Μετάβαση στο περιεχόμενο

Φωτογραφία

Θάνατος ομμορ.εταίρου & αποποίηση κληρονομιάς

- - - - -

  • Please log in to reply
2 απαντήσεις σε αυτό το θέμα

#1
anton

anton
  • starting Members
  • 1 Δημοσιεύσεις:
Καλησπέρα σε όλους.Είναι η πρώτη φορά θέτω ερώτημα στο forum.
Ομόρρυθμος εταιρεία με δύο εταίρους 51% ο πατέρας και 49% ο γιός.Βιβλία Γ.κατηγορίας.
Ο πατέρας πεθαίνει το 2009 και η σύζυγος και ο δεύτερος γιός κάνουν απόποιηση κληρονομιάς.
Ο λόγος που έγινε αποποίηση κληρονομιάς είναι για να πάρει όλα τις υποχρεώσεις ο πρώτος γιός
και δεύτερος γιός να μπορέσει να φτάξει μια νέα εταιρεία και να ξεκινήσει με το ίδιο αντικείμενο
και εδρα.
Υπάρχει κάποια βοήθεια για τη περίπτωση αυτή.
Ευχαριστώ.
Αντώνης - Ρόδος
Λογιστής

#2
a12345

a12345

    *

  • Silver members
  • 1.089 Δημοσιεύσεις:
  • Gender:Male
  • Location:ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Συνέχιση Ε.Ε. με τους κληρονόμους θανόντος εταίρου
Κατά το άρθρο 773 Αστικού Κώδικα, η προσωπική εταιρεία λύεται με το θάνατο ενός από τους εταίρους. Μπορεί, όμως, να συμφωνηθεί ότι η εταιρεία θα συνεχίζεται μεταξύ των λοιπών εταίρων ή μεταξύ τούτων και των κληρονόμων του θανόντος. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι προϋπόθεση συνεχίσεως της προσωπικής εταιρείας με τους κληρονόμους του θανόντος εταίρου είναι η ύπαρξη σχετικής ρήτρας στο καταστατικό, καθώς και η αποδοχή από τους κληρονόμους της κληρονομιάς (ή η μη αποποίηση αυτής). Ο κληρονόμος θανόντος ομορρύθμου εταίρου (ευθυνόμενου απεριορίστως για τα χρέη της εταιρείας) ευθύνεται και ο ίδιος για τα μέχρι της εισόδου του στην εταιρεία εταιρικά χρέη και με την προσωπική του περιουσία, εκτός αν αποδέχθηκε την κληρονομιά επ' ωφελεία απογραφής. Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να κάμει ρητή περί αυτού δήλωση.

#3
a12345

a12345

    *

  • Silver members
  • 1.089 Δημοσιεύσεις:
  • Gender:Male
  • Location:ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Δικαστήριο: ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ
Τόπος: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Αριθ. Απόφασης: 11916
Ετος: 2008

--------------------------------------------------------------------------------
Κείμενο Απόφασης
Αριθμός 11.916/2008

(Αριθμός καταθέσεως ανακοπής 42.850/27.9.2006)


(Αριθμός καταθέσεως προσθέτων λόγων ανακοπής 44.711/9.10.2006)

(Αριθμός καταθέσεως προσθέτων λόγων ανακοπής 52.708/24.11.2006)

TO ΠOΛYMEΛEΣ ΠPΩTOΔIKEIO ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


ΤΑΚΤΙΚΗ ΔIAΔIKAΣIA


ΣYΓKPOTHΘHKE από τους Δικαστές Μαρί Δεργαζαριάν, Πρόεδρο Πρωτοδικών, Μαρία Κουκουδέα, Πρωτοδίκη, Μυρσίνη Κοντογιάννη, Πρωτοδίκη - Eισηγήτρια, και από τη Γραμματέα Μαρία Ναλμπάντη.


ΣYNEΔPIAΣE δημόσια στο ακροατήριό του, στη Θεσσαλονίκη, στις 11 Ιανουαρίου 2008, για να δικάσει την με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 42.850/27.9.2006 ανακοπή, με αντικείμενο την ακύρωση της με αριθμό 33.713/2006 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, καθώς και τα υπ'αριθμ. εκθέσεως καταθέσεως 44.711/9.10.2006 και 52.708/24.11.2006 δικόγραφα προσθέτων λόγων της, ως άνω, ανακοπής, μεταξύ:


ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ (της ανακοπής και των προσθέτων λόγων αυτής) : 1) Α. Κ. του Ι., κατοίκου Θ. (οδός Μ. 32) και 2) Ι. Κ. του Ι., κατοίκου Θ. (οδός 28ης Οκτωβρίου 72), που παραστάθηκαν διά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γ. Βουλκίδη (Α.Μ.Δ.Σ.Θ. 1305), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.


ΤΗΣ ΚΑΘ'ΗΣ Η ΑΝΑΚΟΠΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΘΕΤΟΙ ΛΟΓΟΙ: Της ετερόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία «Δ. Σ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ε.Ε.» και το διακριτικό τίτλο «Ουζερί τα Λαδάδικα», που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, που παραστάθηκε διά της πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεωργίας Μπότσαρη (Α.Μ.Δ.Σ.Θ. 8708), η οποία κατέθεσε προτάσεις.


Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ της υποθέσεως ορίστηκε αρχικά για τη δικάσιμο της 9.2.2007, κατά την οποία αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 11.1.2008. ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ δημόσια συζήτηση της υποθέσεως οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως και στις προτάσεις τους.


AΦOY MEΛETHΣE TH ΔIKOΓPAΦIA


ΣKEΦΘHKE ΣYMΦΩNA ME TO NOMO


Η κρινόμενη ανακοπή καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, οι οποίοι παραδεκτά και εμπρόθεσμα ασκήθηκαν και κοινοποιήθηκαν τριάντα (30) ημέρες πριν την συζήτηση στην καθ' ής, κατ' άρθρο 585§2 του ΚΠολΔ, (βλ. τις υπ'αριθμ. 37β/13.10.2006 και 279β/28.11.2006 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή Θεσσαλονίκης Λ. Κ.), πρέπει να συνεκδικασθούν, λόγω της προφανούς συναφείας τους, καθόσον ασκούνται από τους ίδιους ανακόπτοντες και στρέφονται κατά της ίδιας διαταγής πληρωμής και της ίδιας καθ΄ ης, για την επιτάχυνση της διεξαγωγής της δίκης και τη μείωση των εξόδων (άρθρο 246 του ΚΠολΔ).

Με την κρινόμενη ανακοπή και τους προσθέτους αυτής λόγους, ζητείται η ακύρωση της υπ'αριθμ. 33.713/2006 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, επί απαιτήσεως της καθ'ης ύψους 294.424,06 ευρώ πλέον τόκων και εξόδων, που αναγνωρίστηκε τελεσίδικα με την υπ'αριθμ. 1391/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης ότι της οφείλουν οι ανακόπτοντες, για τους λόγους που ειδικότερα διαλαμβάνονται σ' αυτή και τους προσθέτους λόγους. Η ανακοπή και οι πρόσθετοι λόγοι της ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα, (βλ. την από 26.9.2006 σημείωση του επιδόσαντος δικαστικού επιμελητή Α. Γ., στον επιδοθέν στους ανακόπτοντες αντίγραφο της διαταγής πληρωμής, σε συνδυασμό και με την υπ' αριθμ. 11.925/29.9.2006 έκθεση επιδόσεως της υπό κρίση ανακοπής του δικαστικού επιμελητή Θεσσαλονίκης Λ. Κ., που προσκομίζουν οι ανακόπτοντες), αρμοδίως δε φέρονται προς συζήτηση ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου, κατά την προκείμενη τακτική διαδικασία (άρθρα 18, 632§1, 636 και 585§2 του ΚΠολΔ). Πρέπει συνεπώς, να ερευνηθούν περαιτέρω, για να κριθεί η νομική και ουσιαστική βασιμότητα των λόγων τους, αφού για το παραδεκτό της συζήτησής τους προσκομίζεται η από 20.12.2006 δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου των ανακοπτόντων, σύμφωνα με την οποία απέτυχε η απόπειρα συμβιβαστικής επίλυσης της διαφοράς, λόγω μη προσέλευσης της καθ'ής στην ορισθείσα προς τούτο συνάντηση (άρθρο 214 Α§8 ΚΠολΔ).


Οι ανακόπτοντες σε βάρος των οποίων η καθ' ης η ανακοπή πέτυχε την έκδοση της ανακοπτόμενης υπ' αριθμ. 33.713/2006 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Πρωτοδικείου αυτού, για απαίτησή της από αδικοπραξία που αναγνωρίστηκε τελεσίδικα με την προαναφερθείσα απόφαση, με τον πρώτο λόγο της ανακοπής τους και τον μοναδικό λόγο του δεύτερου δικογράφου των προσθέτων λόγων αυτής, εκθέτουν ότι η καθ'ής η ανακοπή ετερόρρυθμη εταιρία συστάθηκε δυνάμει του από 14.9.1995 ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ του Δ.Σ., ως ομορρύθμου εταίρου, με ποσοστό 99%, και του Α. Α., ως ετερορρύθμου εταίρου, με ποσοστό 1% και ότι με τον 7ο όρο του συμφωνητικού αυτού ορίστηκε, ότι σε περίπτωση θανάτου ενός εκ των εταίρων η εταιρία δεν θα λύνεται αλλά θα συνεχίζεται μεταξύ του επιζώντος εταίρου και των κληρονόμων του αποβιώσαντος. Ότι την 25.11.2001 απεβίωσε ο Α. Α., καταλείποντας πλησιέστερους συγγενείς του τη σύζυγό του, η οποία στις 14.12.2001 αποποιήθηκε την επαχθείσα σε αυτήν κληρονομία του συζύγου της, και τις ανήλικες, κατά το χρόνο θανάτου, δύο θυγατέρες του, οι οποίες επίσης μόλις ενηλικιώθηκαν αποποιήθηκαν αντίστοιχα στις 3.12.2004 και στις 30.6.2006 την επαχθείσα σε αυτές κληρονομία του πατέρα τους. Ότι κατόπιν τούτων, στις 30.6.2006, η ως άνω εταιρική μερίδα του Α. Α. αποσβέστηκε και ως εκ τούτου αποσβέστηκε και η έννομη σχέση της καθ'ής η ανακοπή ετερόρρυθμης εταιρίας, καθόσον δε νοείται τέτοια εταιρία με έναν μόνον εταίρο, ταυτόχρονα δε έληξε η νομική της προσωπικότητα, χωρίς να εισέλθει αυτή στο στάδιο της εκκαθαρίσεως. Ότι συνεπεία των ανωτέρω η αίτηση προς έκδοση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής είναι άκυρη, διότι κατατέθηκε από ανύπαρκτο νομικό πρόσωπο, το οποίο δεν μπορούσε να δώσει και πληρεξουσιότητα στον υπογράφοντα την αίτηση δικηγόρο και ως εκ τούτου άκυρη τυγχάνει και η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής. Ότι και η υπ'αριθμ. 1391/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που αναγνώρισε ότι υποχρεούνται να καταβάλουν στην καθ' ης το ποσό των 294.424,06 ευρώ, λόγω των ανωτέρω, κατέστη στις 30.6.2006 ανίσχυρη και, συνεπώς, δεν μπορούσε βάσει αυτής να εκδοθεί η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής. Ότι για τον λόγο αυτό θα πρέπει να ακυρωθεί η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής. Ο λόγος αυτός είναι μη νόμιμος, διότι σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 773, 774, 777 και 778 ΑΚ που εφαρμόζονται και στις προσωπικές εταιρίες, που έχουν νομική προσωπικότητα, όπως η ετερόρρυθμη εταιρία, προκύπτει ότι ο θάνατος κάποιου εταίρου επιφέρει αυτοδικαίως τη λύση της εταιρίας, εκτός αν συμφωνηθεί ότι η εταιρία θα εξακολουθήσει συνεχιζόμενη είτε μεταξύ των λοιπών εταίρων, είτε μεταξύ τούτων και των κληρονόμων του αποβιώσαντος εταίρου, οι οποίοι στην περίπτωση αυτή υπεισέρχονται στη θέση του τελευταίου, κατά το ποσοστό συμμετοχής του στην εταιρία. Σύμφωνα δε με τις διατάξεις των άρθρων 1710, 1846, 1813, 1824 και 1848§2 ΑΚ η αποποίηση της κληρονομίας από τους κληρονόμους της πρώτης τάξης, στην εξ αδιαθέτου διαδοχή, δεν συνεπάγεται την έλλειψη κληρονόμου, διότι στην περίπτωση αυτή καλούνται στην κληρονομία οι κληρονόμοι των επόμενων τάξεων, αν δε αποποιηθούν και αυτοί ή δεν υπάρχουν κληρονόμοι στις επόμενες τάξεις, τότε καλείται στην κληρονομία το Δημόσιο, το οποίο μάλιστα δεν μπορεί να αποποιηθεί την κληρονομία. Συνεπώς, η αποποίηση της κληρονομίας του Ανδρέα Ανδρικόπουλου από τη σύζυγο και τα τέκνα του δεν συνεπάγεται την αυτόματη κατάλυση της νομικής προσωπικότητας της καθ'ής η ανακοπή ετερόρρυθμης εταιρίας, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι ανακόπτοντες, καθόσον δεν εξαντλήθηκε η κληρονομική διαδοχή του αποβιώσαντος ετερορρύθμου εταίρου και, ως εκ τούτου, η καθ'ής εξακολουθεί υφιστάμενη αφού, κατά τα εκτιθέμενα στην ανακοπή, συμφωνήθηκε ότι ο θάνατος ενός εκ των εταίρων δεν επιφέρει τη λύση της αλλά αυτή συνεχίζεται μεταξύ του επιζώντος εταίρου και των κληρονόμων του αποβιώσαντος εταίρου. Ακόμη δε και αν είχε συμφωνηθεί ότι ο θάνατος κάποιου εταίρου θα επέφερε τη λύση της καθ'ης εταιρίας, τότε η τελευταία με το θάνατο του ως άνω ετερορύθμου εταίρου και πάλι δεν θα είχε αποσβεστεί, αλλά θα είχε λυθεί και θα είχε τεθεί αυτοδικαίως υπό καθεστώς εκκαθαρίσεως (άρθρο 777 ΑΚ το οποίο κατά το άρθρο 18 ΕμπΝ εφαρμόζεται και επί ετερορρύθμων εταιριών), γεγονός που σημαίνει ότι λογίζεται υφιστάμενη και μετά τη λύση της, εφόσον το απαιτούν οι ανάγκες της εκκαθαρίσεως (ΑΠ 374/1997 ΕλλΔνη 38.1832). Παρά δε το ότι η διάταξη του άρθρου 773 ΑΚ παρουσιάζει κενό, καθόσον δεν ρυθμίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες το δικαίωμα του εταίρου στην εταιρία μεταβιβάζεται αιτία θανάτου στους κληρονόμους του, στην περίπτωση της λύσεως της εταιρίας που οφείλεται στο θάνατο του εταίρου εν τούτοις γίνεται δεκτό, κατά την ορθότερη γνώμη, ότι ο κληρονόμος του αποβιώσαντος εταίρου υπεισέρχεται στην εταιρία κατά το στάδιο της εκκαθαρίσεως υπό εταιρική ιδιότητα, εάν δε υπάρχουν περισσότεροι κληρονόμοι η κοινωνία των συγκληρονόμων υπεισέρχεται ως εταίρος στην εταιρική θέση του θανόντος με πλήρες και αυτοτελές δικαίωμα εταίρου (πρβλ. ΑΠ 551/1995 ΕΕμπΔ 1995,601, βλ. ΕΠειρ312/2002 ΔΕΕ 2002.711, ΕΘ 1264/1999 ΔΕΕ 1999.604). Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της ανακοπής πρέπει να απορριφθεί ως νόμω αβάσιμος.


Με το δεύτερο λόγο της ανακοπής τους οι ανακόπτοντες ισχυρίζονται ότι η σε βάρος τους έκδοση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής είναι καταχρηστική, διότι η καθ'ής η ανακοπή με την αίτησή της για έκδοση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής επικαλείται την ορθότητα της υπ'αριθμ. 1391/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς το επιδικασθέν υπέρ αυτής ποσό, ενώ πριν την υποβολή της αίτησης αυτής, στις 24.8.2006, άσκησε αίτηση αναίρεσης κατά της ως άνω απόφασης, με την οποία αρνείται την ορθότητα αυτής και ζητά την ολική αναίρεσή της. Ότι για το λόγο αυτό θα πρέπει να ακυρωθεί η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής. Ο δεύτερος λόγος της ανακοπής πρέπει επίσης να απορριφθεί ως μη νόμιμος, καθόσον για να θεωρηθεί η άσκηση του δικαιώματος ως καταχρηστική, κατ' άρθρο 281 ΑΚ, θα πρέπει η προφανής υπέρβαση των ορίων που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο οικονομικός ή κοινωνικός σκοπός του δικαιώματος να προκύπτει από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου ή από την πραγματική κατάσταση που δημιουργήθηκε ή τις περιστάσεις που μεσολάβησαν ή από άλλα περιστατικά τα οποία, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν τη γέννηση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος καθιστούν μη ανεκτή την άσκησή του κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου. Η επικαλούμενη από τους ανακόπτοντες προηγούμενη συμπεριφορά της καθ'ής η ανακοπή, συνιστάμενη στην άσκηση του ενδίκου μέσου της αναίρεσης κατά της απόφασης, που αναγνώρισε τελεσίδικα την αξίωσή τους για καταβολή αποζημίωσης, δεν καθιστά καταχρηστική την άσκηση της αξίωσης αυτής, όπως αναγνωρίστηκε τελεσιδίκως, καθόσον είναι προφανές ότι η καθ'ής η ανακοπή με την αναίρεσή της παραπονείται επειδή δεν αναγνωρίστηκε ότι δικαιούται μεγαλύτερο ποσό και δεν νοείται να ζητά την αναίρεση της απόφασης με σκοπό να χειροτερεύσει τη θέση της, διότι τότε δεν θα θεμελίωνε έννομο συμφέρον για αναίρεση της απόφασης. Ούτε επικαλούνται οι ανακόπτοντες ότι λόγω της αιτήσεως αναιρέσεως τους γεννήθηκε η πεποίθηση, ότι δεν πρόκειται να ασκηθεί κατ'αυτών το δικαίωμα της καθ'ής, έτσι ώστε η, με τη μεταγενέστερη άσκηση, επιδίωξη ανατροπής της δημιουργηθείσας καταστάσεως, να συνεπάγεται επαχθείς γι' αυτούς επιπτώσεις, λαμβανομένου υπόψη και του ότι η άσκηση του δικαιώματος δεν μπορεί να θεωρηθεί καταχρηστική από το γεγονός και μόνον ότι επιφέρει επιβλαβή αποτελέσματα για τον υπόχρεο (AΠ 385/1983 NοB31.1585, EΘ 1089/1994 Aρμ.48.1368, EA 90/1993 EλλΔνη 1996.393, EΘ 1150/1992 Aρμ.46.484).


Με τον πρώτο λόγο του δικογράφου των προσθέτων λόγων της ανακοπής τους, οι ανακόπτοντες ζητούν την ακύρωση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής ισχυριζόμενοι επικουρικά, κατ' εκτίμηση των εκτιθεμένων στο δικόγραφό τους, ότι και αν ήθελε κριθεί ότι η καθ'ής η ανακοπή λόγω του θανάτου του προαναφερθέντος ετερορρύθμου εταίρου της λύθηκε και τέθηκε σε εκκαθάριση, τότε δεν υπήρξε νόμιμη εκπροσώπησή της για την έκδοση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής, διότι η αίτηση δεν υποβλήθηκε από τον νόμιμο εκπρόσωπο αυτής, που είναι ο εκκαθαριστής. Ο λόγος αυτός είναι μη νόμιμος και απορριπτέος, ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, διότι η καθ'ής η ανακοπή ετερόρρυθμη εταιρία δεν λύθηκε λόγω θανάτου ενός εκ των δύο εταίρων της, αντιθέτως σύμφωνα με σχετική πρόβλεψη του καταστατικού της, την οποία επικαλούνται με τον υπό κρίση πρόσθετο λόγο οι ανακόπτοντες, συνεχίστηκε μεταξύ του επιζώντος εταίρου και των κληρονόμων του αποβιώσαντος. Συνεπώς, η καθ' ής όταν υπέβαλε την αίτηση προς έκδοση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής εκπροσωπούνταν νόμιμα από το διαχειριστή της και δεν τελούσε σε εκκαθάριση ώστε να πρέπει να εκπροσωπηθεί από εκκαθαριστή, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι ανακόπτοντες.


Κατόπιν τούτων, και μη υπάρχοντος άλλου λόγου ανακοπής, η κρινόμενη ανακοπή και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής πρέπει ν' απορριφθούν ως κατ'ουσίαν αβάσιμοι στο σύνολό τους, να επικυρωθεί η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής και να καταδικαστούν οι ανακόπτοντες, οι οποίοι ηττήθηκαν στη δίκη, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της καθ' ης η ανακοπή, η οποία υπέβαλε αντίστοιχο αίτημα με τις προτάσεις της (άρθρο 176 ΚΠολΔ), της αμοιβής της πληρεξουσίου δικηγόρου της υπολογιζομένης σε ποσοστό 1% επί του αντικειμένου της ανακοπής (άρθρο 100§1 και 107§1 του ν.δ. 3026/1954 -βλ. σχετικά ΑΠ 87/2001 Τρ.Νομ.Πληρ. Νόμος), όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό της παρούσας.


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ


ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων την από 27.9.2006 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 42.850/27.9.2006 ανακοπή και τους από 9.10.2006 και 24.11.2006 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 44.711/9.10.2006 και 52.708/24.11.2006, αντίστοιχα, πρόσθετους λόγους αυτής.


ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την ανακοπή και τους προσθέτους λόγους της.


ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ την υπ'αριθμ. 33.713/2006 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.


ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους ανακόπτοντες στην καταβολή της δικαστικής δαπάνης της καθ'ής η ανακοπή την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων εννιακοσίων πενήντα ευρώ (2.950,00).


ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίστηκε στις 28 Μαρτίου 2008 και δημοσιεύτηκε, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στη Θεσσαλονίκη στις 16 Απριλίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ




0 χρήστες διαβάζουν αυτό το θέμα

0 μέλη, 0 επισκέπτες, 0 ανώνυμοι χρήστες