Blogs

Our community blogs

  1. Η αλήθεια είναι ότι τα συστήματα CRM (Customer Relationship Management) δηλαδή η διαχείριση των πελατειακών σχέσεων έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή τα τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά πολλές μελέτες που έχουν διενεργηθεί στο παρελθόν για CRM συστήματα υπογραμμίζουν το μεγάλο ποσοστό αποτυχίας των συστημάτων αυτών. Ανέδειξαν επίσης και τους βασικούς λόγους αποτυχίας ενός συστήματος CRM: Κακός σχεδιασμός, έλλειψη ξεκάθαρων στόχων, αντίσταση στην αλλαγή είναι μερικοί από αυτούς.

    Είναι γεγονός ότι τα συστήματα CRM έχουν πλέον εκπληκτικές δυνατότητες και αρκετά  διαφορετικά πεδία εφαρμογής μέσα στην επιχείρηση. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 τα συστήματα CRM αναπτυσσόταν δυναμικά στον κόσμο των επιχειρήσεων. Πολλές εταιρείες επένδυσαν σημαντικά κεφάλαια σε συστήματα CRM σε εργαλεία και σε υποδομές που θα τις βοηθούσαν να παραμείνουν ανταγωνιστικές σε ένα όλο και πιο ανταγωνιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον

    Οι Κρίσιμοι Παράγοντες

    Αυτό που καθορίζει τον βαθμό επιτυχίας είναι φυσικά η αφομοίωση των λειτουργιών και των υποσυστημάτων ενός CRM. Με άλλα λόγια ένα σύστημα CRM θα θεωρηθεί επιτυχημένο η όχι ανάλογα με το ποια κυκλώματά του βρίσκονται σε λειτουργία και σε ποιο βαθμό.

    Συνέχεια στο άρθρο

  2. Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...

     

    Όλοι βιώνουμε την αποτυχία των επαγγελματικών σωματείων. Των πρωτοβάθμιων επαγγελματικών σωματείων.  «Ανίκανα Διοικητικά Συμβούλια», «ανίκανοι πρόεδροι», «κοιτάζουν την πάρτη τους», «μόνο η καρέκλα τους νοιάζει», «δεν κάνουν τίποτα», «με την απάθεια τους διέλυσαν τον σύλλογο», «καλό κοπελάκι είν’ ο πρόεδρος μα δε ξέρει να ξεχωρίζει δυο βουγιό άχερα»  και άλλα πολλά που οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Προφανώς αυτές οι διοικήσεις αντί να κοιμούνται σε κρεβάτια,  λογικά  θα πρέπει, κάπου,  να …. «κοιμούνται όρθιοι» !!

     

     

     

    Αυτές οι κατηγορίες είναι είτε από μέλη των ίδιων των σωματείων αυτών είτε από επαγγελματίες που δεν είναι μέλη λόγω απάθειας ή μερικές φορές και λόγω θέσης.

     

    Εξάλλου τα στεγανά -  τα στερεότυπα- , είναι αμείλικτα: Η ύπαρξη σωματείων από τα οποία  έχουν περάσει διοικήσεις και τα έχουν χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος ή για κομματικό όφελος χρωματίζει εκ των προτέρων και όλα τα υπόλοιπα σωματεία.

     

    Και οι επικριτές κάθονται λίγο πιο κει..  Όχι δίπλα… Να λίγο πιο κει…

     

    Σκέφτονται,  πολύ σωστά, πως «δεν τον βάλαμε στο Διοικητικό Συμβούλιο για να μας το παίζει αφεντικό», και η σκέψη αυτή είναι σε απολύτως σωστή βάση.  Πραγματικά το Διοικητικό Συμβούλιο ή ο Πρόεδρος ενός επαγγελματικού Σωματείου θα ήταν τραγικό να το παίζει αφεντικό. Να υποχρεώνει με το έτσι θέλω να περνά η γνώμη του, να μην ρωτά κανέναν για το αν θα πάρει μια απόφαση, ή να προβαίνει σε τιμωρίες ή αποκλεισμούς..

     

    Σε τούτο όμως το σημείο εμφανίζεται μια εσφαλμένη θεώρηση των μελών των Σωματείων: Μπορεί πολύ σωστά να σταθμίζουν πως οι Διοικήσεις τους δεν πρέπει να είναι αφεντικά μα ξεχνούν κάτι εξίσου σημαντικό και το οποίο κάνει και την μεγάλη ζημιά  :  Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους.

     

    Ναι καλά ακούσατε. Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους.

    Είναι άνθρωποι ίδιοι με τα μέλη, έχουν το ίδιο άγχος, το ίδιο τρέξιμο, τις ίδιες ευθύνες, τις ίδιες υποχρεώσεις προς τις οικογένειες τους και τις ίδιες ανάγκες για πως θα μοιράζουν τον ελεύθερο χρόνο τους.  Συνεπώς όταν επαγγελματίες εκλέγουν ένα Διοικητικό Συμβούλιο από πού προκύπτει ότι μόλις εξέλεξαν και μερικούς Superman ή μερικούς υπαλλήλους; 

    Ο Πρόεδρος είναι εκεί για να εκπροσωπεί τον σύλλογο σε κάθε βήμα του. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι εκεί για να διασφαλίζει με την ψήφο του την μη προώθηση πράξεων ενάντια στο συμφέρον των μελών τους. Περεταίρω αφιερώνουν χρόνο για τις συναντήσεις, τις διεκπεραιώσεις των βασικών υποθέσεων του Συλλόγου και κυρίως να υπάρξει ανθρώπινη επικοινωνία μεταξύ των μελών.  

    Ωπα !!

    Ως εκεί !!

    Ποιος είπε ότι τα μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου μπορούν να αφιερώσουν ακόμα περισσότερο χρόνο; Ποιος είπε ότι έχουν μεγαλύτερα όρια αντοχής από τους υπόλοιπους; Δεν αμείβονται για κάτι παραπάνω, δεν ζήτησαν ούτε και αμοιβή για κάτι παραπάνω. Δεν υπέγραψαν κανένα χαρτί, όταν έγιναν μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου, πως θα τρέχουν συνεχώς για τα θέματα μέχρι να καταστρέψουν τις δικές τους δουλειές.  Μπήκαν για να βοηθήσουν όσο μπορούν τον Σύλλογο. Όσο μπορούν.

    Και αν θέλετε να βρείτε το «πόσο είναι τέλος πάντων αυτό που μπορούν» να μην ρωτήσετε αυτούς αλλά να ρωτήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Ναι. Αυτό να κάνετε. Να αναρωτηθείτε πόσο ελεύθερο χρόνο έχετε εσείς οι ίδιοι, και τελικά ποια είναι τα δικά σας όρια  και μετά να κρίνεται τα όρια των άλλων. Διότι αυτοί οι άλλοι  δεν έχουν καμία, μα καμία διαφορά, από εσάς. Αν εσείς έχετε άγχος για την δουλειά και περιορισμένο χρόνο για την οικογένεια σας, να ξέρετε ότι το ίδιο έχουν και αυτοί.

    Αν πάλι απαιτείται τα Διοικητικά Συμβούλια να διοικούνται από προικισμένους ηγέτες συγνώμη αλλά ίσως τελικά όχι μόνο ζητάτε αφεντικά μα ίσως να ζητάτε και βασιλιάδες.

     

    Αγαπητοί μου αναγνώστες, θα στεναχωρηθώ  αν θεωρηθεί ότι τα προαναφερόμενα τα έγραψα για να προστατέψω όσους  εμπλέκονται στα συνδικαλιστικά.

    Θα στεναχωρηθώ αν θεωρηθεί ότι αναφέρομαι σε κείνους τους συνδικαλιστές της διατεταγμένης υπηρεσίας. Αυτοί με δυσκολία είναι το 5% των επαγγελματιών από αυτούς που προσπαθούν ή προσπάθησαν ή θα ήθελαν να προσπαθήσουν να βοηθήσουν και αυτοί , όσο μπορούν, τους συναδέλφους τους. Ομιλώ δηλαδή για το 95% και όχι για το 5%. Με αυτό ας ασχοληθούν οι άλλοι της αιώνιας μουρμούρας.

     

    Ένας είναι ο στόχος του κειμένου.

     

    Μια αλλαγή θεώρησης του ρόλου των μελών και του Διοικητικού Συμβουλίου ενός σωματείου είναι αρκετό για να αλλάξει τα πάντα.

     

    Ας δεχθούμε ότι οι συνδικαλιστικές μας διοικήσεις δεν πρέπει να είναι αφεντικά μας αλλά ούτε και υπάλληλοι μας δηλαδή ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια εκπροσώπηση και μια διεκπεραίωση.

    Αν συμβεί αυτό θα καταλάβουμε ότι η θέση τους είναι τυπική και πρέπει να αλλάζει πολύ συχνά. Με αυτές τις προϋποθέσεις άνετα μπορεί ένας σύλλογος να αποφασίσει να περάσουν από το Διοικητικό Συμβούλιο όλα τα μέλη τους εναλλάξ ακριβώς όπως εναλλάσσονται την διαχείριση μιας πολυκατοικίας οι ένοικοι της.

     

    Αν πάρουμε για παράδειγμα ένα σωματείο λογιστών, τα παραπάνω σημαίνουν ότι εφόσον το Διοικητικό Συμβούλιο είναι μόνον για εκπροσώπηση και διεκπεραίωση, ότι αυτό δεν είναι ούτε αφεντικό αλλά ούτε και υπάλληλος, σημαίνει πως όταν έρθει ένα  μέλος στον Σύλλογο να ζητήσει την επίλυση ενός θέματος  δεν πρέπει να το θέσει και να φύγει όπως συνήθως γίνεται.

     Όχι.

     Θα πρέπει να έχει προετοιμάσει το θέμα, να έχει εργαστεί σοβαρά και να είναι έτοιμο να εργασθεί κι άλλο για αυτό. Το Διοικητικό Συμβούλιο θα του παρέχει μόνο την εκπροσώπηση όταν το θέμα του θα φτάσει στους υπεύθυνους. Δηλαδή αντί να μιλήσει το μέλος π.χ. στην Υπηρεσία που αντιμετωπίζει το πρόβλημα να μιλήσει αντ’ αυτού ο Πρόεδρος ή το Διοικητικό Συμβούλιο ή ίσως και μαζί με αυτούς. Την εργασία όμως  όπως π.χ.  την προετοιμασία του θέματος, την επεξεργασία, την εγρήγορση στην τήρηση του χρονοδιαγράμματος, τον έλεγχο της πορείας του θέματος  πρέπει να την προσφέρει το ίδιο το μέλος. Όχι το Διοικητικό Συμβούλιο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα υπάρχει διασπορά εργασιών, ο κόπος θα διανέμετε σε όλα τα μέλη και τα αποτελέσματα θα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που όλοι βλέπουμε.

     Διότι σήμερα αντί ένα μέλος να εργασθεί επί ενός θέματος  περιμένει από το Διοικητικό Συμβούλιο, ως ένας απλός υπάλληλος του,  να τα λύσει όλα. Λες και δεν ξέρει εξ αρχής αυτό το μέλος  ότι τα όρια τα δικά του είναι ίδια με αυτά των συναδέλφων τους.

    Ας μην μιλήσουμε για τους επαγγελματίες που είναι εκτός συλλόγων. Αυτούς που ζητούν και απαιτούν αντί να ενταχθούν στους συλλόγους και να προχωρήσουν αυτοβούλως σε εθελοντική εργασία διεκπεραίωσης του προβλήματος που αντιμετωπίζουν.  

    Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι αν κάποιο μέλος (ή και μη μέλος) ενός σωματείου, απευθυνθεί στην διοίκηση του σωματείου αυτού, προσφέροντας έτοιμο επεξεργασμένο υλικό μιας πρότασης, και το κυριότερο προσφέροντας  εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο του για τις δράσεις διεκδίκησης αυτής του της πρότασής θα του έκλειναν την πόρτα; Και θεωρείστε  δεδομένο ότι δεν αναφέρομαι για προτάσεις που τυγχάνουν γενικής αντιπαράθεσης. Αφήστε τις αυτές για πιο μετά. Ξεκινήστε από τις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις που  δεν υπάρχει αντιπαλότητα, που όλοι συμφωνούν ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το διεκδικούμενο και όμως  δεν βρίσκονται χέρια αν υλοποιήσουν την πρόταση αυτή.  Ας ξεκινήσουμε για αυτές τις περιπτώσεις.

     

    Αυτό όμως δεν γίνεται ως τώρα. Η λανθασμένη θεώρηση  της δράσης ενός σωματείου  οδηγεί ουσιαστικά σε αποτυχία τον συνδικαλισμό. Δεν φταίνε οι άλλοι φίλοι μου. Εμείς φταίμε.

    Αν επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας θα εμφανιστεί η συμμετοχή. Θα εμφανισθεί το ουσιαστικό, το πρακτέο, και οι πρωτοβάθμιες επαγγελματικές οργανώσεις θα παράγουν έργο. Και όταν λέμε έργο δεν εννοούμε συντεχνίες. Αυτές ας τις αφήσουμε δώρο για τους παλιούς. Εμείς ας πάμε μπροστά προς την αξιοπρέπεια στην εργασία και την κοινωνική κατανόηση.  Χωρίς όμως εκπτώσεις. Χωρίς εκπτώσεις.

     

    Με τέτοια πρωτοβάθμια όργανα υπάρχει ελπίδα και για τα ανωτεροβάθμια όργανα. Βεβαίως και δεν θα αναφερθούμε και σε αυτά διότι αν πω πως τα χάλια μας είναι υπαίτια για τα χάλια τους  με  βλέπω για εξοστρακισμό. Ας το αφήσουμε λοιπόν.

    Ας κρατήσουμε ένα :

    Όσο περιμένουμε τα πάντα από λίγους τόσο αυτοί οι λίγοι θα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Θα μείνουν μια ομάδα  αποτελούμενοι από ανόητους και κάποιους ιδιοτελής.

    Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

    Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης       E-mail : eurohania@yahoo.gr

    Άρθρο υπ’ αρ. 267 / Κυριακή 15 Μαΐου  2016.

     

     

     

  3. blog-0256284001456352152.jpgΑξίζει να είσαι καλός; (1)

    (…) Στην άκρη των τραπεζιών της ταβέρνας, να ο Μανώλης, μικροσκοπικός βοηθός των σερβιτόρων, ολοπρόθυμος να βοηθήσει. Τρέχει μέσα-έξω αδιάκοπα.

    Οι πελάτες σ’ ένα από τα τραπέζια, πιάνουν κουβέντα με το συμπαθητικό αγόρι. Μαθαίνουν το όνομά του, από που έρχεται, πόσο χρονών είναι, αν πηγαίνει σχολείο και κάποιος ξανοίγεται και τον ρωτάει αν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά και τ’ αφεντικά.

    Πριν καν απαντήσει, ο διπλανός τον ρωτάει:

    -Μανωλιό, είσαι καλός; Δεν εννοώ στη δουλειά, αυτό το βλέπω. Καλός χαρακτήρας εννοώ.

    Το παιδί κοκκίνισε. Δεν περίμενε τέτοια ερώτηση. Έπειτα όμως, συνήλθε και κάπως δειλά απάντησε στο ερώτημα.

    -Νομίζω πως είμαι καλός. Ώρες-ώρες, όμως, μου έρχεται η σκέψη, ότι δεν πρέπει… Χρειάζεται δηλαδή, να είσαι και κακός.

    -Γιατί το λες αυτό;

    -Να, είπε. Θέλω να είμαι κάποτε-κάποτε κακός, για να μην με κοροϊδεύουν και με περνάνε για χαζό. Κάποιος τις προάλλες, με είπε "κουτορνίθι", γιατί βοήθησα, έτσι, από καλοσύνη τον λαντζέρη, που είχε ένα σωρό λαμαρίνες να πλύνει. Κακό είναι να δίνεις ένα χέρι σε κάποιον που κουράζεται;

    Ο πελάτης που είχε κάνει την τελευταία ερώτηση "έπεσε" σε συλλογή. Έφερε στο νου του εκείνη τη στιγμή όλα τα καλά παιδιά της πατρίδας μας, που, τόσο νωρίς, μπαίνουν στον αγώνα της ζωής. Σαν αυτόν τον Μανώλη, δοκιμάζουν αναγκαστικά την περιφρόνηση, την εκμετάλλευση, την αδικία, την ειρωνεία και το κακό παράδειγμα των ανθρώπων, που, τις περισσότερες φορές, το περνούν για εξυπνάδα.

    Δύσκολη θέση, Μανώλη, μονολόγησε. Και πιο δυνατά:

    -Κατάλαβα. Και από πάνω πίκρα και άσχημα λόγια, βρισιές, πειράγματα, συκοφαντίες και που είσαι ακόμα.

    Κοίταξε κατάματα τον μικρό σερβιτόρο και αποφάσισε να ρωτήσει.

    -Για σένα, τι είναι πιο εύκολο; Να είσαι καλό και ήσυχο παιδί και εργατικό, ή κακό, καταφερτζής κ.λ.π.;

    -Το δεύτερο είναι πιο εύκολο. Γίνεσαι ένα με τους άλλους.

    -Και αν όλοι γίνουμε κακοί, τι θα γίνει τότε;

    -Τότε κύριε… Τότε ο ένας θα φάει τον άλλο. Και τότε αλίμονο!

    -Καλό συμπέρασμα, Μανώλη. Κράτησέ το. Φρόντιζε μόνο να μείνεις καλός και κάθε μέρα να γίνεσαι καλύτερος. Και αν μερικοί σε βάζουν στο "κοτέτσι", με τα "κουτορνίθια", κάποιοι άλλοι θα σε βοηθήσουν και κυρίως θα σε εκτιμήσουν, γιατί το "καλός" είναι, στους δύσκολους καιρούς, σπάνιο είδος ανθρώπων. Μην ξεχνάς ότι ο καλός έχει μαζί του και μέσα του τον Θεό. Αυτός οδηγεί τα βήματά μας στο καλό και μας προφυλάσσει από το κακό. Αλλά, μην ξεχνάς και κάτι άλλο. Αν δεν προσέχεις, το καλό και το κακό λίγο απέχουν και εκεί που είσαι μια χαρά άνθρωπος, σιγά-σιγά και χωρίς να το καταλάβεις, θα βρεθείς στα δίχτυα του κακού, με τους κακούς παρέα. Και άντε να ξεμπλέξεις, έπειτα.

    Έφυγε τρέχοντας και ενδυναμωμένος ο Μανώλης. Τον φώναξαν οι πελάτες, από το πέρα τραπέζι…

    _____________

    (1) Από την "Ζωή του παιδιού" της 30.3.2012. Αφιερώνεται στην δύστυχη Πατρίδα μας, όπου σήμερα προβάλλεται το κακό, ενώ το καλό αποτελεί αντικείμενο χλεύης… Αφιερώνεται όμως και στους γονείς-συνδρομητές μας, ως αντικείμενο διδαχής.

    Δελτίο Εργατικής Νομοθεσίας (ΔΕΝ) 2013, τεύχος 1618.

    • 1
      entry
    • 1
      comment
    • 761
      views

    Recent Entries

    Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα.

    Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό.

    Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να στο αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα.

    Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης.

    Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου.

    Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής.

    Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο.

    Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

    Είμαστε – οι περισσότεροι τουλάχιστον – πλάσματα της διάθεσης ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ’ αυτό.

    Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη.

    Υπάρχουν όμως μερικοί που δεν είναι πιασμένοι σ’ αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται όταν η θέληση παύει να δρα.

    Τα χρήματα πραγματικά καταστρέφουν τους ανθρώπους. Οι πλούσιοι έχουν μια ιδιαίτερη αλαζονεία. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σε κάθε χώρα, οι πλούσιοι έχουν γύρω τους εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οποιονδήποτε, ακόμα και τους θεούς, και μπορούν πράγματι ν’ αγοράσουν τους δικούς τους θεούς. Αυτή η ατμόσφαιρα όμως δεν υπάρχει μόνο στον πλούτο, αλλά και στις ικανότητες, τα ταλέντα, που μπορεί να έχει κανείς. Οι ικανότητες δίνουν στον άνθρωπο μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας. Τον κάνουν να νιώθει επίσης ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, ότι είναι διαφορετικός. Όλα αυτά του δίνουν μια αίσθηση υπεροχής: κάθεται ικανοποιημένος και κοιτάζει τους άλλους να πασχίζουν και να ντροπιάζονται• δεν έχει συναίσθηση της δικής του άγνοιας και σε τι σκοτάδι βρίσκεται ο νους του.

    Τα λεφτά και οι ικανότητες προσφέρουν μια πολύ καλή φυγή απ’ αυτό το σκοτάδι. Αλλά και η φυγή είναι ένα είδος αντίστασης που γεννάει τα δικά της προβλήματα.

    Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία.

    Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

    Krishnamurti

    • 1
      entry
    • 2
      comments
    • 447
      views

    Recent Entries

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ.ΕΙΜΑΙ ΝΕΟΣ ΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΣΠΟΡΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.ΕΧΩ ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΕ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΔΗΓΟΥΣ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΝΑ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΑ ΔΗΛΑΔΗ 2-3 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΒΔΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΠΟΙΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ Η ΩΡΕΣ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΩ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΘΕ ΟΔΗΓΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΩ ΜΕ ΜΟΝΟΗΜΕΡΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ.ΚΑΜΙΑ ΓΝΩΜΗ?? ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ....

  4. Καλησπέρα,θα ήθελα να ρωτήσω αν λογιστής που έχει Β τάξη μπορεί να υπογράψει σε γ κατηγορίας βιβλία μέχρι τζίρο 3.000.000 ευρω.Γνωρίζει κάποιος αν ισχύει αυτο; ευχαριστώ.

  5. Απόσπασμα από το σχόλιό μου (σχόλιο της Δευτέρας, 14.7.2014).

    [...] Βρισκόμαστε ήδη στα μέσα Ιουλίου και το σημερινό σχόλιό μου συμπίπτει χρονικά με την καταληκτική ημερομηνία υποβολής των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος οικ. έτους 2014. Το γνώριμο ερώτημα περί παράτασης ή όχι στην προθεσμία υποβολής των δηλώσεων μονοπωλούσε τις συζητήσεις όλων των συναδέλφων αυτές τις μέρες. Η πλειονότητα των λογιστών-φοροτεχνικών βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης με όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί σχετικά με το θέμα των δηλώσεων και πραγματικά ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις. Σήμερα, η αγωνία όλων θα φτάσει στο κατακόρυφο για το αν τελικά θα δοθεί ή όχι παράταση. Ουσιαστικά, η ιστορία επαναλαμβάνεται κι εμείς παρακολουθούμε αποσβολωμένοι το ίδιο έργο να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας!

    Τα «απόνερα» των λανθασμένων χειρισμών της ηγεσίας του υπ. Οικονομικών, τα τεράστια τεχνικά προβλήματα στην πλατφόρμα ηλεκτρονικής υποβολής των δηλώσεων και άλλα πολλά που έχουν επισημανθεί κατά διαστήματα, εξακολουθούν να μας πνίγουν. Ένας ολόκληρος κλάδος αντιμετωπίζει εδώ και πάρα πολύ καιρό την αναλγησία και τον εμπαιγμό του υπ. Οικονομικών και ουσιαστικά σύρεται δεμένος πισθάγκωνα από το άρμα των υπευθύνων που κομπάζουν επιδεικτικά για το τρόπαιό τους. Κάτι τέτοιες στιγμές έρχεται στο μυαλό μου εκείνος, που με τη δύναμη της ποιητικής του γραφίδας, αλλά και με τη στάση του γενικότερα, άλλοτε «ξέσκιζε» καθετί κατεστημένο και άλλοτε τόνιζε με λυρισμό και τραγικότητα «[...] Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό, ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια, χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό, άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια[...]». 1

    Στη δική μας κοσμοθεωρία, εννοώ των λογιστών-φοροτεχνικών, φαίνεται πως απουσιάζει αισθητά η πυγμή και η διάθεση για αγώνα διεκδίκησης των νομίμων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειάς μας. Θαρρείς και κάποιο μαγικό ραβδί μας ακούμπησε και αφαίρεσε τη σπιρτάδα από το βλέμμα μας, έκανε τη φωνή μας να σιγήσει και πάγωσε την όποια προσπάθεια για αγώνα, μετατρέποντάς μας σε άβουλα όντα, σε σύγχρονους ραγιάδες, σε πειθήνια όργανα των ανθρώπων που ηγούνται. Όντες διασπασμένοι και κατακερματισμένοι έχουμε γίνει βούτυρο στο ψωμί της πολιτικής ηγεσίας του υπ. Οικονομικών που επωφελείται από αυτή την κατάσταση και ασελγεί σχεδόν καθημερινά στην ψυχική μας υγεία. Κατά μία άλλη άποψη όμως, η πλειονότητα των συναδέλφων απλά αρέσκεται στο να κριτικάρει μονίμως τις προσπάθειες των λίγων που συμμετέχουν στα κοινά του κλάδου, χωρίς ωστόσο η πλειονότητα αυτή να θέλει να συνδράμει στην κοινή συλλογική προσπάθεια. Όμως, μονάχα η στείρα κριτική, χωρίς ενεργή συμμετοχή και προτάσεις, δεν οδηγεί ποτέ στη λύση των όποιων προβλημάτων, τουναντίον οξύνει τις αντιπαραθέσεις και δεν ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα.

    Καθώς το κουβάρι της ζωής μας ξετυλίγεται έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου και ηχούν στα αυτιά μας οι σειρήνες της αυτοκριτικής. Είναι ομολογουμένως μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία, γιατί ακολουθώντας τα δύσβατα και γεμάτα αγκάθια μονοπάτια της αυτοκριτικής βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πιο αυστηρό πρόσωπο του εαυτού μας που δεν χαρίζεται σε τίποτε. Τότε, περνούν από μπροστά μας σαν σκηνές σε κινηματογραφικό πανί, όλες οι πράξεις, οι παραλείψεις, τα λάθη και η γενικότερη στάση μας μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν θα αναφερθώ στα λάθη επί προσωπικού επιπέδου στο σημερινό μου σχόλιο, αλλά μόνο στα λάθη μας που αφορούν στην επαγγελματική μας ζωή. Γιατί είναι σίγουρο πως έχουμε κάνει κι εμείς λάθη, δεν εξηγείται αλλιώς όλο αυτό που βιώνουμε. Πρέπει έστω για μια φορά να δούμε και τη δική μας καμπούρα.

    Δεν αναφέρομαι βέβαια στα λάθη κατά την άσκηση των επαγγελματικών καθηκόντων μας, αλλά στα λάθη εκείνα που μας οδήγησαν να είμαστε μέλη ενός κλάδου που έχει γίνει έρμαιο στις ορέξεις της εκάστοτε ηγεσίας του υπ. Οικονομικών. Τα λάθη μας -κατά την ταπεινή μου γνώμη-, εντοπίζονται κυρίως στην στάση μας απέναντι σε μια σειρά προβλημάτων που μας ταλανίζουν, στην αποχή μας από τις συλλογικές προσπάθειες, στον εξευτελισμό πολλές φορές της ίδιας μας της εργασίας, καθώς και σε μια ακόμη σειρά παραγόντων που οδήγησαν ένα κλάδο που ενώ θα πρεπε να ηγείται των εξελίξεων γύρω από τα οικονομικά θέματα, επί της ουσίας να κείτεται λαβωμένος και παραγκωνισμένος στη γωνιά των εξελίξεων.

    Εξυπακούεται ότι, το πέρασμά μας από τις ατραπούς της αυτοκριτικής δεν μας αφαιρεί το δικαίωμα να κρίνουμε ή να στηλιτεύουμε τα κακώς κείμενα στον χώρο μας. Δεν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ή εσάς ότι σώνει και καλά φταίμε μόνο εμείς για όσα βιώνουμε. Αντιθέτως, πιστεύω πως, αν εντοπίσουμε τα λάθη μας σε ατομικό επίπεδο, τότε απαλλαγμένοι από τα βάρη του παρελθόντος που μας στοιχειώνουν, θα προχωρήσουμε παραπέρα και μέσω της συλλογικότητας θα πετύχουμε όλα αυτά που επιθυμούμε. Γιατί, ο καθένας από μας, αφού θα έχει ήδη περάσει από την κρησάρα της αυτοκριτικής, θα πρέπει έπειτα να διεκδικήσει τα αιτήματά του μέσα από συλλογικές προσπάθειες. Μέσα από τη συλλογικότητα η ατομική φωνή θα ενωθεί με τις φωνές των υπολοίπων δημιουργώντας έτσι μια ενιαία και δυνατή φωνή που δεν θα φτάνει ως ψίθυρος στις κλειστές υπουργικές θύρες, αλλά θα σπάσει τα τύμπανα των υπευθύνων που αποφασίζουν καθισμένοι αναπαυτικά στους υπουργικούς θώκους.

    Με τον τρόπο αυτό, σε κάθε κακοτοπιά της ηγεσίας, σε κάθε αδόκιμη προσπάθειά της που θίγει την επαγγελματική και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας, θα είμαστε εκεί για να διατυπώσουμε με παρρησία τις αντιρρήσεις μας και να κουνήσουμε εμείς πλέον επιδεικτικά το δάκτυλο στους αρμοδίους. Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούν να γίνουν απ΄ τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά απαιτείται έντονη προσπάθεια. Ευελπιστώ σύντομα να αλλάξει άρδην το τοπίο και του χρόνου τέτοια εποχή να μη συζητάμε για παρατάσεις και άλλα σχετικά. Το δίλημμα είναι το ακόλουθο, ικέτης ή ενεργός διεκδικητής; Η λύση κατά την άποψή μου θα έρθει μόνο μέσα τη συλλογική προσπάθεια. Μέσω της γραφίδας μου να τονίσω για πολλοστή φορά ότι δεν διεκδικώ δάφνες, δεν γράφω κάτι καινοφανές, αλλά λειτουργώ σαν διαπρύσιος κήρυκας της ενότητας των συναδέλφων [...].

    [1] Κώστας Καρυωτάκης, Ανδρείκελα

    • 1
      entry
    • 2
      comments
    • 473
      views

    Recent Entries

    καλημέρα σας!!

    θα ήθελα να με βοηθήσει κάποιος με τις γνώσεις του. Ο πάτερας μου πριν χρόνια είχε μια Ο.Ε. (50-50) η επιχείρηση ήταν μηχανουργείο.

    Δυστυχώς, τα βιβλία της επιχείρησης τα τηρούσε ένας απατεώνας...(κατόπιν το διαπιστώσαμε). Πριν λίγες μέρες λάβαμε ένα χαρτί απο το πρωτοδικείο, που μας ενημερωνε ότι η Ο.Ε. είναι ακόμη ανοιχτή.Ο πατέρας μου-και ο πρώην συνεταιρος του-οι οποίοι έχουν εδώ και χρόνια τις ατομικές επιχειρήσεις τους, νόμιζαν οτι είχε γίνει η διακοπή εδώ και 12 χρόνια. Ο λογιστής-απατεώνας είναι αφαντος καθώς και όλα τα βιβλία και παραστατικά της Ο.Ε. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση? Πως θα περιορίσουμε όσο δυνατόν περισσότερο τα πρόστιμα?

  6. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με το τμήμα χαρτοσήμου του Υπουργείου στο τηλ. 2103602480 και 2103642922 τον φόρο 20% στους Τίτλους Κτήσης τον υποβάλουμε στην εφαρμογή της Προσωρινής δήλωσης παρακαρατούμενων φόρων και το χαρτόσημο θα πάμε στην Δ.Ο.Υ. να μας εκδώσει ταυτότητα πληρωμής . Αυτό μέχρι να διορθωθεί η εφαρμογή για να μην είναι εκπρόθεσμες οι δηλώσεις παρακράτησης.

  7. Καλησπέρα συνάδελφοι & καλή χρονιά

    Είμαι νέα συνάδελφος & έχω το εξής πρόβλημα, αν μπορεί κάποιος να με βοηθήσει.

    Συγγενικό μου πρόσωπο ελεύθερος επαγγελματίας αγόρασε φορτηγό επαγγελματικό αυτοκίνητο μάρκας Fiat Strada Adnenture διπλοκάμπινο.

    Όταν έκανε την ταξινόμηση στο μηχανολογικό της περιοχής του διαπίστωσε ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο δεν μπορεί να ταξινομηθει σαν φορτηγό επαγγελματικό ιδιωτικής χρήσης αλλά σαν του το ταξινομησαν σαν φορτηγό επαγγελματικού μικτής χρήσης. Κανένας βέβαια από την εταιρεία δεν τον ενημέρωσε για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Αφού ενόχλησε την εν λόγω εταιρεία για αναστροφή πώλησης του απάντησαν ότι δεν ενδιαφέρει την εταιρεία αν μπορεί να συμψηφίσει το φπα ή όχι.Βέβαια βγάζουν καινούριο & έχουν πάρει νέα έγκριση τύπου έτσι ώστε το συγκεκριμένο να μπορεί να ταξινομηθεί σαν φορτηγό επαγγελματικό ιδιωτικής χρήσης. Ξέρει κανένας να απαντήσει σχετικά με το θέμα του φπα αφού στην εφορία έχει πληρωθεί τέλος ταξινόμησης επαγγελματιού & έχουν πληρωθεί τέλη κυκλοφορίας φορτηγού αυτοκινήτου .

    Ευχαριστώ

  8. Καλησπέρα σας, ήθελα να ρωτήσω από που εκδίδεται η Βεβαίωση της οικείας Περιφέρειας/Υπηρεσίας περί μη περαιτέρω τροποποίησης του καταστατικού.

    Αν γνωρίζει κάποιος θα μου ήταν πολύ χρήσιμη η άποψη του.

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων

  9. Συνάδελφοι καλημέρα.

    Έχω μια Ε.Ε με αντικείμενο την κατασκευή υφασμάτων (πλεκτήριο). Δυστυχώς η επιχείρηση έχει πάγια μεγάλης αξίας ( 2 ακίνητα αντικειμενικής αξίας άνω του 1.000.000,00 ευρώ) και εδώ και 2 χρόνια ουσιαστικά δεν δουλεύει μιας και ο κλάδος της έχει καταστραφεί. Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν μπορώ να της κάνω διακοπή γιατί πρέπει να μεταβιβάσω τα ακίνητα (δεν μεταβιβάζονται άλλωστε γιατί είναι και υποθηκευμένα) της οποίας ο φόρος είναι απλησίαστος και χρήματα δεν υπάρχουν. Μέχρι στιγμής η εταιρεία ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις της πχ τέλος επιτηδεύματος, Φ.Α.Π, εισφορές ο.α.ε.ε κλπ αλλά από το νέο έτος κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει.

    Η ερώτηση μου είναι ποια είναι η πιο συμφέρουσα λύση για να μπορέσω να "κάνω κάτι μαζί της" μήπως και γλυτώσει κανένα φόρο γιατί μόνο το Φ.Α.Π είναι 5.000,00 ευρώ το χρόνο.

    Σκέφτηκα να την θέσω σε κατάσταση λύσης και εκκαθάρισης ( από την οποία θα περιμένω όμως πότε οι τράπεζες θα πάρουν τα ακίνητα της για να μπορέσω να την κάνω διακοπή) αλλά και πάλι σε όλη αυτή την διάρκεια λογίζεται κανονικά Φ.Α.Π, τέλος επιτηδεύματος κλπ.

    Κάθε συμβουλή θα ήταν χρήσιμη

  10. του Σαβέριο Ανσάλντι

    Κατά τον δέκατο έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Λακεδαίμονος και Αθήνας (416-415), οι Αθηναίοι, υπό τους στρατηγούς Κλεομήδη και Τισία, οργανώνουν αποστολή στη νήσο Μήλο, αποικία της Λακεδαίμονος· αλλά, πριν επιτεθούν στην πόλη, οι Αθηναίοι αποφασίζουν να αποστείλουν στους Μηλίους μία αντιπροσωπεία επιφορτισμένη να κάνει προτάσεις και ενδεχομένως να συζητήσει τους όρους μίας παράδοσης· προς τούτο, οι Μήλιοι καλούν τους Αθηναίους αντιπροσώπους να εκθέσουν τις απόψεις τους ενώπιον των αξιωματούχων και των επιφανέστερων πολιτών της πόλης.

    Η εξιστόρηση του διαλόγου μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων μας παραδίδεται, πιστή και πλήρης, από τον Θουκυδίδη στο πέμπτο βιβλίο της Ιστορίας του πελοποννησιακού πολέμου[1], με μια περιγραφή η οποία, διαμέσου των αιώνων, διατηρεί ανέπαφη όλη τη δραματικότητα και το ρεαλισμό της.

    Η αντιπροσωπεία των Αθηναίων προτείνει αμέσως στους Μηλίους να δεχθούν την πλέον εύλογη πρόταση, δηλαδή να γίνουν αποικία και να καταβάλλουν τακτικά φόρο υποτέλειας στην Αθήνα. Ιδού η απάντηση των αξιωματούχων της Μήλου.

    «Αν πρόκειται να συζητήσουμε γαλήνια για να διαφωτίσουμε οι μεν τους δε, δεν έχουμε καμία αντίρρηση. Ωστόσο ο πόλεμος, ο οποίος είναι προ των πυλών και επίκειται, φαίνεται να διαψεύδει τους ισχυρισμούς σας. Είναι εμφανές ότι αυτοανακηρύσσεσθε κριτές των λόγων μας· εν τέλει, και κατά πάσαν πιθανότητα, το αποτέλεσμα αυτής της διάσκεψης, εάν εμμείνουμε στο δικαίωμά μας και αρνηθούμε, θα είναι ο πόλεμος, εάν δε πεισθούμε από τα λόγια σας, θα είναι η υποδούλωση».

    Οι Μήλιοι επισημαίνουν αμέσως μία αντίφαση στις πράξεις των Αθηναίων: οι ειρηνευτικές προτάσεις τους δεν αντιστοιχούν καθόλου προς τις πράξεις τους στο πεδίο της μάχης. Εάν έχουν έρθει για να διαπραγματευθούν την ειρήνη, γιατί προετοιμάζουν τον πόλεμο; Γιατί εμφανίζονται με έναν τόσο ισχυρό στρατό, εάν ο σκοπός είναι να διαφωτισθούμε αμοιβαίως (διδάσκειν κατ’ ησυχίαν αλλήλους); Στην πραγματικότητα, ισχυρίζονται οι Μήλιοι, οι Αθηναίοι δεν έχουν καθόλου την πρόθεση να ακούσουν τους συλλογισμούς και τα επιχειρήματά τους, αλλά μόνο να κρίνουν τα λεγόμενά τους έχοντας ήδη αποφασίσει τον πόλεμο και, άρα, αρνούμενοι την αναγκαία προϋπόθεση κάθε διαπραγμάτευσης: το διάλογο μεταξύ ίσων.

    Γι’ αυτό ακριβώς, οι Μήλιοι αντιλαμβάνονται ήδη εξ αρχής το αναπότρεπτο του συμβάντος στο οποίο είναι εμπλεγμένοι παρά τη θέλησή τους: πόλεμος ή υποδούλωση. Μπροστά σε μια πολιτεία, την Αθήνα, που χρησιμοποιεί ένα λόγο δίσημο, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση: είτε θα υπερασπιστούμε, όπως είναι φυσικό (κατά το εικός), το δικαίωμά μας να υπάρχουμε, την ελευθερία μας, πολεμώντας με όλες μας τις δυνάμεις, είτε θα υποταχθούμε στις προτάσεις σας και απαρνηθούμε την ελευθερία μας, δεχόμενοι να γίνουμε δούλοι σας. Εν πάση περιπτώσει, όποια κι αν είναι η έκβαση, η επιλογή για τους Μηλίους θα είναι πάντοτε ακραία, ριζική, χωρίς καμία δυνατότητα να γυρίσουν πίσω.

    Σε αυτό, οι Αθηναίοι απαντούν: «Αν συγκεντρωθήκατε για να υπολογίσετε τις αβεβαιότητες του μέλλοντος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αντί να εξετάσετε τις παρούσες περιστάσεις για να επιτύχετε τη σωτηρία της πατρίδας σας, τότε θα διακόψουμε τη συνομιλία· εάν όχι, θα μιλήσουμε».

    Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο στην απάντηση των Αθηναίων είναι ο τόνος: αυστηρός, μετρημένος, σίγουρος και χωρίς περιφράσεις· οι Αθηναίοι μιλούν όπως εκείνοι που όχι μόνο κατέχουν έναν αληθή λόγο, αλλά και διαθέτουν μία απόλυτη πράξη [praxis], ικανή να αντιμετωπίσει και να υπερνικήσει κάθε είδους αντίθεση ή αντιξοότητα. Γι’αυτό και καλούν τους Μηλίους να εξετάσουν τις «παρούσες περιστάσεις» (εκ των παρόντων) και να μην θεωρήσουν τις «αβεβαιότητες του μέλλοντος» : μόνο εκείνος που γνωρίζει τη δύναμή του γνωρίζει το παρόν, και μόνο εκείνος που ξέρει την ισχύ του μπορεί νααποφασίζει για το μέλλον. Πράγματι, το μέλλον είναι μια εικασία και μια ελπίδα μόνο για εκείνον που δεν έχει πλήρη έλεγχο του εαυτού του και των μέσων του· είναι αντιθέτως πραγματικό, δηλαδή ενεργό και εφικτό, για εκείνον που μπορεί να εμπιστευθεί την ισχύ και τη δύναμή του. Αν λοιπόν οι Μήλιοι δέχονται να αναγνωρίσουν πραγματικά τις παρούσες περιστάσεις, τότε θα μιλήσουν· διαφορετικά, κάθε λόγος θα είναι μάταιος.

    Οι Μήλιοι δέχονται να εξακολουθήσουν τις διαπραγματεύσεις, διαβεβαιώνοντας πως, με δεδομένη την κρίσιμη κατάσταση, είναι φυσικό να αφήνονται να παρασυρθούν από τις ελπίδες· θα συνεχίσουν λοιπόν τη συζήτηση με τους Αθηναίους. Οι τελευταίοι απαντούν ότι δεν θα εξακολουθήσουν τη διαπραγμάτευση προσθέτοντας «ωραίες φράσεις» ή επαιρόμενοι ότι κατήγαγαν μεγάλη νίκη κατά των Μήδων· αυτό που ενδιαφέρει τους Αθηναίους έγκειται αλλού.

    «Οφείλουμε, και οι μεν και οι δε, να μην εξέλθουμε από τα όρια των θετικών πραγμάτων· το γνωρίζουμε, και το γνωρίζετε κι εσείς εξίσου καλά, το ζήτημα της δικαιοσύνης δεν εισέρχεται στη σκέψη των ανθρώπων παρά μόνο αν οι δυνάμεις είναι ίσες εκατέρωθεν· στην αντίθετη περίπτωση, οι ισχυροί ασκούν την εξουσία τους και οι ανίσχυροι οφείλουν να υποταχθούν».

    Εδώ εδράζεται όλη η ισχύς της Αθήνας: στη βεβαιότητα (επισταμένους) ότι κατέχουν έναν αληθή λόγο. Και η βεβαιότητα εκείνου που ξέρει, θεμελιώνει μια απόλυτη και ισχυρή πρακτική, η οποία εξ αυτού και μόνο καθίσταται ασυζητητί ο Νόμος· σε αυτή την πρακτική, οι Μήλιοι δεν μπορούν να αντιτάξουν τίποτε άλλο παρά τις προφητείες και τους υπολογισμούς για το μέλλον, τις ελπίδες ότι θα μπορέσουν εν τέλει να σώσουν τους διαφορετικούς νόμους της δικής τους πολιτείας. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο Νόμος, το δικαίωμα που είναι το δίκαιο*, είναι με τη σειρά του το νήμα μιας ίσης αναγκαιότητας (ίσες ανάγκες), που καθορίζει ανέκαθεν τους αντιπάλους· εδώ, στη νήσο Μήλο, δεν υπάρχει δίκαιο, διότι η αναγκαιότητα είναι μία και μόνη, εκείνη της Αθήνας. Είναι λοιπόν άνευ νοήματος, εξηγούν οι Αθηναίοι, άνευ λογικού νοήματος να μιλά κανείς για μια δικαιοσύνη όταν απουσιάζει η ισορροπία της εκατέρωθεν ισχύος, η ίση ένταση των δυνάμεων[2]. Μεταξύ Αθήνας και Μήλου, δεν είναι ζήτημα δικαίου, αλλά σχέσης μεταξύ των ισχυρών και των ανισχύρων. Και αυτό ακριβώς δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν οι Μήλιοι, εφόσον ο λόγος τους, ιδιαίτερος, περιορισμένος στη δική τους πολιτεία, τους εμποδίζει να συλλάβουν το νόημα μιας καθολικής αναγκαιότητας, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε οι Αθηναίοι: όσο μεγαλύτερη η ισχύς, τόσο μεγαλύτερη η αναγκαιότητα. Δεν είναι μία βούληση ή μία ύβρις που υποχρεώνει τους Αθηναίους να κάνουν πόλεμο στους Μηλίους, είναι η αναγκαιότητα του Νόμου τους. Και ο Νόμος λέει ότι ο ισχυρότερος ασκεί όλη την εξουσία του (δυνατά δε οι προύχοντες πράσσουσι), ενώ ο πιο ανίσχυρος πρέπει να υποχωρεί (οι ασθενείς ξυγχωρούσιν).

    Τι απαντούν οι Μήλιοι;

    «Κατά τη γνώμη μας –εφόσον μας καλέσατε να εξετάσουμε μόνο το ωφέλιμο και να αγνοήσουμε το δίκαιο- το συμφέρον σας απαιτεί να μην αψηφήσετε την κοινή ωφελιμότητα· εκείνος που κινδυνεύει πρέπει να μπορεί να κάνει τη φωνή της λογικής, αν όχι της δικαιοσύνης, να ακουστεί, και, έστω και αν τα επιχειρήματα που μπορεί να επικαλεστεί είναι αδύνατα, θα πρέπει να μπορεί να τα προβάλλει προκειμένου να πείσει».

    Απ’ τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να μιλάμε για δίκαιο, λόγω της δυσαναλογίας των δυνάμεων, λένε οι Μήλιοι, ας μας επιτραπεί τουλάχιστο να μιλήσουμε για την κοινή ωφελιμότητα (κοινόν αγαθόν), δηλαδή την ωφελιμότητα που μπορεί να προκύψει από μια συμφωνία ειρήνης, χάρη στην οποία ο καθένας μπορεί να βρει αυτό που του ταιριάζει περισσότερο. Στο λόγο λοιπόν του ισχυροτέρου, οι Μήλιοι αντιπαραθέτουν το λόγο της διαφοράς, με σκοπό να δημιουργήσουν, μεταξύ των αντιπάλων, μία έλλογη μεσολάβηση στη βάση των συμφερόντων: πράγματι, εκείνος που κινδυνεύει λόγω της αδυναμίας του είναι στον αντίστοιχο βαθμό υποχρεωμένος να ανακαλύψει και να προτείνει εκ νέου τα περιεχόμενα και τους όρους της δικής του δικαιοσύνης – της δικής του σωτηρίας-, έστω με αντίτιμο τα επιχειρήματά του να είναι αδύναμα, μακράν της αυστηρής ακρίβειας της αλήθειας. Η προσπάθεια των Μηλίων αφορά όχι την πεποίθηση, όπως των Αθηναίων, αλλά μάλλον την πειθώ· τον πραγματισμό και όχι την πράξη.

    Ακολουθεί ένας πολύ σφιχτός διάλογος μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών.

    Οι Αθηναίοι: «Είμαστε εδώ, όπως θα σας αποδείξουμε, για να εδραιώσουμε την αυτοκρατορία μας και για να σώσουμε την πόλη μας. Θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε την κυριαρχία μας πάνω σας χωρίς αυτό να μας κοστίσει κόπο και να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία σας προς το κοινό μας συμφέρον».

    Οι Μήλιοι : «Και πώς θα μπορούσαμε να έχουμε το ίδιο συμφέρον, εμείς να γίνουμε δούλοι και εσείς να είστε οι κύριοι;».

    Οι Αθηναίοι: «Θα έχετε κάθε συμφέρον να υποταχθείτε πριν υποστείτε τις χειρότερες δυστυχίες, ενώ εμείς θα έχουμε λόγο να μην θέλουμε να σας καταστρέψουμε».

    Οι Μήλιοι : «Αν παραμέναμε ήρεμοι και εν ειρήνη με εσάς, ουδέτεροι και όχι εμπόλεμοι, δεν θα το δεχόσαστε;».

    Οι Αθηναίοι: «Όχι, η εχθρότητά σας μας βλάπτει λιγότερο από την ουδετερότητά σας· αυτή, στα μάτια των υπηκόων μας, είναι απόδειξη της αδυναμίας μας, ενώ εκείνη μαρτυρεί την ισχύ μας … Έτσι, με την υποταγή σας, θα αυξήσετε την ασφάλειά μας, τόσο μάλλον που δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι εσείς, που είστε νησιώτες και λιγότερο ισχυροί από άλλους, αντισταθήκατε νικηφόρα στους κυρίους των θαλασσών».

    Ακόμη μια φορά βρίσκονται αντιμέτωποι δύο αντιτιθέμενοι και ασυμφιλίωτοι Νόμοι : εκείνος της αυτοκρατορίας και της καθολικής ισχύος (αρχή) και εκείνος της ιδιαίτερης ωφέλειας (χρήσιμον). οι Αθηναίοι υπακούουν σε ένα νόμο, κατά τον οποίο η ωφέλεια έγκειται στην ίδια την άσκηση της ισχύος. Ωφέλιμο δεν είναι αυτό που είναι κοινό, αμοιβαίο και μπορούμε να το μοιραστούμε, αλλά εκείνο που απορρέει από την υποταγή του ανισχύρου στον δυνατότερο. Για τους Αθηναίους, η ωφέλεια δεν είναι μια σχέση, αλλά μια εξάρτηση. Ο ανίσχυρος έχει ανάγκη τον δυνατότερο, και εκεί έγκειται η ωφέλεια και η σωτηρία του. Προς το σκοπό αυτό, το μίσος είναι προτιμότερο από τη φιλία, διότι εκείνο είναι ένα πραγματικό σύμβολο της ενεργεία ισχύος, της αυτοκρατορίας εν κινήσει, ενώ αυτή είναι μάλλον το σύμβολο μιας αδυναμίας, μιας ανικανότητας του δυνατότερου να επιβάλει το Νόμο του.

    Και όντως, όπως επισημαίνουν σαφώς οι Αθηναίοι, «για μας δεν τίθεται ζήτημα μιας μάχης ίσου προς ίσον, στην οποία να διακυβεύεται η τιμή σας και να οφείλετε να αποφύγετε την ντροπή μιας ήττας. Διαβουλεύεσθε για την ίδια τη σωτηρία σας και οφείλετε να αποφύγετε να επιτεθείτε σε αντιπάλους πολύ ισχυρότερους από σας». Η πραγματική ύβρις δεν είναι των Αθηνών, αλλά της Μήλου, η οποία αδυνατεί να καταλάβει ότι δεν είναι δυνατό να εξαιρεθεί κανείς από το νόμο των «αρχόντων της θάλασσας» (ναυκρατόρων), διότι στη θάλασσα, στο απεριόριστο, αναπτύσσεται και ασκείται η ισχύς της αυτοκρατορίας[3].Η ίδια η πράξις των Αθηναίων είναι αδιανόητη στην ξηρά· ο νόμος της πολιτικής ως έκφρασης της ισχύος δεν είναι δυνατός στα στενά όρια μιας πολιτείας ή ενός εδάφους (εκεί έγκειται η απερίσκεπτη αυταπάτη των Μηλίων). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Νόμος των Αθηναίων δεν γνωρίζει το δίκαιο: «Το δίκαιο ανήκει στη γη και παραπέμπει πάντοτε στη γη. Αντιθέτως, η θάλασσα δεν γνωρίζει μια τόσο προφανή ενότητα μεταξύ του χώρου και του δικαίου, μεταξύ της τάξης και του εντοπισμού. Η θάλασσα δεν έχει χαρακτήρα, με την αρχική σημασία του όρου, ο οποίος προέρχεται από το ελληνικό χαράσσειν, που θα πει σκάβω, χαράζω, εντυπώνω. Η θάλασσα είναι ελεύθερη»[4]. Και είναι ελεύθερη για όποιον είναι σε θέση να επιβάλει την ισχύ του και το δικό του νόμο. Στη θάλασσα, δεν υπάρχει παράδοση, δικαιοσύνη ή θεότητα, υπάρχουν μόνο οι άπειρες γραμμές της ισχύος, χαραγμένες από τα ταχύτερα και τα τολμηρότερα πλοία, υπάρχουν μόνο οι ιδεατές διαδρομές που οδηγούν παντού, οι μοναδικές εμπειρίες ανδρών κυνικών και ευφυών (Θεμιστοκλής, Αλκιβιάδης).

    Η Αθήνα έχτισε την αυτοκρατορία της και όρισε την πολιτική και στρατιωτική της ταυτότητα πολεμώντας, στη θάλασσα, τον χειρότερο εχθρό της, ο οποίος ήταν ακίνητος, στατικός, ανίκανος να μετακινηθεί και να μεταμορφωθεί, αργός και προβλέψιμος στις αντιδράσεις του: την αυτοκρατορία των Μήδων. Ο πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Μήδων είναι ο πόλεμος που αντιπαραθέτει τη θάλασσα προς τη γη, την αυτοκρατορία που βασίζεται στην ταχύτητα των πλοίων προς την αυτοκρατορία που βασίζεται στη βραδύτητα του πεζικού. Η ισχύς της Αθήνας είναι η ισχύς εκείνου που κυριαρχεί στη θάλασσα, εκείνου που, στη θάλασσα, δεν μπορεί να δεχτεί σημεία αντίστασης (τη νήσο Μήλο) και διακοπές στην ανάπτυξη της δύναμής του· εκείνος που αντιτίθεται στην αυτοκρατορία μπορεί να σωθεί υπό την προϋπόθεση να γίνει ένας κρίκος στην άπειρη αλυσίδα της ισχύος. Δεν θα υπάρξουν ποτέ σύμμαχοι των Αθηναίων: θα υπάρχουν μόνο εχθροί ή άποικοι.

    Οι Αθηναίοι: «Οι θεοί, κατά τη γνώμη μας, και οι άνθρωποι, κατά τη γνώση μας περί της πραγματικότητας, τείνουν, κατ’ αναγκαιότητα της φύσης τους, προς την κυριαρχία παντού όπου οι δυνάμεις τους υπερέχουν. Δεν καθιερώσαμε εμείς αυτό το νόμο και δεν είμαστε οι πρώτοι που τον εφαρμόζουμε. Ακολουθούνταν πριν από μας· θα υπάρχει για πάντα μετά από μας. Εμείς επωφελούμαστε, πεπεισμένοι ότι και εσείς, όπως και άλλοι, αν είχατε τη δική μας ισχύ, δεν θα ενεργούσατε διαφορετικά».

    Η ισχύς, για τους Αθηναίους, είναι η ίδια η προφάνεια, αυτό που είναι πραγματικό στο υψηλότερο σημείο, και που υπερβαίνει ακόμη και αυτόν που την ασκεί: πράγματι, η ισχύς δεν ανήκει στους Αθηναίους, αλλά εκείνοι ανήκουν στην ισχύ, οπότε είναι δικό τους καθήκον να την καθιστούν πάντοτε επίκαιρη. Ο λόγος των Αθηναίων, όπως όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί λόγοι της αυτοκρατορίας, αφορά πάντοτε τη χρονικότητα της πολιτικής δράσης: η πολιτική –η οποία είναι πράξη ισχύος- έχει πάντοτε να κάνει με το παρόν, είναι μια απόφαση που τοποθετείται σε ένα συγκεκριμένο σημείο στο χώρο και στο χρόνο, σε ένα hic et nunc που δεν επιδέχεται δισταγμό ή αναβολή. Οι Αθηναίοι ξέρουν καλά ότι, για να διαφυλάξουν την αυτοκρατορία τους, δεν μπορούν να «υπολογίσουν τις αβεβαιότητες του μέλλοντος», εφόσον το ίδιο το γεγονóς óτι είναι όλη η ισχύς τούς υποχρεώνει να δρουν μέσα στο χρόνο· οι «άρχοντες της θάλασσας» έχουν πλήρη συνείδηση ότι το θεμέλιο της εξουσίας έγκειται στην ταχύτητα με την οποία ασκείται ο Νόμος της ισχύος.

    Normal

    0

    21

    MicrosoftInternetExplorer4

    Οι Μήλιοι : «Καλώς ! Ξέρουμε ότι η μοίρα των όπλων εμπεριέχει μεγαλύτερη αβεβαιότητα απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς διαπιστώνοντας τη δυσαναλογία των δυνάμεων των δύο αντιπάλων. Για μας, το να παραδοθούμε αμέσως, θα σήμαινε ότι χάνουμε κάθε ελπίδα· με το να δράσουμε, θα διατηρούσαμε ακόμη κάποια ελπίδα σωτηρίας … Έχουμε εμπιστοσύνη ότι το θείον δεν θα επιτρέψει να συντριβούμε από τη μοίρα, διότι, με τη δύναμη που μας δίνει το δίκιο του αγώνα μας, θα αντισταθούμε στην αδικία».

    Οι Αθηναίοι: «Είστε αδύναμοι, δεν έχετε καμία δυνατότητα να διαφύγετε· μην κάνετε όπως τόσοι άλλοι οι οποίοι, ενώ είναι ακόμη ανθρωπίνως δυνατό να σωθούν, υπό το βάρος της δυστυχίας αισθάνονται προδομένοι από ελπίδες που να βασίζονται σε ορατές πραγματικότητες και αναζητούν αόρατες βοήθειες, μαντείες, οιωνούς και άλλα ανάλογα, τα οποία τους γεννούν ελπίδες αλλά τελικά τους οδηγούν στο χαμό».

    Ιδού ο διαυγής και τρομερός ρεαλισμός της αθηναϊκής αυτοκρατορίας: είμαστε το παρόν, πέραν του οποίου υπάρχουν μόνο μαντείες και οιωνοί· και η πολιτική δεν γίνεται με ελπίδες, η δύναμή μας είναι εδώ για να το αποδεικνύει. Εμείς, που γνωρίζουμε τους έγχρονους νόμους της πολιτικής δράσης, ξέρουμε ότι το μόνο πραγματικό πράττειν ανήκει σ’ εκείνον που είναι η ισχύς, σ’ εκείνον που κάνει ό,τι αντιστοιχεί στο ίδιο το είναι της ισχύος. Είστε άφρονες, λένε οι Αθηναίοι στους Μηλίους, εφόσον δεν καταλαβαίνετε ότι το δικό μας πράττειν ουδόλως συγκρίνεται με το δικό σας. Δεν πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ δύο ίσων πολιτειών, αλλά για έναν πόλεμο μεταξύ της πολιτείας που είναι η ίδια η αρχή της ισχύος (αρχή) και μιας πολιτείας, η οποία το μόνο που έχει είναι οι ελπίδες της και η οποία, βάσει φυσικού νόμου, στερείται οποιασδήποτε μορφής πολιτικού πράττειν.

    Οι Αθηναίοι: «Το σταθερότερο στήριγμά σας συνίσταται μόνο σε μακροπρόθεσμες ελπίδες και οι δυνάμεις που διαθέτετε επί του παρόντος δεν επαρκούν να σας εξασφαλίσουν τη νίκη επί των δυνάμεων που είναι ήδη τώρα αντίπαλές σας».

    Ο παραλογισμός των Μηλίων (για τους Αθηναίους) έγκειται στην αδυναμία τους να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της αυτοκρατορίας και στην άρνησή τους να δεχθούν μια απόλυτη μορφή δράσης, ενώπιον της οποίας δεν υπάρχει δυνατότητα εναλλακτικής λύσης. Ο λόγος της αυτοκρατορίας γίνεται ο μόνος αληθής λόγος και, δι’ αυτού και μόνο, όποιος τίθεται εκτός της λογικής αυτής καθίσταται, αμέσως, παράλογος. Η δύναμη της Αθήνας δεν συνίσταται μόνο στα όπλα, αλλά και στη λογική δύναμη των επιχειρημάτων της. Για τους Αθηναίους, όποιος αρνείται το λόγο της αυτοκρατορίας δεν είναι δειλός, είναι, απλούστατα, άλογος, τυφλός, αδύναμος το πνεύμα, έτοιμος να αναζητήσει προβλέψεις και οιωνούς, δηλαδή ανίκανος να δει την ίδια την προφάνεια της αλήθειας.

    Εδώ κατασκευάζεται το μοντέλο της αυτοκρατορίας: στον ορισμό της ταυτότητας, βαθιάς και αδιαμφισβήτητης, ανάμεσα στο να πράττεις και να είσαι αληθής. Πράγματι, ήδη εξ αρχής, ο λόγος των Αθηναίων είναι ένας λόγος αλήθειας, που προσπαθεί να κάνει τους Μηλίους να καταλάβουν το νόημα ενός γεγονότος το οποίο συμπίπτει απολύτως με την αλήθεια του. Το σφάλμα των Μηλίων συνίσταται στη μερική ερμηνεία μιας αλήθειας ήδη δεδομένης, η οποία απαιτεί απλώς προσχώρηση. Η αλήθεια, η αλήθεια της Αθήνας, δεν πρέπει να δημιουργηθεί, αλλά απλώς να αποκαλυφθεί, αν κανείς διαθέτει πνεύμα επαρκώς καθαρό και διαλεκτικό, δηλαδή ικανό να ακολουθήσει, χωρίς σφάλματα, μια διαδρομή ήδη χαραγμένη εκ των προτέρων.

    Ο λόγος των Αθηναίων αναπαριστά, in actu, αυτό που ο Πλάτων, στην Πολιτεία του, θα προαναγγείλει in mente philosophi : την ταυτότητα του επαΐοντος και του πολιτικού (του φύλακα), την ταυτότητα ανάμεσα στη μορφή της αλήθειας και το περιεχόμενο της πολιτικής, ανάμεσα στη γνώση και στη δράση. Στο απόγειο της ισχύος τους, οι Αθηναίοιπραγματοποιούν αυτό το οποίο, έκτοτε, δεν έπαψε να επερωτά η πολιτική φιλοσοφία: τη σχέση ανάμεσα στις μορφές της δράσης τις μορφές της σκέψης, ανάμεσα στην πράξη που θεμελιώνει και το λόγο που νομιμοποιεί. Η αφήγηση του Θουκυδίδη συνιστά τη βασική παρτιτούρα και σχεδιάζει τις βαθύτερες κινήσεις αυτής της διερώτησης.

    Τον επόμενο χειμώνα … η Μήλος τέθηκε υπό σκληρή πολιορκία· αφού μεσολάβησε και μια προδοσία, οι Μήλιοι παραδόθηκαν άνευ όρων στους Αθηναίους. Οι τελευταίοι έσφαξαν όλους τους ενήλικους και έκαναν δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά. Εν συνεχεία, κατέλαβαν τη νήσο όπου αργότερα απέστειλαν πεντακοσίους εποίκους.

    Επιμέλεια-μετάφραση: Άκης Γαβριηλίδης

    O Saverio Ansaldi διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ-ΙΙΙ. Έργα του: La tentative schellingienne. Un système de la liberté est-il possible? (L’Harmattan, Paris 1993), και το διδακτορικό του, με τίτλο Spinoza et le baroque. Infini, désir, multitude, που εκδόθηκε το 1995 από τις εκδόσεις Kimé. Έχει επίσης μεταφράσει στα ιταλικά το περίφημο Spinoza et le problème de l’expression τουGilles Deleuze. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Multitudes. Το παρόν κείμενό του δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Futur Antérieur,τεύχος 27 (1995) στο πλαίσιο αφιερώματος με τον γενικό τίτλο En attendant l’empire [Περιμένοντας την αυτοκρατορία]. Είχε μεταφραστεί τότε και δημοσιευτεί στην Αυγή. Σκέφτηκα να το ανεβάσω κι εδώ διότι φαίνεται ότι δεν είναι διαθέσιμο ηλεκτρονικά στα αρχεία της εφημερίδας.

    [1]Thucydide, Histoire de la guerre du Péloponnèse, vol. 2, pp. 73-81, Paris, GF-Flammarion, 1991.

    * Στο πρωτότυπο: «Le Nomos, le droit qui est la loi … ».

    [2]Πρβλ. M. Cacciari, Geo-filosofia dell’Europa, Μιλάνο, Adelphi, 1994, σελ. 45. Σχετικά με τους Μηλίους και τους Αθηναίους, πρβλ. επίσης σελ. 42-48.

    [3]Σχετικά με τη «θαλασσοκρατία» βλ. επίσης M. Cacciari, ό.π., σελ. 48-69.

    [4]C. Schmitt, Der Nomos der Erde, Berlin, Duncker & Humblot, 1974, σελ. 18.

    http://nomadicuniversality.wordpress.com/2013/09/01/o-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82/

  11. ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!

    ΣΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ Η ΑΔΕΙΑ ΛΟΧΕΙΑΣ 15/06/2013 ΥΠΟΛΟΓΙΖΩ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 14/06/2013 ΩΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΡΓΑΣΙΜΗ?

    ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ(119ΗΜΕΡΕΣ) ΔΕΝ ΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΔ ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΩ!

    ΕΠΙΣΗΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΑΔΕΙΆΣ ΤΟΚΕΤΟΥ(ΜΙΣΟΣ ΜΙΣΘΟΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΛΕΙΣΕΙ ΧΡΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ)

    ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΠΔ ΝΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΩ?

    ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΔ ΙΟΥΝΙΟΥ

    ΜΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ

    Source: ΑΔΕΙΑ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ

  12. Καλημέρα,

    παρακαλώ μήπως γνωρίζει κανείς ΝΑ ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΏΣΕΙ για υποβολή ΑΠΔ ΑΠΌ ΔΙΚΑΣΤΙΚΉ ΑΠΌΦΑΣΗ?

    Εκδικάστηκε εργατική υπόθεση δύο εργαζομένων με απόφαση να πληρωθούν για αμοιβές εκτός έδρας και έξοδα κίνησης από το 2006.

    Από το ΙΚΑ με είχαν ενημερώσει ότι θα πάω με την δικαστική απόφαση μέσα σε ένα μήνα να υποβάλλω ΑΠΔ ΣΥΜΠΛΉΡΩΜΑΤΙΚΈς (με cd) με τύπο αποδοχών 14 λοιπές αποδοχές,και περίοδοι απο 2006 πράγμα που έκανα εμπρόθεσμα.

    Από το ΙΚΑ τις καταχώρησαν στο σύστημα και τους έβγαζε ΣΑΝ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΌ Παραλαβής ΑΠΔ ότι : η ΑΠΔ ΕΊΝΑΙ ΕΚΠΡΌΘΕΣΜΗ.

    Η υπάλληλος έγραψε στο συγκεκριμένο σημείο με γράμματα της ότι η ΑΠΔ δεν είναι εκπρόθεσμη με υπογραφή και σφραγίδα δική της και σημείωση τον

    αριθμό της δικαστικής απόφασης και την ημερομηνία κοινοποίησης. ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ.

    Ζήτησα ρύθμιση για την πληρωμή τον εισφορών και αφού ολοκλήρωσε υ υπάλληλος την διαδικάσία ελέγχου από το τοπικό υποκατάστημα και ήταν έτοιμη για υπογραφές της προϊσταμένης της με ενημερώνει οι ΑΠΔ θα έχουν πρόστιμο από το 2006 με 1% , γιατί λέει δεν μπορούν να βρούν καμία εγκύκλιο που να τεκμηριώνει ότι οι αποδεχές τους από εκτός εδρας και έξοδα κίνησης εξαιρούνται από το πρόστιμο,( δεν είναι αποζημιωση ).

    Με έχουν τρελάνει τελείως!!!

    Υποψιάζομαι ότι θα έπρεπε να υποβάλω ΑΠΔ με τύπο αποδοχών 09 και όχι 14. Γνωρίζει κανείς κάτι ??Μου τα είχαν πει σωστά ή προσπαθούν να καλύψουν δικό τους λάθος???

    Σας ευχαριστώ

  13. ΓΕΙΑ ΣΑΣ!

    ΕΙΜΑΙ ΒΟΗΘΟΣ ΛΟΓΙΣΤΗ ΣΕ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ,ΜΟΛΙΣ ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ.ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ!

    ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΠΕΛΑΤΗ,Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΩΛΕΙ ΣΕ ΛΑΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΤΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΤΟΥ.ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΟΣ ΦΠΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΚΑΤ ΑΠΟΚΟΠΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΦΠΑ-ΚΑΝΟΝΙΚΟ,ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΒΙΒΛΙΩΝ Β.

    ΧΘΕΣ ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΟΤΙ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΔΕΙΕΣ ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ ΕΓΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟ!

    ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΟΥ 2011 ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΟΥ (Β),ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΝ ΦΠΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ.....

    ΜΗΠΩΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΒΓΑΛΩ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΠΩΛΗΣΕ ΣΕ ΛΑΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ???ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ???

    ΝΑ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ........ΑΡΧΑΡΙΟΤΗΤΑ ΜΟΥ!

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

    • 1
      entry
    • 1
      comment
    • 338
      views

    Recent Entries

    COSTAS
    Latest Entry

    1η Πανελλήνια δοκιμαστική στο μπλογκ των λογιστών!!!

    Soon to a cinema near you.

    gallery_3937_117_38839.jpg

    Αντίο.

  14. ΕΙΡΗΝΗ
    Latest Entry

    Πολλάκις βλέποντας να παίζουν σκάκι

    ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι

    οπού σιγά, σιγά τον δρόμο βρίσκει

    και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

    Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη

    οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ' αρχίσουν

    η απολαύσεις του κ' η αμοιβές του.

    Πολλαίς στον δρόμο κακουχίαις βρίσκει.

    Λόγχαις λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·

    τα κάστρα το χτυπούν με ταις πλατειαίς των

    γραμμαίς· μέσα στα δυο τετράγωνά των

    γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν

    με δόλο να το κάμουν να σκαλώση·

    κ' εδώ κ' εκεί με γωνιακή φοβέρα

    μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι

    απ' το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

    Αλλά γλυτώνει απ' τους κινδύνους όλους

    και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

    Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,

    στην φοβερή γραμμή την τελευταία·

    τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

    Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνη

    κ' ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.

    Για την βασίλισσα, που θα μας σώση,

    για να την αναστήση από τον τάφο

    ήλθε να πέση στου σκακιού τον άδη.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

  15. Η Swift Minds Σύμβουλοι Επιχειρήσεων

    αναζητά

    Οικονομολόγο ή Μηχανικό

    για πλήρη και αποκλειστική απασχόληση, με 5ετή εμπειρία στην εκπόνηση μελετών ΕΣΠΑ και Αναπτυξιακού Νόμου ως εργαζόμενος σε Συμβουλευτική Εταιρία.

    Απαραίτητα προσόντα: άριστη ικανότητα έκφρασης στα ελληνικά και στα αγγλικά, άριστος χειρισμός MS Office, εξοικείωση με τις δομές και διαδικασίες των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ και του Αναπτυξιακού Νόμου, άριστη χρήση του πληροφοριακού συστήματος του Υπουργείου για υποβολή προτάσεων, διάθεση για συνεχή ενημέρωση, ικανότητα εργασίας αυτόνομα και σε ομάδα, έμφαση στην ποιότητα και στην εξυπηρέτηση του πελάτη.

    Αποστολή βιογραφικών στο [email protected]

  16. ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΠΛΥΣΤΡΕΣ

    Το παρόν αποτελεί μια διασκευή του παραμυθιού του Blake, Εξεγερμένες Πλύστρες, προσαρμοσμένη στην επικαιρότητα των τελευταίων μηνών. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα και περιστατικά δεν είναι διόλου συμπτωματική....Μια φορά κι έναν καιρό ήταν εφτά πλύστρες. Η Κωνσταντίνα, Βάσω, η Βάσια, η Αλέκα, η Φωτούλα και η Λίτσα. Και τα πήγαιναν μια χαρά. Κάθε μέρα με τα μπουγαδοκόφινα στο κεφάλι τράβαγαν κατά το ποτάμι. Όταν έφταναν, ξετύλιγαν τους μπόγους, τίναζαν τα ρούχα και τα βούταγαν στο νερό. Τ’άφηναν λίγο να μουσκέψουν, τα σαπούνιζαν , τα κοπάναγαν στις πέτρες, τα ξέπλεναν, τα έστιβαν και τα άπλωναν στου θάμνους και στα βράχια να στεγνώσουν. Ήταν οι καλύτερες (και οι πιο σκληρά εργαζόμενες) πλύστρες όλης της περιοχής. Αλλά ούτε κέρδιζαν όσα έπρεπε, ούτε ήταν ευχαριστημένες. Το αφεντικό του πλυντηρίου, ο κ. Νικήτας Κονομάκης –όνομα και πράμα- ήταν ένας τσιφούτης παλιανθρωπάκος...Ήταν δεμένος με τα λεφτά του και τις έβαζε να δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ. Κάθε μέρα τις υποχρέωνε να σηκώνονται από τα άγρια χαράματα, για να σιδερώσουν τα ρούχα που είχαν πλύνει την προηγούμενη πριν παραλάβουν τα καινούργια. Κι όταν ο Διαμαντής – οδηγός και δεξί χέρι του κ. Κονομάκη – έφερνε ένα ακόμα φορτίο άπλυτα φορτωμένα σε ένα κάρο που έσερνε ένας γαϊδαρος, ο Περίανδρος, έλεγε πάντα τα ίδια λόγια με τόνο ειρωνικό:

    -Λυπάμαι κυρίες μου αλλά τα σημερινά είναι περισσότερα από χθες....

    Κι έτσι περνούσαν οι μέρες...και οι μήνες...και τα χρόνια....

    Όσο όμως περνούσε ο καιρός τόσο συνειδητοποιούσαν οι πλύστρες ότι τις έβαζαν να δουλεύουν πάρα πολύ για πάρα πολύ λίγα λεφτά.

    Ένα πρωινό που οι πλύστρες κοίταζαν περίλυπες το νέο βουνό των ρούχων που μόλις είχε φτάσει, μία απ’ αυτές, η Κωνσταντίνα, ξέσπασε και διαμαρτυρήθηκε έντονα για όλα αυτά. Ήρθε μάλιστα και στα χέρια με τον Διαμαντή γιατί τον αποκάλεσε τσιράκι του αφεντικού. Αυτός τότε την έδειρε άσχημα, αφού όπως έλεγε συχνά, ένα πράμα δεν μπορούσε να αντέξει στις γυναίκες: τη γλώσσα τους. Ο Διαμαντής αφού «έκανε το καθήκον του», πήδησε στο κάρο του και απομακρύνθηκε αφήνοντας άναυδος τις πλύστρες που σαστισμένες μπροστά στο βίαιο αυτό θέαμα, δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Καθώς φρόντιζαν την φίλη τους, οι πλύστρες έκαναν κάτι που δεν είχαν ξανακάνει ποτέ:Την αρχή έκανε η Βάσω:

    -Δε φτάνει που δουλεύουμε απ’το πρωί ως το βράδυ....

    -Δε φτάνει που όλα τα κέρδη απ’ τη δουλειά μας πάνε στη τσέπη του Κονομάκη...Συνέχισε στο ίδιο ύφος η Βάσια.

    -Μας ειρωνεύονται κιόλας για τη σκληρή δουλειά μας...Είπε η Φωτούλα.

    -Και όταν ζητάμε το δίκιο μας, μας δέρνουν κι από πάνω! Είπε αγανακτισμένη η Αλέκα.

    -Και μας λένε και γλωσσούδες!Συμπλήρωσε η Νατάσα.

    -Κι αν τα παρατάγαμε όλα αυτά;Πρότεινε η Λίτσα.

    -Αυτό είναι!Πετάχτηκε απότοτομα η Κωνσταντίνα που ξεπέρασε ως δια μαγείας τους πόνους.

    - Αυτό είναι κορίτσια, τα παρατάμε όλα. Γενική Απεργία Διαρκείας!!

    Τα πρόσωπα τους έλαμψαν με μιας.

    -Τι υπέροχη ιδέα! Φώναξε γελώντας η Νατάσα και πέταξε ένα γκρίζο από λίγδα πουκάμισο στην άκρη.

    -Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί πιο πριν;Χαχάνισε η Αλέκα που δεν κρατιόταν απ’ τη χαρά της πια.

    Και βάλθηκαν να χορεύουν.

    Ξαφνικά, άνοιξε η πόρτα. Ήταν το αφεντικό μαζί με το Διαμαντή.

    -Τι συμβαίνει εδώ μέσα; Φώναξε ο κατσούφης. Ποιος σας είπε ότι μπορείτε να χορεύετε, ενώ έχουμε τόση δουλειά; Αλλά ένοια σας και θα σας μάθω εγώ να χορεύετε...Στο ταψί!!Εμπρός λοιπόν Διαμαντή δώσε τους ένα καλό μάθημα!

    Μα πριν προλάβει να κάνει κάτι, οι πλύστρες έσπρωξαν το βουνό με τα βρώμικα σεντόνια, τ’αηδιαστικά μαντήλια, τις απαίσιες κάλτσες, τα λιγδιασμένη νυχτικά, τα βρωμισμένα τραπεζομάντηλα και τις φριχτές πετσέτες και τους κουκουλωσαν και τους δυο. Και ενώ αυτοί κλώτσαγαν και πάλευαν για να πάρουν μια ανάσα, οι πλύστρες το’βαλαν στα πόδια φωνάζοντας:

    -Αφού σ’αρέσουν τόσο τ άπλυτα σου τσιφούταρε, φάτα!!

    Ανέβηκαν όλες στο κάρο που’ταν παρκαρισμένο απ’έξω και η Κωνσταντίνα άρπαξε τα χαλινάρια και φώναξε στο γαϊδαρο:

    -Ντέι!Περίανδρο, πάμε!

    Οι πλύστρες ήταν τόσο ερεθισμένες απ’ αυτή τους τη φυγή, ώστε πέρασαν σαν βέλος τα λασπόνερα του δημόσιου κήπου και μούσκεψαν με βρώμικα νέρα τ’ ατσαλάκωτα ρούχα των περιπατητών.

    -Σκεφτείτε κορίτσια, ποιος έπλυνε και σιδέρωσε χθές όλα αυτά τα ρούχα για να καμαρώνουν αυτοί; Και αν δεν είχαμε φύγει απ’το πλυσταριό: Ποιος θα τα έπλυνε αύριο; Ρώτησε η Κωνσταντίνα τις άλλες.

    -Εμείς!Αλλά όχι πια!Φώναξαν όλες μ’ ένα στόμα και μια φωνή.

    Από εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν μπόρεσε να τις σταματήσει. Ρίχτηκαν μέσα στην πλατεία της αγοράς, αναποδογύρισαν τους πάγκους και λυπήθηκαν τα ζώα.

    Σταμάτησαν σ’ όλα τα περβόλια, σκαρφάλωσαν σ’ όλα τα δέντρα κι έφαγαν σα νοικοκυρές ώσπου να σκάσουν. Στο δρόμο, έπεσαν πάνω σ’ ένα καπελάδικο και δεν άφησαν καπέλο για καπέλο. Έμπαιναν στις εκκλησίες και μια νύχτα τρόμαξαν τον κόσμο: άρπαχτηκαν για να κάνουν κούνια από τα σκοινιά που είχαν οι καμπάνες κι αυτές άρχισαν να χτυπούν δαιμονισμένα.

    Η νέα τους ζωή τους άρεσε τόσο πολύ που δεν είχαν καμιά διάθεση να τη σταματήσουν. Και μέρα με τη μέρα αφήνιαζαν όλο και πιο πολύ. Όσοι προσπάθησαν να τις πιάσουν το πλήρωσαν πολύ άσχημα. Το πλύσιμο, άλλωστε, τις είχε κάνει πολύ δυνατές.

    Είχαν τρομοκρατήσει τους πάντες. Σε κάθε χωριό έβαλαν κάμερες και έφτιαξαν ένα ψηλό παρατηρητήριο που στην κορυφή του φύλαγαν με βάρδιες παρατηρητές. Όταν έβλεπαν στον ορίζοντα κάρα με τις πλύστρες να πλησιάζει το χωριό , σήμαναν συναγερμό.

    Σε ένα ξέφωτο καταμεσής στο δάσος ζούσαν σε μια καλύβα εφτά ξυλοκόποι. Όταν τους πληροφόρησαν πως πλύστρες είχαν φτάσει στα μέρη τους έσκασαν κάτι χαμογελάκια:

    -Τώρα θα δούμε ποιος θα φοβηθεί τον άλλο!

    Και υποσχέθηκαν να τους ετοιμάσουν μια μικρή έκπληξη: Έγιναν τόσο βρωμεροί και φριχτοί όσο έπαιρνε. Ανακάτωσαν τα μαλιά τους και μπέρδεψαν τα γένια τους. Πασάλειψαν με φούμο και λάσπη το πρόσωπο, τα χέρια και τα ρούχα τους, έμαθαν να ουρλιάζουν τρομακτικά σαν άγρια ζώα και κρύφτηκαν περιμένοντας να φανούν οι πλύστρες. Μόλις τις είδαν να ξεπροβάλλουν από μια στροφή του δρόμου, μπήκαν μπροστά στο κάρο κι άρχισαν να αλαλάζουν αλλόκοτα. Ο γαϊδαρος τα έμπηξε και οι εφτά πλύστρες ήταν έτοιμες να το βάλουν στα πόδια. Αλλά η Βάσω κατάλαβε γρήγορα την απάτη. Δεν είχαν τίποτα να φοβούνται: Είχαν μόνο μπροστά τους τα πιο ακάθαρτα και σιχαμερά όντα που είχαν δει στη ζωή τους.

    -Απάνω τους κορίτσια!Θάρρος!Και θυμηθείτε πως είμαστε πλύστρες!

    Και πηδώντας από το κάρο άρπαξαν τα εφτά σκιάχτρα. Τους βούτηξαν στο ποτάμι, τους μούσκεψαν λίγο, τους έστυψαν, τους κοπάνησαν στους βράχους, τους ξέπλυναν και τους ξάπλωσαν να στεγνώσουν στον ήλιο. Μόλις τελείωσαν όλα αυτά οι ξυλοκόποι ήταν πιο καθαροί και γυαλιστεροί απ’ όσο ποτέ. Όσο για τις πλύστρες αισθάνονταν πολύ περήφανες για το έργο τους. Μόλις συνήλθαν από το σοκ οι ξυλοκόπο, τις κάλεσαν στην καλύβα τους. Εκεί οι πλύστρες τους διηγήθηκαν όλη τους την ιστορία και αυτοί εντυπωσιασμένοι από τη γενναιότητα και την αποφασιστικότητα των γυναικών, ζήτησαν συγνώμη για τη συμπεριφορά τους και προσφέρθηκαν να τους φτιάξουν καλύβες και να μείνουν όλοι μαζί στο δάσος. Έτσι και έγινε. Κάποιοι μάλιστα ερωτεύθηκαν και έμειναν μαζί. Οι πλύστρες δεν ξαναγύρισαν ποτέ πια στο πλυντήριο.

    Ακόμη και σήμερα, αν περιπλανηθείτε στα βουνίσια μονοπάτια, μπορεί να συναντήσετε πλύστρες και ξυλοκόπους να πλένουν και να κόβουν ξύλα, να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους ελέυθερα και ευτυχισμένα. Γιατί κανονίζουν οι ίδιοι τη ζωή τους....

    .http://www.islandanarchy.com/t228-topic

  17. ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΓΕΙΑ ΣΑΣ.

    ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΣΕ ΣΕ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ (ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ) .Ο ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ ΑΠΕΒΙΩΣΕ ΚΑΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΑΡΞΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΛΡΟΝΟΜΩΝ ΣΤΙΣ 3-8-2010 ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΕΤΕΧΕΙ ΑΝΗΛΙΚΟΣ ΑΠΟ ΟΣΟ ΓΝΩΡΙΖΩ ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΟΙΒΗ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΦΟΡΟΛΟΓΕΙΤΕ ΜΕ 25 % .ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ :ΤΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΦΟΡΟΥ ΘΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΙ 55% Η 27,5 % ΣΑΝ ΝΕΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ;ΕΠΕΙΔΗ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΤΕΙ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΙ 55% ΦΟΡΟΣ ΣΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΩ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ 27.5 % ΣΑΝ ΝΕΑ ΕΤΑΙΡΙΑ.ΣΤΟ ΤΑΞΙΣ ΟΜΩΣ ΜΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ 55% ΑΝ ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΣΕΚΑΡΕΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΓΙΑΤΙ ;;;;

  18. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Πάλι μπλοκάρισε... τίποτα το ανησυχη­τικό... Συμβαίνει πάντα όταν η εγχείρηση είναι φρέ­σκια... Μετά στρώνει...

    ΕΝΕΑ: Φρέσκια εγχείρηση; Μα τι του έκανες;

    ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Τον εγχείρησα... Ένα μικρό άνοιγμα του κρανίου για αέρισμα του εγκεφάλου και μετά κλείσιμο. Βλέπεις τι ωραία που δουλεύει.

    ΕΝΕΑ: Καταραμένοι, δολοφόνοι, τον καταστρέψατε.

    ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Ας μην υπερβάλλουμε. Είναι δολοφονία να θεραπεύσεις ένα τρελλό που θέλει να καταστρέψει την

    κοινωνία μας; Δεν κάναμε και τίποτα σπουδαίο. Απομονώσαμε ορισμένες λειτουργίες του εγκέφαλου. Ξέσφιξα

    τη βίδα της λογικής, και όλα ξανάγιναν νορμάλ.

    ΕΞΟΧΩΤΑΤΟΣ: Νορμάλ στο σημείο που επιθυμούμε. Υπάκουος σε ότι του λένε οι αρχές. Αν κάθε πολίτης είχε

    αυτή την ποιότητα, θα δημιουργούσαμε την ιδανική κοι­νωνία.

    ΕΝΕΑ: Βέβαια, σε μία κοινωνία που η λογική θα επέβαλε: «Επειδή κλέβουν όλοι... κλέψε και εσύ, ίσως λιγότερο αλλά κλέψε».

    ΕΞΟΧΩΤΑΤΟΣ: Πες ότι θέλεις δεσποινίς αλλά έτσι η κοινωνία μας δεν διατρέχει κινδύνους.

  19. ΤΕΟ70
    Latest Entry

    Μεσημέρι, στο Κολωνάκι

    «Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση Αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.

    Πίσω του άλλος μπράβος, τού κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο! Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. «Μπράβος πούρου», επάγγελμα του μέλλοντος.

    Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο. Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν. Έχουν. Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών Ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.

    Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά. Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς. Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν, αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν. Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόντα εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.

    Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας: Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες Πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη, ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες.

    Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες. Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια.

    Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός. Κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον… Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιός έχει το πιό μεγάλο σπίτι, το πιο μεγάλο κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις. Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα.

    Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων… Μια δυό γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι, στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.

    Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ’ οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα την ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος τώρα, πριν να ‘ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife. Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται…

    Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort – συναντάνε γιούς πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι. Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.

    Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας.

    Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολλά, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο; Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η θηλή, πέφτει η τηλεθέαση. 5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν. Όλα διορθώνονται όμως.

    Άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ’ το μπαλκόνι. Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα. Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ. Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις».

  20. 1

    • 1
      entry
    • 0
      comments
    • 310
      views

    Recent Entries

  21. Η ομιλία-ορόσημο του Steve Jobs στο Πανεπιστήμιο Stanford

    Μία σπάνια εμπειρία βίωσαν οι απόφοιτοι του Stanford τον Ιούνιο του 2005. Ενώπιον τους ο Steve Jobs διηγήθηκε τη ζωή τους- μέσα από τρεις ιστορίες- και όλα όσα έμαθε από αυτήν. «Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι» είναι η προτροπή με την οποία έκλεισε ο Steve Jobs την ομιλία του, με τους παρευρισκόμενους να τον χειροκροτούν όρθιοι.

    Διαβάστε την ομιλία και δείτε ένα απόσπασμα

    «Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο. Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο έχω ζήσει σε αποφοίτηση. Σήμερα θέλω αν σας πως τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Μόνο αυτό. Τίποτα σημαντικό. Απλά τρεις ιστορίες.

    Η πρώτη έχει να κάνει με τις ιδέες

    Παράτησα το κολέγιο Reed μετά από 6 μήνες, αλλά παρέμεινα στους διαδρόμους του για 18 μήνες πριν φύγω οριστικά. Γιατί τα παράτησα;

    Όλα ξεκίνησαν πριν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν μια νέα, ανύπαντρη απόφοιτος κολεγίου και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Επιθυμούσε πολύ να υιοθετηθώ από ένα ζευγάρι πανεπιστημιακής μόρφωσης και έτσι κανονίστηκε να ζήσω με έναν δικηγόρο και τη σύζυγο του. Το πρόβλημα ήταν πως όταν γεννήθηκα, εκείνοι αποφάσισαν πως προτιμούσαν ένα κορίτσι. Έτσι, οι θετοί γονείς μου, που ήταν γραμμένοι στη λίστα αναμονής, δέχθηκαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας, που τους ανακοίνωσε: «βρέθηκε ένα αγοράκι; Το θέλετε;». Απάντησαν: «Φυσικά». Η βιολογική μου μητέρα όμως, λίγο αργότερα ανακάλυψε πως η θετή μητέρα μου δεν είχε αποφοιτήσει από κολέγιο και ο θετός πατέρας μου ούτε καν από το λύκειο. Και αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά της υιοθεσίας. Πείστηκε λίγος μήνες αργότερα όταν οι γονείς μου υποσχέθηκαν πως κάποια μέρα θα πήγαινα στο κολέγιο.

    Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, πήγα στο κολέγιο.

    Αλλά αφελώς, επέλεξα ένα κολέγιο που ήταν πανάκριβο, σχεδόν τόσο όσο το Stanford, κάτι που σήμαινε πως όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζόμενων γονιών μου θα πήγαιναν στα δίδακτρα. Έξι μήνες αργότερα δεν μπορούσα να δω κάποια χρησιμότητα. Σε αυτό. Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και το κολέγιο δεν με βοηθούσε προς αυτή την κατάσταση. Επιπλέον, ξόδευα τις οικονομίες των γονιών μου. Κάπως έτσι, τα παράτησα, με την ελπίδα πως όλα θα πήγαιναν καλά.

    Εκείνη την εποχή ήμουν πραγματικά φοβισμένος, αλλά τώρα ξέρω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου. Από τη στιγμή που τα παράτησα, έπαψα να γράφομαι σε ένα σωρό προαπαιτούμενα μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και είχα το δικαίωμα να παρακολουθήσω ως ελεύθερος ακροατής μόνο εκείνα που με ενδιέφεραν.

    Δεν ήταν βέβαια όλα τόσο ρομαντικά: δεν δικαιούμουν δωμάτιο στην εστία κι έτσι κοιμόμουν στο πάτωμα δωματίων φίλων μου· για να φάω μάζευα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα για 5 σεντς το ένα και για να έχω τουλάχιστο ένα αξιοπρεπές γεύμα τη βδομάδα χρειαζόταν να περπατάω κάθε Κυριακή βράδυ 7 μίλια, μέχρι τον κοντινότερο βουδιστικό ναό. Περνούσα καλά.

    Κι ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στο μέλλον. Να σας δώσε ένα παράδειγμα:

    Εκείνη την εποχή το κολέγιο Reed, είχε ίσως ένα από τα καλύτερα μαθήματα καλλιγραφίας στη χώρα. Παντού στο πανεπιστήμιο έβλεπες θαυμάσια πόστερ με καλλιγραφικά γράμματα. . Καθώς είχα εγκαταλείψει τις σπουδές μου και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα, αποφάσισαν να πάω να παρακολουθήσω καλλιγραφία, για να δω πώς κατάφερναν αυτά τα θαύματα. Έμαθα έτσι για τις γραμματοσειρές, για τις αποστάσεις μεταξύ γραμμάτων -ανάλογα με τα γράμματα- έμαθα πολλά για ό,τι κάνει υπέροχη την τυπογραφία. Ήταν ένα θαυμάσιο μάθημα, γεμάτο ιστορία, καλλιτεχνία και καλαισθησία, που πραγματικά με συνεπήρε.

    Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως όλα τούτα θα μου χρησίμευαν πρακτικά κάποια μέρα στη ζωή μου.Δέκα χρόνια αργότερα όμως, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, ξαναθυμήθηκα εκείνο το μάθημα. Και χρησιμοποιήσαμε στο Mac, όλα όσα είχα μάθει. Ήταν ο πρώτος υπολογιστής που διέθετε καλλιγραφία.Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το μάθημα, οι Macintosh δεν θα είχαν ποτέ πολλές γραμματοσειρές ή μεγέθη γραμμάτων. Και από τη στιγμή που τα Windows, το μόνο που έκαναν ήταν να αντιγράψουν τα Mac, μάλλον αυτά δεν θα υπήρχαν σε κανένα υπολογιστή. Aν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα είχα παρακολουθήσει ποτέ μου εκείνο το μάθημα καλλιγραφίας και οι υπολογιστές δεν θα πρόσφεραν τις δυνατότητες καλλιγραφίας που προσφέρουν σήμερα. Φυσικά ήταν αδύνατο να συσχετίσω τις ιδέες όταν ήμουν στο κολέγιο. Δέκα χρόνια αργότερα όμως, ήταν όλα πολύ ξεκάθαρα.

    Θέλω να πω, ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου, να εκτιμήσεις κάτι αφότου συμβεί. Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την κοιτάξεις προς τα πίσω. Χρειάζεται λοιπόν να εμπιστευτείτε πως όλα τα βήματά σας, πως με κάποιο τρόπο σας οδηγούν στο μέλλον σας. Πρέπει να εμπιστευθείτε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό σας, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία. Αυτή η άποψη δεν με απογοήτευσε ποτέ και καθόρισε τη ζωή μου.

    Η δεύτερη ιστορία, μιλάει για αγάπη και απώλεια.

    Ημουν ένας από τους τυχερούς: Βρήκα τι μου άρεσε νωρίς στη ζωή μου. Ο Wos και εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ των γονιών μου όταν ήμουν 20 χρονών. Δουλέψαμε σκληρά και δέκα χρόνια αργότερα η Apple δεν ήταν πια οι δυο μας κι ένα γκαράζ, αλλά μια εταιρία αξίας άνω των 2 δις δολαρίων, με πάνω από 4,000 εργαζόμενους.Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεινα τα 30, είχαμε ρίξει στην αγορά την πιο ωραία μας δημιουργία –τον Macintosh. Και μετά απολύθηκα.

    Πώς μπορεί κάποιος να απολυθεί από μια εταιρία που ίδρυσε; Καθώς μεγάλωνε η Apple σκέφτηκα να προσλάβω κάποιον ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικούμε μαζί την εταιρία και πράγματι, για ένα χρόνο, όλα πήγαιναν πρίμα.

    Μετά όμως, οι απόψεις μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και στο τέλος τσακωθήκαμε. Όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήγε με το μέρος του. Έτσι λοιπόν, στα 30 μου, βρέθηκα έξω από την εταιρία, και μάλιστα με πολύ δημόσιο τρόπο. Ο σκοπός ολόκληρης σχεδόν της ενήλικης ζωής μου είχε πια χαθεί, κι αυτό ήταν τόσο επώδυνο.

    Για αρκετούς μήνες δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Αισθανόμουν πως είχα απογοητεύσει τους συνεργάτες μου, πως η σκυτάλη μου είχε γλιστρήσει από τα χέρια, μόλις μου την παρέδωσαν.

    Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce προσπαθώντας να απολογηθώ για το πώς τα 'χα καταστρέψει όλα με τέτοιο τρόπο. Ήμουν μια πασίγνωστη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω το Λος Αντζελες. Σιγά σιγά όμως, μια αίσθηση γεννήθηκε μέσα μου: εξακολουθούσα να αγαπάω τη δουλειά μου. Ότι κι αν είχε συμβεί στην Apple, αυτό δεν είχε πειραχτεί, ούτε κατ, ελάχιστο.

    Με είχαν απορρίψει, ήμουν όμως ακόμα ερωτευμένος. Έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή. Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά η απόλυσή μου από την Apple ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου είχε συμβεί. Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάριος, αβέβαιος για τα πάντα.

    Απελευθερώθηκα και μπήκα σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου. Την επόμενη πενταετία ξεκίνησα μια εταιρία που τη έλεγαν Next, μια άλλη που τη έλεγαν Pixar και ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.

    Με την Pixar -που είναι σήμερα μια από τις πιο πετυχημένες εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής του κόσμου- δημιουργήσαμε το πρώτο animation film στην ιστορία του κινηματογράφου, το Toy Story.

    Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η Apple αγόρασε την Next και ξαναβρέθηκα στην Apple ενώ η τεχνολογία που είχαμε αναπτύξει στη Next βρέθηκε στην καρδιά της σημερινής αναγέννησης της Apple. Και με τη Laurene, τη γυναίκα μου δημιουργήσαμε μια θαυμάσια οικογένεια.

    Είμαι βέβαιος πως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει αν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Η γεύση του φάρμακου ήταν απαίσια, πιστεύω όμως πως το χρειαζόμουν. Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα. Μην χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα. Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει. Αυτό είναι η μόνη αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα.

    Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σας θα αφιερωθεί στην εργασία σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να θεωρείτε πως κάνετε υπέροχη δουλειά. Κι ο μόνος τρόπος να κάνετε υπέροχη δουλειά είναι να αγαπάτε ότι κάνετε. Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε. Μην βολεύεστε.

    Όπως συμβαίνει και στον αισθηματικό τομέα, όταν έρθει, θα το καταλάβετε. Κι όπως σε κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται καλύτερο όσο περνάει ο χρόνος. Συνεχίστε λοιπόν να ψάχνετε, μέχρι να το βρείτε. Μην επαναπαύεστε, μην συμβιβάζεστε.

    Η τριτη ιστορία, αφορά τον θάνατο.

    Όταν ήμουν 17, διάβασα κάτι που έλεγε πάνω κάτω: «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία». Αυτό μου έκανε εντύπωση κι από τότε, για 33 ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;». Όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολύ καιρό, ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξω. Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν η καλύτερη βοήθεια για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου.

    Όλα τα υπόλοιπα -οι εξωτερικές προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαφανίζονται όταν βρεθούν απέναντι στο θάνατο: το μόνο που απομένει είναι ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε. Είστε ήδη γυμνοί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.

    Εδώ κι ένα χρόνο, μου διέγνωσαν καρκίνο. Πέρασα από εξέταση στις 7:30 το πρωί κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρος στο πάγκρεας. Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες. Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας ευφημισμός των γιατρών για τη προετοιμασία του θανάτου.

    Σημαίνει: προσπάθησε να πεις σε λίγους μήνες όλα όσα ήθελες να πεις στα παιδιά σου σε δέκα χρόνια. Σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι εντάξει για να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερους μπελάδες. Σημαίνει: κάνε τους αποχαιρετισμούς σου.

    Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα. Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας. Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να πανηγυρίζουν, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση.

    Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

    Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα. Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.

    Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν. Και όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα.

    Κανείς δεν του ξέφυγε. Κι έτσι πρέπει να είναι· ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής. Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή. Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο. Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν.

    Συγγνώμη για τον δραματικό μου τόνο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε λοιπόν ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων. Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που λέει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.

    Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή. Και -το σημαντικότερο- να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.

    Αυτά με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι θέλετε στα αλήθεια να γίνετε. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

    Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια φανταστική έκδοση που λεγόταν «Ο κατάλογος όλης της γης» που υπήρξε μία από της βίβλους της γενιάς μου.

    Την εξέδιδε ένας τύπος που τον λεγόταν Stewart Brand και που ζούσε εδώ κοντά, στο Menlo Park. Ήταν τα τέλη της δεκαετίας του ,60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και η έκδοση, έπρεπε να γίνει με γραφομηχανές, ψαλίδια και φωτογραφικές μηχανές Polaroid. Ήταν ένα είδος έντυπου google, 35 χρόνια πριν βγει το google στο internet: ήταν ιδεαλιστικό, γεμάτο γνώσεις και ωραία εργαλεία. .

    Ο Stewart και οι συνεργάτες του έβγαλαν αρκετά τεύχη του «κατάλογου όλης της Γης» κι όταν φάνηκε πως ξεπερνιόταν, έβγαλαν ένα τελευταίο τεύχος. Είχαμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του '70 και ήμουν στην ηλικία σας.

    Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγροτικού δρόμου την αυγή, του είδους που κάποτε θα βρεθείτε να κάνετε οτοστόπ, αν είστε αρκετά περιπετειώδεις. Από κάτω έγραφε: «μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι». Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της έκδοσης λίγο πριν το κλείσιμο. Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι. Πάντα, ευχόμουν αυτό για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτείτε και ετοιμάζεστε για κάτι καινούριο, το εύχομαι και για εσάς:

    Μείνετε αχόρταγοι. Μείνετε τρελαμένοι.

    Σας ευχαριστώ»