοίων, από τα οποία μόνο τρία έφτασαν στην Ελλάδα, και 155.000 για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών σε ναυπηγεία της Νέας Υόρκης από τις οποίες μόνο μία έμεινε στην Ελλάδα (η δεύτερη πουλήθηκε για να χρηματοδοτηθεί́ η πρώτη!). Τελικά, στην Ελλάδα έφτασαν 232.558 στερλίνες, δηλαδή ποσό μικρότερο του πρώτου δανείου. Υποτίθεται ότι τα δάνεια θα ενίσχυαν τον απελευθερωτικό αγώνα – αντιθέτως, υπήρξαν αφορμή εξάρτησης της χώρας από την Αγγλία. Το 1827, η διοίκηση του Ιωάννη Καποδίστρια δεν μπορούσε να πληρώσει τα τοκοχρεωλύσια των «δανείων της Ανεξαρτησίας». Ο Καποδίστριας ζήτησε από τις μεγάλες δυνάμεις νέο δάνειο αλλά όταν του το αρνήθηκαν κήρυξε πτώχευση και στράφηκε σ’ ένα εσωτερικό πρόγραμμα οικοδόμησης της οικονομίας που προκάλεσε την αντίδραση τόσο των αγροτικών μαζών –που ζητούσαν αναδιανομή των «εθνικών γαιών»– όσο και των προκρίτων που αισθάνθηκαν ότι παραμερίζονταν από την εξουσία. Εξυπακούεται (ή δεν εξυπακούεται) ότι για τη διασπάθιση των «δανείων της Ανεξαρτησίας» ευθύνονταν οι ίδιοι οι Έλληνες εφόσον σπατάλησαν μεγάλο μέρος τους στους εμφυλίους πολέμους. Με την ενθρόνιση του Όθωνα το 1832, η Ελλάδα πήρε τρίτο δάνειο (η τελευταία δόση του οποίου δεν καταβλήθηκε ποτέ) το οποίο δαπανήθηκε στο στρατό, την γραφειοκρατία και την εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων. Το 1843 ο Όθων κήρυξε μια ακόμη πτώχευση και, με υπόδειξη των μεγάλων δυνάμεων, μείωσε δαπάνες και μισθούς. Σε διάσκεψη στο Λονδίνο τέθηκαν αυστηροί όροι για την καταβολή των ελληνικών οφειλών, ορίστηκε επιτροπή ελέγχου της ελληνικής οικονομίας και επιβλήθηκε η εκχώρηση όλων των εθνικών πόρων για την εξυπηρέτηση των δανείων. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν λειτούργησε. Η μόνιμη οικονομική δυσπραγία διευκόλυνε το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου μετά από το οποίο ψηφίστηκε το Σύνταγμα. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Βρετανός πρεσβευτής κ. Λύονς έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Μια ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει είτε ρωσική είτε αγγλική. Κι αφού δεν πρέπει να γίνει ρωσική είναι ανάγκη να γίνει αγγλική». Ακολούθησαν σοβαρά διπλωματικά σφάλματα: στον πόλεμο της Κριμαίας, που ξέσπασε ανάμεσα στην Ρωσία και στους Αγγλογάλλους, η ελληνική (βαυαρική) κυβέρνηση, υπό το κράτος του εθνικισμού που καλλιεργήθηκε από την εποχή της «Μεγάλης ιδέας» του Κωλέττη (το τι έφαγε αυτός ο άνθρωπος…) στάθηκε στο πλευρό του τσάρου χωρίς να ζητήσει εδαφικά ή οικονομικά ανταλλάγματα. Το 1857 οι Ευρωπαίοι συγκρότησαν επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε στόχο την εξεύρεση τρόπων για την πληρωμή των ελληνικών δόσεων του δανείου του 1832. Η επιτροπή αποφάσισε την εκχώρηση των εσόδων του ελληνικού κράτους από τα κυβερνητικά μονοπώλια, τους φόρους του καπνού, τα φορολογικά έσοδα και τους τελωνειακούς δασμούς. Παραλλήλως, κατέθεσε προτάσεις για την εξυγίανση των δημοσιονομικών και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης. Είναι να απορεί κανείς γιατί έχουμε αγανακτήσει με τη σημερινή κηδεμονία: διανύουμε τον τρίτο αιώνα της ανικανότητας από την πλευρά μας και της επιτήρησης από την πλευρά των Ευρωπαίων. Από τη δεκαετία του 1860, η ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας, της βιομηχανίας και των τραπεζών οδήγησε στην πολιτική αφύπνιση της ολιγομελούς αστικής τάξης. Τα νέα αυτά κοινωνικά στρώματα συσπειρώθηκαν γύρω από τον «προοδευτικό» Χαρίλαο Τρικούπη ενώ οι παραδοσιακές κοινωνικές κάστες συσπειρώθηκαν γύρω από τον κοτζαμπάση Δηλιγιάννη. Όταν ο Τρικούπης ανέλαβε την πρωθυπουργία, παρά τις προσπάθειές του για εξορθολογισμό της λειτουργίας του κράτους, από το 1879 ως το 1890 δανειζόταν με έξαλλο τρόπο εκχωρώντας σε δάνεια το 40 με 50% των εσόδων της χώρας. Ο κρατικός προϋπολογισμός τις χρονιές εκείνες ήταν μονίμως ελειμματικός και το ισοζύγιο πληρωμών αρνητικό. Κι όταν σημειώθηκε ραγδαία πτώση στις εξαγωγές σταφίδας (το κύριο εξαγωγικό προϊόν εκείνη την εποχή) η ελληνική οικονομία κατέρρευσε: το 1893 ο Τρικούπης ανακοίνωσε μια ακόμη πτώχευση. Ακολούθησε η στρατιωτική ήττα του 1897 συνέπεια της οποίας ήταν πολεμικές αποζημιώσεις 4 εκ. τουρκικών λιρών και νέος διεθνής οικονομικός έλεγχος για το ιλιγγιώδες εξωτερικό χρέος και τη νομισματική πολιτική. Η πτώχευση του 1893-97 είχε ως αποτέλεσμα και την χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Το κίνημα στο Γουδή το 1909 και η ανάδειξη του Ε. Βενιζέλου υπόσχονταν εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να γίνει χωρίς εξωτερικό δανεισμό. Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, έναν αιώνα αργότερα. Πολλά γεγονότα μεσολάβησαν: Μικρασιατική καταστροφή, κραχ του 1929, εργατικά κινήματα. Οι εξαγωγές καπνού, που είχαν υποκαταστήσει εκείνες της σταφίδας, μειώθηκαν εξαιτίας της γερμανικής ύφεσης. (Η Γερμανία αποτελούσε τον κύριο εισαγωγέα του ελληνικού καπνού). Ένα χρόνο νωρίτερα, η Ελλάδα είχε επανέλθει στον «κανόνα χρυσού» προκειμένου να προσελκύσει επενδύσεις ξένων κεφαλαίων. Όμως το 1932 η υποτίμηση της στερλίνας και η κατάρρευση των παγκόσμιων αγορών ανάγκασαν την Ελλάδα να τον εγκαταλείψει. Στο μεταξύ, η Αγγλία μέσω του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, επενέβαινε στις ελληνικές υποθέσεις προσπαθώντας να εξασφαλίσει τις οφειλές προς τους Βρετανούς τραπεζίτες. Για να παραμείνει στον «κανόνα χρυσού», η δραχμή συνδέθηκε με το αμερικανικό δολάριο και, όπως περίπου συμβαίνει αυτόν τον καιρό, τον Σεπτέμβριο του 1931 επικράτησε πανικός: «φυγαδεύτηκαν» στο εξωτερικό 3,6 εκ. δολάρια από ιδιώτες και τράπεζες. Η κυβέρνηση αναζητούσε εναγωνίως κι άλλα δάνεια, χωρίς επιτυχία: την πρωτομαγιά του 1932 ο Βενιζέλος ανακοίνωσε στη Βουλή την πτώχευση της Ελλάδας και τη στάση πληρωμών του εξωτερικού χρέους. Ωστόσο, η δικτατορική κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου 1936, που διατηρούσε σχέσεις με τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, ανέλαβε και πάλι την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους και πήρε καινούργια ασύμφορα δάνεια από την Αγγλία και τη Γερμανία ώστε να εξοφλήσει τα παλιότερα. Η νεότερη ιστορία μάς φέρνει εδώ: δεσπότες, προεστοί και καπεταναίοι, Φιλικοί και κοτζαμπάσηδες, αγρότες, αρματολοί, κλέφτες και καλαμαράδες, βλάχοι, ρωσόφιλοι, αγγλόφιλοι, γαλλόφιλοι, τουρκόφιλοι, φασίστες Βαλκάνιοι – αυτοί είμαστε και τούτη την παράδοση πρέπει να διαχειριστούμε. Η απογοήτευση που προκαλούμε ξανά και ξανά στους Ευρωπαίους οφείλεται στον ήδη ματαιωμένο τους ρομαντισμό: στο ότι δεν μοιάζουμε με απογόνους του Σωκράτη, στο ότι μοιάζουμε με απογόνους του Ομέρ Βρυώνη. Η Ελλάδα, θεωρητικά ένας τόπος όπου μπορείς να γίνεις εύκολα ευτυχισμένος, παραμένει επίσης ένας τόπος που δεν μπορεί να διαχειριστεί τον ίδιο του τον εαυτό – κι όπου, όταν υπενθυμίζει κανείς την ιστορία, όταν λέει «υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις», ακολουθεί εθνικιστικό παραλήρημα. Σώτη Τριανταφύλλου http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/400/%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Σύνθεση και αρνητισμός

Κάθε πράγμα έχει δυο όψεις, ενίοτε δε και περισσότερες. Όλα εξαρτώνται από την οπτική γωνία του παρατηρητή. Η αλήθεια είναι όμως πάντα μια, και προκύπτει από τη σύνθεση όλων των δυνατών όψεων του πράγματος. Για το διακύβευμα των δυο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων του 2012 πολλά ελέχθησαν και λέγονται ακόμα. Επιφανειακά οι εκλογές αυτές φάνηκε να στηρίχθηκαν στο δίπολο «μνημόνιο – αντιμνημόνιο». Κατά τη γνώμη μου αυτή η θεώρηση είναι λάθος. Και αυτό διότι, καθώς περνούσε ο χρόνος, τα περισσότερα κόμματα, ακόμα και αυτά που κατ΄αρχήν είχαν καταχωρηθεί ως «μνημονιακά», έπαιρναν σταδιακά, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, θέσεις υπέρ της ανάγκης για ελάφρυνση των όρων του μνημονίου, κατανοούσαν και πρόβαλαν την ανάγκη για σταδιακή αποδέσμευση από επαχθείς όρους του μνημονίου, μαζί με την ταυτόχρονη αντιμετώπιση των χρόνιων δομικών αβελτηριών του ελληνικού κράτους, και την ανάγκη για οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Θέσεις που αξίζει να σημειωθεί, πρώτη η Δημοκρατική Αριστερά, με το δκό της τρόπο, είχε διαμορφώσει και προβάλει ως λύσεις, πολύ πριν εξαγγελθούν οι εκλογές. Ήταν, λοιπόν, λογικό να συμβεί αυτό, εφόσον, το υποκρυπτόμενο και πραγματικό δίλημμα των εκλογών ήταν: Θέλουμε να προχωρήσουμε μέσα στην Ευρωπαϊκή ένωση, θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε το Ευρώ ως εθνικό νόμισμα, ή να απομονωθούμε, και να μπούμε σε απροσδόκητες περιπέτειες καταγγέλλοντας τις δανειακές μας συμβάσεις, και δημιουργώντας γεγονότα τα οποία θα μας έβαζαν σε επικίνδυνες περιπέτειες, με άγνωστο τέλος; Μια ματιά στο εκλογικό αποτέλεσμα αμέσως φανερώνει ότι ο Ελληνικός λαός αποφάσισε με μια πλειοψηφία γύρω στο 52% το πρώτο. (ΝΔ + ΠΑΣΟΚ + ΔΗΜΑΡ + ΔΗΞΑ + ΛΑΟΣ + ΟΙΚΠΡ). Αυτό το ποσοστό μάλιστα θα έπρεπε να προσαυξηθεί και με το ποσοστό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι κατέληξαν στην επιλογή τους ενστερνιζόμενοι απόψεις, όπως εκείνες των Δραγασάκη, Σταθάκη κλπ, οι οποίες δε μιλούσαν για κάθετη ρήξη και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων. Ένα δεύτερο συμπέρασμα που συνάγει κανείς από τα δυο συνεχή εκλογικά αποτελέσματα ήταν ότι, για μια ακόμη φορά μετά το 89, ο λαός έδωσε ξεκάθαρη εντολή για κυβέρνηση συνεργασίας ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων. Παρά το κλίμα πόλωσης που αναπτύχθηκε τις τελευταίες προ των εκλογών ημέρες η εντολή ήταν συναφής: «ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ – ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ.» Ταυτόχρονα, η ανάγκη για σχηματισμό κυβέρνησης, προϊόντος του χρόνου, γινόταν όλο και επιτακτική. Σημαντικές για το μέλλον της Ελλάδας αποφάσεις πρόκειται εντός ολίγων ημερών να ληφθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και η ανάγκη για συμμετοχή της χώρας με κυβέρνηση με δεδομένη πολτική είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία Όλα τα παραπάνω δεδομένα συνεκτίμησε η ΔΗΜΑΡ, και έκρινε ότι έπρεπε να συμμετάσχει ενεργά στο σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης. Η συμμετοχή δεν έπρεπε να περιοριστεί σε μια λευκή επιταγή, ακυρώνοντας το χαρακτήρα της ως αριστερό κόμμα. Αντίθετα, έπρεπε να προσπαθήσει, στο μέτρο που την εμπιστεύτηκε το εκλογικό σώμα, και τηρώντας στο ακέραιο τις προεκλογικές της εξαγγελίες, να δώσει στη νέα κυβέρνηση ένα χαρακτήρα προοδευτικό, σύμφωνα με τα επτά σημεία για τη διακυβέρνηση της χώρας τα οποία είχε διακηρύξει προεκλογικά. Θα μπορούσε η ΔΗΜΑΡ να ακολουθήσει τον ασφαλή δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, πριν καλά καλά κλείσουν οι κάλπες, διακήρυξε ότι θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση, σε μια κυβέρνηση η οποία δεν είχε καν σχηματιστεί; Όχι φυσικά, διότι η ΔΗΜΑΡ φτιάχτηκε για να συμβάλλει, και να δίνει λύσεις με ένα προοδευτικό πρόσημο, εκεί που λαμβάνουν χώρα οι εξελίξεις, όταν αυτό είναι δυνατό. Και στη σημερινή κατάσταση αυτό ήταν δυνατό. Αυτό αποδεικνύεται από τα μέρη της γραπτής συμφωνίας, όπως αυτή έγινε γνωστή μέσα από τον τύπο. http://news.in.gr/gr...?aid=1231201855 Και, δεν πρέπει να γελιόμαστε, το στίγμα της ΔΗΜΑΡ σε αυτή τη συμφωνία είναι έντονο για κάθε καλόπιστο αναγνώστη. Είναι σίγουρο ότι η προσπάθεια της ΔΗΜΑΡ δε σταματάει εδώ. Αντίθετα, τώρα ξεκινά ο σκληρός αγώνας για την τήρηση των δεσμεύσεων αυτής της γραπτής συμφωνίας. Η Δημοκρατική Αριστερά δεν έχει καμιά αυταπάτη για τις εσωτερικές δυνάμεις οι οποίες κινούν τα δυο άλλα συνεργαζόμενα κόμματα. Ελπίζει όμως, και θέλει να συμβάλει, στο βαθμό που μπορεί να το κάνει, στη διέξοδο της χώρας από την κρίση, με προοδευτικό και φιλολαϊκό αποτέλεσμα, και πάντα σε φιλοευρωπαϊκή τροχιά. Θέλει να εκμεταλλευθεί αυτήν την ευκαιρία, ώστε η χώρα να μπορέσει να μπει σε μια πορεία ανάπτυξης προς όφελος όλου του Ελληνικού λαού. Μιας ανάπτυξης με αριστερό, δημοκρατικό χαρακτήρα, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, και κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων, τα οποία ελήφθησαν αγχωμένα και εκβιαστικά. Η ΔΗΜΑΡ πιστεύει ότι οι παρούσες συνθήκες και στη χώρα μας, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι, ή τείνουν να γίνουν, ευνοϊκές ως προς αυτό. Δε θέλει να κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα, καλυπτόμενη πίσω από ένα άσκοπο, αντιδημιουργικό και πολωτικό αντιπολιτευτισμό. Στο βαθμό που μπορεί θα συμβάλει για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα αξιοποιώντας την κυβερνητική της συμμετοχή ή στήριξη στην παρούσα κατάσταση, με βάση το συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα και τις δεσμεύσεις των υπολοίπων κομμάτων στην τριμερή συμφωνία για αυτό.

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Φώτης Κουβέλης, Μόνο με γραπτές δεσμεύσεις μπαίνω σε κυβέρνηση

Συνέντευξη στον Παν. Τσούτσια, Έθνος της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 03/06/2012 ΕΡ: Έχετε δηλώσει ότι θα κάνετε ότι είναι δυνατόν ώστε η Ελλάδα να μην μείνει ακυβέρνητη. Ποιο κυβερνητικό σχήμα θα μπορούσατε να στηρίξετε ή να συμμετάσχετε ώστε η χώρα την επομένη των εκλογών να έχει κυβέρνηση; ΑΠ: Ο στόχος μας είναι μία προοδευτική κυβέρνηση. Διευκρίνισα : Ούτε παίρνουμε τοις μετρητοίς όποιον δηλώνει προοδευτικός, ούτε μοιράζουμε πιστοποιητικά προοδευτικότητας. Προτάσσουμε το πρόγραμμα με γραπτές δεσμεύσεις. Και όσο πιο ισχυρή είναι η ΔΗΜΑΡ τόσο πιο προοδευτική, αποτελεσματική και σταθερή θα είναι η κυβέρνηση. Για ένα πράγμα να είναι οι πάντες βέβαιοι. Δεν θα αφήσουμε την Ελλάδα ακυβέρνητη. ΕΡ: Ποιους όρους και διασφαλίσεις θέτετε εάν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα; ΑΠ: Θέτουμε τρείς ρήτρες. Σοβαρότητα, Αξιοπιστία, Δέσμευση. Σοβαρότητα : δεν παίζουμε με το ευρώ, ούτε με τις καταθέσεις στις τράπεζες, ούτε με φοροεπιδρομές σε νοικοκυριά και ζημιογόνες επιχειρήσεις. Αξιοπιστία: Όχι «Λεφτά υπάρχουν» νούμερο 2, ούτε υποσχέσεις για αυτόματη επιστροφή των πραγμάτων στην προτεραία κατάσταση ούτε φρούδες ελπίδες για προσλήψεις. Δέσμευση : Άμεση αποκήρυξη των μονομερών καταγγελιών και έμπρακτη απόδειξη ότι αποδέχονται το ρεαλιστικό στόχο της διαπραγμάτευσης για απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο. Δεν είναι λεκτική η διαφορά. Είναι ουσιαστική. ΕΡ: Μιλάτε για σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο. Θα μπορούσατε να μας πείτε ορισμένα μέτρα που θα μπορούσε να υλοποιήσει η νέα κυβέρνηση που ακυρώνουν επί μέρους αλλαγές στο μνημόνιο; ΑΠ: Το 1ο μέτρο είναι το πάγωμα των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, οι οποίες προβλέπονται για τον Ιούνιο, η κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων..Το μέτρο για το πάγωμα είναι αποτέλεσμα της βασικής αναδιαπραγμάτευσης, για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η τρόικα για φέτος, γίνονται 3,5 δις. Αυτά τα ποσά μπορούν φέτος να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών, το οριστικό τέλος στο πάρτι των προμηθευτών φαρμάκων και αναλώσιμων και από το νοικοκύρεμα στη Δημόσια Διοίκηση. Το 2ο μέτρο, που μάς απεμπλέκει από το Μνημόνιο είναι ο μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα. Κόβοντας αυτές τις δαπάνες, όπως καταλήγει η εφαρμογή του Μνημονίου, κόβουμε τα πόδια μας, επιτείνεται η ύφεση, που σωριάζει ανέργους και σωρεύει λουκέτα και αυξάνεται το έλλειμμα. Το 3ο μέτρο : Προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση του Κράτους ώστε να κτυπηθεί η φοροδιαφυγή και να ανακουφιστούν οι αδύναμοι. Θα εισαγάγουμε νέους θεσμούς για τον καταλογισμό των φόρων που θα κτυπήσουν τη διαφθορά στις εφορίες και θα προσφέρουν απασχόληση σε ανέργους . Το 4ο μέτρο. Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα σουπερ μάρκετ στους προμηθευτές τους για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης. Το 5ο μέτρο: 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ . Τα κονδύλια λιμνάζουν στους ενδιάμεσους φορείς και δε φτάνουν στην αγορά. Το 6ο μέτρο: Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Οι νέες διοικήσεις- εκπρόσωποι του δημοσίου μετά την ανακεφαλαιοποίηση-, θα δώσουν, αμέσως, ρευστότητα στις επιχειρήσεις , χαμηλά επιτόκια και ευνοϊκές ρυθμίσεις στα στεγαστικά . Λέμε όχι στην αναπαλαίωση του φαύλου καθεστώτος με τα θαλασσοδάνεια και τις πιστώσεις σε ημετέρους, που αποφασίζονταν σε πολιτικά γραφεία. Θα ζητήσουμε τριετή business plan από τις διοικήσεις των τραπεζών ώστε το δημόσιο να πάρει πίσω τα λεφτά του. Η ανακεφαλαίωση δεν είναι τζάμπα χρήμα. Το 7ο μέτρο είναι η άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με παροχή γης, τεχνογνωσίας και κεφαλαίου σε αγρότες και χιλιάδες ανέργους νέους. ΕΡ: Ζητάτε να αναδειχθεί από τις κάλπες η Δημοκρατική Αριστερά ως τρίτος πόλος. Σε αυτό τον γεωγραφικό πολιτικό πόλο θα μπορούσατε να συμπεριλάβετε και το ΠΑΣΟΚ; ΑΠ: Ζητάμε να δοθεί η σκυτάλη για τον τρίτο πόλο στη Δημοκρατική Αριστερά. Ζητάμε εντολή για λύση. Ο τρίτος πόλος δεν είναι απολίτικα γεωγραφικός- σαν το «μεσαίο χώρο» - ούτε απλά εκλογικό ποσοστό. Είναι πολιτική επιδίωξη για να αναλάβουμε ευθύνες, να συνθέσουμε , να ενώσουμε, να εκφράσουμε τον πολύχρωμο κόσμο του αριστερού ευρωπαϊσμού και των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι εγκλωβισμένο σε φθαρμένα σχήματα, καταδικασμένα προγράμματα και αρκετά αφερέγγυα πρόσωπα. Με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ βέβαια τίποτε δεν μας χωρίζει, αντιθέτως μας ενώνουν κοινοί αγώνες και η προοπτική μιας μεγάλης μεταρρυθμιστικής παράταξης του αριστερού ευρωπαϊσμού. ΕΡ: Κατά την γνώμη σας χρειάζεται η ανασύνθεση της κεντροαριστεράς; ΑΠ: Ιδρυτικός στόχος της ΔΗΜΑΡ είναι η ανασυγκρότηση του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Ο Τρίτος Πόλος είναι ο μοχλός, για τη συγκρότηση μιας πανίσχυρης μεταρρυθμιστικής παράταξης που σύντομα θα οδηγήσει τις τύχες της Ελλάδας σε ένα ανθρώπινο αύριο. Η παράταξη αυτή θα είναι ένας αστερισμός κομμάτων, δυνάμεων, κινήσεων πολιτών της Ευρωαριστεράς, του Σοσιαλισμού και της Οικολογίας. Δεν θα είναι μια στραμμένη στο παρελθόν μονοκομματική ανασύνθεση όπου ένα σχήμα που εξάντλησε τα ιστορικά του όρια και την προωθητική του δύναμη, το ΠΑΣΟΚ, μετονομάζεται σε «Κεντροαριστερά». ΕΡ: Σύμφωνα με δήλωσή σας δεν αποκλείεται οι εταίροι να έχουν και ως επιλογή την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Σε αυτό το ενδεχόμενο δεν θα έπρεπε όλες οι πολιτικές δυνάμεις να έχουν ένα εναλλακτικό σχέδιο; ΑΠ: Αν εννοείτε εναλλακτικό σχέδιο για τη δραχμή, αυτό δεν είναι απλώς αχρείαστο, είναι κάτι παραπάνω από έγκλημα. Είναι λάθος. Το εναλλακτικό σχέδιο είναι η Συμμαχία του Νότου για να μείνουμε όλοι στο ευρώ, η στήριξη στην Ευρωαριστερά, στον Ολάντ σήμερα, στο SPD και τους Γερμανούς Πράσινους αύριο και η απαίτηση για περισσότερη Ευρώπη, για την πολιτική ολοκλήρωση και την οικονομική διακυβέρνηση. Για μας δεν υπάρχει Plan B με δραχμή.

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Το τραγούδι για τον Δημήτρη

Σέβομαι αλλά δεν επικροτώ την επιλογή του. Το κομμάτι όμως είναι η κομματάρα!!! Ακολουθούν και οι στίχοι στα ελληνικά Καταφύγιο περιστεριών, ιώδες φως. Το ελληνικό πρωινό αισθάνθηκε την ανάγκη να πετάξει. Ήρεμο το τζιτζίκι εξεπλάγη κάτω από το τραπεζομάντηλο, καθώς έβλεπε ένα πρωινό χωρίς πάλη. Η συκιά ήταν η πηγή και από το μέλι έρεε φως, είναι η ώρα επτά, και οι θεοί δεν είναι πια εδώ. Ο Δημήτρης είναι δριμύς, ένας ηλικιωμένος στα χαρτιά, μια φωνή που κραυγάζει στον κόσμο χωρίς να φωνάζει. Μερικές φορές η μοίρα μας ωθεί ως το τέλος. σπάζοντας τις πινακίδες στάθμευσης. Ένας πυροβολισμός δεν είναι ένας θόρυβος, είναι σαν καθεδρικός ναός. που εξαφανίζεται μες στην κρυστάλλινη ομίχλη. Ο Δημήτρης ψάχνει το δέντρο, και το Σύνταγμα είναι ο τόπος. μπροστά από το Εθνικό Κοινοβούλιο. Παίρνει ένα πιστόλι, είναι μια χειρονομία τόσο βάρβαρη. που δεν τραβά το ενδιαφέρον του προσωπικού. “Δεν θέλω την ελεημοσύνη τους, σήμερα εγκαταλείπω χωρίς πάλη, δεν θα ψάξω για φαγητό σε ένα μαντρί.” Οι ουρανοί έκλεισαν, και η γη άρχισε να κλαίει. Ήταν Απρίλιος παντού. Μερικές φορές η μοίρα μας ωθεί ως το τέλος. σπάζοντας τις πινακίδες στάθμευσης. Ένας πυροβολισμός δεν είναι ένας θόρυβος, είναι σαν καθεδρικός ναός. που εξαφανίζεται μες στην κρυστάλλινη ομίχλη. Μερικές φορές η μοίρα μας ωθεί ως το τέλος. σπάζοντας τις πινακίδες στάθμευσης, Ο εκπρόσωπος του Νομισματικού Ταμείου, Τζέρρυ Ράις. ομολόγησε ότι ήταν έτοιμος να ξεσπάσει σε κλάματα. (μετάφραση: http://eagainst.com/) http://tvxs.gr/news/...mitri-xristoyla

Lucky_Luke

Lucky_Luke

 

Εις την Οδόν των Φιλελλήνων Εμπειρίκος Aνδρέας

Στον Conrad Russel Rooks Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ' τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ' στην καρδιά των Aθηνών, μέσ' στην καρδιά του θέρους. Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ' στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε. Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί - ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις. Nαι, ήτο Iούλιος· και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων. Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη - η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ' όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ' στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα - οι άνθρωποι και τα κτίσματα - τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως. Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως: "Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου". (από την Oκτάνα, Ίκαρος 1980) Εις την Οδόν των Φιλελλήνων [απόσπασμα] (ανάγνωση: 1836 Kb - 04:06) (διαβάζει: Εμπειρίκος Aνδρέας, O Eμπειρίκος διαβάζει Eμπειρίκο, Διόνυσος 1964) http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=94&author_id=10

Lucky_Luke

Lucky_Luke

×