Προς το περιεχόμενο

Blogs

 

Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...

Η αποτυχία των Επαγγελματικών Σωματείων οφείλεται σε μία και μόνον λανθασμένη θεώρηση...   Όλοι βιώνουμε την αποτυχία των επαγγελματικών σωματείων. Των πρωτοβάθμιων επαγγελματικών σωματείων.  «Ανίκανα Διοικητικά Συμβούλια», «ανίκανοι πρόεδροι», «κοιτάζουν την πάρτη τους», «μόνο η καρέκλα τους νοιάζει», «δεν κάνουν τίποτα», «με την απάθεια τους διέλυσαν τον σύλλογο», «καλό κοπελάκι είν’ ο πρόεδρος μα δε ξέρει να ξεχωρίζει δυο βουγιό άχερα»  και άλλα πολλά που οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Προφανώς αυτές οι διοικήσεις αντί να κοιμούνται σε κρεβάτια,  λογικά  θα πρέπει, κάπου,  να …. «κοιμούνται όρθιοι» !!       Αυτές οι κατηγορίες είναι είτε από μέλη των ίδιων των σωματείων αυτών είτε από επαγγελματίες που δεν είναι μέλη λόγω απάθειας ή μερικές φορές και λόγω θέσης.   Εξάλλου τα στεγανά -  τα στερεότυπα- , είναι αμείλικτα: Η ύπαρξη σωματείων από τα οποία  έχουν περάσει διοικήσεις και τα έχουν χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος ή για κομματικό όφελος χρωματίζει εκ των προτέρων και όλα τα υπόλοιπα σωματεία.   Και οι επικριτές κάθονται λίγο πιο κει..  Όχι δίπλα… Να λίγο πιο κει…   Σκέφτονται,  πολύ σωστά, πως «δεν τον βάλαμε στο Διοικητικό Συμβούλιο για να μας το παίζει αφεντικό», και η σκέψη αυτή είναι σε απολύτως σωστή βάση.  Πραγματικά το Διοικητικό Συμβούλιο ή ο Πρόεδρος ενός επαγγελματικού Σωματείου θα ήταν τραγικό να το παίζει αφεντικό. Να υποχρεώνει με το έτσι θέλω να περνά η γνώμη του, να μην ρωτά κανέναν για το αν θα πάρει μια απόφαση, ή να προβαίνει σε τιμωρίες ή αποκλεισμούς..   Σε τούτο όμως το σημείο εμφανίζεται μια εσφαλμένη θεώρηση των μελών των Σωματείων: Μπορεί πολύ σωστά να σταθμίζουν πως οι Διοικήσεις τους δεν πρέπει να είναι αφεντικά μα ξεχνούν κάτι εξίσου σημαντικό και το οποίο κάνει και την μεγάλη ζημιά  :  Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους.   Ναι καλά ακούσατε. Ότι οι Διοικήσεις δεν είναι ΚΑΙ υπάλληλοί τους. Είναι άνθρωποι ίδιοι με τα μέλη, έχουν το ίδιο άγχος, το ίδιο τρέξιμο, τις ίδιες ευθύνες, τις ίδιες υποχρεώσεις προς τις οικογένειες τους και τις ίδιες ανάγκες για πως θα μοιράζουν τον ελεύθερο χρόνο τους.  Συνεπώς όταν επαγγελματίες εκλέγουν ένα Διοικητικό Συμβούλιο από πού προκύπτει ότι μόλις εξέλεξαν και μερικούς Superman ή μερικούς υπαλλήλους;  Ο Πρόεδρος είναι εκεί για να εκπροσωπεί τον σύλλογο σε κάθε βήμα του. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι εκεί για να διασφαλίζει με την ψήφο του την μη προώθηση πράξεων ενάντια στο συμφέρον των μελών τους. Περεταίρω αφιερώνουν χρόνο για τις συναντήσεις, τις διεκπεραιώσεις των βασικών υποθέσεων του Συλλόγου και κυρίως να υπάρξει ανθρώπινη επικοινωνία μεταξύ των μελών.   Ωπα !! Ως εκεί !! Ποιος είπε ότι τα μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου μπορούν να αφιερώσουν ακόμα περισσότερο χρόνο; Ποιος είπε ότι έχουν μεγαλύτερα όρια αντοχής από τους υπόλοιπους; Δεν αμείβονται για κάτι παραπάνω, δεν ζήτησαν ούτε και αμοιβή για κάτι παραπάνω. Δεν υπέγραψαν κανένα χαρτί, όταν έγιναν μέλη ενός Διοικητικού Συμβουλίου, πως θα τρέχουν συνεχώς για τα θέματα μέχρι να καταστρέψουν τις δικές τους δουλειές.  Μπήκαν για να βοηθήσουν όσο μπορούν τον Σύλλογο. Όσο μπορούν. Και αν θέλετε να βρείτε το «πόσο είναι τέλος πάντων αυτό που μπορούν» να μην ρωτήσετε αυτούς αλλά να ρωτήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Ναι. Αυτό να κάνετε. Να αναρωτηθείτε πόσο ελεύθερο χρόνο έχετε εσείς οι ίδιοι, και τελικά ποια είναι τα δικά σας όρια  και μετά να κρίνεται τα όρια των άλλων. Διότι αυτοί οι άλλοι  δεν έχουν καμία, μα καμία διαφορά, από εσάς. Αν εσείς έχετε άγχος για την δουλειά και περιορισμένο χρόνο για την οικογένεια σας, να ξέρετε ότι το ίδιο έχουν και αυτοί. Αν πάλι απαιτείται τα Διοικητικά Συμβούλια να διοικούνται από προικισμένους ηγέτες συγνώμη αλλά ίσως τελικά όχι μόνο ζητάτε αφεντικά μα ίσως να ζητάτε και βασιλιάδες.   Αγαπητοί μου αναγνώστες, θα στεναχωρηθώ  αν θεωρηθεί ότι τα προαναφερόμενα τα έγραψα για να προστατέψω όσους  εμπλέκονται στα συνδικαλιστικά. Θα στεναχωρηθώ αν θεωρηθεί ότι αναφέρομαι σε κείνους τους συνδικαλιστές της διατεταγμένης υπηρεσίας. Αυτοί με δυσκολία είναι το 5% των επαγγελματιών από αυτούς που προσπαθούν ή προσπάθησαν ή θα ήθελαν να προσπαθήσουν να βοηθήσουν και αυτοί , όσο μπορούν, τους συναδέλφους τους. Ομιλώ δηλαδή για το 95% και όχι για το 5%. Με αυτό ας ασχοληθούν οι άλλοι της αιώνιας μουρμούρας.   Ένας είναι ο στόχος του κειμένου.   Μια αλλαγή θεώρησης του ρόλου των μελών και του Διοικητικού Συμβουλίου ενός σωματείου είναι αρκετό για να αλλάξει τα πάντα.   Ας δεχθούμε ότι οι συνδικαλιστικές μας διοικήσεις δεν πρέπει να είναι αφεντικά μας αλλά ούτε και υπάλληλοι μας δηλαδή ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια εκπροσώπηση και μια διεκπεραίωση. Αν συμβεί αυτό θα καταλάβουμε ότι η θέση τους είναι τυπική και πρέπει να αλλάζει πολύ συχνά. Με αυτές τις προϋποθέσεις άνετα μπορεί ένας σύλλογος να αποφασίσει να περάσουν από το Διοικητικό Συμβούλιο όλα τα μέλη τους εναλλάξ ακριβώς όπως εναλλάσσονται την διαχείριση μιας πολυκατοικίας οι ένοικοι της.   Αν πάρουμε για παράδειγμα ένα σωματείο λογιστών, τα παραπάνω σημαίνουν ότι εφόσον το Διοικητικό Συμβούλιο είναι μόνον για εκπροσώπηση και διεκπεραίωση, ότι αυτό δεν είναι ούτε αφεντικό αλλά ούτε και υπάλληλος, σημαίνει πως όταν έρθει ένα  μέλος στον Σύλλογο να ζητήσει την επίλυση ενός θέματος  δεν πρέπει να το θέσει και να φύγει όπως συνήθως γίνεται.  Όχι.  Θα πρέπει να έχει προετοιμάσει το θέμα, να έχει εργαστεί σοβαρά και να είναι έτοιμο να εργασθεί κι άλλο για αυτό. Το Διοικητικό Συμβούλιο θα του παρέχει μόνο την εκπροσώπηση όταν το θέμα του θα φτάσει στους υπεύθυνους. Δηλαδή αντί να μιλήσει το μέλος π.χ. στην Υπηρεσία που αντιμετωπίζει το πρόβλημα να μιλήσει αντ’ αυτού ο Πρόεδρος ή το Διοικητικό Συμβούλιο ή ίσως και μαζί με αυτούς. Την εργασία όμως  όπως π.χ.  την προετοιμασία του θέματος, την επεξεργασία, την εγρήγορση στην τήρηση του χρονοδιαγράμματος, τον έλεγχο της πορείας του θέματος  πρέπει να την προσφέρει το ίδιο το μέλος. Όχι το Διοικητικό Συμβούλιο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα υπάρχει διασπορά εργασιών, ο κόπος θα διανέμετε σε όλα τα μέλη και τα αποτελέσματα θα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που όλοι βλέπουμε.  Διότι σήμερα αντί ένα μέλος να εργασθεί επί ενός θέματος  περιμένει από το Διοικητικό Συμβούλιο, ως ένας απλός υπάλληλος του,  να τα λύσει όλα. Λες και δεν ξέρει εξ αρχής αυτό το μέλος  ότι τα όρια τα δικά του είναι ίδια με αυτά των συναδέλφων τους. Ας μην μιλήσουμε για τους επαγγελματίες που είναι εκτός συλλόγων. Αυτούς που ζητούν και απαιτούν αντί να ενταχθούν στους συλλόγους και να προχωρήσουν αυτοβούλως σε εθελοντική εργασία διεκπεραίωσης του προβλήματος που αντιμετωπίζουν.   Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι αν κάποιο μέλος (ή και μη μέλος) ενός σωματείου, απευθυνθεί στην διοίκηση του σωματείου αυτού, προσφέροντας έτοιμο επεξεργασμένο υλικό μιας πρότασης, και το κυριότερο προσφέροντας  εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο του για τις δράσεις διεκδίκησης αυτής του της πρότασής θα του έκλειναν την πόρτα; Και θεωρείστε  δεδομένο ότι δεν αναφέρομαι για προτάσεις που τυγχάνουν γενικής αντιπαράθεσης. Αφήστε τις αυτές για πιο μετά. Ξεκινήστε από τις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις που  δεν υπάρχει αντιπαλότητα, που όλοι συμφωνούν ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το διεκδικούμενο και όμως  δεν βρίσκονται χέρια αν υλοποιήσουν την πρόταση αυτή.  Ας ξεκινήσουμε για αυτές τις περιπτώσεις.   Αυτό όμως δεν γίνεται ως τώρα. Η λανθασμένη θεώρηση  της δράσης ενός σωματείου  οδηγεί ουσιαστικά σε αποτυχία τον συνδικαλισμό. Δεν φταίνε οι άλλοι φίλοι μου. Εμείς φταίμε. Αν επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας θα εμφανιστεί η συμμετοχή. Θα εμφανισθεί το ουσιαστικό, το πρακτέο, και οι πρωτοβάθμιες επαγγελματικές οργανώσεις θα παράγουν έργο. Και όταν λέμε έργο δεν εννοούμε συντεχνίες. Αυτές ας τις αφήσουμε δώρο για τους παλιούς. Εμείς ας πάμε μπροστά προς την αξιοπρέπεια στην εργασία και την κοινωνική κατανόηση.  Χωρίς όμως εκπτώσεις. Χωρίς εκπτώσεις.   Με τέτοια πρωτοβάθμια όργανα υπάρχει ελπίδα και για τα ανωτεροβάθμια όργανα. Βεβαίως και δεν θα αναφερθούμε και σε αυτά διότι αν πω πως τα χάλια μας είναι υπαίτια για τα χάλια τους  με  βλέπω για εξοστρακισμό. Ας το αφήσουμε λοιπόν. Ας κρατήσουμε ένα : Όσο περιμένουμε τα πάντα από λίγους τόσο αυτοί οι λίγοι θα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Θα μείνουν μια ομάδα  αποτελούμενοι από ανόητους και κάποιους ιδιοτελής. Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης       E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 267 / Κυριακή 15 Μαΐου  2016.      
 

Είναι σίγουροι γι’ αυτό που κάνουν;

Άρθρο υπ' αρ. 266 : Είναι σίγουροι γι’ αυτό που κάνουν;               Το άρθρο αυτό γράφηκε λίγες ώρες πριν την ψήφιση (;) του Ασφαλιστικού και Φορολογικού Νομοσχεδίου. Ανεξάρτητα με το αν ψηφισθεί ή όχι το άγχος μου παραμένει το ίδιο:  «Είναι σίγουροι γι’ αυτό που κάνουν;»                         Διότι το Νομοσχέδιο επιδιώκει την σύνδεση του ύψους των εισφορών ασφάλισης με το ύψος του εισοδήματος και αυτό είναι λογικό, ίσως να είναι και  ζητούμενο. Ομοίως, η μείωση εισφορών των επιχειρήσεων που έχουν κατεδαφισθεί είναι και αυτό προς την σωστή κατεύθυνση.                             Εδώ όμως τίθεται ένας προβληματισμός, επειδή η ζωή – όπως καλά ξέρετε -   είναι αρκετά πολύπλοκη. Πόσες φορές δεν έχουμε δει προσπάθειες που επιτυγχάνουν το αντίθετο από εκείνο που επιδιώκουν; Και εδώ, στο Νομοσχέδιο τούτο, όπως και στα Νομοσχέδια που έχουν ήδη ψηφιστεί,  μαζί με τα θετικά υπάρχουν και κάποια αδιαμφισβήτητα αρνητικά στοιχεία. Μιλώ για εκείνα, που και οι ίδιοι λένε, πως  τα ψηφίζουν με ….. βαριά καρδιά...   Και ο φόβος μου, αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι μην τυχόν κείνα τ’ αρνητικά, γενούν κύμα το οποίο θα ακολουθεί όχι ο ήχος κάποιου αθώου φλοισβίσματος μα ο συρτός ήχος κάποιου ασταμάτητου κοπετού ….   Και οι ενδείξεις είναι όντως ανησυχητικές.   Οι νομοθέτες με την επιβολή εισφορών 29% επί των κερδών και με την αύξηση από 26% σε 29% του φόρου των μικρών επιχειρήσεων[1] δείχνουν να μην κατανοούν ότι ζητούν επιπλέον επιβαρύνσεις και από τις οριακές για την επιβίωσή τους επιχειρήσεις. Κάτι τέτοιο θα τις οδηγήσει μαθηματικά να κάνουν παρέα με τις εκατοντάδες άλλες ήδη κατεστραμμένες επιχειρήσεις. Τι μας απασχολεί η επιτυχής επιβάρυνση των πολύ ισχυρών επιχειρήσεων όταν  ταυτόχρονα καταστρέφει μεγάλο όγκο μικρών επιχειρήσεων;   Μα αυτό δεν θα είναι η χαρά των μεγάλων επιχειρήσεων; Διότι εφόσον τους περισσεύει θα πληρώσουν κάτι παραπάνω σε φόρους και εισφορές μα θα καταφέρουν με την βοήθεια των νομοθετών να διώξουν πλήθος μικρών ανταγωνιστών από τα πόδια τους. Όχι μόνον  δεν θα στεναχωρηθούν που θα πληρώσουν κάτι παραπάνω μα μπορεί να στήσουν και κανένα party – λέω- σήμερα το βράδυ.. Το χειρότερο όμως είναι αυτό που συμβαίνει στις επιχειρήσεις που θα καταφέρουν να μειώσουν την επιβάρυνσή τους με το νομοσχέδιο αυτό. Οξύμωρο σχήμα αυτό που ανέφερα αλλά ας το δούμε λίγο πιο προσεκτικά το θέμα. Για να κερδίσει μια επιχείρηση μακροπρόθεσμα, μειώνοντας την επιβάρυνσή της στις ασφαλιστικές εισφορές, πρέπει ή να στοχεύσει σε οργανωμένη φοροδιαφυγή ή αν πράγματι είναι στα απαλλασσόμενα όρια (όρια ήδη κατεστραμμένων επιχειρήσεων τα λέω εγώ)  να κανονίσει για τον επιτάφιο θρήνο της, μια που τέτοια κέρδη αρκούν για λίγους μήνες ζωής… Αν πάλι αποφασίσει να παρατείνει τον επιτάφιο θρήνο τις για ένα με δύο χρόνια πολύ απλά θα επισπεύσει τον επιτάφιο θρήνο άλλων επιχειρήσεων που συνεργάσθηκαν μαζί της… Ο νοών νοείτω.   Συνοψίζοντας λοιπόν θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι «οριακές» για την επιβίωσή τους επιχειρήσεις θα κάνουν παρέα σύντομα με «κατεστραμένες» επιχειρήσεις. Οι δε πλούσιες, δεν θα ιδρώσει καν το αυτί τους και θα βλέπουν τους ανταγωνιστές τους - έναν προς έναν -  να τους αδειάζουν την γωνιά. Τέλος, όποια επιχείρηση θέλει να τύχει της μείωσης του κόστους των ασφαλιστικών εισφορών ή θα πρέπει να φοροδιαφύγει ή θα πρέπει να προγραμματίσει τον επιτάφιο θρήνο της κατά τα ανωτέρω. Παλαιότερα η Φοροδιαφυγή ήταν αυτόνομη από τον Εισφοροδιαφυγή. Τώρα για να εισφοροδιαφύγει μια επιχείρηση  θα πρέπει  να φοροδιαφύγει πρώτα.  Παρακάτω θα δούμε πως μπορεί αυτός να είναι ίσως και ο στόχος του Νομοσχεδίου μα μπορεί  – λέω μπορεί  – και η ίδια η ταφόπλακά του.. Πέραν τούτων όμως στο Νομοθετικό Έργο κυριαρχεί και το θέατρο του παραλόγου αφού οι προχειρότητες «δίνουν και παίρνουν»..  Αυτές έχουν αναφερθεί από πολλούς και δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω. Μου έχει κινήσει όμως την περιέργεια μια πρόσφατη παρατήρηση για τους οφειλέτες του ΟΑΕΕ που έχουν πολύ παλαιές οφειλές. Σύμφωνα με την Νομοθεσία[2] οι καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές αναπροσαρμόζονται στο ύψος του ασφαλίστρου του χρόνου καταβολής τους. Δηλαδή με άλλα λόγια αν χρωστάει κάποιος 20 μήνες ασφάλισης (π.χ. στο ΤΕΒΕ) σε παλιά έτη  που το ασφάλιστρο ήταν π.χ. 100 ευρώ και τώρα (στο 2016) το ασφάλιστρο είναι π.χ. 300 ευρώ για να υπολογιστεί η οφειλή του λογίζεται ως κεφάλαιο οφειλής τα 300 ευρώ και επί αυτού του ποσού λογίζονται οι προσαυξήσεις. (Αν θυμώσετε δεν έχει νόημα. Αυτό λέει ο Νόμος)  Έτσι δηλαδή  αφού χρωστά  20 μήνες ΤΕΒΕ επί 300 το ασφάλιστρο, μας κάνει οφειλή  6.000 ευρώ και επί αυτού θα υπολογιστούν οι προσαυξήσεις που μπορεί να καταλήξουν σήμερα ακόμα και στα 12.000 οφειλή (θυμίζω από τα 20 μήνες επί 100 ευρώ  = 2.000 ευρώ…) Με το νέο όμως Νομοσχέδιο τι θα γίνει η διάταξη αυτή;  Αν αυτός ο επιχειρηματίας στο 2015 έχει πολύ μεγάλα κέρδη η οφειλή που προαναφέραμε δεν φτάνει που ήταν ήδη υπέρογκη αλλά θα οκταπλασιαστεί κιόλας !!! Και εδώ θα έχουμε και το ευτράπελο : Αν για .. καλή του τύχη (!!!)μετά από ένα δύο χρόνια βγάλει ζημιές  τότε  αυτόματα το ίδιος χρέος θα μειωθεί … δέκα φορές (!!). Όλα αυτά γιατί όπως προαναφέραμε ο Νόμος ορίζει ότι «οι καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές αναπροσαρμόζονται στο ύψος του ασφαλίστρου του χρόνου καταβολής τους». Αν λοιπόν τα κέρδη ανεβοκατεβαίνουν, θα ανεβοκατεβαίνουν και οι εισφορές άρα θα τροποποιούνται και οι οφειλές με τον τρελό ρυθμό που μόλις πριν περίγραψαμε.. Παίρνω το θάρρος να πω πως,  αμφιβάλλω αν αυτά τα έχουν σκεφτεί… Όπως επίσης παίρνω το  θάρρος να πω πως,  αυτά δεν τα βλέπουμε ούτε στο σινεμά.. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο… Λίγοι γνωρίζουν (εκτός τους λογιστές)  ότι σε πρόσφατο φορολογικό νομοσχέδιο είχε ψηφιστεί και μια διάταξη που καθορίζει το πρόστιμο μη έκδοσης αποδείξεων.  Πριν την ψήφιση, το πρόστιμο όριζε 100 ευρώ ανά απόδειξη που δεν εξέδιδε ο επιχειρηματίας. Άρα αν ερχόταν ένας έλεγχος σε μια καφετέρια που είχε 50 τραπεζάκια χωρίς απόδειξη, θα εξέδιδε πρόστιμο 50*100 = 5.000 ευρώ.  Το πρόστιμο μετά την προ ολίγων μηνών ψήφιση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου όρισε το πρόστιμο στο  50% του ΦΠΑ των άκοπων αποδείξεων. Στο παράδειγμά μας ισοδυναμεί με 50 τραπεζάκια με 3 άτομα το κάθε τραπεζάκι και 3 ευρώ μέσο όρο τον κάθε καφέ μας κάνει 450 ευρώ. Ο Φπα των 450 ευρώ είναι 450*23% = 103,50 ευρώ άρα το πρόστιμο 103,50*50% = 51,75 ευρώ !!!  Δηλαδή στο παράδειγμά μας από 5.000 ευρώ το πρόστιμο κατέληξε στα 51,75  ευρώ !!!. Κι αν ο έλεγχος γινόταν σε γιατρό που δεν έχει ΦΠΑ, άσε….  δεν θέλω ούτε καν να το γράψω  τι πρόστιμο αντιστοιχεί γιατί ντρέπομαι….   Σε αυτό το σημείο πρέπει να κάνω έναν απολογισμό των σκέψεων μου. Να σκεφτώ γιατί γίνονται όλα αυτά.  Προσπάθησα να στύψω το μυαλό μου να σκεφτώ τι στο καλό μπορεί να στοχεύει ο Νομοθέτης με όλα αυτά που νομοθετεί…   Στην αρχή σκέφτηκα πως ο Νομοθέτης είναι βέβαιος πως θα πατάξει την Φοροδιαφυγή και έτσι τα μέτρα αυτά – αν παταχθεί η φοροδιαφυγή-  θα μεταστραφούν πανηγυρικά από αρνητικά σε θετικά. Και όντως έτσι θα είναι αν όλοι δείχνουν το πραγματικό τους εισόδημα και μετά οι επιβολές (ελπίζοντας με δεδομένο την μείωση των φορολογικών συντελεστών[3]) είναι σύμφωνες με αυτά τα εισοδήματα.  Από την άλλη όμως σκέφτηκα πως δεν γκρεμίζεις ένα σπίτι αν δεν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να βγάλεις άδεια οικοδομής για να χτίσεις ένα καινούργιο. Διότι αν κινηθείς κατά αυτόν τον τρόπο ελλοχεύει ο κίνδυνος να μείνεις τελικά σε σπηλιές. Δηλαδή με άλλα λόγια θεωρώ ότι έπρεπε  πρώτα να πατάξουν την φοροδιαφυγή και μετά να μπουν σε τέτοιου είδος νομοθετήματα.  Έτσι κατέληξα αναγκαστικά στην εξής σκέψη:  Να δεις που είναι βέβαιοι πως τα χρήματα που δίνει ο πολίτης προς το Κράτος, καταλήγουν τελικά στους Τραπεζίτες και τα ξένα funds και αποφάσισαν να εξαναγκάσουν τους πολίτες να αυξήσουν την φοροδιαφυγή από το 40% στο 150% ώστε να γλιτώσουν τελικά, με αυτόν τον τρόπο - αφού δεν υπάρχει άλλος – οι πολίτες τα λεφτά τους.   Ωστόσο, μέχρι και εσείς να βγάλετε κάποιο συμπέρασμα, εγώ, αγαπητοί μου αναγνώστες,   θα ψάχνω για καν’ά σπηλιάρι, έτσι,  για παν ενδεχόμενο….   Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης      E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 266 / Κυριακή 08 Μαΐου  2016.   Δημοσίευση: http://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/29079                     [1] Αλήθεια πως είναι δυνατόν να μπαίνουν τέτοιες επιβαρύνσεις την τελευταία μεταμεσονύκτια στιγμή, κρυφά από την διαβούλευση και από το φως της δημοσιότητας; Οι τωρινοί νομοθέτες κατηγορούσαν τους παλιούς  για τις κρυφές παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής, αυτές τις ύπουλες όπως τότε, ονόμαζαν και τώρα έχουν αναδειχθεί ως οι πλέον ειδικοί στις τακτικές αυτές.. [2] Παράγραφος 3 του άρθρου 15 του ΠΔ.258/2005- Καταστατικό του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) – Εγκύκλιος  ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) Νο 7/14-2-2013, [3] Σας έπιασα πάλι να κρυφογελάτε και αυτό μου είναι εκνευριστικό να ξέρετε…. 
 

Αξίζει να είσαι καλός;

Αξίζει να είσαι καλός; (1) (…) Στην άκρη των τραπεζιών της ταβέρνας, να ο Μανώλης, μικροσκοπικός βοηθός των σερβιτόρων, ολοπρόθυμος να βοηθήσει. Τρέχει μέσα-έξω αδιάκοπα. Οι πελάτες σ’ ένα από τα τραπέζια, πιάνουν κουβέντα με το συμπαθητικό αγόρι. Μαθαίνουν το όνομά του, από που έρχεται, πόσο χρονών είναι, αν πηγαίνει σχολείο και κάποιος ξανοίγεται και τον ρωτάει αν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά και τ’ αφεντικά. Πριν καν απαντήσει, ο διπλανός τον ρωτάει: -Μανωλιό, είσαι καλός; Δεν εννοώ στη δουλειά, αυτό το βλέπω. Καλός χαρακτήρας εννοώ. Το παιδί κοκκίνισε. Δεν περίμενε τέτοια ερώτηση. Έπειτα όμως, συνήλθε και κάπως δειλά απάντησε στο ερώτημα. -Νομίζω πως είμαι καλός. Ώρες-ώρες, όμως, μου έρχεται η σκέψη, ότι δεν πρέπει… Χρειάζεται δηλαδή, να είσαι και κακός. -Γιατί το λες αυτό; -Να, είπε. Θέλω να είμαι κάποτε-κάποτε κακός, για να μην με κοροϊδεύουν και με περνάνε για χαζό. Κάποιος τις προάλλες, με είπε "κουτορνίθι", γιατί βοήθησα, έτσι, από καλοσύνη τον λαντζέρη, που είχε ένα σωρό λαμαρίνες να πλύνει. Κακό είναι να δίνεις ένα χέρι σε κάποιον που κουράζεται; Ο πελάτης που είχε κάνει την τελευταία ερώτηση "έπεσε" σε συλλογή. Έφερε στο νου του εκείνη τη στιγμή όλα τα καλά παιδιά της πατρίδας μας, που, τόσο νωρίς, μπαίνουν στον αγώνα της ζωής. Σαν αυτόν τον Μανώλη, δοκιμάζουν αναγκαστικά την περιφρόνηση, την εκμετάλλευση, την αδικία, την ειρωνεία και το κακό παράδειγμα των ανθρώπων, που, τις περισσότερες φορές, το περνούν για εξυπνάδα. Δύσκολη θέση, Μανώλη, μονολόγησε. Και πιο δυνατά: -Κατάλαβα. Και από πάνω πίκρα και άσχημα λόγια, βρισιές, πειράγματα, συκοφαντίες και που είσαι ακόμα. Κοίταξε κατάματα τον μικρό σερβιτόρο και αποφάσισε να ρωτήσει. -Για σένα, τι είναι πιο εύκολο; Να είσαι καλό και ήσυχο παιδί και εργατικό, ή κακό, καταφερτζής κ.λ.π.; -Το δεύτερο είναι πιο εύκολο. Γίνεσαι ένα με τους άλλους. -Και αν όλοι γίνουμε κακοί, τι θα γίνει τότε; -Τότε κύριε… Τότε ο ένας θα φάει τον άλλο. Και τότε αλίμονο! -Καλό συμπέρασμα, Μανώλη. Κράτησέ το. Φρόντιζε μόνο να μείνεις καλός και κάθε μέρα να γίνεσαι καλύτερος. Και αν μερικοί σε βάζουν στο "κοτέτσι", με τα "κουτορνίθια", κάποιοι άλλοι θα σε βοηθήσουν και κυρίως θα σε εκτιμήσουν, γιατί το "καλός" είναι, στους δύσκολους καιρούς, σπάνιο είδος ανθρώπων. Μην ξεχνάς ότι ο καλός έχει μαζί του και μέσα του τον Θεό. Αυτός οδηγεί τα βήματά μας στο καλό και μας προφυλάσσει από το κακό. Αλλά, μην ξεχνάς και κάτι άλλο. Αν δεν προσέχεις, το καλό και το κακό λίγο απέχουν και εκεί που είσαι μια χαρά άνθρωπος, σιγά-σιγά και χωρίς να το καταλάβεις, θα βρεθείς στα δίχτυα του κακού, με τους κακούς παρέα. Και άντε να ξεμπλέξεις, έπειτα. Έφυγε τρέχοντας και ενδυναμωμένος ο Μανώλης. Τον φώναξαν οι πελάτες, από το πέρα τραπέζι… _____________ (1) Από την "Ζωή του παιδιού" της 30.3.2012. Αφιερώνεται στην δύστυχη Πατρίδα μας, όπου σήμερα προβάλλεται το κακό, ενώ το καλό αποτελεί αντικείμενο χλεύης… Αφιερώνεται όμως και στους γονείς-συνδρομητές μας, ως αντικείμενο διδαχής. Δελτίο Εργατικής Νομοθεσίας (ΔΕΝ) 2013, τεύχος 1618.

HARYK

HARYK

 

Άρθρο Υπ' Αρ. 254: Οι αγράμματοι Αγρότες και οι σπουδαγμένοι Νομοθέτες.

Άρθρο Υπ' Αρ. 254: Οι αγράμματοι Αγρότες και οι σπουδαγμένοι Νομοθέτες.     Διαβάζω συχνά πυκνά, από γραμματιζούμενους, πως οι αγρότες δεν θέλουν να πληρώσουν φόρους και πως χρόνια τώρα λάμβαναν επιδοτήσεις που τις έκαναν διπλοκάμπινα και τριπλοκάμπινα, «πανώγραφαν» και τέλος πάντων έκαναν και πολλά άλλα δεν θυμάμαι ακριβώς τις άγνωστες αυτές λέξεις…   Δε λέω, γραμματιζούμενοι είναι, κάτι θα ξέρουν…   Και οι νομοθέτες, γραμματιζούμενοι είναι. Κάτι θα ήξεραν όταν νομοθετούσαν και έδιδαν επιδοτήσεις σύμφωνα με δηλώσεις γραμμένες πάνω σε χαρτοπετσέτες. Αποφάσιζαν πως οι επιδοτήσεις δεν έπρεπε να τις παίρνει ο αγρότης μόνο όταν  αυτός έκανε μια επένδυση, ή όταν αγόραζε ένα τρακτέρ ή ένα μηχάνημα τυποποίησης… Δεν χρειαζόταν, κατ’ αυτούς, να τις λαμβάνουν αφότου ελεγχθεί η υλοποίηση της επένδυσης ή ελεγχθεί μέσω τραπεζών η ταμειακή της ροή..  Όχι… όχι. Αυτοί οι γραμματιζούμενοι (και οι Ευρωπαίοι …) θεώρησαν ότι καλώς νομοθέτησαν και ελάμβαναν οι αγρότες τις επιδοτήσεις μόνον με απλές αιτήσεις γραμμένες σε χαρτοπετσέτες….   Γραμματιζούμενοι είναι οι Νομοθέτες, κάτι θα ξέρουν… Οι αγράμματοι Αγρότες φταίνε. Αυτοί φταίνε…   Εξάλλου οι αγρότες είναι που δήλωναν βοσκοτόπια που οι ίδιοι δεν είχαν ώστε να εισπράξουν και περισσότερες επιδοτήσεις (θυμάστε αυτά που έλεγαν πως αν βάλεις τα χωράφια στην σειρά θα φτάσουν μέχρι την Κάρπαθο;)  Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι οι γραμματιζούμενοι μπορούσαν να αντιπαραβάλλουν τα επιδοτούμενα βοσκοτόπια από τους κωδικούς  Κ.Α.Ε.Κ. που έχει στους χάρτες του  π.χ. ο Ο.ΠΕ.ΚΕ.Π.Ε., αλλά δε βαριέσαι βρε αδερφέ. Είπαμε. Οι αγράμματοι φταίνε που δεν ξέρουν από χάρτες και από κωδικούς. Αυτοί φταίνε που δεν αναρτούσαν - όπως ορίζει η νομοθεσία για τις επιδοτήσεις – τι  πήρε και ποιος τα πήρε. Στις επιχειρήσεις ο νόμος λέει ότι όποιος λαμβάνει κρατικά ή ευρωπαικά χρήματα πρέπει υποχρεωτικά να δημοσιοποιεί την πράξη του αυτή. Θα το βλέπετε εξάλλου ακόμα και στα δημόσια έργα, στις ειδικές ταμπέλες που αναρτούν στους δρόμους όπου αναφέρεται ποίος δίνει χρήματα για τι. Ο Νομοθέτης (ο σπουδαγμένος) σκέφτηκε πως δεν χρειάζεται τέτοιο πράγμα στους αγρότες, μάλλον επειδή είναι ….αγράμματοι και δεν ξέρουν να διαβάζουν…   [Αχ Θεέ μου κανείς τους δεν έχει πάει φυλακή…]   Α.. ναι .. Μην ξεχαστώ.. Και εκείνα τα … «τηλέφωνα», ναι ξέρετε τι λέω, εκείνα τα «τηλέφωνα» που τακτοποιούσαν τις υποθέσεις, σίγουρα θα γινόταν από τίποτα αγράμματους αγρότες.. Μην τους πιστεύεται αυτούς τους κακοήθεις που λένε πως τα τηλέφωνα τα έκαναν τίποτα  βουλευτές, πολιτευτές και παρατρεχάμενοι τους.. Αποκλείεται να έκαναν τέτοιο πράγμα σπουδαγμένοι άνθρωποι…   Οι αγράμματοι Αγρότες φταίνε. Ναι είμαι σίγουρος..  Αυτοί φταίνε…             Και που να σας πω για τις επιστροφές ΦΠΑ… Ο Νομοθέτης (αυτός ο γραμματιζούμενος ντε…) αποφάσισε ότι αντί να έχει βιβλία εσόδων εξόδων στους αγρότες  (επιτέλους αυτό έγινε από 1.1.2014)  και να υποβάλλουν δηλώσεις και στοιχεία ώστε αυτά να μπορούν να αντιπαραβάλλονται, αποφάσισε πως καλύτερα, αντί αυτών,  να δίνει επιστροφές ΦΠΑ με ότι χαρτοπετσέτα του προσκομίσουν. Αντί να πω: «ότι τιμολόγιο του προσκομίσουν»  λέω   «ότι χαρτοπετσέτα του προσκομίσουν» διότι αγαπητοί μου αναγνώστες  όταν ο νομοθέτης δεν φροντίζει να πληρώνει επιστροφές ΦΠΑ με αντιπαραβολή των εγγράφων ώστε να μπορεί να τα ελέγξει τότε, ναι, - καλά το είπα -, πρόκειται για χαρτοπετσέτες και όχι για τιμολόγια…   Αλλά οι Νομοθέτες είναι γραμματιζούμενοι. Δεν είναι αγράμματοι σαν τους αγρότες. Κάτι θα ξέρουν που το έκαναν…   Μα και την μη φορολόγηση των αγροτών (μέχρι και το 2013) οι νομοθέτες την είχαν αποφασίσει... Από τα πολλά γράμματα που είχαν στο κεφάλι τους, σκέφτηκαν πως, αν ένας αγρότης είχε πραγματικά κέρδη 30.000 ευρώ έπρεπε ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ να δηλώσει το πολύ ένα με δύο χιλιάδες κέρδη… Κανένας δεν ξεχνά τα οικτρά νομοσχέδια των προηγουμένων δεκαετιών, που το φορολογητέο κέρδος ενός αγρότη εξάγονταν με τεκμαρτό τρόπο πολλαπλασιάζοντας τα στρέμματα που είχε με μια σταθερά συνήθως λίγων ευρώ… Το αποτέλεσμα και να θέλει ο αγρότης να δηλώσει τα 30.000 ευρώ δεν μπορούσε. Ότι σας λέω. Αν προσπαθούσε ένας αγρότης να δηλώσει αυτά που έβγαζε δεν μπορούσε να το κάνει. Τέλος πάντων… Την μη φορολόγηση των αγροτών την έκαναν οι νομοθέτες. Γραμματιζούμενοι άνθρωποι… Κάτι θα ήξεραν… Δεν την έκαναν οι αγρότες οι αγράμματοι…   Και ερχόμαστε και στο δια ταύτα..   Πως , μα το Θεό, έρχονται τώρα, αυτοί οι αγράμματοι, και διαμαρτύρονται λέγοντας πως οι μικροί και οι μεσαίοι αγρότες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν αν έχουν την ίδια φορολογία με αυτοί που έχουν οι επιχειρήσεις και οι εταιρείες… Δεν μιλούν για τους μεγαλο-αγρότες ούτε για τους «εμπορο-αγρότες», μιλούν για τους παραγωγούς με τους μικρούς και μεσαίους κλήρους.. Γι΄αυτούς μιλούν οι αγράμματοι. Να δεις που φωνάζουν, και μας έχουν βουλώσει τ’ αυτιά, πως ο παραγωγός έχει μια κάποια διαφορά από τις επιχειρήσεις. Μα που την βρίσκουν την διαφορά αυτή; Η πλειοψηφία τους έχει τελειώσει με το ζόρι την υποχρεωτική εκπαίδευση και μας κάνουν και υποδείξεις... Αμ το άλλο !! Αυτό και αν είναι απίστευτο. Μας κάνουν και πράξεις, προσθέσεις και αφαιρέσεις, και βγάζουν πως μόνο οι μεγαλοαγρότες θα επιβιώσουν αν συνεχίσει αυτή εφαρμοζόμενη πολιτική.  Άκου να δεις !!  Δυσκολεύονται να γράψουν το όνομά τους και μου κάνουν και πράξεις …   Και έρχονται φίλε μου, και διαμαρτύρονται και για το Ασφαλιστικό. Τους λένε να τους τριπλασιάσουν τις εισφορές, αλλά να μείνει η σύνταξη τους στα ψίχουλα, και αυτοί διαμαρτύρονται. Καλά από αναλογιστικές μελέτες δεν σκαμπάζουν καθόλου αυτοί οι αγρότες…   Όχι φίλοι μου. Φτάνει πια. Πάντα φταίει αυτός που Νομοθετεί. Τέλος. Κι αν βρεθούν αυτοί που θα μου προσάψουν πως καλύπτω τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, θα τους το πω ξανά και ξανά. Πάντα φταίει αυτός που Νομοθετεί. Αν αφήνει παράθυρα, πόρτες και γενικά αφήνει το σπίτι χωρίς καν τοίχους τότε πέραν της ανάληψης της  ευθύνης θα έπρεπε να δίδει τώρα εξηγήσεις πίσω από τα κάγκελα. Και η υπόθεση των αγροτών είναι μια υπόθεση που καταφανέστατα γνώριζαν. Καταφανέστατα δεν νομοθετούσαν με δίκαιο τρόπο αλλά κυρίως με δικλείδες ασφαλείας προστασίας του δημόσιου συμφέροντος μόνον και μόνον για να υφαρπάζουν την ψήφο του αγρότη. Αυτό το σενάριο δεν το σκέφτηκε κάποιος αγρότης φίλοι μου. Αυτό το σενάριο το σκέφτηκε κάποιος πολιτικός για να μπορεί να γίνει βουλευτής ή κάποιος παρατρεχάμενος του συνδικαλιστής για να «λύνει και να δένει»     Αυτό το σενάριο δεν το σκέφτηκε κάποιος αγρότης φίλοι μου.   Να μην ακούτε λοιπόν φίλοι μου αναγνώστες τους αγράμματους. Να ακούτε τους σπουδαγμένους. Εκείνους που δεν θυμούνται ότι ο πατέρας τους, τους έστελνε στο σχολειό «να σπουδάσουν για να γίνουν άνθρωποι», και αυτοί, εξ’ αιτίας κάποιας συμπτωματικής παρανόησης, νόμιζαν πως τους είπαν «να σπουδάσουν να γίνουν πλούσιοι..»   Εκεί τα χάσαμε όλα.. Σε κείνο το σημείο τα χάσαμε όλα φίλοι μου…                      Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης      E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 254 / Κυριακή 07 Φεβρουαρίου 2016.  Αρχική Δημοσίευση: http://www.haniotika-nea.gr/i-agrammati-agrotes-ke-i-spoudagmeni-nomothetes/
και: α. http://www.agrocapital.gr/Category/News/Article/19116/oi-agrammatoi-agrotes-kai-oi-spoydagmenoi-nomothetes-- β. http://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/27665
 

Άρθρο Υπ' Αρ. 253: Οι οικονομικοί δείκτες δεν είναι σχεδιασμένοι για εμάς…

Άρθρο Υπ' Αρ. 253: Οι οικονομικοί δείκτες δεν είναι σχεδιασμένοι για εμάς…       Είναι κάποιες στιγμές που λες ότι «δεν γίνεται, με δουλεύουν»…     Διαβάζεις για παράδειγμα τους οικονομικούς δείκτες και βλέπεις πως η Κίνα είναι οικονομική υπερδύναμη και πως οι οικονομικοί της δείκτες είναι στην πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.   Εσύ όμως, λίγα γράμματα ξέρεις, μα είσαι βέβαιος πως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτής της Χώρας είναι βουτηγμένο στις λάσπες να καλλιεργεί ρύζι… Πως λοιπόν οι οικονομικοί δείκτες είναι τόσο καλοί;               Επαναλαμβάνεις δυνατά την σκέψη σου: « Δεν γίνεται…με δουλεύουν»        Στην άλλη σελίδα διαβάζεις τους δείκτες της ανεργίας.  Υψηλοί.     Εσύ όμως, λίγα γράμματα ξέρεις, μα υποψιάζεσαι ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Ψυχανεμίζεσαι πως με λίγες ώρες απασχόληση, ίσως και με έκτακτη, εκείνος που την παρέχει, για την μέτρηση της ανεργίας, δεν λογίζεται πια άνεργος…   Και σκέφτεσαι πως θα ήταν καλύτερο να καταγράφουν τις ώρες απασχόλησης και όχι τις ημέρες. Εξάλλου έχεις μάθει ότι η πληροφορία αυτή προκύπτει πολύ εύκολα από τις συμβάσεις εργασίας οι οποίες υποβάλλονται και ηλεκτρονικά… (τρομάρα μας…)   Αν τα ωριαία  αυτά στοιχεία αναχθούν σε 8ωρη απασχόληση  τότε μόνον θα έχουμε πραγματικά αποτελέσματα.   Να αλλά έλα που «αυτοί» συνεχίζουν να μετρούν την ανεργία με τα κεφάλια.  Τι και αν ο … στατιστικά ελεγχόμενος απασχολείται μία ώρα την εβδομάδα ή μία ώρα την ημέρα ή τρείς ή οκτώ…   Σιγά την διαφορά….     Ε ναι.. και αναγκαστικά, εκείνη την στιγμή, επαναλαμβάνεις δυνατά την σκέψη σου: « Δεν γίνεται…με δουλεύουν…»     Το λάθος φίλε μου είναι ότι «την ψάχνεις» πολύ και αυτό είναι κακό.     Τι το ήθελες τώρα να προβληματιστείς και για τον δείκτη του Κατά κεφαλήν ακαθαρίστου εισοδήματος; Δεν σε έφταναν τα προηγούμενα;     Διότι, λίγα γράμματα ξέρεις, μα σαν είδες ότι διαιρούν το συνολικό εισόδημα της Χώρας δια τον πληθυσμό και βγάζουν το Κατά κεφαλήν εισόδημα και πως αυτό που βγάζουν είναι βασικός δείκτης μέτρησης της οικονομίες ε εκεί χάνεις λίγο την ψυχραιμία σου..     Σε καταλαβαίνω όμως διότι εδώ μιλάμε για δείκτες «αχταρμά».. Φαντάσου λέει να ήταν δύο άτομα μόνον οι Έλληνες, ο ένας να είχε εισόδημα 900.000 ευρώ και ο άλλος 10.000 ευρώ. Το κατά κεφαλήν  εισόδημα του παραδείγματος αυτού να είναι 500.000 ο καθένας….     Και όταν σου πασάρουν τον δείκτη αυτόν ξανά και ξανά, αναγκαστικά λες « Δεν γίνεται…με δουλεύουν…»     Και βέβαια όταν διαπιστώσεις ότι από αυτούς τους άψυχους δείκτες, ακόμα και από αυτούς, επιλέγουν τους χειρότερους έ τότε απογοητεύεσαι εντελώς.  Για παράδειγμα υπάρχει δείκτης (καταγεγραμμένος στα οικονομικά μας βιβλία) στον οποίο από το κατά κεφαλήν εισόδημα αφαιρούνται οι ασφαλιστικές εισφορές και οι φόρους που έχει πληρώσει ο κάθε πολίτης ώστε να προκύψει όχι το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εισόδημα αλλά το κατά κεφαλήν διαθέσιμο εισόδημα…   Αυτός όμως ο δείκτης δεν αναφέρεται πουθενά.   Σιγά τώρα που μας ενδιαφέρει τι εισόδημα μας μένει μετά την αφαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών και των φόρων. Σιγά… Εμάς μας ενδιαφέρει αγόρι μου, το ακαθάριστο εισόδημα, έτσι που γεμίζει και το μάτι, και κοιμόμαστε και χορτάτοι..…     Ναι … ναι…   Αναγκαστικά  φτάνουν στιγμές που επαναλαμβάνεις δυνατά την σκέψη σου: « Δεν γίνεται…με δουλεύουν…»     Τι και αν έχουν λάβει κάποιοι οικονομολόγοι ακόμα και Nobel, (π.χ. ο ΙνδόςAmartya Sen Νόμπελ Οικονομίας το 1998)  για εργασίες τους πάνω στην ανάδειξη Δεικτών Κοινωνικής Ευημερίας. Τι κι αν προσπαθούν αν αναδείξουν ότι οι οικονομικοί δείκτες που έχουν επιλέξει οι πολιτικοί μας να χρησιμοποιούν - και μέσω αυτών να σχεδιάζουν τις οικονομικές τους στρατηγικές  - είναι δείκτες «μισής αλήθειας»  άρα κακόβουλοι δείκτες…     Τι και αν τεκμηριώνουν πως ναι μεν, όλες οι μετρήσεις είναι χρήσιμες, αλλά αυτές που πρέπει να καθοδηγούν τις αποφάσεις των πολιτικών πρωταρχικά είναι οι Δείκτες  μέτρησης της Κοινωνικής Ευημερίας…     Και αναγκαστικά, όσο το ψάχνεις, όσο το ψάχνεις,  φτάνεις σε μια στιγμή που λες:  «Τέρμα !! Δεν γίνεται άλλο να με δουλεύουν…»     Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος   Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης      E-mail : [email protected]   Άρθρο υπ’ αρ. 253 / Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016.
 

Άρθρο Υπ' Αρ. 252: Ένα μεγάλο σφάλμα στην βάση υπολογισμού των Ασφαλιστικών Εισφορών του υπό ψήφιση Νομοσχεδίου.

Άρθρο Υπ' Αρ. 252: Ένα μεγάλο σφάλμα στην βάση υπολογισμού των Ασφαλιστικών Εισφορών του υπό ψήφιση Νομοσχεδίου.               Πλήθος κυβερνητικών στελεχών αλλά και οι αρμόδιοι Υπουργοί της σύνταξης του προτεινόμενου  Ασφαλιστικού Νομοσχεδίου καθησυχάζουν τους επαγγελματίες λέγοντας τους « το 85% των ελευθέρων επαγγελματιών δηλώνουν εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ, άρα θα ωφεληθούν με τα όσα προτείνονται στο νομοσχέδιο»             Ομοίως και για τους αγρότες λένε « Η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών δηλώνει κάτω από 5.000 ετήσιο εισόδημα άρα και αυτοί θα ωφεληθούν με τα όσα προτείνονται στο νομοσχέδιο»               Όλοι γνωρίζουμε την ροπή στην φοροδιαφυγή και πως την εκμεταλλεύονται σε  μεγαλύτερο βαθμό αυτοί που η νομοθεσία τους το επιτρέπει. Ακριβώς όπως το είπα: «Που η νομοθεσία τους το επιτρέπει», καθότι θα μπορούσε και να μην τους το επέτρεπε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, για μια άλλην Δευτέρα…               Πάρα λοιπόν του γεγονότος ότι όντως υπάρχει φοροδιαφυγή, δυστυχώς  τα νούμερα που αναφέρουν οι Υπουργοί και τα Στελέχη τους είναι λανθασμένα (ίσως κάποιοι τα θεωρήσουν και «ψευδή»).             Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να αποδείξω τα παραπάνω και συνεπώς να τεκμηριώσω ότι με αυτές τις λάθος εκτιμήσεις (εκούσιες ή ακούσιες) οδηγούν τους επαγγελματίες και τους αγρότες μαθηματικά σε σφαγή.                    Υπολογισμός 1ος: Οι Αγρότες             Λένε πως  η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει κάτω από 5.000 ευρώ εισόδημα. Πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος  (ή και ψέμα, αν έτσι νομίζεται)  για τον εξής απλό λόγο:             Τα στοιχεία που δίδει το Taxis στους Υπουργούς είναι πραγματικά μεν,  άκρως παραπλανητικά δε, και αυτό οφείλετε σε κάποιες ειδικές συνθήκες που αν κάποιος δεν τις λάβει υπόψιν, (και δεν τις έλαβαν οι Υπουργοί)  τα συμπεράσματα από την μελέτη πραγματικών δεδομένων θα είναι τουλάχιστον εκτός τόπου και χρόνου.               Ας το πάρουμε με την σειρά για να καταλάβουμε τι εννοώ:               Κατ’ αρχήν τα στοιχεία μέχρι και το έτος 2013 όλοι γνωρίζουμε (ακόμα και ένα μικρό παιδί) ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.  Το εισόδημα που δήλωναν οι αγρότες ήταν υπολογισμένο τεκμαρτά σύμφωνα με ένα πίνακα που εξέδιδε το Υπουργείο Οικονομικών (συμβουλευόμενο με τη σειρά του το Υπουργείο Γεωργίας) και στην πλειοψηφία τους ήταν κάτω των 500 ευρώ ετησίως !! Ναι ότι διαβάσατε !! Κάτω των 500 ευρώ εισόδημα ετησίως.              Υποχρέωνε δηλαδή τους αγρότες, ο ίδιος ο νόμος, (ξαναλέω: «Υποχρέωνε») να δηλώνουν το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου πολλαπλασιασμού : Στρέμματα  επί μια τιμή που έδιδε το Υπουργείο σε κάθε είδος παραγωγής.  Το αποτέλεσμα όπως είπαμε, επειδή το απαιτούσε ο νόμος (ξαναλέω: επειδή το απαιτούσε ο νόμος) ήταν να δηλώνουν κάτω από 500 ευρώ ετησίως όλοι σχεδόν οι αγρότες…             Πολύ σωστά λοιπόν, από 1.1.2014, καταργήθηκε αυτός ο τεκμαρτός υπολογισμός και δηλώνονται πλέον τα κέρδη που προκύπτουν αν από τα έσοδα αφαιρεθούν όλα τα έξοδα. Επιτέλους δηλαδή, «ξύπνησαν» οι νομοθετικές αρχές από τον «ηθελημένο ύπνο του δικαίου» και νομοθέτησαν σωστά.             Συνεπώς ένας λογικά σκεπτόμενος αναγνώστης θα πει πως, αν πήραν τα στοιχεία του 2014 (και όχι τα τεκμαρτά και άσχετα με την πραγματικότητα στοιχεία του 2013 και πριν) θα είχαν μια σωστή εικόνα του δηλωθέντων  εισοδημάτων των αγροτών.  Και εφόσον θα είχαν μια καλή εικόνα τότε θα ήταν σίγουροι για τα όσα διαλαλούν και αναφέρθηκαν στην εισαγωγή του άρθρου. Ότι δηλαδή: «Εμείς οι Υπουργοί κοιτάξαμε τα στοιχεία που δηλώνετε εσείς οι αγρότες στο 2014 (που ήταν το έτος που δηλώσατε τα πραγματικά) και είδαμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία έχει εισοδήματα κάτω από 5.000 ευρώ άρα μη φοβάστε για υψηλό κόστος εισφορών στον ΟΓΑ αφού όπως ξέρουμε με το προτεινόμενο νομοσχέδιο συνδέεται το ύψος του εισοδήματος με το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών.»             Αυτά λοιπόν θα πει ένας λογικά σκεπτόμενος αναγνώστης.             Αυτά όμως θα τα πει προτού ρωτήσει έναν λογιστή…             Διότι αν ρωτήσει έναν λογιστή, θα του εξηγήσει ότι ΚΑΙ το 2014 υπάρχουν ισχυρά παραπλανητικά στοιχεία λόγω της μεταβατικότητας των διατάξεων από το προηγούμενο καθεστώς  (εκείνο το τεκμαρτό που είπαμε πως ίσχυε μέχρι 31.12.2013) στο νέο σωστό καθεστώς των «Έσοδα μείον έξοδα ίσον δηλωθέν κέρδος» και ότι πραγματικά στοιχεία θα έχουμε από τις δηλώσεις του 2015 που θα γίνουν τον Απρίλιο του 2016…             Αναφέρομαι στην διάταξη που εξαιρούσε την φορολόγηση εντός του 2014 των πωλούμενων αγροτικών προϊόντων  που είχαν παραχθεί έως 31/12/2013.             Έτσι π.χ. για το λάδι, ένας αγρότης που είχε κόψει 40.000 ευρώ τιμολόγια εντός του 2014 και τα 30.000 ευρώ αφορούσαν παραγωγή λαδιού που έγινε Νοε και Δεκ 2013 δήλωνε ως έσοδο στο 2014 μόνον τα 10.000 διότι τα 30.000 φορολογήθηκαν με τον τεκμαρτό τρόπο του 2013 !!!             Μόνον στις δηλώσεις των αγροτών που θα γίνουν στο 2016 και θα αφορούν τα εισοδήματα του 2015 τα πράγματα θα απεικονίζουν ΑΚΡΙΒΩΣ την πραγματικότητα των εισοδημάτων διότι κατά μεγάλο ποσοστό θα έχουν εξαντληθεί οι πωλήσεις  παραγόμενων προϊόντων προ της 31/12/2013 που όπως είπαμε δεν δηλώνονται στα έσοδα.             Τα Επιτελεία της Κυβέρνησης όμως πήραν τα στοιχεία του 2014 για να εξάγουν τα συμπεράσματά τους δηλαδή εκείνα που εμφάνιζαν (λόγω νομοθεσίας ξανά) μειωμένα τα εισοδήματα ίσως και στο μισό !!  Τα στοιχεία των εισοδημάτων του  2015 - που θα είναι τα πραγματικά - δεν τα έχουν  επειδή δεν έχουν γίνει ακόμα οι δηλώσεις (θα γίνουν στον Απρ 2016).             Και εφόσον τα Επιτελεία της Κυβέρνησης πήραν λάθος στοιχεία τότε και τα επιχειρήματα τους βασίστηκαν σε λάθος βάση… Άρα είναι λαθεμένα και αυτά…             Απίστευτα σφάλματα….               Υπολογισμός 2ος: Οι Ελεύθεροι Επαγγελματίες             Ας δούμε την διάπραξη του ιδίου σφάλματος (διαπράττοντας όμως διαφορετικά λάθη στον υπολογισμό) και στους Ελεύθερους Επαγγελματίες.             Κατ’ αρχήν όλα έχουν ξεκινήσει από μια σταθερή προπαγάνδα η οποία εμφανίζεται, στα νεοφιλελεύθερα Μ.Μ.Ε. των Αθηνών, σχεδόν ανά μήνα, με ένα «σεσημασμένο» πινακάκι. Αυτά που αναφέρει το πινακάκι είναι σωστά. Αλλά ως συνήθως η μισή αλήθεια διαστρεβλώνει ολόκληρη την αλήθεια…               Το εν λόγω πινακάκι αναφέρει ότι 167.000 ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν 0-3.000 εισόδημα, 33.000 επαγγελματίες δηλώνουν εισόδημα από 3.001 – 5.000 ευρώ και άλλοι 30.000 ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν από 5.001 έως 10.000 ευρώ. Με λίγα λόγια πάνω από το 80% των ελευθέρων επαγγελματιών δηλώνουν έως 10.000 ετήσιο εισόδημα (δηλαδή 833 ευρώ το μήνα) και μάλιστα η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δηλώνει έως 3.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα (δηλαδή 250 ευρώ το μήνα) !!!!             Ωραίο πινακάκι !!!             Τους βολεύει μια χαρά !!!             Ως λογιστής όμως, γνωρίζω πολύ καλά ότι, ενώ όπως προαναφέραμε στην εισαγωγή, υπάρχει φοροδιαφυγή, αυτά τα χάλια που παρουσιάζουν είναι μόνον για να παραπλανήσουν τον κόσμο και να περάσουν αυτά που θέλουν με μεγαλύτερη ευκολία.             Τα προαναφερόμενα στοιχεία είναι τα εισοδήματα που δηλώνουν μόνον οι ατομικές επιχειρήσεις. Όμως αγαπητοί μου αναγνώστες, εκτός τις ατομικές επιχειρήσεις είναι και οι Ομόρρυθμες εταιρείες, οι Ετερόρρυθμες εταιρείες, οι Κοινωνίες, οι Κοινοπραξίες, οι ΕΠΕ, οι ΑΕ, οι Συνεταιρισμοί, οι ΙΚΕ κ.τ.λ. και των οποίων τα εισοδήματα ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΆΝΟΝΤΑΙ στο εν λόγω πινακάκι. Ομοίως δεν συμπεριλαμβάνονται οι τυχόν αμοιβές Διοίκησης αλλά και οι αμοιβές από μπλοκ σε λίγους πελάτες (μπλοκάκηδες).             Δείτε αναλυτικότερα ένα παράδειγμα: Έστω ότι έχετε μια ατομική επιχείρηση που έχει π.χ. 1.000 κέρδη και έχετε και μια Ομόρρυθμη Εταιρεία που έχει 40.000 ευρώ κέρδη. Τα κέρδη της ατομικής, δηλαδή τα 1.000 ευρώ,  θα φορολογηθούν με την φορολογική δήλωση του ελευθέρου επαγγελματία και θα αναγραφούν στο σημείο «Φορολογητέο Εισόδημα». Τα κέρδη όμως της Ομορρύθμου Εταιρείας, που τα λαμβάνει ως μέρισμα ο ίδιος φορολογούμενος, δεν θα εμφανισθούν στο εκκαθαριστικό του στο ίδιο σημείο δηλαδή στο «Φορολογητέο Εισόδημα» αλλά σε ένα άλλο σημείο χαμηλά που αναφέρεται ως «Αυτοτελώς Φορολογούμενα ποσά».  Αυτό συμβαίνει για τον πολύ απλό λόγο ότι τα κέρδη της εταιρείας φορολογήθηκαν στην εταιρεία άρα δεν φορολογούνται ξανά και στην φορολογική του δήλωση.  Σε αυτό λοιπόν το παράδειγμα ενώ το εισόδημα του φορολογούμενου είναι 41.000 ευρώ, (1.000 της ατομικής και 40.000 της εταιρείας) στο εκκαθαριστικό «φορολογητέο εισόδημα από επιχειρήσεις» λογίζεται μόνον τα 1.000 ευρώ, και πολύ σωστά λογίζεται μόνον 1.000 διότι μόνον αυτό θα φορολογηθεί. Τα άλλα φορολογήθηκαν στην εταιρεία  !!             Ε λοιπόν το Υπουργείο έχει «καταφέρει» και έχει ζητήσει από το Taxis το «Φορολογητέο Εισόδημα από επιχειρήσεις» και όχι το σύνολο των εισοδημάτων που δηλώνει σε διάφορα σημεία της φορολογικής του δήλωσης ο ελεύθερος επαγγελματίας !  Ως απόδειξη αυτών σας αναφέρω ότι έστω κι ας ζητούσε το σωστό πεδίο του εκκαθαριστικού , δηλαδή τα  «Αυτοτελώς φορολογούμενα ποσά», πάλι δεν θα έβγαζε σωστό αποτέλεσμα διότι εκεί  μπαίνουν και άσχετα ποσά όπως η είσπραξη ενός Τζόκερ ή ενός Λαχείου.             Σας το λέω καθαρά…              Πήραν στοιχεία από το «Φορολογητέο Εισόδημα από Επιχειρήσεις» μόνον και έτσι έβγαλαν συμπεράσματα εντελώς άσχετα.             Τόσο άσχετα όσο άσχετος μπορεί να είναι ένας που θα διαβάσει ότι το 80% των επιχειρηματιών δηλώνουν έως 3.000 ευρώ και  θα το «φάει αμάσητο». Δεν χρειάζεται να προσπαθώ να σας πείσω με επιχειρήματα. Απλή λογική βάλτε και θα καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει.               Κι όμως…             Το κατάφεραν κι αυτό.              Βασίσθηκαν σε λάθος στοιχεία και για τους Επαγγελματίες (όπως και στους αγρότες που είπαμε πιο πριν) και βάση αυτών των στοιχείων τεκμηριώνουν, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, πως:  « Μη φοβάστε αγαπητοί μου επαγγελματίες !! Αφού δηλώνεται μόνο 3.000 κέρδη μη φοβάστε για υψηλό κόστος εισφορών στον ΟΑΕΕ αφού με το νομοσχέδιο που σας προτείνουμε, εμείς οι Υπουργοί, θα  συνδέεται το ύψος του εισοδήματος με το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών και εσείς εφόσον έχετε χαμηλό εισόδημα δεν πληρώνετε ακριβή ασφάλιση.»               Αυτά λένε και με τρελαίνουν..               Μα αν έχουν τον Θεό τους, πες ότι ήταν σωστοί οι  υπολογισμοί τους, τι στο καλό, θα θεωρούσαν ότι για όλον τον υπόλοιπο τους βίο οι επαγγελματίες θα δήλωναν 3.000 ευρώ; Και τι λογική έχει η προτροπή «δήλωσε λίγα για να πληρώνεις λίγο ΤΕΒΕ;»               Δηλαδή είναι στιγμές που θες να πάρεις φόρα, να διαπεράσεις όχι το τζάμι του 6ου ορόφου μα τον ίδιο τον τοίχο…           Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος   Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης    E-mail : [email protected]   Άρθρο υπ’ αρ. 252 / Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016.       Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στα Χανιώτικα Νέα (βλέπε εδώ) : http://www.haniotika-nea.gr/ena-megalo-sfalma-sti-vasi-ipologismou-ton-asfalistikon-isforon-tou-ipo-psifisi-nomoschediou/
 

Άρθρο Υπ' Αρ. 250:  H επερχόμενη καταιγίδα στην αύξηση των εισφορών του ΤΕΒΕ

Άρθρο Υπ' Αρ. 250:  H επερχόμενη καταιγίδα στην αύξηση των εισφορών του ΤΕΒΕ                 Όταν ξεκίνησα να γράψω αυτό το άρθρο σκεφτόμουν αν ο υψηλός πυρετός μου οφείλεται στα όσα θα αναφέρω ή είναι μια σύμπτωσης καθαρά ιατρικού περιεχομένου…             Πάρα ταύτα, θα προσπαθήσω να μεταφέρω με απλά λόγια τα όσα αναφέρονται στο σχέδιο νόμου του κ. Κατρούγκαλου  για το ασφαλιστικό και ειδικά το σημείο των εισφορών που πρέπει να πληρώνει κάθε μήνα ένας επαγγελματίας στο ΤΕΒΕ.             Μέχρι τώρα αγαπητοί μου αναγνώστες, (Βλέπε Πίνακα 1) η μηνιαία πληρωμή στο ΤΕΒΕ (προσοχή ο λογαριασμός που λαμβάνουμε είναι διμηνιαίος άρα αναγράφει το διπλάσιο ποσό) κυμαίνεται στους περισσότερους επαγγελματίες από 210,71 -307,19 ευρώ (αναφέρομαι στους νέους ασφαλισμένους δηλαδή αυτούς που ασφαλίσθηκαν για πρώτη φορά στην ζωή τους μετά την 1.1.93) ενώ στους παλαιούς  (ασφαλισμένους πριν την 1.1.93) κυμαίνονται από 278,93 – 430,25 κυρίως επειδή ψήφισε μια ευνοϊκή διάταξη  η πρώτη κυβέρνηση του Σύριζα, εκείνη η …καλή, - ωχ τι έπαθα και ξανανεβαίνει ο πυρετός…-.  Εκείνη λοιπόν η κυβέρνηση ψήφισε την δυνατότητα επιλογής 3 κατώτερων κλάσεων από αυτή που ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν οι επαγγελματίες. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν η πλειοψηφία των ασφαλισμένων και για αυτό θεωρώ (εμπειρικά) ότι ο μέσος όρος μηνιαίων πληρωμών είναι κάπου εκεί που αναφέρω. Τέλος πάντων μπορείτε να το διαπιστώσετε και από τον έλεγχο των δικών σας εισφορών.             Για να δούμε όμως τι προτείνει το Σχέδιο Νόμου για το Ασφαλιστικό θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στον Πίνακα 2.  Να τον δείτε όμως σιγά - σιγά, μην σας πιάσει και εσάς πυρετός..             Τώρα που τον είδατε ας πούμε μερικά πραγματάκια γι’ αυτόν…             Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν επαγγελματίες που κρατάνε ακόμα ένα ελάχιστο όριο αξιοπρέπειας ας πούμε να βγάζουν μηνιαίως το διπλάσιο από ότι κοστίζει ένας μέτριου κόστους υπάλληλος. Ένας υπάλληλος π.χ. των 700 ευρώ κοστίζει με την ασφάλιση και με τα δώρα και την άδεια του 1.307 ευρώ τον μήνα στον επαγγελματία. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι ο επαγγελματίας  αυτός λαμβάνει κοντά στα 3.000 το μήνα ρίχνοντας μια ματιά στο πινακάκι 2 θα διαπιστώσουμε ότι από πληρωμή στο ΤΕΒΕ  κατά μέσο όρο 250 ευρώ το μήνα,  (που λέγαμε στην δεύτερη παράγραφο του άρθρου) οι εισφορές στο ΤΕΒΕ του ανεβαίνουν στα 809 ευρώ… 323,6 % αύξηση δηλαδή.             Και επειδή εσύ φίλε αναγνώστη πήρες φόρα και μου  φωνάζεις «Μα εγώ Κωστάκη βγάζω ζημιές στην επιχείρηση μου και με συμφέρει το  σχέδιο νόμου» ή  «Μα εγώ Κωστάκη βγάζω με το ζόρι 500 ευρώ το μήνα και με συμφέρει το σχέδιο νόμου » τότε να σε ενημερώσω ότι πρέπει να έχεις πάντα στο μυαλό σου ότι οι νομοθέτες χρόνια τώρα, δεν έχουν καμία, μα καμία εμπιστοσύνη…             Και να στο εξηγήσω πιο απλά:             Όσοι νομίζουν ότι είναι στις πρώτες δύο σειρές του Πίνακα 2 όπου η μηνιαία εισφορά που δίνουν τώρα είναι μεγαλύτερη, άρα θα μειωθεί με το σχέδιο νόμου, να τους υπενθυμίσω την πάγια «μαγκιά» του νομοθέτη. Σου προβάλει τα τεκμήρια σου ως ελάχιστο εισόδημα και «στέλνει αδιάβαστο». Σου προσθέτει το τεκμήριο διαβίωσης, το τεκμήριο του αμαξιού και το τεκμήριο του σπιτιού που μένεις, και σε ανεβάζουν στα 10.000 ετήσιο εισόδημα.. Τότε όμως η χαρά σου φεύγει σαν το άσπρο πούπουλο στο χειμωνιάτικο βοριά… Και σημειωτέον ότι αυτή τη μαγκιά την έκαναν σε επιδόματα αναπηρίας, σε προνοιακά επιδόματα και στο ΕΚΑΣ στην ασφάλιση του ΤΕΒΕ δεν θα το κάνουν;             Και σας παρακαλώ για ρίξτε μια ματιά στο πινακάκι όπου οι επιχειρηματίες έχοντες άνω των 5.000 εισόδημα και άνω, όσα και αν βγάζουν το μήνα, ακόμα και αν φτάσουν στα 100.000 το μήνα δεν έχουν καμία αύξηση στις εισφορές τους γιατί και αυτοί οι καημένοι έχουν μικρά παιδιά να χαβιαροθρέψουν και να τα Εμ-Αι-Τι-σπουδάσουν….             Ανεβαίνουν λίγο οι θερμοκρασίες μου…. Ο πυρετός θα φταίει..             Τέλος θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω και τον επόμενο Πίνακα 3 ο οποίος είναι ο πλέον σοκαριστικός και αποδεικνύει περίτρανα το οργανωμένο σχέδιο εξαφάνισης των Ελληνικών Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (για αυτό θα μιλήσουμε ίσως στο επόμενο άρθρο).             Κατ΄αρχήν δεν έχω προσθέσει στο πινακάκι 3 την προκαταβολή επί του φόρου που ψήφισαν πρόσφατα (75% για το 2015 και 100% για το 2016 και εφεξής) για να μην σας αγχώσω υπερβολικά.             Στον πίνακα 3 παρατηρούμε καθαρά στην τελευταία στήλη πως όσο ανεβαίνει το εισόδημα μειώνεται η συνολική επιβάρυνση των επαγγελματιών και μεγάλη ευθύνη σε αυτό έχει η δεύτερη στήλη (εισφορές ΤΕΒΕ) άρα το σχέδιο Νόμου που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση...             Τέλος θα ήθελα να αναφέρω και τεχνικά ζητήματα στο σχέδιο νόμου που θα οδηγήσουν σε ξεκαρδιστικές (πάντα συνδυαζόμενες με κλάμα) καταστάσεις.             α) Οι «μπλοκάκηδες» – δια στόματος Κατρούγκαλου – θα έχουν μόνον 6,5 % επιβάρυνση.  Το υπόλοιπο 13,5% για την εισφορά σύνταξης και το ποσό της υγείας θα το πληρώνει – λέει  - ο εργοδότης. Αλήθεια ποιος εργοδότης από τους 3 που προβλέπει η διάταξη των «μπλοκάκηδων»; Και πες πως είναι ένας ο εργοδότης τι θα κάνει λοιπόν; Ο «μπλοκάκιας» θα πληρώνει στο ΤΕΒΕ και αυτός στο ΙΚΑ; Ωχ θεέ μου….             β) Ξέχασαν επίσης κάτι. Το σχέδιο νόμου έχει βασισθεί στο εισόδημα από τα κέρδη των επιχειρήσεων διότι αλλιώς δεν «δουλεύει» το σύστημα.  Όμως στην ασφάλιση του ΤΕΒΕ δεν υπάγονται μόνον εξαιτίας της κατοχής μιας ατομικής επιχείρησης ή της κατοχής μετοχών, μεριδίων κάποιας εταιρείας η οποία προσδίδει εισόδημα και έτσι ο υπολογισμούς του Σχεδίου Νόμου έχει βάση. Υπάγονται στην ασφάλιση του ΤΕΒΕ και περιπτώσεις που ασφαλίζονται επειδή είναι π.χ. διαχειριστές σε μια επιχείρηση χωρίς να είναι μέτοχοι αυτής. (π.χ. στην περίπτωση της Ιδιότυπης Κεφαλαιουχικής Εταιρείας σ.σ. Ι.Κ.Ε.). Και τι θα γίνει αν σε αυτές τις εταιρείες οι μέτοχοι βάλουν κάποιον ως διαχειριστή με ένα μικρό εισόδημα ώστε να αποφεύγουν την ασφάλιση..               Τέλος πάντων…              Κουράστηκα…..              Πάω να ξαπλώσω γιατί με έπιασαν πάλι ρίγη….      Υ.Γ. Οι πίνακες έχουν ανασυρθεί από την εγκυρότατη και αξιόλογη επιστημονική ομάδα του Taxheven.gr και απλά υπήρξαν επεμβάσεις για την απλοποίηση τους.  Αν θέλετε λεπτομέρειες μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα στοhttp://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/27058     Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στα Χανιώτικα Νέα (βλέπε εδώ) : http://www.haniotika-nea.gr/ikonomika-ke-alla-me-apla-logia-kathe-deftera-arthro-ip-ar-250/       Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος   Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης  E-mail : [email protected]     Άρθρο υπ’ αρ. 250 / Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2016.   



                             ΠΙΝΑΚΑΣ 1 Τι ίσχύει στις μηνιάιες πληρωμές του ΤΕΒΕ μέχρι σήμερα (Δεν παίζει κανένα ρόλο το ύψος του εισοδήματος) Κλάσεις Νέοι   Ασφαλισμένοι (μετά     την 1/1/93) (Συντ+Ασθ) Παλαιοί Ασφαλισμένοι (πριν την 1/1/93) (Συντ+Ασθεν) 1 210,71 245,2 2 257,34 278,93 3 307,19 314,99 4 335,37 335,37 5 386,84 372,6 6 436,3 408,38 7 466,54 430,25 8 504,47 457,69 9 538,55 482,34 10 572,66 504,01 11 606,74 531,66 12 640,82 556,31 13 674,92 580,98 14 709,01 605,64                                                             ΠΙΝΑΚΑΣ 2 Τι προτείνεται με το Σχέδιο Νόμου για το Ασφαλιστικό (Σχέση εισφορών με το εισοδήμα) Μηνιαίο Εισόδημα Άρα ετήσιο Μην Εισφ για Συνταξη Μην. Εισφ Υγείας Σύνολο Μηνιαίων Εισφορών σύμφωνα με το Σχέδιο Νόμου Σύνολο Ετήσιων Εισφορών σύμφωνα με το Σχέδιο Νόμου 500 6.000 117 35 152 1.821 1.000 12.000 200 70 270 3.234 1.500 18.000 300 104 404 4.851 2.000 24.000 400 139 539 6.468 3.000 36.000 600 209 809 9.702 3.500 42.000 700 243 943 11.319 4.000 48.000 800 278 1.078 12.936 5.000 60.000 1.000 348 1.348 16.170 6.000 72.000 1.172 407 1.579 18.948 6.500 78.000 1.172 407 1.579 18.948 7.000 84.000 1.172 407 1.579 18.948 7.500 90.000 1.172 407 1.579 18.948 8.000 96.000 1.172 407 1.579 18.948 8.500 102.000 1.172 407 1.579 18.948 9.000 108.000 1.172 407 1.579 18.948 10.000 120.000 1.172 407 1.579 18.948                                                                               ΠΙΝΑΚΑΣ 3 Αν ψηφιστεί το Ασφαλιστικό ως έχει οι βασικές επιβαρύνσεις των επαγγελματιών θα έχουν ως εξής: Ετήσιο καθαρό εισόδημα Ασφ. Εισφ ΤΕΒΕ Φόρος Εισοδήμ Τέλος Επιτηδεύμ Εισφορά Αλληλεγ Σύνολα Επιβάρυνσης % Επιβ επί του Εισοδήμ 2.400 1.573 624 650 0 2.847 119% 12.000 3.234 3.120 650 0 7.004 58% 13.200 3.557 3.432 650 92 7.731 59% 20.400 5.498 5.304 650 286 11.738 58% 30.000 8.085 7.800 650 420 16.955 57% 40.800 10.996 10.608 650 816 23.070 57% 50.400 13.583 13.132 650 2.016 29.381 58% 60.000 16.170 16.300 650 2.400 35.520 59% 70.800 18.954 19.864 650 2.832 42.300 60% 80.400 18.954 23.032 650 3.216 45.852 57% 90.000 18.954 26.200 650 3.600 49.404 55% 100.800 18.954 29.764 650 6.048 55.416 55% 116.400 18.954 34.912 650 6.984 61.500 53%
 

Η καθοδήγηση προς τα Κόκκινα Δάνεια και το πραγματικό τους χρώμα: Το μαύρο.

Η καθοδήγηση προς τα Κόκκινα Δάνεια και το πραγματικό τους χρώμα: Το μαύρο.                 Κατά την έναρξη της Κρίσης, όλοι, συζητούσαμε για τα χάλια του δημόσιου χρέους της Χώρας μας, - παρασυρόμενοι από συγκεκριμένους μηχανισμούς καθοδήγησης -,  αλλά τι κρίμα, κανείς δεν έδωσε σημασία για την  τότε χαμηλή δανειακή επιβάρυνση των Τραπεζών και των Ιδιωτών..             Και όσο υπνωτισμένη  ήταν η Ελληνική Οικονομία από το μεγάλο της λάθος (Δημόσιο Χρέος)  άφησε ακάλυπτο το υγειές της κομμάτι (Ιδιωτικό Χρέος).              Σκέπαζε με κουβέρτα την γιαγιά της και άφηνε ξεσκέπαστα τα παιδιά της…             Ακόμα και το άθροισμα Δημοσίου και Ιδιωτικού Χρέους ήταν χαμηλότερα από πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε.               Περασμένα ξεχασμένα…             Αμέσως μετά έγιναν όσα (δεν) έπρεπε να γίνουν….               Ύφεση της ιδιωτικής οικονομίας δια .. λογαριασμό της ύφεσης του Δημόσιου Τομέα (!!!), υψηλοί φόροι,  στραγγάλισμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, κατάπτυστο επιχειρηματικό περιβάλλον, κατακόρυφη πτώση της ψυχολογίας του επιχειρείν, κατάρρευση της εργασιακής ισορροπίας..             Μπλοκάρισμα των τότε υγιών μας τραπεζών (πάντα σε σχέση με τις «δομημένες» δικές τους …), απαγόρευση δανεισμού των ιδιωτικών επιχειρήσεων, δηλαδή κανονική στείρωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Tα  ΔΝΤ, PSI , ΤΧΣ, ΤΑΙΠΕΔ, τα Γερμανικά Ταμεία, τα  Capital Control τακτοποίησαν και την τελευταία λεπτομέρεια. Ίσως θα χρειασθούν μερικε΄ς ακόμα άγνωστες λέξεις για να «δέσει» το θέμα…               Εν κατακλείδι, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Να καταφέρουν σε λίγα χρόνια να πάρει το Κόκκινο χρώμα του Δημοσίου Χρέους και το Ιδιωτικό Χρέος. Μα και βέβαια χωρίς να κοκκινίζει κανείς γι’ αυτό.               Τώρα, φτάσαμε γρήγορα στο τώρα, έρχονται στον κοσμάκη και του τα περιγράφουν τα κόκκινα δάνεια ως «άσπρα».  (Τι στο καλό γίνεται εδώ πέρα με τα χρώματα; )             Του λένε να μην φοβάται διότι  με τον Νομοθετικό Πλαίσιο περί των Κόκκινων Δανείων όλοι θα κερδίσουν (όπως τότε στο Χρηματιστήριο):             Η Τράπεζα θα πουλήσει ένα δάνειο αξίας  300.000 στην τιμή των 100.000 σε μια ιδιωτική εταιρεία ή σε ένα fund και έτσι θα πάρει ζεστά – ζεστά τα 100.000 ευρώ, θα πάρει ίσως  και κάποια ασφαλιστική αποζημίωση ενώ η ζημιά του κουρέματος θα της αφαιρέσει και αρκετό φορολογικό βάρος.  Τι να τα έκανε τους τοίχους και τα κουφάρια η τράπεζα; . «Ούτε του παπά» λοιπόν !!             Η Ιδιωτική εταιρεία που αγόρασε το δάνειο θα πουλήσει στον αρχικό οφειλέτη με 150.000 και δόσεις κάτι που θα της προσφέρουν 50% κέρδος !!             Ο δε Ιδιώτης εκεί που χρωστούσε 300.000 δάνειο θα οφείλει 150.000 !! Τι κούρεμα κι αυτό!! Μα δεν είναι καταπληκτικό σενάριο; Να γιατί μας λεν ότι αυτά δεν θα είναι κόκκινα δάνεια μα θα ‘ναι άσπρα, κάτασπρα…               Κι αν πας να τους στριμώξεις με την ερώτηση «Καλά γιατί δεν το κάνουν οι ίδιες οι τράπεζες αυτό παρά εμπλέκουν ιδιώτες αμφιβόλου αξιοπιστίας;» αυτοί απαντούν : «Τα πιστωτικά ιδρύματα δεν προτείνουν ευνοϊκές ρυθμίσεις καθώς κάτι τέτοιο θα εκθέσει τον αντιπρόσωπο της τράπεζας σε κίνδυνο κατηγορίας για απιστία»,  θα τον εκθέσει δηλαδή σε ποινικό αδίκημα αφού σε κάποιους θα εισπράττει το κεφάλαιο του δανείου  και τους τόκους ενώ σε κάποιους άλλους θα κάνει κούρεμα 50% του κεφαλαίου…             Επίσης επιμένουν και για τον πλήρη έλεγχο των Ιδιωτικών Εταιρειών που θα αναλάβουν τα κόκκινα δάνεια μέσω της Διοίκησης της Τράπεζας της Ελλάδος (πάλι σας βλέπω να κρυφογελάτε …)  όπως επίσης, σύμφωνα με το νομοσχέδιο,  θα είναι διαφανή όλα τα στοιχεία των όσων κατέχουν ποσοστό ανώτερο του 10% τέτοιων Εταιρειών. Περεταίρω το Νομοθετικό Πλαίσιο αναφέρει την απαγόρευση χειροτέρευσης της θέσης του οφειλέτη ή του εγγυητή !! Βαρύγδουπη φράση…               Όμως στα «ψιλά τα γράμματα» λέει ότι απαγορεύεται η χειροτέρευση της θέσης του οφειλέτη ή του εγγυητή «μόνο και μόνο λόγω της μεταβίβασης της οφειλής του ή της ανάθεσης της προς διαχείριση…» Μόνο σε αυτό το στάδιο λοιπόν η προστασία… Μετά βλέπουμε…               Όλα αυτά οδηγούν σε προβληματισμούς.             Και εκεί που σκέφτεσαι τους προβληματισμούς αυτούς σου ξανάρχεται το χρώμα..             Και λες το κόκκινο μπας και δεν είναι άσπρο και  ν’ ναι μαύρο;             Μπας και μπροστά μας θα έχουμε funds και Ιδιωτικές Επιχειρήσεις υποχείρια παγκόσμιων οικονομικών αρπακτικών  τα οποία δεν θα τα περιορίζουν αποτελεσματικά οι όποιοι εγχώριοι νομοθετικοί φραγμοί; Μπας και οι σχηματισμοί αυτοί θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα απέραντο κατασχετήριο ακινήτων κατά τα πρότυπα της Ισπανίας  με 100 κατασχέσεις ακινήτων ανά ημέρα;             Μπας και η αύξηση του ιδιωτικού χρέους ήταν προσχεδιασμένη με στόχο την κλοπή της περιουσίας των πολιτών μαζί με το ξεπούλημα της Δημόσιας Περιουσίας;               Τι να σας πω…               Ζωγράφος δεν είμαι να γνωρίζω από χρώματα.             Και να ήμουν πάλι θα δυσκολευόμουν διότι ο συνδυασμός κόκκινο, άσπρο και μαύρο είναι προβληματικός για τους ζωγράφους...               Το σίγουρο για μένα είναι ένα.               Η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία στην Χώρα μας, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες,  έχει χάσει την δημοκρατικότητα της από τους ισχυρούς ζυγούς των Παγκόσμιων Αγορών. Οι νόμοι που ψηφίζονται δεν εξυπηρετούν ποια το κοινωνικό όφελος μα το πορτοφόλι και την ισχύ των Διεθνών Αγορών και αυτό δεν το αξίζει ο ταλαιπωρημένος πολίτης είτε αυτός είναι Έλληνας, είτε Γερμανός είτε Ισπανός είτε Γάλλος.             Η Συμμετοχική Δημοκρατία πρέπει να μπει μπροστά, να γεννήσει μπροστάρηδες, να απαγκιστρώσει την νομοθέτηση από τα χέρια των αρπακτικών.             Διότι ο Ματαραοανός Καστοριάδης έλεγε πως «Μπορώ να είμαι ελεύθερος όταν τηρώ τον νόμο, μόνο αν μπορώ να πω πως αυτός ο νόμος είναι δικός μου, μόνον αν μου δόθηκε η πραγματική δυνατότητα να συμμετάσχω στη διαμόρφωσή του και στην θέσμισή του (έστω και αν δεν υπερίσχυσαν οι δικές μου προτιμήσεις)…»               Κλείνοντας το άρθρο, και ανοίγοντας την καινούργια χρονιά, καλοί μου φίλοι αναγνώστες, εύχομαι να είμαστε γεροί για να αγωνισθούμε έντιμα και ηθικά,  ως να ήταν αυτή η κύρια υποχρέωση μας.             Τις γνωστές ευχές τις αφήνω για άλλους.     Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος   Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης     E-mail : [email protected]  
  Άρθρο υπ’ αρ. 249 / Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016.   

Δημοσίευση στα Χανιώτικα Νέα:  http://www.haniotika-nea.gr/h-kathodigisi-pros-ta-kokkina-dania-ke-to-pragmatiko-tous-chroma-to-mavro/
 

Άρθρο υπ' αρ.248: Οι κατασχέσεις των Αγροτικών Επιδοτήσεων.

Οι κατασχέσεις των Αγροτικών Επιδοτήσεων.           Το φαινόμενο των κατασχέσεων των αγροτικών επιδοτήσεων είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κατάντια και την ανηθικότητα της παραδομένης Πολιτικής στα γρανάζια των Αγορών.           Διότι όταν ο ίδιος ο Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. (Οργανισμός Πληρωμών & Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμών & Εγγυήσεων) στην ιστοσελίδα του [1] αναφέρει ότι:          Α) οι επιδοτήσεις σύμφωνα με το άρθρο 11 του Καν. (ΕΚ) 1290/05 πρέπει να καταβάλλονται στο ακέραιο προς τους δικαιούχους,      Β)  με το άρθρο 982 παρ. 2 παρ. ε’ του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, προβλέπει ότι εξαιρούνται από την κατάσχεση κάθε είδους κοινοτικές ενισχύσεις ή επιδοτήσεις στα χέρια του ΟΠΕΚΕΠΕ ως τρίτου μέχρι την κατάθεσή τους στον τραπεζικό λογαριασμό των δικαιούχων ή με άλλον τρόπο καταβολή τους σε αυτούς,      Γ) με το αρ. πρωτ. 313904/2-11-05 έγγραφο της Δ/νσης Νομοπαρασκευαστικού Έργου και Νομικών Υποθέσων / Τμήμα Νομικό που αναφέρει ότι με βάση το άρθρο 464 του Αστικού Κώδικα που ορίζει ότι «απαιτήσεις ακατάσχετες είναι ανεκχώρητες», οι κοινοτικές ενισχύσεις ή επιδοτήσεις είναι ακατάσχετες και δεν εκχωρούνται και η αναγγελία αυτών μέχρι την καταβολή τους στους δικαιούχους είναι ανίσχυρη και δεν υπάρχει υποχρέωση του Οργανισμού ως τρίτου για καταβολή των εν λόγω ενισχύσεων στους δανειστές,               τότε τι άλλο χρειαζόμαστε ως επιχείρημα για να αντισταθούμε;           Και τι κάνουν οι Διοικήσεις των Τραπεζών;             Μα το πολύ απλό: Θεωρούν ότι όταν ξεκινούν οι επιδοτήσεις από την Ε.Ε. είναι επιδοτήσεις και για αυτό είναι ακατάσχετες, όταν φτάνουν στο Ελληνικό Κράτος είναι επιδοτήσεις άρα ξανά αυτές είναι ακατάσχετες. Όταν φτάνουν στον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι επιδοτήσεις και πάλι είναι ακατάσχετες, αλλά και όταν πιστώνονται στον τραπεζικό λογαριασμό του δικαιούχου ως επιδοτήσεις είναι ξανά ακατάσχετες.  Πιο σατανικό όμως μυαλό ορίζει ότι όταν μείνουν για λίγο χρόνο στην Τραπεζικό λογαριασμό του Δικαιούχου οι επιδοτήσεις αυτές μετατρέπονται σε … καταθέσεις και εξ αυτού του λόγου μπορούν να κατασχεθούν;           Μα ποιο σατανικό μυαλό μπορεί να το σκέφτηκε αυτό το πράγμα;           Και ευτυχώς που έχουμε τους βουλευτές, αυτούς του τριάντα τρεις που έκαναν επιστολή .. συμπαράστασης προς τους αγρότες !!             Αυτούς που .. κατακεραύνωσαν το σύστημα της κατάσχεσης αυτής στέλνοντας μια κοινή ανακοίνωση  που ζητούσε στο τέλος της τα εξής απίστευτα:           Προτού – λέει – να γίνει η κατάσχεση των αγροτικών επιδοτήσεων μέσω Τραπεζικού Λογαριασμού να υπάρχει συνεννόηση των δύο μερών… Φανταστείτε λοιπόν τα δύο μέρη να συνεννοούνται. Τον τραπεζίτη από εδώ και τον αγρότη από εκεί. Σκηνικό για να γελάτε για όση ώρα θέλετε με την προϋπόθεση να κλαίτε υποχρεωτικά, αμέσως μετά,  για ισόχρονο διάστημα…            Το δεύτερο που ζήτησαν είναι να επαναφέρουν – λέει – το ακατάσχετο των 1.500 ευρώ από τα 1.250 που το πήγαν οι τελευταίοι … κυβερνοφωστήρες… Αντί δηλαδή να ψάξουν το θέμα σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο που έχει αναρτήσει ο ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου όπως προαναφέραμε όλη η επιδότηση είναι ακατάσχετη, επικαλούνται τα ψίχουλα της νομοθεσίας του ακατάσχετου ορίου των 1.500 ευρώ από 1.250 ώστε  να βγάλουν δηλαδή 250 ευρώ κέρδος ανά επιδότηση στον αγρότη…           Όσο κι ας σας φαίνεται όλα αυτά απίστευτα δυστυχώς τούτα τα δύο ζήτησαν στον επίλογο της επιστολή τους οι βουλευτές… Τριάντα τρεις το σύνολο…           Η αλήθεια όμως ίσως να είναι πολύ πιο πικρή απ΄όσο αυτή εμφανίζεται. Όσοι πληρώνουν τα σπασμένα (εν προκειμένω οι αγρότες)  παγωμένοι παρατηρητές της κατηφόρας, κλαίνε την μοίρα τους σαν στο δρόμο συναντηθούν… Για να καταλαβαινόμαστε, όπως ακριβώς πράττουν και οι υπόλοιποι επαγγελματίες δηλαδή …           Μοναδικό φως η συνεργασία. Η οριζόντια συνεργασία των πρωτοβαθμίων οργάνων, αυτών που είναι πλησιέστερα των πολιτών, μπορεί να βρει λύση.           Οι αγρότες δεν πρέπει να μείνουν παγωμένοι.           Οι αγρότες όμως δεν πρέπει να κινηθούν μόνοι τους. Πρέπει να ζητήσουν την απαραίτητη βοήθεια από νομικούς ή από ειδικούς ανάλογα με το θέμα που τους απασχολεί. Έτσι μόνον μπορούν να πάρουν αποφάσεις τέτοιες ώστε να προβάλουν δίκαια και αρκούντος τεκμηριωμένα αιτήματα. Διότι όταν λέμε δίκαια αιτήματα των αγροτών θα πρέπει αυτά να προβλέπουν και περιορισμένη προστασία των αγροτών που έχουν υψηλά εισοδήματα ή  υψηλές επιδοτήσεις.           Διότι το δίκαιο και το ηθικό έχει ελπίδα μόνον όταν αυτό έχει το απαιτούμενο εύρος φίλοι μου….   Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης  E-mail : [email protected] Άρθρο υπ’ αρ. 248 / Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2015.  
 

Η αλληγορία των βατράχων.

Η αλληγορία των βατράχων. Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων. Στόχος, ν' ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους υποστηρίξουν. Ο αγώνας άρχισε. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν : "Τι άσκοπος κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν..." Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους ίδιους τους, τους εαυτούς... Ο κόσμος συνέχιζε το ίδιο: "Τι κόπος! Μα γιατί προσπαθούν; Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να το καταφέρουν..." Και οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν. Μόνο ένας συνέχισε να σκαρφαλώνει. Στο τέλος, μόνο αυτός και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή! Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε ν' ανέβει στην κορυφή. Τότε συνειδητοποίησαν όλοι, πως αυτός ο μόνος, νικητής... ...ήταν κουφός!!!

HARYK

HARYK

 

Να σου πω μια ιστορία;

Να σου πω μια ιστορία ; Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του… Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει ; Γιατί δεν το σκάει ; Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαζε γιατί ήταν δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν ;" Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα-, ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ’ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός. Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ’ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά και τη μεθεπόμενη το ίδιο… Ώσπου, μια μέρα, μια φρικτή ημέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του. Αυτός ο Πανίσχυρος και Θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννηση του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του... Έτσι είμαστε λίγο-πολύ όλοι, σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια πού μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε. Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω". Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα πού επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι’ αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι. Όταν, μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε: "δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω". Ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε εάν μπορούμε, είναι να προσπαθήσουμε πάλι, με όλη μας την ψυχή… Με όλη μας την ψυχή! The elephant in chains. Jorge Bucay

HARYK

HARYK

 

περί αξιοπρέπειας

Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα. Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό. Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να στο αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα. Το ν’ αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης. Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου. Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής. Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ’ αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο. Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα. Είμαστε – οι περισσότεροι τουλάχιστον – πλάσματα της διάθεσης ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ’ αυτό. Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη. Υπάρχουν όμως μερικοί που δεν είναι πιασμένοι σ’ αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται όταν η θέληση παύει να δρα. Τα χρήματα πραγματικά καταστρέφουν τους ανθρώπους. Οι πλούσιοι έχουν μια ιδιαίτερη αλαζονεία. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σε κάθε χώρα, οι πλούσιοι έχουν γύρω τους εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οποιονδήποτε, ακόμα και τους θεούς, και μπορούν πράγματι ν’ αγοράσουν τους δικούς τους θεούς. Αυτή η ατμόσφαιρα όμως δεν υπάρχει μόνο στον πλούτο, αλλά και στις ικανότητες, τα ταλέντα, που μπορεί να έχει κανείς. Οι ικανότητες δίνουν στον άνθρωπο μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας. Τον κάνουν να νιώθει επίσης ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, ότι είναι διαφορετικός. Όλα αυτά του δίνουν μια αίσθηση υπεροχής: κάθεται ικανοποιημένος και κοιτάζει τους άλλους να πασχίζουν και να ντροπιάζονται• δεν έχει συναίσθηση της δικής του άγνοιας και σε τι σκοτάδι βρίσκεται ο νους του. Τα λεφτά και οι ικανότητες προσφέρουν μια πολύ καλή φυγή απ’ αυτό το σκοτάδι. Αλλά και η φυγή είναι ένα είδος αντίστασης που γεννάει τα δικά της προβλήματα. Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα. Krishnamurti

SophiaL

SophiaL

 

Οι καραμέλες της ζωής μας...

Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας...                   Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα… Έχω πολύ περισσότερο παρελθόν, παρά μέλλον… Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες. Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους. Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα… Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼ όσες έχω ήδη "φάει". Σκοπός μου είναι, να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου σκοπός να είναι ο ίδιος, γιατί με κάποιον τρόπο, θα φτάσεις κι εσύ εκεί… Mario de Andrade

HARYK

HARYK

 

ΣΠΟΡΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΓΕΙΑ ΣΑΣ.ΕΙΜΑΙ ΝΕΟΣ ΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΣΠΟΡΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.ΕΧΩ ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΕ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΔΗΓΟΥΣ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΝΑ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΑ ΔΗΛΑΔΗ 2-3 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΒΔΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΠΟΙΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ Η ΩΡΕΣ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΩ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΘΕ ΟΔΗΓΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΩ ΜΕ ΜΟΝΟΗΜΕΡΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ.ΚΑΜΙΑ ΓΝΩΜΗ?? ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ....

MANOLIST

MANOLIST

 

Μόνο κριτική ή και αυτοκριτική;

Απόσπασμα από το σχόλιό μου (σχόλιο της Δευτέρας, 14.7.2014). [...] Βρισκόμαστε ήδη στα μέσα Ιουλίου και το σημερινό σχόλιό μου συμπίπτει χρονικά με την καταληκτική ημερομηνία υποβολής των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος οικ. έτους 2014. Το γνώριμο ερώτημα περί παράτασης ή όχι στην προθεσμία υποβολής των δηλώσεων μονοπωλούσε τις συζητήσεις όλων των συναδέλφων αυτές τις μέρες. Η πλειονότητα των λογιστών-φοροτεχνικών βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης με όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί σχετικά με το θέμα των δηλώσεων και πραγματικά ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις. Σήμερα, η αγωνία όλων θα φτάσει στο κατακόρυφο για το αν τελικά θα δοθεί ή όχι παράταση. Ουσιαστικά, η ιστορία επαναλαμβάνεται κι εμείς παρακολουθούμε αποσβολωμένοι το ίδιο έργο να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας! Τα «απόνερα» των λανθασμένων χειρισμών της ηγεσίας του υπ. Οικονομικών, τα τεράστια τεχνικά προβλήματα στην πλατφόρμα ηλεκτρονικής υποβολής των δηλώσεων και άλλα πολλά που έχουν επισημανθεί κατά διαστήματα, εξακολουθούν να μας πνίγουν. Ένας ολόκληρος κλάδος αντιμετωπίζει εδώ και πάρα πολύ καιρό την αναλγησία και τον εμπαιγμό του υπ. Οικονομικών και ουσιαστικά σύρεται δεμένος πισθάγκωνα από το άρμα των υπευθύνων που κομπάζουν επιδεικτικά για το τρόπαιό τους. Κάτι τέτοιες στιγμές έρχεται στο μυαλό μου εκείνος, που με τη δύναμη της ποιητικής του γραφίδας, αλλά και με τη στάση του γενικότερα, άλλοτε «ξέσκιζε» καθετί κατεστημένο και άλλοτε τόνιζε με λυρισμό και τραγικότητα «[...] Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό, ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια, χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό, άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια[...]». 1 Στη δική μας κοσμοθεωρία, εννοώ των λογιστών-φοροτεχνικών, φαίνεται πως απουσιάζει αισθητά η πυγμή και η διάθεση για αγώνα διεκδίκησης των νομίμων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειάς μας. Θαρρείς και κάποιο μαγικό ραβδί μας ακούμπησε και αφαίρεσε τη σπιρτάδα από το βλέμμα μας, έκανε τη φωνή μας να σιγήσει και πάγωσε την όποια προσπάθεια για αγώνα, μετατρέποντάς μας σε άβουλα όντα, σε σύγχρονους ραγιάδες, σε πειθήνια όργανα των ανθρώπων που ηγούνται. Όντες διασπασμένοι και κατακερματισμένοι έχουμε γίνει βούτυρο στο ψωμί της πολιτικής ηγεσίας του υπ. Οικονομικών που επωφελείται από αυτή την κατάσταση και ασελγεί σχεδόν καθημερινά στην ψυχική μας υγεία. Κατά μία άλλη άποψη όμως, η πλειονότητα των συναδέλφων απλά αρέσκεται στο να κριτικάρει μονίμως τις προσπάθειες των λίγων που συμμετέχουν στα κοινά του κλάδου, χωρίς ωστόσο η πλειονότητα αυτή να θέλει να συνδράμει στην κοινή συλλογική προσπάθεια. Όμως, μονάχα η στείρα κριτική, χωρίς ενεργή συμμετοχή και προτάσεις, δεν οδηγεί ποτέ στη λύση των όποιων προβλημάτων, τουναντίον οξύνει τις αντιπαραθέσεις και δεν ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα. Καθώς το κουβάρι της ζωής μας ξετυλίγεται έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου και ηχούν στα αυτιά μας οι σειρήνες της αυτοκριτικής. Είναι ομολογουμένως μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία, γιατί ακολουθώντας τα δύσβατα και γεμάτα αγκάθια μονοπάτια της αυτοκριτικής βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πιο αυστηρό πρόσωπο του εαυτού μας που δεν χαρίζεται σε τίποτε. Τότε, περνούν από μπροστά μας σαν σκηνές σε κινηματογραφικό πανί, όλες οι πράξεις, οι παραλείψεις, τα λάθη και η γενικότερη στάση μας μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν θα αναφερθώ στα λάθη επί προσωπικού επιπέδου στο σημερινό μου σχόλιο, αλλά μόνο στα λάθη μας που αφορούν στην επαγγελματική μας ζωή. Γιατί είναι σίγουρο πως έχουμε κάνει κι εμείς λάθη, δεν εξηγείται αλλιώς όλο αυτό που βιώνουμε. Πρέπει έστω για μια φορά να δούμε και τη δική μας καμπούρα. Δεν αναφέρομαι βέβαια στα λάθη κατά την άσκηση των επαγγελματικών καθηκόντων μας, αλλά στα λάθη εκείνα που μας οδήγησαν να είμαστε μέλη ενός κλάδου που έχει γίνει έρμαιο στις ορέξεις της εκάστοτε ηγεσίας του υπ. Οικονομικών. Τα λάθη μας -κατά την ταπεινή μου γνώμη-, εντοπίζονται κυρίως στην στάση μας απέναντι σε μια σειρά προβλημάτων που μας ταλανίζουν, στην αποχή μας από τις συλλογικές προσπάθειες, στον εξευτελισμό πολλές φορές της ίδιας μας της εργασίας, καθώς και σε μια ακόμη σειρά παραγόντων που οδήγησαν ένα κλάδο που ενώ θα πρεπε να ηγείται των εξελίξεων γύρω από τα οικονομικά θέματα, επί της ουσίας να κείτεται λαβωμένος και παραγκωνισμένος στη γωνιά των εξελίξεων. Εξυπακούεται ότι, το πέρασμά μας από τις ατραπούς της αυτοκριτικής δεν μας αφαιρεί το δικαίωμα να κρίνουμε ή να στηλιτεύουμε τα κακώς κείμενα στον χώρο μας. Δεν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ή εσάς ότι σώνει και καλά φταίμε μόνο εμείς για όσα βιώνουμε. Αντιθέτως, πιστεύω πως, αν εντοπίσουμε τα λάθη μας σε ατομικό επίπεδο, τότε απαλλαγμένοι από τα βάρη του παρελθόντος που μας στοιχειώνουν, θα προχωρήσουμε παραπέρα και μέσω της συλλογικότητας θα πετύχουμε όλα αυτά που επιθυμούμε. Γιατί, ο καθένας από μας, αφού θα έχει ήδη περάσει από την κρησάρα της αυτοκριτικής, θα πρέπει έπειτα να διεκδικήσει τα αιτήματά του μέσα από συλλογικές προσπάθειες. Μέσα από τη συλλογικότητα η ατομική φωνή θα ενωθεί με τις φωνές των υπολοίπων δημιουργώντας έτσι μια ενιαία και δυνατή φωνή που δεν θα φτάνει ως ψίθυρος στις κλειστές υπουργικές θύρες, αλλά θα σπάσει τα τύμπανα των υπευθύνων που αποφασίζουν καθισμένοι αναπαυτικά στους υπουργικούς θώκους. Με τον τρόπο αυτό, σε κάθε κακοτοπιά της ηγεσίας, σε κάθε αδόκιμη προσπάθειά της που θίγει την επαγγελματική και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας, θα είμαστε εκεί για να διατυπώσουμε με παρρησία τις αντιρρήσεις μας και να κουνήσουμε εμείς πλέον επιδεικτικά το δάκτυλο στους αρμοδίους. Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούν να γίνουν απ΄ τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά απαιτείται έντονη προσπάθεια. Ευελπιστώ σύντομα να αλλάξει άρδην το τοπίο και του χρόνου τέτοια εποχή να μη συζητάμε για παρατάσεις και άλλα σχετικά. Το δίλημμα είναι το ακόλουθο, ικέτης ή ενεργός διεκδικητής; Η λύση κατά την άποψή μου θα έρθει μόνο μέσα τη συλλογική προσπάθεια. Μέσω της γραφίδας μου να τονίσω για πολλοστή φορά ότι δεν διεκδικώ δάφνες, δεν γράφω κάτι καινοφανές, αλλά λειτουργώ σαν διαπρύσιος κήρυκας της ενότητας των συναδέλφων [...]. [1] Κώστας Καρυωτάκης, Ανδρείκελα

KAROLOS

KAROLOS

 

περίληψη

καλημέρα σας!! θα ήθελα να με βοηθήσει κάποιος με τις γνώσεις του. Ο πάτερας μου πριν χρόνια είχε μια Ο.Ε. (50-50) η επιχείρηση ήταν μηχανουργείο. Δυστυχώς, τα βιβλία της επιχείρησης τα τηρούσε ένας απατεώνας...(κατόπιν το διαπιστώσαμε). Πριν λίγες μέρες λάβαμε ένα χαρτί απο το πρωτοδικείο, που μας ενημερωνε ότι η Ο.Ε. είναι ακόμη ανοιχτή.Ο πατέρας μου-και ο πρώην συνεταιρος του-οι οποίοι έχουν εδώ και χρόνια τις ατομικές επιχειρήσεις τους, νόμιζαν οτι είχε γίνει η διακοπή εδώ και 12 χρόνια. Ο λογιστής-απατεώνας είναι αφαντος καθώς και όλα τα βιβλία και παραστατικά της Ο.Ε. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση? Πως θα περιορίσουμε όσο δυνατόν περισσότερο τα πρόστιμα?

efthimiou

efthimiou

 

ΧΑΡΤΟΣΗΜΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΙΤΛΟΥ ΚΤΗΣΗΣ

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με το τμήμα χαρτοσήμου του Υπουργείου στο τηλ. 2103602480 και 2103642922 τον φόρο 20% στους Τίτλους Κτήσης τον υποβάλουμε στην εφαρμογή της Προσωρινής δήλωσης παρακαρατούμενων φόρων και το χαρτόσημο θα πάμε στην Δ.Ο.Υ. να μας εκδώσει ταυτότητα πληρωμής . Αυτό μέχρι να διορθωθεί η εφαρμογή για να μην είναι εκπρόθεσμες οι δηλώσεις παρακράτησης.

ANTONKAZ

ANTONKAZ

 

φπα φορτηγού επαγγελμ. μικτής χρήσης

Καλησπέρα συνάδελφοι & καλή χρονιά Είμαι νέα συνάδελφος & έχω το εξής πρόβλημα, αν μπορεί κάποιος να με βοηθήσει. Συγγενικό μου πρόσωπο ελεύθερος επαγγελματίας αγόρασε φορτηγό επαγγελματικό αυτοκίνητο μάρκας Fiat Strada Adnenture διπλοκάμπινο. Όταν έκανε την ταξινόμηση στο μηχανολογικό της περιοχής του διαπίστωσε ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο δεν μπορεί να ταξινομηθει σαν φορτηγό επαγγελματικό ιδιωτικής χρήσης αλλά σαν του το ταξινομησαν σαν φορτηγό επαγγελματικού μικτής χρήσης. Κανένας βέβαια από την εταιρεία δεν τον ενημέρωσε για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Αφού ενόχλησε την εν λόγω εταιρεία για αναστροφή πώλησης του απάντησαν ότι δεν ενδιαφέρει την εταιρεία αν μπορεί να συμψηφίσει το φπα ή όχι.Βέβαια βγάζουν καινούριο & έχουν πάρει νέα έγκριση τύπου έτσι ώστε το συγκεκριμένο να μπορεί να ταξινομηθεί σαν φορτηγό επαγγελματικό ιδιωτικής χρήσης. Ξέρει κανένας να απαντήσει σχετικά με το θέμα του φπα αφού στην εφορία έχει πληρωθεί τέλος ταξινόμησης επαγγελματιού & έχουν πληρωθεί τέλη κυκλοφορίας φορτηγού αυτοκινήτου . Ευχαριστώ

0112

0112

 

Βεβαίωση μη τροποποποίησης του Καταστατικού

Καλησπέρα σας, ήθελα να ρωτήσω από που εκδίδεται η Βεβαίωση της οικείας Περιφέρειας/Υπηρεσίας περί μη περαιτέρω τροποποίησης του καταστατικού. Αν γνωρίζει κάποιος θα μου ήταν πολύ χρήσιμη η άποψη του. Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Filimon

Filimon

 

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕ Ε.Ε ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΙΑΚΟΠΗ?

Συνάδελφοι καλημέρα. Έχω μια Ε.Ε με αντικείμενο την κατασκευή υφασμάτων (πλεκτήριο). Δυστυχώς η επιχείρηση έχει πάγια μεγάλης αξίας ( 2 ακίνητα αντικειμενικής αξίας άνω του 1.000.000,00 ευρώ) και εδώ και 2 χρόνια ουσιαστικά δεν δουλεύει μιας και ο κλάδος της έχει καταστραφεί. Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν μπορώ να της κάνω διακοπή γιατί πρέπει να μεταβιβάσω τα ακίνητα (δεν μεταβιβάζονται άλλωστε γιατί είναι και υποθηκευμένα) της οποίας ο φόρος είναι απλησίαστος και χρήματα δεν υπάρχουν. Μέχρι στιγμής η εταιρεία ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις της πχ τέλος επιτηδεύματος, Φ.Α.Π, εισφορές ο.α.ε.ε κλπ αλλά από το νέο έτος κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Η ερώτηση μου είναι ποια είναι η πιο συμφέρουσα λύση για να μπορέσω να "κάνω κάτι μαζί της" μήπως και γλυτώσει κανένα φόρο γιατί μόνο το Φ.Α.Π είναι 5.000,00 ευρώ το χρόνο. Σκέφτηκα να την θέσω σε κατάσταση λύσης και εκκαθάρισης ( από την οποία θα περιμένω όμως πότε οι τράπεζες θα πάρουν τα ακίνητα της για να μπορέσω να την κάνω διακοπή) αλλά και πάλι σε όλη αυτή την διάρκεια λογίζεται κανονικά Φ.Α.Π, τέλος επιτηδεύματος κλπ. Κάθε συμβουλή θα ήταν χρήσιμη

MALLIAS81

MALLIAS81

 

O λόγος της αυτοκρατορίας

του Σαβέριο Ανσάλντι Κατά τον δέκατο έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Λακεδαίμονος και Αθήνας (416-415), οι Αθηναίοι, υπό τους στρατηγούς Κλεομήδη και Τισία, οργανώνουν αποστολή στη νήσο Μήλο, αποικία της Λακεδαίμονος· αλλά, πριν επιτεθούν στην πόλη, οι Αθηναίοι αποφασίζουν να αποστείλουν στους Μηλίους μία αντιπροσωπεία επιφορτισμένη να κάνει προτάσεις και ενδεχομένως να συζητήσει τους όρους μίας παράδοσης· προς τούτο, οι Μήλιοι καλούν τους Αθηναίους αντιπροσώπους να εκθέσουν τις απόψεις τους ενώπιον των αξιωματούχων και των επιφανέστερων πολιτών της πόλης. Η εξιστόρηση του διαλόγου μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων μας παραδίδεται, πιστή και πλήρης, από τον Θουκυδίδη στο πέμπτο βιβλίο της Ιστορίας του πελοποννησιακού πολέμου[1], με μια περιγραφή η οποία, διαμέσου των αιώνων, διατηρεί ανέπαφη όλη τη δραματικότητα και το ρεαλισμό της. Η αντιπροσωπεία των Αθηναίων προτείνει αμέσως στους Μηλίους να δεχθούν την πλέον εύλογη πρόταση, δηλαδή να γίνουν αποικία και να καταβάλλουν τακτικά φόρο υποτέλειας στην Αθήνα. Ιδού η απάντηση των αξιωματούχων της Μήλου. «Αν πρόκειται να συζητήσουμε γαλήνια για να διαφωτίσουμε οι μεν τους δε, δεν έχουμε καμία αντίρρηση. Ωστόσο ο πόλεμος, ο οποίος είναι προ των πυλών και επίκειται, φαίνεται να διαψεύδει τους ισχυρισμούς σας. Είναι εμφανές ότι αυτοανακηρύσσεσθε κριτές των λόγων μας· εν τέλει, και κατά πάσαν πιθανότητα, το αποτέλεσμα αυτής της διάσκεψης, εάν εμμείνουμε στο δικαίωμά μας και αρνηθούμε, θα είναι ο πόλεμος, εάν δε πεισθούμε από τα λόγια σας, θα είναι η υποδούλωση». Οι Μήλιοι επισημαίνουν αμέσως μία αντίφαση στις πράξεις των Αθηναίων: οι ειρηνευτικές προτάσεις τους δεν αντιστοιχούν καθόλου προς τις πράξεις τους στο πεδίο της μάχης. Εάν έχουν έρθει για να διαπραγματευθούν την ειρήνη, γιατί προετοιμάζουν τον πόλεμο; Γιατί εμφανίζονται με έναν τόσο ισχυρό στρατό, εάν ο σκοπός είναι να διαφωτισθούμε αμοιβαίως (διδάσκειν κατ’ ησυχίαν αλλήλους); Στην πραγματικότητα, ισχυρίζονται οι Μήλιοι, οι Αθηναίοι δεν έχουν καθόλου την πρόθεση να ακούσουν τους συλλογισμούς και τα επιχειρήματά τους, αλλά μόνο να κρίνουν τα λεγόμενά τους έχοντας ήδη αποφασίσει τον πόλεμο και, άρα, αρνούμενοι την αναγκαία προϋπόθεση κάθε διαπραγμάτευσης: το διάλογο μεταξύ ίσων. Γι’ αυτό ακριβώς, οι Μήλιοι αντιλαμβάνονται ήδη εξ αρχής το αναπότρεπτο του συμβάντος στο οποίο είναι εμπλεγμένοι παρά τη θέλησή τους: πόλεμος ή υποδούλωση. Μπροστά σε μια πολιτεία, την Αθήνα, που χρησιμοποιεί ένα λόγο δίσημο, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση: είτε θα υπερασπιστούμε, όπως είναι φυσικό (κατά το εικός), το δικαίωμά μας να υπάρχουμε, την ελευθερία μας, πολεμώντας με όλες μας τις δυνάμεις, είτε θα υποταχθούμε στις προτάσεις σας και απαρνηθούμε την ελευθερία μας, δεχόμενοι να γίνουμε δούλοι σας. Εν πάση περιπτώσει, όποια κι αν είναι η έκβαση, η επιλογή για τους Μηλίους θα είναι πάντοτε ακραία, ριζική, χωρίς καμία δυνατότητα να γυρίσουν πίσω. Σε αυτό, οι Αθηναίοι απαντούν: «Αν συγκεντρωθήκατε για να υπολογίσετε τις αβεβαιότητες του μέλλοντος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αντί να εξετάσετε τις παρούσες περιστάσεις για να επιτύχετε τη σωτηρία της πατρίδας σας, τότε θα διακόψουμε τη συνομιλία· εάν όχι, θα μιλήσουμε». Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο στην απάντηση των Αθηναίων είναι ο τόνος: αυστηρός, μετρημένος, σίγουρος και χωρίς περιφράσεις· οι Αθηναίοι μιλούν όπως εκείνοι που όχι μόνο κατέχουν έναν αληθή λόγο, αλλά και διαθέτουν μία απόλυτη πράξη [praxis], ικανή να αντιμετωπίσει και να υπερνικήσει κάθε είδους αντίθεση ή αντιξοότητα. Γι’αυτό και καλούν τους Μηλίους να εξετάσουν τις «παρούσες περιστάσεις» (εκ των παρόντων) και να μην θεωρήσουν τις «αβεβαιότητες του μέλλοντος» : μόνο εκείνος που γνωρίζει τη δύναμή του γνωρίζει το παρόν, και μόνο εκείνος που ξέρει την ισχύ του μπορεί νααποφασίζει για το μέλλον. Πράγματι, το μέλλον είναι μια εικασία και μια ελπίδα μόνο για εκείνον που δεν έχει πλήρη έλεγχο του εαυτού του και των μέσων του· είναι αντιθέτως πραγματικό, δηλαδή ενεργό και εφικτό, για εκείνον που μπορεί να εμπιστευθεί την ισχύ και τη δύναμή του. Αν λοιπόν οι Μήλιοι δέχονται να αναγνωρίσουν πραγματικά τις παρούσες περιστάσεις, τότε θα μιλήσουν· διαφορετικά, κάθε λόγος θα είναι μάταιος. Οι Μήλιοι δέχονται να εξακολουθήσουν τις διαπραγματεύσεις, διαβεβαιώνοντας πως, με δεδομένη την κρίσιμη κατάσταση, είναι φυσικό να αφήνονται να παρασυρθούν από τις ελπίδες· θα συνεχίσουν λοιπόν τη συζήτηση με τους Αθηναίους. Οι τελευταίοι απαντούν ότι δεν θα εξακολουθήσουν τη διαπραγμάτευση προσθέτοντας «ωραίες φράσεις» ή επαιρόμενοι ότι κατήγαγαν μεγάλη νίκη κατά των Μήδων· αυτό που ενδιαφέρει τους Αθηναίους έγκειται αλλού. «Οφείλουμε, και οι μεν και οι δε, να μην εξέλθουμε από τα όρια των θετικών πραγμάτων· το γνωρίζουμε, και το γνωρίζετε κι εσείς εξίσου καλά, το ζήτημα της δικαιοσύνης δεν εισέρχεται στη σκέψη των ανθρώπων παρά μόνο αν οι δυνάμεις είναι ίσες εκατέρωθεν· στην αντίθετη περίπτωση, οι ισχυροί ασκούν την εξουσία τους και οι ανίσχυροι οφείλουν να υποταχθούν». Εδώ εδράζεται όλη η ισχύς της Αθήνας: στη βεβαιότητα (επισταμένους) ότι κατέχουν έναν αληθή λόγο. Και η βεβαιότητα εκείνου που ξέρει, θεμελιώνει μια απόλυτη και ισχυρή πρακτική, η οποία εξ αυτού και μόνο καθίσταται ασυζητητί ο Νόμος· σε αυτή την πρακτική, οι Μήλιοι δεν μπορούν να αντιτάξουν τίποτε άλλο παρά τις προφητείες και τους υπολογισμούς για το μέλλον, τις ελπίδες ότι θα μπορέσουν εν τέλει να σώσουν τους διαφορετικούς νόμους της δικής τους πολιτείας. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο Νόμος, το δικαίωμα που είναι το δίκαιο*, είναι με τη σειρά του το νήμα μιας ίσης αναγκαιότητας (ίσες ανάγκες), που καθορίζει ανέκαθεν τους αντιπάλους· εδώ, στη νήσο Μήλο, δεν υπάρχει δίκαιο, διότι η αναγκαιότητα είναι μία και μόνη, εκείνη της Αθήνας. Είναι λοιπόν άνευ νοήματος, εξηγούν οι Αθηναίοι, άνευ λογικού νοήματος να μιλά κανείς για μια δικαιοσύνη όταν απουσιάζει η ισορροπία της εκατέρωθεν ισχύος, η ίση ένταση των δυνάμεων[2]. Μεταξύ Αθήνας και Μήλου, δεν είναι ζήτημα δικαίου, αλλά σχέσης μεταξύ των ισχυρών και των ανισχύρων. Και αυτό ακριβώς δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν οι Μήλιοι, εφόσον ο λόγος τους, ιδιαίτερος, περιορισμένος στη δική τους πολιτεία, τους εμποδίζει να συλλάβουν το νόημα μιας καθολικής αναγκαιότητας, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε οι Αθηναίοι: όσο μεγαλύτερη η ισχύς, τόσο μεγαλύτερη η αναγκαιότητα. Δεν είναι μία βούληση ή μία ύβρις που υποχρεώνει τους Αθηναίους να κάνουν πόλεμο στους Μηλίους, είναι η αναγκαιότητα του Νόμου τους. Και ο Νόμος λέει ότι ο ισχυρότερος ασκεί όλη την εξουσία του (δυνατά δε οι προύχοντες πράσσουσι), ενώ ο πιο ανίσχυρος πρέπει να υποχωρεί (οι ασθενείς ξυγχωρούσιν). Τι απαντούν οι Μήλιοι; «Κατά τη γνώμη μας –εφόσον μας καλέσατε να εξετάσουμε μόνο το ωφέλιμο και να αγνοήσουμε το δίκαιο- το συμφέρον σας απαιτεί να μην αψηφήσετε την κοινή ωφελιμότητα· εκείνος που κινδυνεύει πρέπει να μπορεί να κάνει τη φωνή της λογικής, αν όχι της δικαιοσύνης, να ακουστεί, και, έστω και αν τα επιχειρήματα που μπορεί να επικαλεστεί είναι αδύνατα, θα πρέπει να μπορεί να τα προβάλλει προκειμένου να πείσει». Απ’ τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να μιλάμε για δίκαιο, λόγω της δυσαναλογίας των δυνάμεων, λένε οι Μήλιοι, ας μας επιτραπεί τουλάχιστο να μιλήσουμε για την κοινή ωφελιμότητα (κοινόν αγαθόν), δηλαδή την ωφελιμότητα που μπορεί να προκύψει από μια συμφωνία ειρήνης, χάρη στην οποία ο καθένας μπορεί να βρει αυτό που του ταιριάζει περισσότερο. Στο λόγο λοιπόν του ισχυροτέρου, οι Μήλιοι αντιπαραθέτουν το λόγο της διαφοράς, με σκοπό να δημιουργήσουν, μεταξύ των αντιπάλων, μία έλλογη μεσολάβηση στη βάση των συμφερόντων: πράγματι, εκείνος που κινδυνεύει λόγω της αδυναμίας του είναι στον αντίστοιχο βαθμό υποχρεωμένος να ανακαλύψει και να προτείνει εκ νέου τα περιεχόμενα και τους όρους της δικής του δικαιοσύνης – της δικής του σωτηρίας-, έστω με αντίτιμο τα επιχειρήματά του να είναι αδύναμα, μακράν της αυστηρής ακρίβειας της αλήθειας. Η προσπάθεια των Μηλίων αφορά όχι την πεποίθηση, όπως των Αθηναίων, αλλά μάλλον την πειθώ· τον πραγματισμό και όχι την πράξη. Ακολουθεί ένας πολύ σφιχτός διάλογος μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών. Οι Αθηναίοι: «Είμαστε εδώ, όπως θα σας αποδείξουμε, για να εδραιώσουμε την αυτοκρατορία μας και για να σώσουμε την πόλη μας. Θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε την κυριαρχία μας πάνω σας χωρίς αυτό να μας κοστίσει κόπο και να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία σας προς το κοινό μας συμφέρον». Οι Μήλιοι : «Και πώς θα μπορούσαμε να έχουμε το ίδιο συμφέρον, εμείς να γίνουμε δούλοι και εσείς να είστε οι κύριοι;». Οι Αθηναίοι: «Θα έχετε κάθε συμφέρον να υποταχθείτε πριν υποστείτε τις χειρότερες δυστυχίες, ενώ εμείς θα έχουμε λόγο να μην θέλουμε να σας καταστρέψουμε». Οι Μήλιοι : «Αν παραμέναμε ήρεμοι και εν ειρήνη με εσάς, ουδέτεροι και όχι εμπόλεμοι, δεν θα το δεχόσαστε;». Οι Αθηναίοι: «Όχι, η εχθρότητά σας μας βλάπτει λιγότερο από την ουδετερότητά σας· αυτή, στα μάτια των υπηκόων μας, είναι απόδειξη της αδυναμίας μας, ενώ εκείνη μαρτυρεί την ισχύ μας … Έτσι, με την υποταγή σας, θα αυξήσετε την ασφάλειά μας, τόσο μάλλον που δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι εσείς, που είστε νησιώτες και λιγότερο ισχυροί από άλλους, αντισταθήκατε νικηφόρα στους κυρίους των θαλασσών». Ακόμη μια φορά βρίσκονται αντιμέτωποι δύο αντιτιθέμενοι και ασυμφιλίωτοι Νόμοι : εκείνος της αυτοκρατορίας και της καθολικής ισχύος (αρχή) και εκείνος της ιδιαίτερης ωφέλειας (χρήσιμον). οι Αθηναίοι υπακούουν σε ένα νόμο, κατά τον οποίο η ωφέλεια έγκειται στην ίδια την άσκηση της ισχύος. Ωφέλιμο δεν είναι αυτό που είναι κοινό, αμοιβαίο και μπορούμε να το μοιραστούμε, αλλά εκείνο που απορρέει από την υποταγή του ανισχύρου στον δυνατότερο. Για τους Αθηναίους, η ωφέλεια δεν είναι μια σχέση, αλλά μια εξάρτηση. Ο ανίσχυρος έχει ανάγκη τον δυνατότερο, και εκεί έγκειται η ωφέλεια και η σωτηρία του. Προς το σκοπό αυτό, το μίσος είναι προτιμότερο από τη φιλία, διότι εκείνο είναι ένα πραγματικό σύμβολο της ενεργεία ισχύος, της αυτοκρατορίας εν κινήσει, ενώ αυτή είναι μάλλον το σύμβολο μιας αδυναμίας, μιας ανικανότητας του δυνατότερου να επιβάλει το Νόμο του. Και όντως, όπως επισημαίνουν σαφώς οι Αθηναίοι, «για μας δεν τίθεται ζήτημα μιας μάχης ίσου προς ίσον, στην οποία να διακυβεύεται η τιμή σας και να οφείλετε να αποφύγετε την ντροπή μιας ήττας. Διαβουλεύεσθε για την ίδια τη σωτηρία σας και οφείλετε να αποφύγετε να επιτεθείτε σε αντιπάλους πολύ ισχυρότερους από σας». Η πραγματική ύβρις δεν είναι των Αθηνών, αλλά της Μήλου, η οποία αδυνατεί να καταλάβει ότι δεν είναι δυνατό να εξαιρεθεί κανείς από το νόμο των «αρχόντων της θάλασσας» (ναυκρατόρων), διότι στη θάλασσα, στο απεριόριστο, αναπτύσσεται και ασκείται η ισχύς της αυτοκρατορίας[3].Η ίδια η πράξις των Αθηναίων είναι αδιανόητη στην ξηρά· ο νόμος της πολιτικής ως έκφρασης της ισχύος δεν είναι δυνατός στα στενά όρια μιας πολιτείας ή ενός εδάφους (εκεί έγκειται η απερίσκεπτη αυταπάτη των Μηλίων). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Νόμος των Αθηναίων δεν γνωρίζει το δίκαιο: «Το δίκαιο ανήκει στη γη και παραπέμπει πάντοτε στη γη. Αντιθέτως, η θάλασσα δεν γνωρίζει μια τόσο προφανή ενότητα μεταξύ του χώρου και του δικαίου, μεταξύ της τάξης και του εντοπισμού. Η θάλασσα δεν έχει χαρακτήρα, με την αρχική σημασία του όρου, ο οποίος προέρχεται από το ελληνικό χαράσσειν, που θα πει σκάβω, χαράζω, εντυπώνω. Η θάλασσα είναι ελεύθερη»[4]. Και είναι ελεύθερη για όποιον είναι σε θέση να επιβάλει την ισχύ του και το δικό του νόμο. Στη θάλασσα, δεν υπάρχει παράδοση, δικαιοσύνη ή θεότητα, υπάρχουν μόνο οι άπειρες γραμμές της ισχύος, χαραγμένες από τα ταχύτερα και τα τολμηρότερα πλοία, υπάρχουν μόνο οι ιδεατές διαδρομές που οδηγούν παντού, οι μοναδικές εμπειρίες ανδρών κυνικών και ευφυών (Θεμιστοκλής, Αλκιβιάδης). Η Αθήνα έχτισε την αυτοκρατορία της και όρισε την πολιτική και στρατιωτική της ταυτότητα πολεμώντας, στη θάλασσα, τον χειρότερο εχθρό της, ο οποίος ήταν ακίνητος, στατικός, ανίκανος να μετακινηθεί και να μεταμορφωθεί, αργός και προβλέψιμος στις αντιδράσεις του: την αυτοκρατορία των Μήδων. Ο πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Μήδων είναι ο πόλεμος που αντιπαραθέτει τη θάλασσα προς τη γη, την αυτοκρατορία που βασίζεται στην ταχύτητα των πλοίων προς την αυτοκρατορία που βασίζεται στη βραδύτητα του πεζικού. Η ισχύς της Αθήνας είναι η ισχύς εκείνου που κυριαρχεί στη θάλασσα, εκείνου που, στη θάλασσα, δεν μπορεί να δεχτεί σημεία αντίστασης (τη νήσο Μήλο) και διακοπές στην ανάπτυξη της δύναμής του· εκείνος που αντιτίθεται στην αυτοκρατορία μπορεί να σωθεί υπό την προϋπόθεση να γίνει ένας κρίκος στην άπειρη αλυσίδα της ισχύος. Δεν θα υπάρξουν ποτέ σύμμαχοι των Αθηναίων: θα υπάρχουν μόνο εχθροί ή άποικοι. Οι Αθηναίοι: «Οι θεοί, κατά τη γνώμη μας, και οι άνθρωποι, κατά τη γνώση μας περί της πραγματικότητας, τείνουν, κατ’ αναγκαιότητα της φύσης τους, προς την κυριαρχία παντού όπου οι δυνάμεις τους υπερέχουν. Δεν καθιερώσαμε εμείς αυτό το νόμο και δεν είμαστε οι πρώτοι που τον εφαρμόζουμε. Ακολουθούνταν πριν από μας· θα υπάρχει για πάντα μετά από μας. Εμείς επωφελούμαστε, πεπεισμένοι ότι και εσείς, όπως και άλλοι, αν είχατε τη δική μας ισχύ, δεν θα ενεργούσατε διαφορετικά». Η ισχύς, για τους Αθηναίους, είναι η ίδια η προφάνεια, αυτό που είναι πραγματικό στο υψηλότερο σημείο, και που υπερβαίνει ακόμη και αυτόν που την ασκεί: πράγματι, η ισχύς δεν ανήκει στους Αθηναίους, αλλά εκείνοι ανήκουν στην ισχύ, οπότε είναι δικό τους καθήκον να την καθιστούν πάντοτε επίκαιρη. Ο λόγος των Αθηναίων, όπως όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί λόγοι της αυτοκρατορίας, αφορά πάντοτε τη χρονικότητα της πολιτικής δράσης: η πολιτική –η οποία είναι πράξη ισχύος- έχει πάντοτε να κάνει με το παρόν, είναι μια απόφαση που τοποθετείται σε ένα συγκεκριμένο σημείο στο χώρο και στο χρόνο, σε ένα hic et nunc που δεν επιδέχεται δισταγμό ή αναβολή. Οι Αθηναίοι ξέρουν καλά ότι, για να διαφυλάξουν την αυτοκρατορία τους, δεν μπορούν να «υπολογίσουν τις αβεβαιότητες του μέλλοντος», εφόσον το ίδιο το γεγονóς óτι είναι όλη η ισχύς τούς υποχρεώνει να δρουν μέσα στο χρόνο· οι «άρχοντες της θάλασσας» έχουν πλήρη συνείδηση ότι το θεμέλιο της εξουσίας έγκειται στην ταχύτητα με την οποία ασκείται ο Νόμος της ισχύος. Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 Οι Μήλιοι : «Καλώς ! Ξέρουμε ότι η μοίρα των όπλων εμπεριέχει μεγαλύτερη αβεβαιότητα απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς διαπιστώνοντας τη δυσαναλογία των δυνάμεων των δύο αντιπάλων. Για μας, το να παραδοθούμε αμέσως, θα σήμαινε ότι χάνουμε κάθε ελπίδα· με το να δράσουμε, θα διατηρούσαμε ακόμη κάποια ελπίδα σωτηρίας … Έχουμε εμπιστοσύνη ότι το θείον δεν θα επιτρέψει να συντριβούμε από τη μοίρα, διότι, με τη δύναμη που μας δίνει το δίκιο του αγώνα μας, θα αντισταθούμε στην αδικία». Οι Αθηναίοι: «Είστε αδύναμοι, δεν έχετε καμία δυνατότητα να διαφύγετε· μην κάνετε όπως τόσοι άλλοι οι οποίοι, ενώ είναι ακόμη ανθρωπίνως δυνατό να σωθούν, υπό το βάρος της δυστυχίας αισθάνονται προδομένοι από ελπίδες που να βασίζονται σε ορατές πραγματικότητες και αναζητούν αόρατες βοήθειες, μαντείες, οιωνούς και άλλα ανάλογα, τα οποία τους γεννούν ελπίδες αλλά τελικά τους οδηγούν στο χαμό». Ιδού ο διαυγής και τρομερός ρεαλισμός της αθηναϊκής αυτοκρατορίας: είμαστε το παρόν, πέραν του οποίου υπάρχουν μόνο μαντείες και οιωνοί· και η πολιτική δεν γίνεται με ελπίδες, η δύναμή μας είναι εδώ για να το αποδεικνύει. Εμείς, που γνωρίζουμε τους έγχρονους νόμους της πολιτικής δράσης, ξέρουμε ότι το μόνο πραγματικό πράττειν ανήκει σ’ εκείνον που είναι η ισχύς, σ’ εκείνον που κάνει ό,τι αντιστοιχεί στο ίδιο το είναι της ισχύος. Είστε άφρονες, λένε οι Αθηναίοι στους Μηλίους, εφόσον δεν καταλαβαίνετε ότι το δικό μας πράττειν ουδόλως συγκρίνεται με το δικό σας. Δεν πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ δύο ίσων πολιτειών, αλλά για έναν πόλεμο μεταξύ της πολιτείας που είναι η ίδια η αρχή της ισχύος (αρχή) και μιας πολιτείας, η οποία το μόνο που έχει είναι οι ελπίδες της και η οποία, βάσει φυσικού νόμου, στερείται οποιασδήποτε μορφής πολιτικού πράττειν. Οι Αθηναίοι: «Το σταθερότερο στήριγμά σας συνίσταται μόνο σε μακροπρόθεσμες ελπίδες και οι δυνάμεις που διαθέτετε επί του παρόντος δεν επαρκούν να σας εξασφαλίσουν τη νίκη επί των δυνάμεων που είναι ήδη τώρα αντίπαλές σας». Ο παραλογισμός των Μηλίων (για τους Αθηναίους) έγκειται στην αδυναμία τους να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της αυτοκρατορίας και στην άρνησή τους να δεχθούν μια απόλυτη μορφή δράσης, ενώπιον της οποίας δεν υπάρχει δυνατότητα εναλλακτικής λύσης. Ο λόγος της αυτοκρατορίας γίνεται ο μόνος αληθής λόγος και, δι’ αυτού και μόνο, όποιος τίθεται εκτός της λογικής αυτής καθίσταται, αμέσως, παράλογος. Η δύναμη της Αθήνας δεν συνίσταται μόνο στα όπλα, αλλά και στη λογική δύναμη των επιχειρημάτων της. Για τους Αθηναίους, όποιος αρνείται το λόγο της αυτοκρατορίας δεν είναι δειλός, είναι, απλούστατα, άλογος, τυφλός, αδύναμος το πνεύμα, έτοιμος να αναζητήσει προβλέψεις και οιωνούς, δηλαδή ανίκανος να δει την ίδια την προφάνεια της αλήθειας. Εδώ κατασκευάζεται το μοντέλο της αυτοκρατορίας: στον ορισμό της ταυτότητας, βαθιάς και αδιαμφισβήτητης, ανάμεσα στο να πράττεις και να είσαι αληθής. Πράγματι, ήδη εξ αρχής, ο λόγος των Αθηναίων είναι ένας λόγος αλήθειας, που προσπαθεί να κάνει τους Μηλίους να καταλάβουν το νόημα ενός γεγονότος το οποίο συμπίπτει απολύτως με την αλήθεια του. Το σφάλμα των Μηλίων συνίσταται στη μερική ερμηνεία μιας αλήθειας ήδη δεδομένης, η οποία απαιτεί απλώς προσχώρηση. Η αλήθεια, η αλήθεια της Αθήνας, δεν πρέπει να δημιουργηθεί, αλλά απλώς να αποκαλυφθεί, αν κανείς διαθέτει πνεύμα επαρκώς καθαρό και διαλεκτικό, δηλαδή ικανό να ακολουθήσει, χωρίς σφάλματα, μια διαδρομή ήδη χαραγμένη εκ των προτέρων. Ο λόγος των Αθηναίων αναπαριστά, in actu, αυτό που ο Πλάτων, στην Πολιτεία του, θα προαναγγείλει in mente philosophi : την ταυτότητα του επαΐοντος και του πολιτικού (του φύλακα), την ταυτότητα ανάμεσα στη μορφή της αλήθειας και το περιεχόμενο της πολιτικής, ανάμεσα στη γνώση και στη δράση. Στο απόγειο της ισχύος τους, οι Αθηναίοιπραγματοποιούν αυτό το οποίο, έκτοτε, δεν έπαψε να επερωτά η πολιτική φιλοσοφία: τη σχέση ανάμεσα στις μορφές της δράσης τις μορφές της σκέψης, ανάμεσα στην πράξη που θεμελιώνει και το λόγο που νομιμοποιεί. Η αφήγηση του Θουκυδίδη συνιστά τη βασική παρτιτούρα και σχεδιάζει τις βαθύτερες κινήσεις αυτής της διερώτησης. Τον επόμενο χειμώνα … η Μήλος τέθηκε υπό σκληρή πολιορκία· αφού μεσολάβησε και μια προδοσία, οι Μήλιοι παραδόθηκαν άνευ όρων στους Αθηναίους. Οι τελευταίοι έσφαξαν όλους τους ενήλικους και έκαναν δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά. Εν συνεχεία, κατέλαβαν τη νήσο όπου αργότερα απέστειλαν πεντακοσίους εποίκους. Επιμέλεια-μετάφραση: Άκης Γαβριηλίδης O Saverio Ansaldi διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ-ΙΙΙ. Έργα του: La tentative schellingienne. Un système de la liberté est-il possible? (L’Harmattan, Paris 1993), και το διδακτορικό του, με τίτλο Spinoza et le baroque. Infini, désir, multitude, που εκδόθηκε το 1995 από τις εκδόσεις Kimé. Έχει επίσης μεταφράσει στα ιταλικά το περίφημο Spinoza et le problème de l’expression τουGilles Deleuze. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Multitudes. Το παρόν κείμενό του δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Futur Antérieur,τεύχος 27 (1995) στο πλαίσιο αφιερώματος με τον γενικό τίτλο En attendant l’empire [Περιμένοντας την αυτοκρατορία]. Είχε μεταφραστεί τότε και δημοσιευτεί στην Αυγή. Σκέφτηκα να το ανεβάσω κι εδώ διότι φαίνεται ότι δεν είναι διαθέσιμο ηλεκτρονικά στα αρχεία της εφημερίδας. [1]Thucydide, Histoire de la guerre du Péloponnèse, vol. 2, pp. 73-81, Paris, GF-Flammarion, 1991. * Στο πρωτότυπο: «Le Nomos, le droit qui est la loi … ». [2]Πρβλ. M. Cacciari, Geo-filosofia dell’Europa, Μιλάνο, Adelphi, 1994, σελ. 45. Σχετικά με τους Μηλίους και τους Αθηναίους, πρβλ. επίσης σελ. 42-48. [3]Σχετικά με τη «θαλασσοκρατία» βλ. επίσης M. Cacciari, ό.π., σελ. 48-69. [4]C. Schmitt, Der Nomos der Erde, Berlin, Duncker & Humblot, 1974, σελ. 18. http://nomadicuniversality.wordpress.com/2013/09/01/o-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Lucky_Luke

Lucky_Luke

×